An etchingOne afternoon I was sitti

An etching
One afternoon I was sitting outside the Cafe de la Paix, watching the splendour and shabbiness of Parisian life, and wondering over my vermouth at the strange panorama of pride and poverty that was passing before me, when I heard some one call my name. I turned round, and saw Lord Murchison. We had not met since we had been at college together, nearly ten years before, so I was delighted to come across him again, and we shook hands warmly. At Oxford we had been great friends. I had liked him immensely, he was so handsome, so high-spirited, and so honourable. We used to say of him that he would be the best of fellows, if he did not always speak the truth, but I think we really admired him all the more for his frankness. I found him a good deal changed. He looked anxious and puzzled, and seemed to be in doubt about something. I felt it could not be modern scepticism, for Murchison was the stoutest of Tories, and believed in the Pentateuch as firmly as he believed in the House of Peers; so I concluded that it was a woman, and asked him if he was married yet.

'I don't understand women well enough,' he answered.

'My dear Gerald,' I said, 'women are meant to be loved, not to be understood.'

'I cannot love where I cannot trust,' he replied.

'I believe you have a mystery in your life, Gerald,' I exclaimed; 'tell me about it.'

'Let us go for a drive,' he answered, 'it is too crowded here. No, not a yellow carriage, any other colour - there, that dark-green one will do;' and in a few moments we were trotting down the boulevard in the direction of the Madeleine.

'Where shall we go to?' I said.

'Oh, anywhere you like!' he answered - 'to the restaurant in the Bois; we will dine there, and you shall tell me all about yourself.'

'I want to hear about you first,' I said. 'Tell me your mystery.'

He took from his pocket a little silver-clasped morocco case, and handed it to me. I opened it. Inside there was the photograph of a woman. She was tall and slight, and strangely picturesque with her large vague eyes and loosened hair. She looked like a clairvoyante, and was wrapped in rich furs.

'What do you think of that face?' he said; 'is it truthful?'

I examined it carefully. It seemed to me the face of some one who had a secret, but whether that secret was good or evil I could not say. Its beauty was a beauty moulded out of many mysteries - the beauty, in face, which is psychological, not plastic - and the faint smile that just played across the lips was far too subtle to be really sweet.

'Well,' he cried impatiently, 'what do you say?'

'She is the Gioconda in sables,' I answered. 'Let me know all about her.'

'Not now,' he said; 'after dinner;' and began to talk of other things.

When the waiter brought us our coffee and cigarettes I reminded Gerald of his promise. He rose from his seat, walked two or three times up and down the room, and, sinking into an armchair, told me the following story: -

'One evening,' he said, 'I was walking down Bond Street about five o'clock. There was a terrific crush of carriages, and the traffic was almost stopped. Close to the pavement was standing a little yellow brougham, which, for some reason or other, attracted my attention. As I passed by there looked out from it the face I showed you this afternoon. I fascinated me immediately. All that night I kept thinking of it, and all the next day. I wandered up and down that wretched Row, peering into every carriage, and waiting for the yellow brougham; but I could not find ma belle inconnue, and at last I began to think she was merely a dream. About a week afterwards I was dining with Madame de Rastail. Dinner was for eight o'clock; but at half-past eight we were still waiting in the drawing-room. Finally the servant threw open the door, and announced Lady Alroy. It was the woman I had been looking for. She came in very slowly, looking like a moon-beam in grey lace, and, to my intense delight, I was asked to take her in to dinner. After we had sat down I remarked quite innocently, "I think I caught sight of you in Bond Street some time ago, Lady Alroy." She grew very pale, and said to me in a low voice, "Pray do not talk so loud; you may be overheard." I felt miserable at having made such a bad beginning, and plunged recklessly into the subject of French plays. She spoke very little, always in the same low musical voice, and seemed as if she was afraid of some one listening. I fell passionately, stupidly in love, and the indefinable atmosphere of mystery that surrounded her excited my most ardent curiosity. When she was going away, which she did very soon after dinner, I asked her if I might call and see her. She hesitated for a moment, glanced round to see if any one was near us, and then said, "Yes; to-morrow at a quarter to five." I begged Madame de Rastail to tell me about her; but all that I could learn was that she was a window with a beautiful house in Park Lane, and as some scientific bore began a dissertation of widows, as exemplifying the survival of the matrimonially fittest, I left and went home.

'The next day I arrived at Park Lane punctual to the moment, but was told by the butler that Lady Alroy had just gone out. I went down to the club quite unhappy and very much puzzled, and after long consideration wrote her a letter, asking if I might be allowed to try my chance some other afternoon. I had no answer for several days, but at last I got a little note saying she would be at home on Sunday at four, and with this extraordinary postscript: "Please do not write to me here again; I will explain when I see you." On Sunday she received me, and was perfectly charming; but when I was going away she begged of me, if I ever had occasion to write to her again, to address my letter to "Mrs. Knox, care of Whittaker's Library, Green Street." "There are reasons," she said, " why I cannot receive letters in my own house."

'All through the season I saw a great deal of her, and the atmosphere of mystery never left her. Sometimes I thought that she was in the power of some man, but she looked so unapproachable that I could not believe it. It was really very difficult for me to come to any conclusion, for she was like one of those strange crystals that one sees in museums, which are at one moment clear, and at another clouded. At last I determined to ask her to be my wife: I was sick and tired of the incessant secrecy that she imposed on all my visits, and on the few letters I sent her. I wrote to her at the library to ask her if she could see me the following Monday at six. She answered yes, and I was in the seventh heaven of delight. I was infatuated with her: in spite of the mystery, I thought then - in consequence of it, I see now. No; it was the woman herself I loved. The mystery troubled me, maddened me. Why did chance put me in its track?'

'You discovered it, then?' I cried.

'I fear so,' he answered. 'You can judge for yourself.'

