Differences between Japanese and En

Differences between Japanese and English
Japanese is an independent language; one that differs from English and European languages based on the Roman tongue. For example, the subject of a sentence, which is required in English, is often not used in Japanese. In fact, writing the subject in the same way as in English can result in a Japanese sentence that is difficult to comprehend.
Another technique that is necessary for the sake of comprehensibility is to divide one sentence into several sentences, or to combine several sentences into one.
For such reasons, the translation of English into Japanese normally takes more time than the translation of English into European languages.
Obviously this is a very large subject but some of the many striking differences between Japanese and English are listed below.
There are no words in Japanese equivalent to the English articles "a", "an", and "the". The meaning is taken from the context.
There are no plural forms in Japanese. Great care must be taken to avoid confusion.
There are no possessive forms of nouns or pronouns in Japanese. Whose item is being discussed must be deduced from the context.
Verbs in Japanese come at the end of sentences. This makes simultaneous interpreting particularly difficult as the interpreter often does not know the context of the sentence until the speaker has finished saying it!
There is no future tense in Japanese. Again, context is all important.
The is only one English alphabet. The Japanese use three, Hiragana, Katakana, and Kanji.
The English language consists of 26 letters. An average Japanese adult has to remember at least 2000 Japanese characters of the 8000 or so in regular use.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความแตกต่างระหว่างภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่นญี่ปุ่นเป็นภาษาขึ้นอยู่กับ หนึ่งที่แตกต่างจากภาษาอังกฤษ และยุโรปตามลิ้นโรมัน เรื่องของประโยค ซึ่งจำเป็นต้องใช้ภาษาอังกฤษ มักจะไม่ใช้ภาษาญี่ปุ่น ในความเป็นจริง เขียนเรื่องแบบเดียวกับในภาษาอังกฤษอาจทำให้ประโยคภาษาญี่ปุ่นที่เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจเทคนิคอื่นที่จำเป็นเพื่อ comprehensibility จะแบ่งประโยคหนึ่งประโยคต่าง ๆ หรือรวมหลายประโยคเป็นด้วยเหตุผลดังกล่าว แปลอังกฤษเป็นญี่ปุ่นใช้เวลามากขึ้นกว่าการแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษาปกติแน่นอนนี่เป็นเรื่องใหญ่มาก แต่บางความแตกต่างโดดเด่นในระหว่างญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษอยู่ด้านล่างยังไม่มีคำในภาษาญี่ปุ่นเทียบเท่ากับบทความภาษาอังกฤษ "a" "การ" และ "" ใช้ความหมายจากบริบทมีฟอร์มไม่มีพหูพจน์ในภาษาญี่ปุ่น ต้องดำเนินการดูแลที่ดีเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสนมีรูปแบบไม่มีข้างหวงของนามหรือสรรพนามในภาษาญี่ปุ่น สินค้าที่มีการกล่าวถึงต้องมี deduced จากบริบทคำกริยาในภาษาญี่ปุ่นมาในตอนท้ายของประโยค ทำให้เกิดการตีความยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นตัวแปลมักไม่รู้บริบทของประโยคจนจบที่ลำโพงว่า มันยังมีอนาคตกาลไม่ในญี่ปุ่น อีก บริบทเป็นสำคัญทั้งหมดเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษเพียงหนึ่ง ญี่ปุ่นใช้สาม ฮิระงะนะ คะทะคะนะ และคันจิภาษาอังกฤษประกอบด้วย 26 ตัวอักษร โดยเฉลี่ยผู้ใหญ่ญี่ปุ่นจำตัวอักษรญี่ปุ่นน้อย 2000 8000 หรือใช้งานปกติได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความแตกต่างระหว่างญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษ
ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอิสระ หนึ่งที่แตกต่างจากภาษาอังกฤษและภาษายุโรปขึ้นอยู่กับลิ้นของโรมัน ยกตัวอย่างเช่นเรื่องของประโยคซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นในภาษาอังกฤษมักจะไม่ได้ใช้ในญี่ปุ่น ในความเป็นจริงการเขียนเรื่องในลักษณะเดียวกับในภาษาอังกฤษจะส่งผลในประโยคภาษาญี่ปุ่นที่เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจ.
อีกเทคนิคที่จำเป็นเพื่อประโยชน์ในการเข้าใจคือการแบ่งประโยคหนึ่งไปหลายประโยคหรือจะรวมหลายประโยคเป็น หนึ่ง.
