the server distinguishes the segmen

the server distinguishes the segments from the different clients using source IP
addresses and source port numbers.
Figure 3.5 shows a Web server that spawns a new process for each connection.
As shown in Figure 3.5, each of these processes has its own connection socket
through which HTTP requests arrive and HTTP responses are sent. We mention,
however, that there is not always a one-to-one correspondence between connection
sockets and processes. In fact, today’s high-performing Web servers often use only
one process, and create a new thread with a new connection socket for each new
client connection. (A thread can be viewed as a lightweight subprocess.) If you did
the first programming assignment in Chapter 2, you built a Web server that does just
this. For such a server, at any given time there may be many connection sockets
(with different identifiers) attached to the same process.
If the client and server are using persistent HTTP, then throughout the duration
of the persistent connection the client and server exchange HTTP messages via the
same server socket. However, if the client and server use non-persistent HTTP, then
a new TCP connection is created and closed for every request/response, and hence
a new socket is created and later closed for every request/response. This frequent
creating and closing of sockets can severely impact the performance of a busy Web
server (although a number of operating system tricks can be used to mitigate
the problem). Readers interested in the operating system issues surrounding persistent and non-persistent HTTP are encouraged to see [Nielsen 1997; Nahum
2002].
Now that we’ve discussed transport-layer multiplexing and demultiplexing,
let’s move on and discuss one of the Internet’s transport protocols, UDP. In the next
section we’ll see that UDP adds little more to the network-layer protocol than a multiplexing/demultiplexing service.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เซิร์ฟเวอร์ที่แตกต่างเซ็กเมนต์จากไคลเอนต์อื่นที่ใช้ IP แหล่งที่มาที่อยู่และหมายเลขพอร์ตแหล่งที่มา รูปที่ 3.5 แสดงการ spawns กระบวนการใหม่สำหรับการเชื่อมต่อแต่ละดังแสดงในรูปที่ 3.5 กระบวนการเหล่านี้มีซ็อกเก็ตของตนเองเชื่อมต่อผ่าน HTTP ที่ร้องขอมา และส่งการตอบสนองของ HTTP เราพูดถึงอย่างไรก็ตาม ที่ไม่เสมอติดต่อแบบหนึ่งต่อหนึ่งระหว่างการเชื่อมต่อปลั๊กและกระบวนการ ในความเป็นจริง วันนี้ของสูงทำเว็บเซิร์ฟเวอร์มักใช้เท่านั้นหนึ่งประมวลผล และสร้างหัวข้อใหม่กับซ็อกเก็ตใหม่เชื่อมต่อสำหรับแต่ละใหม่การเชื่อมต่อไคลเอ็นต์ (เธรดสามารถดูเป็น subprocess น้ำหนักเบา) ถ้าคุณไม่ได้การกำหนดโปรแกรมแรกในบทที่ 2 ที่คุณสร้างเว็บเซิร์ฟเวอร์เพียงนี้ สำหรับเช่นเซิร์ฟเวอร์ ในเวลาที่กำหนด อาจมีหลายการเชื่อมต่อซ็อกเก็ต(พร้อมรหัสต่าง ๆ) กับกระบวนการเดียวกัน ถ้าไคลเอนต์และเซิร์ฟเวอร์จะใช้ HTTP persistent แล้วตลอดระยะเวลาของการเชื่อมต่อแบบ ไคลเอ็นต์และเซิร์ฟเวอร์แลกเปลี่ยนข้อความ HTTP ผ่านการซ็อกเก็ตเดียวกันของเซิร์ฟเวอร์ อย่างไรก็ตาม ถ้าไคลเอนต์และเซิร์ฟเวอร์ใช้ HTTP ไม่ใช่แบบ แล้วการเชื่อมต่อ TCP ใหม่จะถูกสร้าง และปิดสำหรับทุกคำขอ/การตอบสนอง และดังนั้นซ็อกเก็ตใหม่จะถูกสร้าง และปิดสำหรับทุกที่คำตอบในภายหลัง นี้บ่อยการสร้าง และการปิดของซ็อกเก็ตสามารถอย่างรุนแรงส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพการทำงานของเว็บว่างเซิร์ฟเวอร์ (แม้ว่าจำนวนเทคนิคระบบปฏิบัติสามารถใช้บรรเทาปัญหา) ผู้อ่านที่สนใจในปัญหาระบบปฏิบัติการที่สภาพแวดล้อมแบบไม่ใช่แบบ HTTP ได้ดู [นีล 1997 Nahum2002] หลังจากที่เราได้กล่าวถึงการมัลติเพล็กซ์แบบเลเยอร์ขนส่งและการ demultiplexingลองย้าย และหารือเกี่ยวกับการขนส่งของอินเทอร์เน็ตโพรโทคอ UDP อย่างใดอย่างหนึ่ง ในรายการถัดไปส่วนที่เราจะเห็นว่า UDP เพิ่มน้อยโพรโทคอลเลเยอร์เครือข่ายกว่าการบริการมัลติเพล็กซ์ แบบ/demultiplexing

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เซิร์ฟเวอร์ที่แตกต่างส่วนจากลูกค้าที่แตกต่างกันโดยใช้ IP
แหล่งที่อยู่และหมายเลขพอร์ตต้นทาง.
