Malaysia has one of the highest sta

Malaysia has one of the highest standards of living in SE Asia, largely because of its expanding industrial sector, which propelled the country to an 8%–9% yearly growth rate from 1987 to 1997. Growth contracted during the 1997–98 Asian financial crisis, and the government was forced to cut spending and defer several large infrastructure projects. Unemployment and interest rates rose, and thousands of foreign workers, many of them from Indonesia, were forced to leave the country. The economy began recovering in 1999, and growth continued into the early 21st cent. Despite long-term efforts of the government to improve the economic status of Malays through preferences, the Chinese have generally continued their long-standing dominance of the economy. The economic status of Malays, however, has significantly improved, leading to resentment among South Asians who, though largely poor, are not eligible for the opportunities open to Malays.

Malaysia is a large producer of rubber and tin; palm oil, crude petroleum and petroleum products, electronics, textiles, and timber are also important. Since the late 1980s, the government has moved to privatize large industries that had been under state control, and foreign investment in manufacturing has increased significantly. Pinang city is the chief port. Subsistence agriculture remains the basis of livelihood for about 13% of Malaysians and agriculture provides about 8% of GDP. Rice is the staple food, while fish supply most of the protein. Cocoa, coconuts, and pepper are also important agricultural products. Industry is largely concentrated in West Malaysia. The major cities on the Malay Peninsula are connected by railroads with Singapore, and an extensive road network covers the west coast. Malaysia's exports include electronic equipment, petroleum and liquefied natural gas, wood and wood products, palm oil, rubber, chemicals, and textiles. The main imports are electronics, machinery, petroleum products, plastics, vehicles, iron and steel, and chemicals. The major trading partners are the United States, Singapore, Japan, and China.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มาเลเซียมีหนึ่งในมาตรฐานสูงสุดของการอาศัยอยู่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่เพราะของภาคอุตสาหกรรมขยายตัวที่ขับเคลื่อนประเทศเพื่อ 8% -9% อัตราการเติบโตประจำปี 1987-1997 การเจริญเติบโตที่หดตัวในช่วง 1997-1998 วิกฤติการเงินเอเชียและรัฐบาลถูกบังคับให้ต้องตัดค่าใช้จ่ายและเลื่อนหลายโครงการโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่ การว่างงานและอัตราดอกเบี้ยสูงขึ้นและจำนวนของแรงงานต่างชาติหลายคนจากอินโดนีเซียถูกบังคับให้ออกจากประเทศ เศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัวในปี 1999 และเติบโตอย่างต่อเนื่องเป็นร้อยละ 21 ในช่วงต้นของ แม้จะมีความพยายามในระยะยาวของรัฐบาลในการปรับปรุงสถานะทางเศรษฐกิจของมาเลเซียผ่านการตั้งค่าภาษาจีนได้โดยทั่วไปยังคงถูกครอบงำยาวนานของพวกเขาของเศรษฐกิจสถานะทางเศรษฐกิจของมาเลเซีย แต่ได้รับการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญที่นำไปสู่​​ความไม่พอใจในหมู่ชาวเอเชียใต้ที่แม้ว่าจะไม่ดีส่วนใหญ่จะไม่ได้มีสิทธิ์ได้รับโอกาสในการเปิดให้มาเลเซีย