ด้วยเหตุผลดังกล่าวการแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษาญี่ปุ่นปกติจะใช้เวลามากกว่าการแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษายุโรป.
นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องที่มีขนาดใหญ่มาก แต่บางส่วนของความแตกต่างที่โดดเด่นมากระหว่างญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษมีการระบุไว้ด้านล่าง.
ไม่มีอยู่ คำในภาษาญี่ปุ่นเทียบเท่ากับบทความภาษาอังกฤษ "", "" และ "" ความหมายที่ถูกนำมาจากบริบท.
ไม่มีรูปพหูพจน์ในญี่ปุ่น การดูแลที่ดีจะต้องดำเนินการเพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน.
ไม่มีรูปแบบที่แสดงความเป็นเจ้าของของคำนามหรือคำสรรพนามในญี่ปุ่น รายการที่มีการกล่าวถึงจะต้อง deduced จากบริบท.
คำกริยาในภาษาญี่ปุ่นมาในตอนท้ายของประโยค พร้อมกันนี้จะทำให้การตีความเรื่องยากโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นล่ามมักจะไม่ทราบบริบทของประโยคจนกระทั่งลำโพงได้เสร็จสิ้นการบอกว่ามัน!
ไม่มีอนาคตกาลในญี่ปุ่น อีกครั้งบริบทเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกคน.
เป็นเพียงหนึ่งตัวอักษรภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่นใช้สามคาตากานะและคันจิ.
ภาษาอังกฤษประกอบด้วย 26 ตัวอักษร เฉลี่ยสำหรับผู้ใหญ่ของญี่ปุ่นที่มีการจำอย่างน้อย 2,000 ตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นของ 8000 หรือดังนั้นในการใช้งานปกติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความแตกต่างระหว่างญี่ปุ่นและอังกฤษ
ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาอิสระ ; หนึ่งที่แตกต่างจากอังกฤษและยุโรปภาษา ขึ้นอยู่กับ โรมัน ลิ้น ตัวอย่างเช่น เรื่องของประโยค ซึ่งจะบังคับใช้ในภาษาอังกฤษ มักไม่ใช้ในญี่ปุ่น ในความเป็นจริงการเขียนเรื่องในลักษณะเดียวกันเป็นภาษาอังกฤษได้ผลในประโยคภาษาญี่ปุ่นที่ยากแก่การเข้าใจ
อีกเทคนิคที่จำเป็นเพื่อความเข้าใจคือการแบ่งหนึ่งประโยคเป็นประโยคหลายประโยค หรือรวมหลายเป็นหนึ่งใน
เหตุผลเช่นแปลภาษาอังกฤษเป็นภาษาญี่ปุ่นปกติใช้เวลามากกว่าการแปลจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาของยุโรป
เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่บางส่วนของหลายโดดเด่นแตกต่างระหว่างญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษอยู่ด้านล่าง
ไม่มีคำภาษาญี่ปุ่นเทียบเท่าบทความ " ภาษาอังกฤษ " , " " , " " ความหมายคือถ่ายจากบริบท
ไม่มีพหูพจน์แบบฟอร์มในญี่ปุ่น การดูแลที่ดีจะต้องใช้เพื่อหลีกเลี่ยงความสับสน
ไม่มีรูปแบบของคำนามหรือคำสรรพนามแสดงความเป็นเจ้าของในญี่ปุ่น ซึ่งเป็นสินค้าที่ถูกกล่าวถึงจะต้องอนุมานจากบริบท .
คำกริยาในภาษาญี่ปุ่นออกมาในตอนท้ายของประโยค ทำให้พร้อมกันตีความยากเป็นล่ามมักจะไม่ได้รู้บริบทของประโยค จนผู้พูดได้พูดจบ !
ไม่มีอนาคตกาลในญี่ปุ่น อีกครั้งบริบทเป็นสำคัญ
เป็นเพียงหนึ่งในภาษาอังกฤษตัวอักษร ญี่ปุ่นใช้สาม , ฮิระงะนะ , คาตาคานะ และคันจิ
ภาษาอังกฤษประกอบด้วย 26 ตัวอักษร ผู้ใหญ่ญี่ปุ่นเฉลี่ยมีไว้อย่างน้อย 2 , 000 ตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นของ 8 , 000 หรือดังนั้น ในการใช้งานปกติ