รูปที่ 3.5 แสดงให้เห็นว่าเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่ spawns กระบวนการใหม่สำหรับการเชื่อมต่อแต่ละ.
ดังแสดงในรูป 3.5
แต่ละกระบวนการเหล่านี้มีซ็อกเก็ตการเชื่อมต่อของตัวเองผ่านทางที่การร้องขอ HTTP มาถึงและการตอบสนองของ HTTP จะถูกส่ง เราพูดถึงแต่ที่มีไม่ได้เสมอแบบหนึ่งต่อหนึ่งการติดต่อระหว่างการเชื่อมต่อซ็อกเก็ตและกระบวนการ ในความเป็นจริงในปัจจุบันที่มีประสิทธิภาพสูงเว็บเซิร์ฟเวอร์มักจะใช้เพียงหนึ่งในกระบวนการและสร้างหัวข้อใหม่ที่มีการเชื่อมต่อซ็อกเก็ตใหม่สำหรับแต่ละใหม่เชื่อมต่อลูกค้า (หัวข้อนี้สามารถมองว่าเป็นกระบวนการย่อยที่มีน้ำหนักเบา.) ถ้าคุณได้รับมอบหมายการเขียนโปรแกรมครั้งแรกในบทที่2 คุณสร้างเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่เพียงแค่นี้ สำหรับเซิร์ฟเวอร์ดังกล่าวในเวลาใดก็ตามอาจจะมีซ็อกเก็ตการเชื่อมต่อหลายคน(ที่มีตัวบ่งชี้ที่แตกต่างกัน) ที่แนบมากับกระบวนการเดียวกัน. หากลูกค้าและเซิร์ฟเวอร์จะใช้ HTTP ถาวรแล้วตลอดระยะเวลาของการเชื่อมต่อแบบถาวรลูกค้าและแลกเปลี่ยนเซิร์ฟเวอร์HTTP ข้อความผ่านทางซ็อกเก็ตเซิร์ฟเวอร์เดียวกัน แต่ถ้าไคลเอ็นต์และเซิร์ฟเวอร์ใช้ HTTP ไม่ถาวรแล้วการเชื่อมต่อTCP ใหม่ถูกสร้างขึ้นและปิดสำหรับการร้องขอ / การตอบสนองต่อทุกคนและด้วยเหตุนี้ซ็อกเก็ตใหม่จะถูกสร้างและต่อมาปิดทุกคำขอ/ การตอบสนอง นี้บ่อยสร้างและปิดของซ็อกเก็ตอย่างรุนแรงสามารถส่งผลกระทบประสิทธิภาพการทำงานของเว็บที่วุ่นวายเซิร์ฟเวอร์(แม้ว่าจำนวนของเทคนิคระบบปฏิบัติการที่สามารถใช้ในการบรรเทาปัญหา) ผู้อ่านที่สนใจในปัญหาระบบปฏิบัติการรอบ HTTP ถาวรและไม่ถาวรได้รับการสนับสนุนที่จะเห็น [Nielsen 1997; นาฮูม2002]. ตอนนี้ที่เราได้กล่าวถึงการขนส่งมัลติเลเยอร์และ demultiplexing, ขอย้ายและหารือเกี่ยวกับหนึ่งในอินเทอร์เน็ตโปรโตคอลการขนส่ง UDP ในอีกส่วนที่เราจะเห็นว่า UDP เพิ่มน้อยมากที่จะโปรโตคอลเครือข่ายชั้นกว่ามัลติ / บริการ demultiplexing

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เซิร์ฟเวอร์แยกกลุ่มจากลูกค้าที่แตกต่างกันโดยใช้แหล่งที่อยู่ IP และหมายเลขพอร์ตแหล่ง
.