'When Monday came round I went to lunch with my uncle, and about four o'clock found myself in the Marylebone Road. My uncle, you know, lives in Regent's Park. I wanted to get to Piccadilly, and took a short cut through a lot of shabby little streets. Suddenly I saw in front of me Lady Alroy, deeply veiled and walking very fast. On coming to the last house in the street, she went up the steps, took out a latch-key, and let herself in. "Here is the mystery," I said to myself; and I hurried on and examined the house. It seemed a sort of place for letting lodgings. On the doorstep lay her handkerchief, which she had dropped. I picked it up and put it in my pocket. Then I began to consider what I should do. I came to the conclusion that I had no right to spy on her, and I drove down to the club. At six I called to see her. She was lying on a sofa, in a tea-gown of silver tissue looped up by some strange moonstones that she always wore. She was looking quite lovely. "I am so glad to see you," she said; "I have not been out all day." I stared at her in amazement, and pulling the handkerchief out of my pocket, handed it to her. "You dropped this in Cumnor Street this afternoon, Lady Alroy," I said very calmly. She looked at me in terror, but made no attempt to take the handkerchief. "What were you doing there?" I asked. "What right have you to question me?" she answered. "The right of a man who loves you," I replied; "I came here to ask you to be my wife." She hid her face in her hands, and burst into floods of tears. "You must tell me," I continued. She stood up, and , looking me straight in the face, said, "Lord Murchison, there is nothing to tell you." - "You went to meet some one," I cried; "this is your mystery." She grew dreadfully white, and said, "I went to meet no one," - "Can't you tell the truth?" I exclaimed. "I have told it," she replied. I was mad, frantic; I don't know what I said, but I said terrible things to her. Finally I rushed out of the house. She wrote me a letter the next day; I sent it back unopened, and started for Norway with Alan Colville. After a month I came back, and the first thing I saw in the Morning Post was the death of Lady Alroy. She had caught a chill at the Opera, and had died in five days of congestion of the lungs. I shut myself up and saw no one. I had loved her so much, I had loved her so madly. Good god! how I had loved that woman!'

'You went to the street, to the house in it?' I said.

'Yes,' he answered.

'One day I went to Cumnor Street. I could not help it; I was tortured with doubt. I knocked at the door, and a respectable-looking woman opened it to me. I asked her if she had any rooms to let. "Well, sir," she replied, "the drawing-rooms are supposed to be let; but I have not seen the lady for three months, and as rent is owing on them, you can have them." - "Is this the lady?" I said, showing the photograph. "That's her, sure enough," she exclaimed; "and when is she coming back, sir?" - "The lady is dead," I replied. "Oh, sir, I hope not!" said th

