Other researchers were aware of Tol

Other researchers were aware of Tolman’s work, but for most American psychologists
in the 1940s, the use of the term cognitive was diffi cult to accept because it violated
the behaviorists’ idea that internal processes, such as thinking or maps in the
head, were not acceptable topics to study. It wasn’t until about a decade after Tolman
introduced the idea of cognitive maps that developments occurred that were to lead to
a resurgence of the mind in psychology. Ironically, one of these developments was the
publication, in 1957, of a book by B. F. Skinner titled Verbal Behavior. In this book,
Skinner argued that children learn language through operant conditioning. According
to this idea, children imitate speech that they hear and repeat correct speech because it
is rewarded. But in 1959 Noam Chomsky, a linguist from the Massachusetts Institute of
Technology, published a scathing review of Skinner’s book, in which he pointed out that
children say many sentences that have never been rewarded by parents (“I hate you,
Mommy,” for example), and that during the normal course of language development,
they go through a stage in which they use incorrect grammar, such as “the boy hitted
the ball,” even though this incorrect grammar may never have been reinforced.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นักวิจัยอื่น ๆ ได้ทราบงานของโทลแมน แต่นักจิตวิทยาอเมริกันมากที่สุดในทศวรรษ 1940 โดย การใช้คำว่ารับรู้ถูกลัทธิ diffi ยอมรับ เพราะมันละเมิดความคิดของ behaviorists ภายในที่ กระบวน เช่นความคิด หรือแผนที่ในการหัว ไม่ยอมรับหัวข้อในการศึกษา มันไม่ได้จนกว่าเกี่ยวกับทศวรรษหลังโทลแมนนำความคิดของการรับรู้แผนที่ที่เกิดขึ้นในการพัฒนาที่นำไปรีเซอร์เจนซ์ใจในจิตวิทยา หนึ่งของการพัฒนาเหล่านี้ถูกแดกดัน การการเผยแพร่ ทั้ง หนังสือโดยสกินเนอร์ F. B. ชื่อพฤติกรรมวาจา ในหนังสือเล่มนี้สกินเนอร์ได้โต้เถียงว่า เด็กเรียนรู้ภาษาผ่านปรับ operant ตามแนวความคิดนี้ เด็กเลียนแบบคำพูดว่า พวกเขาได้ยิน และทำซ้ำคำพูดที่ถูกต้องเนื่องจากมันได้รับรางวัล แต่ ใน 1959 โนมชัมสกี นักภาษาศาสตร์จาก สถาบันรัฐแมสซาชูเซตส์Scathing รีวิวหนังสือของสกินเนอร์ ซึ่งเขาชี้ให้เห็นว่าการเผยแพร่เทคโนโลยีเด็กพูดประโยคมากมายที่ไม่เคยได้รับรางวัลจากผู้ปกครอง ("ฉันเกลียดคุณMommy ตัวอย่าง), และในช่วงเวลาปกติของการพัฒนาภาษาพวกเขาไปถึงขั้นที่พวกเขาใช้ไวยากรณ์ไม่ถูกต้อง เช่น "เด็ก hittedลูก แม้ว่าไวยากรณ์ไม่ถูกต้องนี้อาจไม่ได้รับการเสริมด้วย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักวิจัยคนอื่นได้รับทราบถึงการทำงาน Tolman แต่สำหรับนักจิตวิทยาชาวอเมริกันมากที่สุด
ในปี 1940 การใช้องค์ความรู้คำว่าเป็นยากลาบากที่จะยอมรับเพราะมันละเมิด
ความคิดพฤติกรรม 'ว่ากระบวนการภายในเช่นความคิดหรือแผนที่ใน
หัวไม่ได้ หัวข้อที่ได้รับการยอมรับในการศึกษา มันไม่ได้จนกว่าเกี่ยวกับทศวรรษหลังจาก Tolman
นำความคิดของแผนที่องค์ความรู้ที่เกิดขึ้นในการพัฒนาที่กำลังจะนำไปสู่
​​การฟื้นตัวของจิตใจในด้านจิตวิทยา กระแทกแดกดันหนึ่งของการพัฒนาเหล่านี้คือ
การตีพิมพ์ในปี 1957 ของหนังสือโดย BF สกินเนอร์ชื่อพฤติกรรมทางวาจา ในหนังสือเล่มนี้
สกินเนอร์เป็นที่ถกเถียงกันว่าเด็กเรียนรู้ภาษาผ่านผ่าตัดปรับอากาศ ตาม
ความคิดนี้เด็กเลียนแบบคำพูดที่พวกเขาได้ยินและทำซ้ำคำพูดที่ถูกต้องเพราะมัน
เป็นรางวัล แต่ในปี 1959 โนมชอมสกีนักภาษาศาสตร์จาก Massachusetts Institute of
Technology, การตีพิมพ์การตรวจสอบในบัดดลของหนังสือสกินเนอร์ซึ่งเขาชี้ให้เห็นว่า
เด็กพูดประโยคมากมายที่ไม่เคยได้รับรางวัลจากพ่อแม่ ("ฉันเกลียดคุณ
แม่ "สำหรับ ตัวอย่างเช่น) และว่าในช่วงปกติของการพัฒนาภาษา
ที่พวกเขาไปผ่านขั้นตอนในการที่พวกเขาใช้ไวยากรณ์ไม่ถูกต้องเช่น "เด็ก hitted
ลูก "แม้ว่านี้ไวยากรณ์ไม่ถูกต้องอาจจะไม่เคยได้รับการเสริม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นักวิจัยอื่น ๆรู้ โทลแมนทำงาน แต่ส่วนใหญ่ของชาวอเมริกันนักจิตวิทยา
ในปี 1940 , คำที่ใช้ในการเป็น diffi ศาสนายอมรับเพราะมันละเมิด
behaviorists ' ความคิดที่กระบวนการภายใน เช่น การคิด หรือแผนที่ใน
หัว ไม่ใช่หัวข้อที่ได้ศึกษา มันไม่ได้จนกว่าเกี่ยวกับทศวรรษที่ผ่านมาหลังจากโทลแมน
แนะนำแนวคิดของแผนที่ทางปัญญา ที่พัฒนาขึ้นนั้นจะนำไปสู่
การฟื้นตัวของจิตใจในจิตวิทยา แดกดันหนึ่งของการพัฒนาเหล่านี้เป็น
ตีพิมพ์ในปี 1957 , ของหนังสือ โดย B . F . Skinner เรื่องพฤติกรรมวาจา ในหนังสือเล่มนี้ ,
สกินเนอร์แย้งว่าเด็กเรียนรู้ภาษาผ่านการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม . ตาม
ความคิดนี้เด็กเลียนแบบเสียงที่พวกเขาได้ยินและทำซ้ำแก้ไขคำพูดเพราะมัน
เป็นรางวัล แต่ในปี 1959 แองกลิคัน , นักภาษาศาสตร์จากสถาบัน
เทคโนโลยี ประกาศทบทวนเสียดแทงของหนังสือ สกินเนอร์ ซึ่งเขาชี้ให้เห็นว่าเด็กพูดประโยคมากมาย
ที่ไม่เคยได้รับรางวัลจากผู้ปกครอง ( " ฉันเกลียดคุณ
แม่ " ตัวอย่างเช่น )และในหลักสูตรปกติของการพัฒนาภาษา
พวกเขาไปผ่านขั้นตอนที่พวกเขาใช้ไวยากรณ์ที่ไม่ถูกต้อง เช่น " เด็กตี
บอล " แม้ว่าไวยากรณ์ที่ไม่ถูกต้องนี้อาจเคยได้รับการช่วย