รูปที่ 3.5 แสดงเว็บเซิร์ฟเวอร์ spawns กระบวนการใหม่สำหรับการเชื่อมต่อแต่ละ
ดังแสดงในรูปที่ 3 ของแต่ละกระบวนการเหล่านี้มีการเชื่อมต่อซ็อกเก็ต
ซึ่งการร้องขอ HTTP มาถึงและการตอบสนอง HTTP จะถูกส่งไป เราพูดถึง
อย่างไรก็ตามมันไม่เสมอหนึ่งการติดต่อระหว่างการเชื่อมต่อ
ซ็อกเก็ตและกระบวนการ ในความเป็นจริงของวันนี้ที่มีประสิทธิภาพสูงเว็บเซิร์ฟเวอร์มักจะใช้เฉพาะ
กระบวนการหนึ่งและสร้างหัวข้อใหม่กับการเชื่อมต่อซ็อกเก็ตใหม่สำหรับการเชื่อมต่อลูกค้าแต่ละใหม่

( เธรดสามารถดูเป็น subprocess . เบา ) ถ้าคุณทำ
งานการเขียนโปรแกรมแรกในบทที่ 2คุณสร้างเว็บเซิร์ฟเวอร์ที่ไม่เพียงแค่
นี้ เช่นเซิร์ฟเวอร์ในเวลาใดก็ตามอาจจะมีซ็อกเก็ตการเชื่อมต่อต่างๆ
( พร้อมระบุแตกต่างกัน ) แนบกระบวนการเดียวกัน .
ถ้าไคลเอนต์และเซิร์ฟเวอร์จะใช้ถาวร http แล้วตลอดระยะเวลา
ของถาวรการเชื่อมต่อลูกค้าและเซิร์ฟเวอร์แลกเปลี่ยนข้อความผ่านทาง HTTP
เซิร์ฟเวอร์ซ็อกเก็ตเดียวกัน อย่างไรก็ตามหากลูกค้าและการใช้งานเซิร์ฟเวอร์ HTTP ที่ไม่ถาวรแล้ว
การเชื่อมต่อ TCP ใหม่ถูกสร้างขึ้นและปิดทุกเรื่อง / การตอบสนอง ดังนั้น
ซ็อกเก็ตใหม่จะถูกสร้างขึ้นและต่อมาปิดทุกเรื่อง / การตอบสนอง
บ่อยครั้งนี้สร้างและปิดซ็อกเก็ตอย่างรุนแรงสามารถส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพของเซิร์ฟเวอร์เว็บ
ยุ่ง ( แม้ว่าจำนวนของการดำเนินงานเทคนิคระบบสามารถใช้เพื่อลด
ปัญหา )ผู้อ่านที่สนใจในระบบปฏิบัติการปัญหารอบข้างแบบถาวรและไม่ถาวร HTTP สนับสนุนให้เห็น [ 2545 ] นา ม ( 1997 ;
.
ตอนนี้เราได้กล่าวถึงการขนส่งเลเยอร์ และกลอน
มัลติ , ลองย้ายบน และหารือเกี่ยวกับหนึ่งในโปรโตคอลการขนส่งเครือข่าย UDP . ในถัดไป
ส่วนเราก็จะดูว่า UDP เพิ่มมากขึ้นกว่าเครือข่ายชั้นโปรโตคอลการสื่อสาร
กลอนบริการ