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การกัดบ่ายหนึ่งฉันนั่งนอกคาเฟ่เดอลาเป ดูไฟและ shabbiness ชีวิตรู้สึก และสงสัยว่า กว่า ฉันมุตที่กว้างแปลกของความภาคภูมิใจและความยากจนที่ช่วยฉัน เมื่อฉันได้ยินเรียกหนึ่ง ชื่อของฉัน ฉันเปิดรอบ และเห็นพระ Murchison เราไม่ได้พบเนื่องจากเราได้ที่วิทยาลัย กันเกือบสิบปีก่อน ดังนั้น ผมยินดีที่ได้เจอเขาอีกครั้ง และเราจับมืออย่างอบอุ่น ที่อ๊อกซฟอร์ด เราได้เพื่อนที่ดี ผมก็ชอบเขาอย่างกว้างขวาง เขาหล่อมาก ดังนั้น high-spirited และเพื่อยกย่อง เราใช้การพูดของเขาว่า เขาจะเป็นส่วนของ fellows ถ้าเขาไม่ได้จะพูดความจริง แต่ฉันคิดว่า เราจริง ๆ ชื่นชมเขาคอยสำหรับ frankness ของเขา ผมพบว่าเขาเปลี่ยนแปลงการจัดการที่ดี เขาดูกังวล และพิศวง และดูเหมือน จะสงสัยบางอย่าง ผมรู้สึกมันไม่ scepticism ทันสมัย Murchison ถูก stoutest ของ Tories และเชื่อว่าใน Pentateuch แน่นหนาที่เขาเชื่อว่าในบ้านเพื่อน ดังนั้น ผมสรุปว่า เป็นผู้หญิง และขอให้เขาถ้า เขาแต่งงานแล้วยัง'ฉันไม่เข้าใจผู้หญิงดีพอ เขาตอบ'ฉันรักเขา ฉันกล่าวว่า 'ผู้หญิงจะหมายถึงรัก การที่จะเข้าใจไม่''ไม่รักซึ่งฉันไม่สามารถเชื่อถือ เขาตอบได้'ผมเชื่อว่า คุณมีความลึกลับในชีวิตของคุณ เขา ฉันทางหลุดรอด 'บอกฉันเกี่ยวกับมัน"'ให้เราไปยังไดรฟ์ เขาตอบ, ' มันอยู่เกินที่นี่ ไม่มี ไม่มีสีเหลืองขนส่ง ใด ๆ อื่น ๆ สี - มี ที่หนึ่งสีเขียวมืดจะทำ และ ในบางช่วงเวลาเราได้ trotting ลงบูเลวาร์ดในทิศทางของการมาเดอเลน'จะไปเพื่อ" ฉันเคยพูด'โอ้ ที่ใดต้อง ' เขาตอบ - ' ไปในบัว เราจะทานอาหารมี และคุณจะบอกเกี่ยวกับตัวเอง ''อยากได้ยินคุณครั้งแรก ฉันกล่าว 'บอกความลึกลับของคุณ'เขาเอากรณีโมร็อกโก clasped เงินเล็ก ๆ น้อย ๆ จากกระเป๋าของเขา และมอบให้ฉัน เปิดมัน ภายในมีมีภาพถ่ายของผู้หญิง เธอสูง และเล็กน้อย และแพงกว่างดงาม มีตาขนาดใหญ่คลุมและหลวมผมของเธอ เธอเหมือนกับ clairvoyante และ furs รวยถูกห่อ'คุณคิดว่า ผิวหน้า ' เขากล่าวว่า 'มีความสุจริตใจหรือไม่'ฉันตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง เหมือนกับฉันหน้าของบางคนมีความลับ แต่ว่าความลับที่ถูกดี หรือชั่วร้าย ฉันอาจไม่พูด ความสวยงามได้ขึ้นจากลึกลับหลาย -ความงาม หน้า ซึ่งเป็นพลาสติกไม่ จิตวิทยา - ความสวยงาม และรอยยิ้มจาง ๆ ที่เพิ่งเล่นผ่านริมฝีปากละเอียดเกินไปจะหวานจริง ๆ'ดี เขาก็ร้อง impatiently 'สิ่งที่คุณพูดหรือไม่''เธอ Gioconda ใน sables ฉันตอบ 'แจ้งให้ทราบเกี่ยวกับเธอ''ไม่ทันที เขากล่าว 'บรรเลง และเริ่มพูดคุยสิ่งอื่น ๆเมื่อเสิร์ฟนำบุหรี่และกาแฟ ผมเตือนเขาเขาสัญญา เขากุหลาบจากพระที่นั่ง เดินสอง หรือสามครั้งขึ้นห้อง และ จมลงในเก้าอี้ เล่าเรื่องราวต่อไปนี้: -'หนึ่งเย็น เขากล่าวว่า, "ฉันเดินลงบอนด์สตรีทประมาณห้าโมง มีความสนใจที่ยอดเยี่ยมของนับ และเกือบหยุดการจราจร ใกล้กับช่วงยืนสีเหลืองเล็กน้อย brougham ที่ สำหรับเหตุผลบางอย่างหรืออื่น ๆ ดึงดูดความสนใจของฉัน เท่าที่ผมผ่านโดย มีมองออกจากใบหน้าฉันพบคุณตอนบ่าย ฉันหลงฉันทันที คืนที่ฉันเก็บความคิดของมัน และวันถัดไปทั้งหมด ผมได้เดินไปมาขึ้นแถว wretched ทุกทีเป็นรถทุก และรอให้ปลาสีเหลือง แต่ฉันไม่พบ inconnue เบลล์มา และในที่สุด ผมเริ่มคิดว่า เธอเป็นเพียงความฝัน เกี่ยวกับสัปดาห์หลังจากนั้น ฉันมีอาหารกับมาดามเดอ Rastail อาหารค่ำมีแปดโมง แต่ที่ครึ่ง แปดเราก็ยังคงรอในห้องวาดภาพ สุดท้าย โยนคนรับใช้เปิดประตู และประกาศเลดี้ Alroy ผู้หญิงที่ฉันได้มองหาได้ เธอมาช้ามาก มองเช่นแสงจันทร์ในลูกไม้สีเทา และ เพื่อความสุขของฉันรุนแรง ถูกถามนำเธอในเย็น หลังจากที่เราได้นั่งลง ฉันกล่าวค่อนข้าง innocently "ฉันคิดว่า ฉันจับสายตาของคุณบอนด์สตรีทบางเวลาที่ผ่านมา เลดี้ Alroy" เธอเติบโตซีดมาก และกล่าวว่าฉันในเสียงต่ำ "อธิษฐานไม่พูดคุยเสียงดังดังนั้น คุณอาจจะตก overheard " ฉันรู้สึกอนาถที่มีทำให้ต้นไม่ดี และลดลง recklessly เป็นชื่อเรื่องของบทละครภาษาฝรั่งเศส เธอพูดมาก ในเดียวกันต่ำดนตรีเสียง เสมอ และดูเหมือน ว่า เธอกลัวฟังบางหนึ่ง ฉันก้มศิลป stupidly รัก และบรรยากาศเคร่งเครียดของลึกลับที่เธอตื่นเต้นข้าพเจ้าซักมากที่สุด เมื่อเธอกำลัง ซึ่งเธอได้เร็ว ๆ นี้หลังจากอาหารค่ำ ถามเธอถ้า ฉันอาจเรียก และเห็นเธอ เธอ hesitated ครู่ glanced รอบดูถ้าหนึ่งถูกใกล้เรา และจากนั้น กล่าว ว่า "ใช่ การเหล่าที่ห้าไตรมาสไป" ฉันขอร้องมาดามเด Rastail จะบอกถึงเธอ แต่ทั้งหมดที่ฉันได้เรียนรู้ว่า เธอเป็นหน้าต่างที่ มีบ้านในพาร์คเลน