Wai... calm down!" "I can't return,

Wai... calm down!"

"I can't return, I can't return, I can't return..."


Nanahoshi was muttering it in a whisper with hollow eyes.

All of her muscles were stiffening, like she was saving up all of her power to start raging about at any time.


"I can't return, I can't return, I can't retuuuuuuuuuuuuuurn!"


Nanahoshi was struggling.

To the limits of her power, she was struggling to try and release my restraint on her.

However, it was just the level of strength of a hikikomori female high school student.

Feeble.

There's no way she could shake me off.


Before long she released her strength and went limp.

When I started to release my hands, she started to bend towards the floor.


"Hey, are you alright?"


After looking at that face, I felt intuitively that it was dangerous.

The color of her face was pure white, her eyes were blank and had a shadow over them, her lips had lost their color, and they dried up and cracked.

This is the face that someone makes during a considerably severe emotional breakdown.

She might try to kill herself.


"...."


I can't deal with this by myself.

What should I do?

Who would help me at times like this...?

Sylphy.

It's Sylphy.

If it's her then she'll lend me a hand somehow or other.


That's right, today she has no night shift.

Alright, today I'll return home with Nanahoshi.

Let's do that.

No, but before that, it would be better to calm her down somewhere.


"Are you alright?"

"..."

"You've been working a bit too hard you know. Rest for today."

"..."


Nanahoshi wasn't responding.

I turned her shoulders around and partly forcibly stood her up.

Just like that, I left the research room while dragging her along.

The lock is... No, I'll do it after.

I'm sure it'll be fine for one day or so. Probably.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หวาย...สงบลง! " "ไม่กลับ ไม่กลับ ไม่กลับ..." Nanahoshi เป็น muttering มันใน whisper ด้วยตากลวง ของกล้ามเนื้อของเธอถูก stiffening เหมือนเธอกำลังบันทึกค่าทั้งหมดของพลังงานของเธอเริ่มโกรธเกี่ยวกับตลอดเวลา "ไม่กลับ ไม่กลับ ฉันไม่สามารถ retuuuuuuuuuuuuuurn" Nanahoshi ไม่ดิ้นรน การจำกัดอำนาจของเธอ เธอได้ดิ้นรน และพยายามนำความยับยั้งชั่งใจของฉันกับเธอ อย่างไรก็ตาม มันเป็นเพียงแค่ระดับของความแข็งแรงของนักเรียนมัธยมหญิง hikikomori เบาบาง ไม่มีทางได้เธอสามารถสลัดฉัน ก่อนลอง เธอออกแรงของเธอ และไป limp เมื่อผมเริ่มปล่อยมือฉัน เธอเริ่มโค้งต่อพื้น "Hey เป็นคุณครับ" หลังจากมองที่ใบหน้า ผมรู้สึกสังหรณ์ใจว่า มันเป็นอันตราย สีของใบหน้ามีสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาของเธอได้เปล่า และมีเงาเหล่านั้น ริมฝีปากของเธอได้สูญเสียสีของพวกเขา และจะเหือดแห้ง และแตก นี่คือหน้าที่มีผู้ทำการในระหว่างการแบ่งอารมณ์รุนแรงมาก เธออาจพยายามฆ่าตัวเอง "...." ฉันไม่สามารถจัดการกับนี้ ด้วยตัวเอง ฉันควรทำอะไร ที่จะช่วยให้ฉันครั้งนี้... Sylphy Sylphy ได้ ถ้ามันเป็นของเธอ แล้วเธอจะเกื้อฉันอย่างใด หรืออื่น ๆ ที่อยู่ วันนี้เธอมีกะกลางคืนไม่ ครับ วันนี้ผมจะกลับบ้านกับ Nanahoshi ลองทำดู ไม่ แต่ก่อน ว่ามันจะดีกว่าสงบเธอไหน "เป็นคุณครับ" "..." "คุณได้ทำงานคุณรู้ยากเกินไปบิต ส่วนที่เหลือในวันนี้" "..." Nanahoshi ไม่ตอบสนอง เปิดไหล่เธอสถาน และบางส่วนบังคับให้เธอลุกขึ้นยืน เพียงเช่นนั้น ฉันซ้ายห้องวิจัยขณะที่ลากเธอไป ล็อคอยู่ ไม่ ฉันจะทำได้หลังจาก ผมแน่ใจว่า มันจะดีสำหรับหนึ่งวันหรือมากกว่านั้น คง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หวาย ... สงบลง! " "ผมไม่สามารถกลับมาฉันไม่สามารถกลับมาฉันไม่สามารถกลับมา ... " Nanahoshi ถูกพึมพำในกระซิบกับตากลวง. ทั้งหมดของกล้ามเนื้อของเธอถูกทำให้แข็งทื่อเหมือนเธอ ถูกประหยัดขึ้นทั้งหมดของพลังของเธอจะเริ่มต้นที่บ้าคลั่งเกี่ยวกับในเวลาใด ๆ . "ผมไม่สามารถกลับมาฉันไม่สามารถกลับมาฉันไม่สามารถ retuuuuuuuuuuuuuurn!" Nanahoshi กำลังดิ้นรน. เพื่อขอบเขตของพลังของเธอเธอก็ดิ้นรนเพื่อ และพยายามปล่อยความยับยั้งชั่งใจของฉันกับเธอ. แต่มันก็เป็นแค่ระดับของความแข็งแรงของนักเรียนมัธยม Hikikomori หญิง. อ่อนแอ. ไม่มีทางที่เธอจะจับฉันออก. ไม่ได้หลังจากนั้นไม่นานเธอปล่อยความแข็งแรงของเธอและเดินกะเผลก. เมื่อผมเริ่มที่จะ ปล่อยมือของเธอเริ่มที่จะโค้งงอไปทางชั้น. "เฮ้คุณจะเป็นไร?" หลังจากดูที่ใบหน้านั้นผมรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามันเป็นอันตราย. สีของใบหน้าของเธอเป็นสีขาวบริสุทธิ์, ดวงตาของเธอเป็นที่ว่างเปล่าและมี เงาเหนือเขาริมฝีปากของเธอได้สูญเสียสีของพวกเขาและพวกเขาแห้งและแตก. นี้เป็นใบหน้าที่มีคนทำให้ในช่วงการสลายอารมณ์ที่รุนแรงมาก. เธออาจจะพยายามฆ่าตัวตาย. ".... " ฉันไม่สามารถจัดการ กับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง. สิ่งที่ฉันควรทำอย่างไรใครจะช่วยฉันในช่วงเวลาเช่นนี้ ... ? Sylphy. มัน Sylphy. ฉะนั้นถ้ามันเป็นของเธอเธอจะให้ฉันยืมมืออย่างใดหรืออื่น ๆ . ที่เหมาะสมในวันนี้เธอมีคืนไม่มี กะ. เอาล่ะวันนี้ผมจะกลับบ้านด้วย Nanahoshi. ลองทำอย่างนั้น. ไม่มี แต่ก่อนที่มันจะดีกว่าที่จะสงบของเธอลงที่ใดที่หนึ่ง. "คุณไม่เป็นไร?" "... " "คุณได้รับการทำงาน บิตยากเกินไปที่คุณรู้ว่า ส่วนที่เหลือสำหรับวันนี้. " "... " Nanahoshi ไม่ได้การตอบสนอง. ผมหันไหล่ของเธอไปรอบ ๆ และส่วนหนึ่งบังคับให้ยืนของเธอขึ้น. เช่นเดียวกับที่ผมออกจากห้องวิจัยในขณะที่ลากเธอไปพร้อมกัน. ล็อคคือ ... ไม่มี ฉันจะทำมันหลังจาก. ฉันแน่ใจว่ามันจะดีสำหรับหนึ่งวันหรือดังนั้น. น่าจะเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หวาย . . . . . . . ใจเย็น !

