Efficiency in the allocation of cre

Efficiency in the allocation of credit has to be examined in light of these
practical realities. Suppose, for example, that a bank is considering providing
credit for a project to someone who, after receiving the loan, will choose how
hard to work to make his project successful. If the project is successful, then
the loan is repaid, but, if it fails, the individual is assumed to default. As the
size of the loan increases, the borrower's effort is likely to slacken, because a
larger share of the proceeds of the project go to the bank. If the bank cannot
monitor the borrower's actions (perhaps because doing so is prohibitively costly), a bigger loan tends to be associated with a lower probability of repayment.
A bank that wants to maximize profits is therefore likely to offer a smaller loan
than it would if monitoring were costless. This may result in less investment
in the economy and, in comparison with a situation in which information is
costless, would appear to entail a reduction in efficiency. With full information, the bank should be willing to lend more, to the advantage of both the
borrower and the lender. Thus, tested against the benchmark of costless monitoring, there appears to be a market failure- that is, the market has not realized a potential Pareto improvement.
But in the real world monitoring is not costless and information and enforcement are not perfect. A standard of efficiency impossible to achieve in the
real world is not a useful test against which to define market failure. The test
of efficiency should still be that a Pareto improvement is impossible to find,
but such an improvement must be sought taking into account the imperfections
of information and enforcementhat the market in question has to deal withthat is using the concept of constrained Pareto efficiency. By this standard, the
outcome described above, where the lender reduced the amount lent to a borrower because of monitoring difficulties, could in fact be efficient in a constrained sense. The information problem may still have an efficiency cost to
society, but from an operational point of view that cost has no relevance.
The argument that problems in credit markets result in a lower level of output, and perhaps too much risk-taking relative to some ideal situation where
information is freely available, is frequently used to justify subsidized credit or
the establishment of government-owned banks in areas that appear to be poorly served by the public sector. This argument is a non sequitur and should be
resisted whenever encountered. In thinking about market failure and constrained Pareto efficiency, the full set of feasibility constraints for allocating resources needs to be considered. In this article, market failure is taken to mean
the inability of a free market to bring about a constrained Pareto-efficient allocation of credit, in the sense defined above (see Dixit 1987 for a sample formal analysis). The rest of the article examines the implications of this concept.
Applying the criterion of constrained Pareto efficiency narrows the field for
market failure, but it still leaves room for a fairly broad array of cases in which
resources could end up being inefficiently allocated. In the illustration of Pareto
improvement used above, only the well-being of the two individuals involved
in a trade was considered. But if externalities enter the picture in other words, if a third party is affected, possibly negatively, by the decision of the
other two-a Pareto improvement is clearly not guaranteed, even if the two
principals are made better off. It is well known that markets operate inefficiently if there are externalities (see Greenwald and Stiglitz 1986 for a general
discussion), and specific types of externalities may particularly afflict credit
markets. One important role for government policy to improve the working of
credit markets is to deal impartially with externality problems

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ประสิทธิภาพในการจัดสรรสินเชื่อจะต้องมีการตรวจสอบในแง่ของเหล่านี้
เป็นจริงในทางปฏิบัติ ตัวอย่างเช่นสมมติว่าธนาคารจะพิจารณาให้
สินเชื่อสำหรับโครงการเพื่อคนที่หลังจากได้รับเงินกู้ที่จะเลือกวิธีการที่
ยากที่จะทำงานที่จะทำให้โครงการประสบความสำเร็จ หากโครงการประสบความสำเร็จแล้ว
เงินกู้ยืมเป็นหนี้ แต่ถ้ามันล้มเหลวของแต่ละบุคคลจะถือว่าเริ่มต้น ในฐานะที่เป็น
ขนาดของการเพิ่มขึ้นของเงินให้กู้ยืมความพยายามของผู้กู้มีแนวโน้มที่จะลดละเพราะ
หุ้นขนาดใหญ่ของเงินที่ได้จากโครงการไปที่ธนาคาร หากธนาคารไม่สามารถ
ตรวจสอบการทำงานของผู้กู้ (บางทีอาจเป็นเพราะการทำเช่นนั้นเป็นค่าใช้จ่ายสาหัส) สินเชื่อขนาดใหญ่มีแนวโน้มที่จะเกี่ยวข้องกับความน่าจะเป็นที่ต่ำกว่าการชำระหนี้.
ธนาคารที่ต้องการที่จะเพิ่มผลกำไรจึงมีแนวโน้มที่จะนำเสนอเงินให้กู้ยืมที่มีขนาดเล็ก
กว่าจะ ถ้ามีการตรวจสอบ costless ซึ่งอาจส่งผลในการลงทุนน้อยกว่า
ในทางเศรษฐกิจและในการเปรียบเทียบกับสถานการณ์ที่ข้อมูลเป็น
costless จะปรากฏขึ้นเพื่อนำมาซึ่งการลดลงอย่างมีประสิทธิภาพ มีข้อมูลเต็มรูปแบบที่ธนาคารควรจะยินดีที่จะให้ยืมมากขึ้นเพื่อประโยชน์ของทั้ง
ผู้กู้และผู้ให้กู้ ดังนั้นการทดสอบกับมาตรฐานของการตรวจสอบ costless มีปรากฏเป็นตลาด failure- ที่ตลาดยังไม่ได้ตระหนักถึงการพัฒนาศักยภาพ Pareto.