มาเลเซียเป็นผู้ผลิตขนาดใหญ่ของยางและดีบุก. น้ำมันปาล์มดิบ ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมและผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมอิเล็กทรอนิกส์, สิ่งทอ, ไม้และยังมีความสำคัญ ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980รัฐบาลได้ย้ายไปแปรรูปอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ได้รับภายใต้การควบคุมของรัฐและการลงทุนต่างประเทศในการผลิตได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ เมืองปีนังเป็นพอร์ตหัวหน้า การดำรงชีวิตการเกษตรยังคงเป็นพื้นฐานของการดำรงชีวิตประมาณ 13% ของชาวมาเลเซียและการเกษตรให้ประมาณ 8% ของจีดีพี ข้าวเป็นอาหารหลักในขณะที่อุปทานปลามากที่สุดของโปรตีน โกโก้มะพร้าวและพริกไทยนอกจากนี้ยังมีสินค้าเกษตรที่สำคัญ อุตสาหกรรมมีความเข้มข้นส่วนใหญ่ในมาเลเซียตะวันตก เมืองใหญ่บนคาบสมุทรมาเลย์เชื่อมต่อกันด้วยทางรถไฟกับสิงคโปร์และเครือข่ายถนนที่กว้างขวางครอบคลุมชายฝั่งตะวันตก การส่งออกของมาเลเซียรวมถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ปิโตรเลียมและก๊าซธรรมชาติเหลว, ผลิตภัณฑ์ไม้และไม้, น้ำมันปาล์ม, ยาง, สารเคมีและสิ่งทอนำเข้าหลักคืออิเล็กทรอนิกส์เครื่องจักร, ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม, พลาสติก, ยานพาหนะ, เหล็กและเหล็กและสารเคมี คู่ค้าที่สำคัญประเทศสหรัฐอเมริกา, สิงคโปร์, ญี่ปุ่น, และจีน.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มาเลเซียมีหนึ่งชีวิตของมาตรฐานสูงสุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ส่วนใหญ่เนื่องจากการขยายตัวภาคอุตสาหกรรม ซึ่งจากประเทศที่จะเป็น 8% –9% ต่อปีอัตราการเติบโตจากปี 1987 ถึงปี 1997 สัญญาเจริญเติบโตในช่วงวิกฤตการเงินเอเชีย 1998 และรัฐบาลถูกบังคับให้ตัดค่าใช้จ่าย และตามโครงสร้างพื้นฐานขนาดใหญ่หลายโครงการ ว่างงานและอัตราดอกเบี้ยโรส และหลายพันคนต่างประเทศ มากของพวกเขาจากอินโดนีเซีย ถูกบังคับให้ออกนอกประเทศ เศรษฐกิจเริ่มฟื้นตัวในปี 1999 และเติบโตอย่างต่อเนื่องเป็นร้อยละ 21 ในช่วงนั้น แม้ มีความพยายามระยะยาวของรัฐบาลเพื่อปรับปรุงสถานะทางเศรษฐกิจของเชื้อสายมลายู โดยกำหนดลักษณะ จีนโดยทั่วไปมีต่อปกครองยาวนานของเศรษฐกิจ สถานะทางเศรษฐกิจของเชื้อสายมลายู อย่างไรก็ตาม มีมากขึ้น นำไปขุ่นระหว่างเอเชียใต้ที่ แม้ว่าส่วนใหญ่ดี ไม่มีสิทธิ์สำหรับเปิดโอกาสให้เชื้อสายมลายู