" ผมไม่กลับ ผมไม่กลับก็ไม่กลับ . . . . . . . "


nanahoshi ก็พึมพำออกมากระซิบกับโพรงตา

ของกล้ามเนื้อของเธอแข็งทื่อ เหมือนเธอประหยัดพลังงานทั้งหมด เธอเริ่มโกรธเรื่องที่เวลาใด ๆ


" ผมไม่กลับ ผมไม่กลับ ผมจะไม่ retuuuuuuuuuuuuuurn ! "


nanahoshi กำลังดิ้นรน

ถึงขีดจำกัดของพลังของเธอเธอดิ้นรนและพยายามปลดปล่อยความยับยั้งชั่งใจของฉันเธอ

ยังไงก็แค่ระดับความแข็งแรงของฮิคิโคโมริหญิงโรงเรียนมัธยมนักเรียน

อ่อนแอ

ไม่มีทางที่เธอจะทิ้งฉันไป


อีกไม่นานเธอปล่อยพลังของเธอและเดินเขยก

เมื่อผมเริ่มที่จะปล่อยมือฉัน เธอเริ่มงอต่อพื้น


" เฮ้ , คุณไม่เป็นไรนะ ?


หลังจากมองที่ใบหน้าผมรู้สึกสังหรณ์ใจว่ามันเป็นอันตราย

สีใบหน้าขาวบริสุทธิ์ ดวงตาก็ว่างเปล่าและมีเงาเหนือพวกเขา ริมฝีปากเธอได้สูญเสียสีของพวกเขาและพวกเขาแห้งและแตก

นี่เป็นหน้าที่ใครทำให้ในระหว่างทางอารมณ์ที่รุนแรงมาก เกิด

เธออาจพยายามฆ่าตัวตาย

" . . . . "


ฉันไม่สามารถจัดการกับมันเอง

สิ่งที่ฉันควรทำอย่างไร ?

ใครจะช่วยฉันในเวลาแบบนี้ . . . . . . . ?

ซิลฟี่ .

มันซิลฟี่ .

ถ้าเป็นเธอแล้วเธอจะให้ฉันยืมมืออย่างใด หรืออื่น ๆ


ถูกต้องแล้ว วันนี้เธอไม่มีกะดึก

งั้นวันนี้ฉันจะกลับบ้านกับ nanahoshi .

ไปกันเถอะ

ไม่ แต่ก่อนที่มันจะดีกว่าที่จะทำให้เธอเย็นลงสักที่


" เป็นยังไงบ้าง ? "

" . . . . . . . "

" เธอทำงานหนักเกินไปนะวันนี้พักก่อน "

" . . . . . . . "


nanahoshi ไม่ตอบสนอง

ผมหันไหล่ของเธอไปรอบ ๆและบางส่วนถูกบังคับให้ต้องยืนเลย

ฉันออกจากห้องวิจัยในขณะที่ลากเธอมาด้วย

กลอน . . . . . . . ไม่ , ผมจะทำมันก่อน

ไม่เป็นไรหรอกสำหรับวันหรือดังนั้น อาจจะ