และเป็นกระบอกสูบบางอย่างทางวิทยาศาสตร์เริ่มต้นวิทยานิพนธ์ปริญญาเอกของแม่หม้าย เป็น exemplifying ความอยู่รอดของการ matrimonially fittest ฉันซ้าย และกลับบ้าน' ในวันถัดไปที่ฉันมาถึงช้าที่ Park Lane แต่มีบอก โดยพ่อบ้านที่ Alroy หญิงก็เพิ่งไปออก ผมไปลงคลับที่ค่อนข้างเศร้า และพิศวงมาก และหลัง จากพิจารณานานเขียนจดหมาย เธอถามถ้า ฉันอาจได้รับอนุญาตให้ลองบ่ายบางโอกาสของฉัน ผมไม่ตอบหลายวัน แต่ในที่สุด ผมสังเกตเล็กน้อยว่า เธอจะเป็นที่บ้านในวันอาทิตย์ ที่ 4 และ postscript นี้พิเศษ: "ไม่ฝากข้อความถึงฉันนี่อีก ผมจะอธิบายถึงเมื่อเห็นคุณด้วย" อาทิตย์ เธอรับฉัน และมีเสน่ห์อย่างสมบูรณ์ แต่เมื่อฉันจะไปเธอขอร้องของฉัน ถ้าเคยมีโอกาสเขียนเธออีก ที่อยู่จดหมายของฉันไป "นางน็อก ดูแลห้องสมุดของ Whittaker ถนนสีเขียว" "มีเหตุผล เธอกล่าวว่า "ทำไมฉันไม่สามารถรับจดหมายในบ้านของฉันเอง"' หัวใจฤดู เห็นมากของเธอ และบรรยากาศของความลึกลับไม่เคยทิ้งเธอ บางครั้งฉันคิดว่า เธอมีอำนาจบางคน แต่เธอมองให้ unapproachable ว่า ฉันไม่อยากเชื่อมัน มันเป็นจริงยากมากที่จะมาสรุปใด ๆ สำหรับเธอเหมือนหนึ่งของผลึกเหล่านั้นแปลกที่หนึ่งเห็นในพิพิธภัณฑ์ ซึ่งเป็น ที่ชัดเจนครับ และ ที่อื่นเค้า ในที่สุด ฉันกำหนดเพื่อขอร้องให้ ภรรยา: ผมป่วย และเบื่อเป็น incessant ความลับที่เธอเก็บเข้าชมทั้งหมดของฉัน และอักษรสองสามตัวผมส่งเธอขึ้น ฉันเขียนให้เธอที่หอขอเธอถ้า เธอไม่เห็นฉันต่อไปนี้วันจันทร์ที่ 6 เธอตอบใช่ และอยู่ในสวรรค์เจ็ดดีไลท์ ผมคลั่งเธอ: แม้ลึกลับ คิด - in consequence of แล้วเห็นเดี๋ยวนี้ ไม่มี ผู้หญิงตัวเองที่ฉันรักได้ ปริศนาปัญหาฉัน maddened ฉัน ทำไมไม่มีโอกาสใส่ฉันในการติดตามหรือไม่ ''คุณค้นพบมัน แล้ว' ข้า'ฉันกลัวนั้น เขาตอบ 'คุณสามารถตัดสินว่าตัวเอง'' เมื่อวันจันทร์มาตลอด ผมไปกลางวันกับลุง และฉันประมาณสี่โมงพบถนนโซโห ลุงของฉัน คุณทราบ อยู่รีเจนท์สพาร์ค ฉันอยากไปพิคคาดิลลี่ และเอาลัดผ่านถนน shabby น้อยมาก ทันใดนั้นผมเห็นหน้าฉันเลดี้ Alroy, veiled ลึกและเดินอย่างรวดเร็ว มาสุดท้ายบ้านถนน เธอขึ้นตอนไป เอาออกสลักแป้น และปล่อยให้ตัวเองค่ะ "นี่คือความลึกลับ ผมพูดกับตัวเอง และฉันรีบบน และตรวจสอบบ้าน เหมือนการเรียงลำดับของสถานที่สำหรับให้อิ่ม ในวางผ้าเช็ดหน้าของเธอ ซึ่งเธอได้ลดลง รับค่า และใส่ในกระเป๋าของฉัน แล้ว เริ่มพิจารณาสิ่งที่ฉันควรทำ ผมมาสรุปว่า ผมไม่ขวาสะกดเธอ และฉันขับรถลงไปคลับ ที่ 6 ฉันเรียกหาเธอ เธอกำลังนอนบนโซฟา ในชุดชาของเนื้อเยื่อเงิน looped ขึ้น โดย moonstones บางแปลกที่เธอมักจะสวม เธอถูกมองค่อนข้างดี "ดีใจเห็นคุณ เธอกล่าวว่า "ฉันไม่ได้ออกทุกวัน" ผมจ้องไปที่เธอประหลาดใจมาก และดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าของฉัน มอบมันให้เธอ "คุณลดลงนี้ในถนน Cumnor บ่ายนี้ หญิง Alroy ฉันกล่าวใจเย็น เธอมองฉันในความหวาดกลัว แต่ไม่พยายามที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าจะทำ "สิ่งคุณทำมีอะไร" ถาม "ขวาว่ามีคำถามฉัน" เธอตอบ "ด้านขวาของคนที่รักคุณ ผมตอบไป "ผมมาที่นี่ขอให้ ภรรยาของฉัน" เธอซ่อนใบหน้าของเธอในมือของเธอ และระเบิดเข้าไปในน้ำท่วมของน้ำตา "คุณต้องบอก ฉันอย่างต่อเนื่อง เธอลุกขึ้นยืน และ มองฉันตรงในหน้า กล่าวว่า "พระ Murchison ไม่ มีอะไรจะบอกคุณ" - "คุณไปตอบสนองคน ข้า "นี่คือความลึกลับของคุณ" โต dreadfully สีขาว และว่า "ฉันไปกับใคร",-- "ไม่คุณ พูดความจริง" ฉันทางหลุดรอด "บอกว่า เธอตอบ ผมบ้า คลั่ง ไม่รู้โดน แต่ฉันว่า สิ่งชั่วร้ายกับเธอ สุดท้าย ฉันวิ่งออกจากบ้าน เธอเขียนฉันจดหมายในวันถัดไป ผมส่งมันกลับไปยัง และเริ่มต้นสำหรับนอร์เวย์กับ Alan Colville หลังจากหนึ่งเดือน ก็ แล้วสิ่งแรกที่ผมเห็นในกระทู้เช้าสิ้นพระชนม์ของเลดี้ Alroy เธอได้จับความเย็นโอเปร่า และเสียชีวิตในวันที่ห้าของการแออัดของปอด ปิดตัวเองขึ้น และเห็นไม่ ฉันได้รักเธอมาก ฉันได้รักเธอมากนัก พระดี ว่าฉันได้รักผู้หญิงคนนั้น!''คุณไป street บ้านใน' ฉันเคยพูด'ใช่ เขาตอบ"วันหนึ่งผมไปถนน Cumnor ฉันไม่สามารถช่วยเหลือมัน ผมทรมานสู่กับข้อสงสัย ฉันโบว์ลิ่งที่ประตู และผู้หญิงมองอย่างเปิดให้ฉัน ฉันถามเธอถ้า เธอมีห้องใดให้ "ดี รัก เธอตอบ "ห้องวาดควรจะต้องให้ แต่ผมไม่เห็นผู้หญิงสามเดือน และเช่าเป็น owing นั้น คุณสามารถให้พวกเขา" - "นี่ผู้หญิงหรือไม่ " ฉันกล่าวว่า แสดงภาพ "ก็เธอ พอแน่ใจว่า เธอทางหลุดรอด "และเมื่อมีเธอกลับมา รักหรือไม่" - "เป็นตาย ผมตอบไป "โอ้ ที่รัก ฉันหวังว่าไม่" กล่าวว่า th