แต่ในโลกแห่งความจริงการตรวจสอบไม่ได้ costless และข้อมูลและการบังคับใช้จะไม่สมบูรณ์แบบ มาตรฐานของประสิทธิภาพการไม่สามารถที่จะประสบความสำเร็จใน
โลกแห่งความจริงไม่ได้เป็นประโยชน์กับการทดสอบที่จะกำหนดความล้มเหลวของตลาด การทดสอบ
ที่มีประสิทธิภาพควรจะยังคงที่ปรับปรุง Pareto เป็นไปไม่ได้ที่จะหา
แต่เช่นการปรับปรุงจะต้องขอคำนึงถึงความไม่สมบูรณ์
ของข้อมูลและ enforcementhat ตลาดในคำถามที่มีการจัดการ withthat ใช้แนวคิดของการ จำกัด ประสิทธิภาพ Pareto โดยมาตรฐานนี้
ผลที่อธิบายไว้ข้างต้นที่ผู้ให้กู้ลดปริมาณกู้ยืมแก่ผู้กู้เพราะความยากลำบากในการตรวจสอบสามารถในความเป็นจริงจะมีประสิทธิภาพในความหมายที่ จำกัด ปัญหาข้อมูลอาจจะยังมีค่าใช้จ่ายที่มีประสิทธิภาพเพื่อ
สังคม แต่จากจุดการดำเนินงานของมุมมองว่าค่าใช้จ่ายที่มีความเกี่ยวข้อง.
โต้แย้งว่าปัญหาในตลาดสินเชื่อส่งผลในระดับที่ต่ำกว่าของการส่งออกและบางทีอาจจะมากเกินไปความเสี่ยงเมื่อเทียบกับบาง สถานการณ์ที่เหมาะที่
ข้อมูลที่สามารถใช้ได้อย่างอิสระมักจะถูกใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงเครดิตเงินอุดหนุนหรือ
สถานประกอบการของธนาคารที่รัฐบาลเป็นเจ้าของในพื้นที่ที่ดูเหมือนจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีจากภาครัฐ เรื่องนี้เป็น sequitur ไม่และควรจะ
ต่อต้านทุกครั้งที่พบ ในความคิดเกี่ยวกับความล้มเหลวของตลาดและข้อ จำกัด ประสิทธิภาพของพาเรโต้, ชุดเต็มของข้อ จำกัด ของความเป็นไปได้ในการจัดสรรทรัพยากรที่จะต้องพิจารณา ในบทความนี้ล้มเหลวของตลาดจะนำไปหมายถึงการ
ไร้ความสามารถของตลาดเสรีที่จะนำเรื่องข้อ จำกัด การจัดสรร Pareto ที่มีประสิทธิภาพของเครดิตในความรู้สึกที่กำหนดไว้ข้างต้น (ดู Dixit 1987 สำหรับตัวอย่างการวิเคราะห์อย่างเป็นทางการ) ส่วนที่เหลือของบทความตรวจสอบผลกระทบของแนวคิดนี้.
ใช้เกณฑ์การ จำกัด ประสิทธิภาพ Pareto แคบลงสนามสำหรับ
ความล้มเหลวของตลาด แต่ก็ยังออกจากห้องเพื่อที่หลากหลายเป็นธรรมของกรณีที่
ทรัพยากรจะจบลงด้วยการถูกจัดสรรผล ในภาพของ Pareto
ปรับปรุงใช้ข้างต้นเท่านั้นที่เป็นอยู่ที่ดีของทั้งสองบุคคลที่เกี่ยวข้อง
ในการค้าได้รับการพิจารณา แต่ถ้าใส่ภาพภายนอกในคำอื่น ๆ ถ้าบุคคลที่สามที่ได้รับผลกระทบในเชิงลบอาจจะโดยการตัดสินใจของ
อีกสอง-ปรับปรุง Pareto อย่างชัดเจนไม่รับประกันแม้ว่าทั้งสอง
ผู้ว่าจ้างจะทำดีกว่า เป็นที่ทราบกันดีว่าตลาดทำงานได้ผลในกรณีที่มีผลกระทบภายนอก (ดูวาล์ดและสติกลิตซ์ 1986 สำหรับทั่วไป
การอภิปราย) และประเภทเฉพาะของสภาพแวดล้อมโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาจทำให้เสียใจเครดิต
ตลาด หนึ่งบทบาทสำคัญในการกำหนดนโยบายของรัฐบาลในการปรับปรุงการทำงานของ
ตลาดสินเชื่อคือการจัดการกับปัญหายุติธรรมภายนอก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ประสิทธิภาพในการจัดสรรเครดิตมีการตรวจสอบในแง่ของการปฏิบัติเหล่านี้
ความเป็นจริง . ตัวอย่างเช่นสมมติว่าธนาคารจะพิจารณาการให้สินเชื่อสำหรับโครงการ
คน หลังจากได้รับเงินกู้ จะเลือกวิธีการ
ยากที่จะทำงานเพื่อให้งานของเขาประสบความสำเร็จ ถ้าโครงการนี้ประสบความสำเร็จแล้ว
เงินกู้ชดใช้ แต่ถ้ามันล้มเหลว , บุคคลจะถือว่าเป็นค่าเริ่มต้น
เป็นขนาดของเงินกู้ที่เพิ่มขึ้น ความพยายามของผู้กู้มีแนวโน้มที่จะลดลง เนื่องจาก
ขนาดใหญ่แบ่งปันของการดำเนินการของโครงการไปธนาคาร หากธนาคารไม่สามารถ
ตรวจสอบการกระทําของผู้กู้ ( อาจจะเพราะทำแล้วราคาแพง prohibitively ) กู้เงินมากมีแนวโน้มที่จะเชื่อมโยงกับการลดลงของ
ความน่าจะเป็นการชำระคืน