มาเลเซียเป็นผู้ผลิตขนาดใหญ่ของยางและดีบุก น้ำมันปาล์ม น้ำมันปิโตรเลียม และผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ สิ่งทอ และไม้ก็สำคัญ ตั้งแต่ปลายทศวรรษ 1980 รัฐบาลได้ย้ายการ privatize อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ได้รับภายใต้การควบคุมของรัฐ และการลงทุนต่างประเทศในการผลิตได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ เมืองปีนังเป็นท่าเรือสำคัญ ชีพเกษตรยังคงเป็น พื้นฐานของการดำรงชีวิตประมาณ 13% ของมาเลเซีย และเกษตรมีประมาณ 8% ของ GDP ข้าวเป็นอาหารหลัก ในขณะที่ปลาใส่มากที่สุดของโปรตีน มะพร้าวโกโก้ และพริกไทยเป็นสินค้าเกษตรที่สำคัญ อุตสาหกรรมส่วนใหญ่ได้รับการเข้มข้นในมาเลเซียตะวันตก เชื่อมต่อเมืองสำคัญบนคาบสมุทรมลายู โดยรถรางกับสิงคโปร์ และมีเครือข่ายถนนที่กว้างขวางครอบคลุมฝั่งตะวันตก ส่งออกของมาเลเซียรวมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ปิโตรเลียม และแก๊สธรรมชาติเหลว ไม้ และผลิตภัณฑ์ไม้ น้ำมันปาล์ม ยาง เคมีภัณฑ์ และสิ่งทอ นำเข้าหลักคือ อิเล็กทรอนิกส์ เครื่องจักร ผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียม พลาสติก ยานพาหนะ เหล็ก และเหล็กกล้า และเคมี คู่ค้าหลักคือ สหรัฐอเมริกา สิงคโปร์ ญี่ปุ่น และประเทศจีน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มาเลเซียมีหนึ่งในมาตรฐานระดับสูงสุดของการอยู่อาศัยใน ภูมิภาค เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เนื่องจากใน ภาค อุตสาหกรรมขยายตัวซึ่งการขับเคลื่อนประเทศให้เป็นอัตราการขยายตัวของบจ. 8% - 9% จากปี 1987 ถึงปี 1997 การขยายตัวลดลงในช่วง 1997-98 1997-98 1997-98 1997-98 1997-98 1997-98 1997-98 1997-98 วิกฤตทางการเงินในเอเชียได้และรัฐบาลที่ถูกบังคับให้ลดการใช้จ่ายและเลื่อนโครงการ สาธารณูปโภค ขนาดใหญ่หลายแห่ง อัตราดอกเบี้ยและอัตราการว่างงานเพิ่มขึ้นและนับพันคนต่างประเทศจำนวนมากมาจากประเทศอินโดนีเซียได้บังคับให้ออกจากประเทศที่ เศรษฐกิจที่เริ่มฟื้นตัวในปี 1999 และการเติบโตอย่างต่อเนื่องในช่วงต้นปี 21 แม้ว่าจะมีความพยายามระยะยาวของรัฐบาลในการปรับปรุงสถานะทางเศรษฐกิจของชาวมาเลย์ที่ผ่านทางการตั้งค่าแบบจีนที่มีต่อการครอบงำมานานของเศรษฐกิจโดยทั่วไปสถานะทางเศรษฐกิจของชาวมาเลย์แต่ถึงอย่างไรก็ตามมีการปรับปรุงเป็นทางนำไปสู่ความไม่พอใจในหมู่ชาวเอเชียใต้ที่แม้จะเป็นคนจนไม่มีสิทธิสำหรับโอกาสที่เปิดให้บริการไปยังประเทศมาเลเซียชาวมาเลย์.

เป็นผู้ผลิตขนาดใหญ่ของดีบุกและยางน้ำมันปาล์มน้ำมันและราคาน้ำมันดิบในตลาด ผลิตภัณฑ์ ปิโตรเลียมไม้และสิ่งทออิเล็กทรอนิกส์มีความสำคัญเช่นกัน นับตั้งแต่ปลายปี 1980รัฐบาลได้มีการย้ายจะแปรรูปอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีอยู่ ภายใต้ การควบคุมของรัฐและการลงทุนจากต่างประเทศในการผลิตได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ เมืองงปินังคือท่าเรือหัวหน้า เกษตรยังชีพยังคงเป็นพื้นฐานของชีวิตสำหรับผู้ใช้บริการประมาณ 13% ของมาเลเซียและการเกษตรมีประมาณ 8% ของ ผลิตภัณฑ์ มวลรวม ภายใน ประเทศ ข้าวเป็นอาหารที่เป็นพื้นที่ในขณะที่ปลาพาวเวอร์ซัพพลายโปรตีนให้มากที่สุด Cocoa มะพร้าวนอกจากนั้นยังมีพริกหยวกและสินค้าเกษตรที่สำคัญ อุตสาหกรรมมีการกระจุกตัวในทางตะวันตกประเทศมาเลเซียส่วนใหญ่ เมืองที่สำคัญที่อยู่บนแหลมมลายูที่มีการเชื่อมต่อโดยทางรถไฟกับสิงคโปร์และเครือข่ายถนนที่หลากหลายครอบคลุมพื้นที่ชายฝั่งด้านทิศตะวันตก การส่งออกของประเทศมาเลเซียรวมถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์น้ำมันและก๊าซธรรมชาติเหลวและ ผลิตภัณฑ์ จากไม้ยางไม้น้ำมันปาล์มสารเคมีและสิ่งทอส่วนการนำเข้าสินค้าหลักที่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เครื่องจักร ผลิตภัณฑ์ ปิโตรเลียมและ เคมีภัณฑ์ พลาสติกเหล็กและเหล็กกล้ารถยนต์ คู่ค้ารายสำคัญที่อยู่ประเทศสหรัฐอเมริกาสิงคโปร์ญี่ปุ่นและจีน.