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แกะสลักบ่ายวันหนึ่งผมนั่งอยู่นอก Cafe de la Paix, ดูงดงามและมอมแมมของชีวิตชาวกรุงปารีสและสงสัยมากกว่าเวอร์มุตของฉันที่พาโนรามาที่แปลกประหลาดของความภาคภูมิใจและความยากจนที่ผ่านก่อนที่ฉันตอนที่ฉันได้ยินบางคนเรียกชื่อฉัน .
ผมหันไปรอบ ๆ และเห็นองค์พระผู้เป็นเจ้า Murchison เราไม่ได้เจอกันตั้งแต่ที่เราได้รับที่วิทยาลัยด้วยกันเกือบสิบปีก่อนดังนั้นผมมีความยินดีที่จะเจอเขาอีกครั้งและเราจับมืออย่างอบอุ่น ที่ Oxford เราได้รับเพื่อนที่ดี ผมเคยชอบเขาอย่างมากเขาเป็นคนหล่อมากดังนั้นคึกคะนองและเพื่อให้เกียรติ เราใช้ในการพูดของเขาว่าเขาจะเป็นที่ดีที่สุดของพวกถ้าเขาไม่เคยพูดความจริง แต่ฉันคิดว่าเราจริงๆชื่นชมเขาทุกขึ้นตรงไปตรงมาของเขา ผมพบว่าเขาจัดการที่ดีการเปลี่ยนแปลง เขามองกังวลและงงงวยและดูเหมือนจะอยู่ในข้อสงสัยเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง ผมรู้สึกว่ามันไม่อาจจะสงสัยที่ทันสมัยสำหรับเมอร์เป็น stoutest ของดังสนั่นและเชื่อในไบเบิลเป็นมั่นเป็นเขาเชื่อว่าในบ้านของเพื่อน; ดังนั้นผมจึงสรุปว่ามันเป็นผู้หญิงและถามเขาว่าเขาได้แต่งงานยัง. 'ฉันไม่เข้าใจผู้หญิงดีพอ "เขาตอบ.' รักของฉันเจอราลด์ 'ผมพูดว่า' ผู้หญิงจะหมายถึงการได้รับความรักไม่ได้ . ที่จะเข้าใจ '' ฉันไม่สามารถรักที่ฉันไม่สามารถไว้วางใจ 'เขาตอบว่า. "ผมเชื่อว่าคุณมีความลึกลับในชีวิตของคุณเจอราลด์' ฉันอุทาน; 'บอกฉันเกี่ยวกับมัน.' 'ให้เราไปสำหรับไดรฟ์ "เขาตอบว่า' มันจะเยอะเกินไป ไม่มีไม่ได้รถสีเหลืองสีอื่น ๆ - มีที่หนึ่งสีดำสีเขียวจะทำ ' และในช่วงเวลาไม่กี่ที่เรากำลังวิ่งเหยาะลงถนนในทิศทางของแมเดลีนนั้น. 'อยู่ที่ไหนเราจะไป? ผมบอกว่า. 'โอ้ทุกที่ที่คุณต้องการ!' เขาตอบว่า - 'ร้านอาหารใน Bois นั้น เราจะรับประทานอาหารมีและคุณจะบอกฉันทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเอง. '' ฉันต้องการที่จะได้ยินเกี่ยวกับคุณเป็นครั้งแรก 'ฉันกล่าวว่า 'บอกฉันลึกลับของคุณ. เขาเอามาจากกระเป๋าของเขากรณีโมร็อกโกประสานเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ และส่งมอบให้ฉัน ฉันเปิดมัน ภายในมีภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอเป็นคนที่สูงและเล็กน้อยและงดงามแปลกตาด้วยคลุมเครือของเธอมีขนาดใหญ่และคลายผม เธอดูเหมือน clairvoyante และถูกห่อในสัตว์ที่อุดมไปด้วย. 'สิ่งใดที่คุณคิดว่าของใบหน้าที่?' เขาพูดว่า; 'มันเป็นความจริง?' ผมตรวจสอบอย่างระมัดระวัง มันดูเหมือนกับผมหน้าของคนที่มีความลับบางอย่าง แต่ไม่ว่าจะเป็นความลับที่ดีหรือความชั่วร้ายที่ฉันไม่สามารถพูดได้ ความงามของมันคือความงามที่ขึ้นรูปจากลึกลับมากมาย - ความงามในหน้าซึ่งเป็นทางด้านจิตใจไม่พลาสติก -. และรอยยิ้มจาง ๆ ที่เพิ่งเล่นทั่วริมฝีปากก็ยังห่างไกลที่ละเอียดอ่อนเกินไปที่จะเป็นหวานจริงๆ'ดี' เขาร้องไห้อย่างไม่สบอารมณ์ 'สิ่งที่คุณพูด?' 'เธอเป็น Gioconda ใน Sables' ฉันตอบ '. แจ้งให้เราทราบทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ' 'ไม่ใช่ตอนนี้ "เขากล่าวว่า 'หลังมื้อเย็น;' และเริ่มที่จะพูดคุยของสิ่งอื่น ๆ . เมื่อบริกรนำเรากาแฟและบุหรี่ของเราผมนึกถึงเจอราลด์ของสัญญาของเขา เขาลุกขึ้นจากที่นั่งของเขาเดินสองหรือสามครั้งขึ้นและลงห้องพักและจมลงไปในเก้าอี้บอกฉันเรื่องต่อไปนี้: - 'เย็นวันหนึ่ง' เขากล่าวว่า 'ผมเดินไปตามถนนบอนด์ประมาณห้าโมง นาฬิกา มีความสนใจที่ยอดเยี่ยมของรถและการจราจรก็หยุดเกือบ ใกล้กับทางเท้าได้รับการยืนม้าสีเหลืองเล็ก ๆ น้อย ๆ ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างหรืออื่น ๆ ที่ดึงดูดความสนใจของฉัน ขณะที่ผมผ่านไปได้โดยมีมองออกไปจากใบหน้าฉันพบคุณช่วงบ่ายวันนี้ ฉันหลงฉันทันที ตลอดทั้งคืนที่ฉันเก็บความคิดของมันและในวันถัดไป ฉันเดินขึ้นและลงที่แถวอนาถหันเข้าสู่สายการบินทุกครั้งและรอให้ม้าสีเหลือง แต่ฉันไม่สามารถหา Inconnue แม่เบลล์และที่สุดท้ายที่ผมเริ่มที่จะคิดว่าเธอเป็นเพียงความฝัน ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้นผมได้รับประทานอาหารกับมาดามเดอ Rastail อาหารค่ำสำหรับ 8:00; แต่ในครึ่งที่ผ่านมาเราได้แปดยังคงรอการวาดภาพในห้องพัก สุดท้ายคนรับใช้โยนเปิดประตูและประกาศเลดี้ Alroy มันเป็นผู้หญิงที่ฉันได้รับการมองหา เธอเดินเข้ามาในช้ามากมองเช่นดวงจันทร์คานในลูกไม้สีเทาและเพื่อความสุขที่รุนแรงของฉันฉันก็ถามว่าจะพาเธอไปทานอาหารเย็นใน หลังจากที่เราได้นั่งลงผมตั้งข้อสังเกตค่อนข้างไร้เดียงสา "ผมคิดว่าผมจับสายตาของคุณในถนนบอนด์เวลาที่ผ่านมาเลดี้ Alroy." เธอเติบโตอ่อนมากและพูดกับผมในเสียงต่ำ "ภาวนาไม่ได้พูดคุยเสียงดังมาก. คุณอาจจะได้ยิน" ผมรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำเช่นการเริ่มต้นที่ไม่ดีและลดลงประมาทในเรื่องของการเล่นฝรั่งเศส เธอพูดน้อยมากมักจะอยู่ในเสียงดนตรีเหมือนกันต่ำและดูเหมือนว่าเธอกลัวของใครบางคนฟัง ฉันตกหลุมรักและโง่เขลาในความรักและบรรยากาศที่ไม่แน่นอนของความลึกลับที่ล้อมรอบเธอตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นกระตือรือร้นมากที่สุดของฉัน ตอนที่เธอกำลังจะออกไปซึ่งเธอได้ในเร็ว ๆ นี้หลังอาหารเย็นผมถามเธอว่าฉันอาจจะโทรและเห็นเธอ เธอลังเลสักครู่ชำเลืองมองไปรอบ ๆ เพื่อดูว่าคนใดคนหนึ่งอยู่ใกล้เราแล้วกล่าวว่า "ใช่. พรุ่งนี้ที่ 04:45 เป็น" ฉันขอร้องมาดามเดอ Rastail บอกฉันเกี่ยวกับเธอ แต่ทุกสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ก็คือการที่เธอเป็นหน้าต่างที่มีบ้านที่สวยงามในพาร์คเลนและเป็นบางส่วนเจาะทางวิทยาศาสตร์เริ่มวิทยานิพนธ์ของแม่ม่ายเป็นตัวอย่างความอยู่รอดของ matrimonially fittest ที่ฉันซ้ายและกลับบ้าน. 'ในวันถัดไป ฉันมาถึงที่พาร์คเลนตรงต่อเวลามาถึงช่วงเวลา แต่บอกว่าบัตเลอร์เลดี้ Alroy ได้หายไปเพียงแค่ออก ฉันลงไปสโมสรที่ไม่มีความสุขและค่อนข้างงงมากและหลังจากพิจารณานานเธอเขียนจดหมายถามว่าผมอาจจะได้รับอนุญาตให้ลองโอกาสของฉันบางช่วงบ่ายอื่น ๆ ฉันได้คำตอบเป็นเวลาหลายวันไม่ได้ แต่ที่ผ่านมาผมได้รับทราบเพียงเล็กน้อยบอกว่าเธอจะเป็นที่บ้านในวันอาทิตย์ที่สี่และมีนี้ ป.ล. พิเศษ: "กรุณาอย่าเขียนถึงฉันที่นี่อีกครั้งผมจะอธิบายเมื่อฉันเห็นคุณ . " เมื่อวันอาทิตย์ที่เธอได้รับฉันและเป็นเสน่ห์อย่างสมบูรณ์แบบ; แต่เมื่อฉันกำลังจะออกไปเธอขอร้องของฉันถ้าฉันเคยมีโอกาสที่จะเขียนถึงเธออีกครั้งเพื่อที่อยู่จดหมายของฉันไป "นางน็อกซ์ดูแลห้องสมุด Whittaker ของ Green Street." เธอกล่าวว่า "เหตุผลที่ผมไม่สามารถรับตัวอักษรในบ้านของตัวเอง." "มีเหตุผลที่เป็น" 'ตลอดฤดูกาลที่ผมเห็นการจัดการที่ดีของเธอและบรรยากาศของความลึกลับของเธอไม่เคยทิ้ง บางครั้งฉันคิดว่าเธออยู่ในอำนาจของบางคน แต่เธอมองจึงยากที่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย มันเป็นจริงยากมากสำหรับผมที่จะมาสรุปใด ๆ เพราะเธอเป็นเหมือนหนึ่งในบรรดาผลึกแปลกที่เห็นในพิพิธภัณฑ์ซึ่งเป็นที่หนึ่งช่วงเวลาที่ชัดเจนและที่ลายเมฆอีก ที่สุดท้ายที่ผมมุ่งมั่นที่จะขอให้เธอเป็นภรรยาของฉัน: ฉันป่วยและเหนื่อยของความลับไม่หยุดหย่อนว่าเธอกำหนดไว้ในการเข้าชมทั้งหมดของฉันและตัวอักษรไม่กี่คนที่ฉันส่งเธอ ผมเขียนถึงเธอที่ห้องสมุดจะถามเธอว่าเธอจะได้เห็นต่อไปนี้ฉันจันทร์ที่หก เธอตอบว่าใช่และผมอยู่ในสวรรค์ชั้นเจ็ดของความสุข ผมก็หลงใหลกับเธอทั้งๆที่มีความลึกลับที่ฉันคิดว่าแล้ว - ในผลของมันผมเห็นตอนนี้ ไม่มี มันเป็นผู้หญิงที่ตัวเองฉันรัก ลึกลับทุกข์ฉันฉันบ้าคลั่ง โอกาสทำไมทำให้ฉันอยู่ในการติดตามของตนหรือไม่ '' คุณค้นพบมันแล้ว? ฉันร้องไห้. 'ฉันกลัวเช่นนั้น "เขาตอบ 'คุณสามารถตัดสินด้วยตัวคุณเอง.' 'เมื่อจันทร์มารอบที่ผมไปรับประทานอาหารกลางวันกับลุงของผมและประมาณ 04:00 พบว่าตัวเองอยู่ในถนนโบน ลุงของฉันคุณรู้ว่าอาศัยอยู่ในรีเจ้นท์พาร์ค ผมอยากที่จะได้รับ Piccadilly และเอาตัดสั้นผ่านมากของถนนเล็ก ๆ น้อย ๆ โทรม ทันใดนั้นผมเห็นในด้านหน้าของฉันเลดี้ Alroy ลึกหน้ากากและเดินไปอย่างรวดเร็วมาก ในวันที่มาถึงบ้านที่ผ่านมาในถนนเธอก็ขึ้นไปตามขั้นตอนที่เอาออกสลักที่สำคัญและปล่อยให้ตัวเองใน "ที่นี่คือความลึกลับ" ผมพูดกับตัวเอง. และผมรีบและตรวจสอบบ้าน มันดูเหมือนการเรียงลำดับของสถานที่สำหรับให้ที่พัก บนบันไดหน้าประตูวางผ้าเช็ดหน้าของเธอซึ่งเธอได้ลดลง ฉันหยิบมันขึ้นมาและใส่ไว้ในกระเป๋าของฉัน จากนั้นผมเริ่มที่จะต้องพิจารณาสิ่งที่ฉันควรจะทำอย่างไร ฉันมาถึงข้อสรุปที่ว่าฉันมีสิทธิ์ที่จะสอดแนมในของเธอและฉันขับรถลงไปที่คลับ ที่ผมเรียกว่าหกที่จะเห็นเธอ เธอกำลังนอนอยู่บนโซฟาในชาชุดของเนื้อเยื่อเงินคล้องขึ้นโดยบางขัตติยาแปลกที่เธอมักจะสวม เธอได้รับการมองที่น่ารักมากทีเดียว "ฉันดีใจที่ได้พบคุณ" เธอกล่าวว่า "ผมไม่ได้ออกทุกวัน." ผมจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจและดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าของฉันมอบให้เธอ "คุณลดลงใน Cumnor ถนนช่วงบ่ายวันนี้เลดี้ Alroy" ผมพูดอย่างใจเย็น เธอมองมาที่ผมด้วยความหวาดกลัว แต่ทำให้ความพยายามที่จะใช้ผ้าเช็ดหน้าไม่มี "สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ที่นั่น?" ฉันถาม. "สิ่งที่คุณมีสิทธิที่จะถามฉัน" เธอตอบ "สิทธิของคนที่รักคุณ" ผมตอบ; "ผมมาที่นี่เพื่อขอให้คุณเป็นภรรยาของฉัน." เธอซ่อนใบหน้าของเธออยู่ในมือของเธอและออกมาเป็นน้ำท่วมของน้ำตา "คุณต้องบอกผมว่า" ฉันยังคง เธอลุกขึ้นยืนและมองฉันตรงในหน้ากล่าวว่า "พระเจ้าเมอร์มีอะไรจะบอกคุณ." - "คุณไปพบใครบางคน" ฉันร้องไห้; "นี่คือความลึกลับของคุณ." เธอเติบโตสีขาวอย่างหวาดกลัวและกล่าวว่า "ผมไปพบไม่มีใคร" - "คุณไม่สามารถบอกความจริง" ฉันอุทาน "ผมได้บอกว่ามัน" เธอตอบ ผมเป็นคนบ้าคลั่ง; ผมไม่ทราบว่าสิ่งที่ผมพูด แต่ผมกล่าวว่าสิ่งที่น่ากลัวให้กับเธอ ในที่สุดผมก็รีบวิ่งออกจากบ้าน เธอเขียนจดหมายฉันในวันถัดไป; ฉันส่งมันกลับมาปิดสนิทและเริ่มนอร์เวย์กับอลันโคลวิลล์ หลังจากเดือนผมกลับมาและสิ่งแรกที่ผมเห็นในตอนเช้าโพสต์คือความตายของพระแม่ Alroy เธอได้จับเย็นที่โอเปร่าและเสียชีวิตในห้าวันของการแออัดของปอด ผมปิดตัวเองขึ้นและไม่มีใครเห็น ฉันได้รักเธอมากที่ฉันได้รักเธออย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ พระเจ้าดี! วิธีการที่ฉันเคยรักผู้หญิงคนหนึ่งที่ '' คุณไปถนนไปที่บ้านในนั้น? ผมบอกว่า. 'ใช่' เขาตอบ. 'วันหนึ่งผมไป Cumnor ถนน ฉันไม่สามารถช่วยมัน ฉันถูกทรมานด้วยข้อสงสัย ผมเคาะที่ประตูและหญิงที่นับถือมองเปิดให้ฉัน ผมถามเธอว่าเธอมีกับห้องใด ๆ ที่จะให้ "ดีครับ" เธอตอบว่า "ห้องภาพวาดที่ควรจะให้ แต่ฉันไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนั้นเป็นเวลาสามเดือนและเป็นค่าเช่าเนื่องจากพวกเขาคุณสามารถมีพวกเขา." - "นี่เป็นผู้หญิง?" ฉันกล่าวว่าการแสดงภาพ "นั่นคือเธอนั่นเองค่ะ" เธออุทาน; "และเมื่อเธอกลับมาครับ?" - "ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว" ผมตอบ "โอ้ครับผมหวังว่าไม่ได้!" ณ กล่าวว่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การกัด
บ่ายวันหนึ่งฉันนั่งอยู่นอกคาเฟ่ เดอ ลา เปซ์ ดูงดงามและ shabbiness ชีวิตของกรุงปารีส และสงสัยมากกว่าแรงที่แปลก พาโนรามาของความภาคภูมิใจและความยากจนที่ผ่าน ก่อนฉัน เมื่อฉันได้ยินใครเรียกชื่อฉัน ฉันหันไปรอบๆ และเห็นองค์ Murchison . เราไม่ได้เจอกันเลย ตั้งแต่ที่เราเคยเรียนด้วยกัน เกือบสิบปีก่อนผมดีใจมากที่เจอเขาอีกครั้ง และเราจับมือกันอย่างอบอุ่น ที่ออกซ์ฟอร์ดเราเป็นเพื่อนที่ดี ผมชอบเขามาก เขาหล่อมาก สูง มีชีวิตชีวา และมีเกียรติ เราเคยพูดกับเขา เขาจะดีที่สุดในคน ถ้าเขาไม่พูดความจริงเสมอ แต่ผมคิดว่า เราก็ชื่นชมเขายิ่งสำหรับความตรงไปตรงมาของเขา ฉันพบเขา ดี จัดการเปลี่ยนเขาดูกังวลและสับสน และเหมือนจะสงสัยอะไรบางอย่าง ผมรู้สึกว่ามันไม่อาจจะสงสัยที่ทันสมัย เพื่อกระจายเป็น stoutest ของดังสนั่น และเชื่อในหนังสือ 5 เล่มแรกของพระคัมภีร์เป็นอย่างแน่นหนา เขาเชื่อในบ้านเพื่อน ดังนั้นผมจึงสรุปได้ว่ามันคือผู้หญิง และขอให้เขาถ้าเขาแต่งงาน

" อย่าเข้าใจผู้หญิงได้ดีพอ " เขาตอบ

' ของฉันที่รัก Gerald ' ผมพูด' ผู้หญิงตั้งใจจะรัก จะเข้าใจ '

ฉันไม่ได้รักที่ฉันสามารถไว้วางใจ ' เขาตอบ

" เชื่อว่าคุณมีความลึกลับในชีวิตของคุณ , Gerald ' ผมอุทาน ' บอกฉันเกี่ยวกับมัน . '

'let เราขับรถไป ' เขาตอบ ' มันแออัดเกินไปครับ ไม่ ไม่ใช่สีเหลือง รถ อื่น สี มี สีเขียวเข้ม หนึ่งจะทำและในบางช่วงเวลาที่เรา trotting ลงถนนในทิศทางของ Madeleine .

'where เราไป ? ฉันบอกว่า . . .

โอ ทุกที่ที่คุณต้องการ ! เขาตอบ - ' ร้านอาหารใน Bois เราจะทานอาหารที่นั่น คุณจะบอกฉันเกี่ยวกับตัวเองด้วยค่ะ

" ต้องการที่จะได้ยินเกี่ยวกับคุณ ' ผมพูด ' บอกความลับของเธอ . '

เขาหยิบจากกระเป๋าเงินเล็ก ๆน้อย ๆไว้กรณีโมร็อกโกและยื่นมันให้ฉัน ฉันเปิดมัน ข้างในมีรูปของผู้หญิง เธอเป็นคนตัวสูงเล็กน้อย และน่าแปลกที่งดงามกับดวงตาขนาดใหญ่ที่คลุมเครือ และปล่อยผม เธอดูเหมือน clairvoyante และถูกห่อในรวย ขน .

อะไรคิดว่าหน้า ? เขากล่าวว่า ' มันคือความจริง ?

ผมตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง มันดูเหมือนว่าฉัน ใบหน้าของคนที่เคยลับแต่ไม่ว่าความลับนั้นเป็นดีหรือชั่ว ผมก็พูดไม่ได้ ความงามคือความงาม moulded จากลึกลับมาก - ความงาม บนใบหน้า ซึ่งเป็นจิต ไม่ใช่พลาสติก - และรอยยิ้มเป็นลมที่เพิ่งเล่นผ่านริมฝีปากเป็นที่บอบบางเกินไปที่จะหวานจริงๆ

'well ' เขาร้องขึ้นอย่างหงุดหงิด ' อะไรที่คุณพูด ?

เธอเป็น gioconda ในซาบล์ส ' ' ฉันตอบ แจ้งให้เราทราบทั้งหมดเกี่ยวกับเธอ . . .

' ไม่ใช่ตอนนี้ ' เขากล่าวว่า ' หลังจากอาหารเย็น และเริ่มคุยเรื่องอื่น

เมื่อบริกรนำกาแฟมาให้ และบุหรี่ที่ฉันเตือนเจอรัลด์ของสัญญาของเขา เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดิน สอง หรือ สามครั้ง ขึ้น และ ลง ห้อง และจมอยู่ในเก้าอี้ เล่าเรื่องต่อไปนี้ : --

'one เย็น , ' เขากล่าวว่า ' ฉันเดินลงถนนพันธบัตรประมาณห้าโมง