We think we are held up because of

We think we are held up because of that traffic jam, but the jam itself emerges from the dynamics of highway systems. The disconect between such systems and how we relate to them begins with distortions in our mental models. We blame those other drivers clogging the road but fail to take into account the systems dynam­ ics that put them there.
"Much of the time," Sterman notes, "people attribute what hap­ pens to them to events close in time and space, when in reality it's the result of the dynamics of the larger system within which they are embedded."
The problem gets compounded by what's called the "illusion of explanatory depth," where we feel confidence in our under­ standing of a complex system, but in reality have just superficial knowledge. Try to explain in depth how an electric grid operates or why increasing atmospheric carbon dioxide ups the energy in storms, and the illusory nature of our systems understanding be­ comes clearer.
In addition to mismatches of our mental models and the sys­ tems they presume to map, there are even more profound predica­ ments: our perceptual and emotional systems are all but blind to them. The human brain was molded by what helped us and our forerunners survive in the wild, particularly in the Pleistocene geo­ logical epoch (roughly from 2 million years ago to about 12,000 years ago, when there was the rise of agriculture).
We are finely tuned to a rustling in the leaves that may signal a stalking tiger. But we have no perceptual apparatus that can sense the thinning of the atmosphere's ozone layer, nor the carcinogens in the particulates we breathe on a smoggy day. Both can eventu­ ally be fatal, but our brain has no direct radar for these threats.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราคิดว่า เราจะจัดขึ้นเนื่องจากการจราจรติดขัด แต่ติดตัวเองขึ้นจากการเปลี่ยนแปลงของระบบทางหลวง Disconect ระหว่างระบบดังกล่าว และว่าเราเกี่ยวข้องกับพวกเขาเริ่มต้น ด้วยการบิดเบือนในรูปแบบของจิต เราตำหนิผู้อื่นไดรเวอร์ clogging ถนน แต่ไม่คำนึงถึง ics dynam ระบบที่ทำให้พวกเขามี"มากเวลา หมายเหตุ Sterman "คนแอททริบิวต์อะไรปากกาหาบไปเหตุการณ์ปิดในเวลาและพื้นที่ เมื่อในความเป็นจริง มันเป็นผลของระบบใหญ่ซึ่งพวกเขาถูกฝังอยู่ "ปัญหาได้รับเพิ่มจากสิ่งที่เรียกว่า "ภาพลวงตาของความลึกอธิบาย ที่เรารู้สึกมั่นใจในของเราภายใต้ส่วน ของระบบที่ซับซ้อน แต่ ในความเป็นจริงมีความรู้เพียงผิวเผิน พยายามอธิบายลึกวิธีการทำงานของตารางการไฟฟ้า หรือทำไมเพิ่มบรรยากาศคาร์บอนไดออกไซด์ ups พลังงานในพายุ และลักษณะ illusory ของระบบของเราเข้าใจจะมาชัดเจนนอกจาก mismatches รุ่นจิตของเราและสิน sys จะตีแผนที่ มีลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น predica ments: ระบบ perceptual และอารมณ์ของเราจะตาบอดไป สมองมนุษย์มีแม่พิมพ์ โดยอะไรที่ช่วยให้เรา และ forerunners ของเราอยู่รอดในป่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคตรรกะทางภูมิศาสตร์ Pleistocene (ประมาณจาก 2 ล้านปีที่ผ่านมาประมาณ 12000 ปีที่ผ่านมา เมื่อมีการเพิ่มขึ้นของเกษตร)นอกจากนี้เราประณีตจะปรับเพื่อ rustling ในใบที่อาจสัญญาณเสือ stalking แต่เรามีเครื่องมือไม่ perceptual ที่สามารถรู้สึกผอมบางของชั้นโอโซนของบรรยากาศ หรือสารก่อมะเร็งในฝุ่นละอองที่เราหายใจในวัน smoggy ทั้งได้พันธมิตร eventu อย่างร้ายแรง แต่สมองของเรามีเรดาร์ไม่ตรงสำหรับภัยคุกคามเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราคิดว่าเราจะมีการจัดขึ้นเนื่องจากการจราจรติดขัดนั้น แต่ติดขัดตัวเองโผล่ออกมาจากการเปลี่ยนแปลงของระบบทางหลวง disconect ระหว่างระบบดังกล่าวและวิธีการที่เราเกี่ยวข้องกับพวกเขาเริ่มต้นด้วยการบิดเบือนในรูปแบบจิตของเรา เราตำหนิไดรเวอร์อื่น ๆ ที่อุดตันถนน แต่ล้มเหลวที่จะคำนึงถึงระบบ ICs Dynam ที่ทำให้พวกเขามี.
"มากของเวลาที่" บันทึก Sterman "คนเชื่อว่าปากกา Hap กับพวกเขาที่จะมีเหตุการณ์อย่างใกล้ชิดในเวลาและพื้นที่เมื่อ ในความเป็นจริงมันเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของระบบขนาดใหญ่ที่อยู่ในที่พวกเขาจะถูกฝัง. "
ปัญหาได้รับการประกอบกับสิ่งที่เรียกว่า "ภาพลวงตาของความลึกอธิบาย" ที่เรารู้สึกมั่นใจในการของเราภายใต้สถานะของระบบที่ซับซ้อน แต่ในความเป็นจริง มีความรู้เพียงแค่ผิวเผิน พยายามที่จะอธิบายในเชิงลึกว่าตารางไฟฟ้าดำเนินการเพิ่มหรือทำไมอัพก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศพลังงานในพายุและธรรมชาติจริงของความเข้าใจระบบของเราจะมาชัดเจน.
นอกจากไม่ตรงกันของแบบจำลองทางจิตของเราและ TEMS SYS ที่พวกเขาเข้าใจในแผนที่ มีแม้กระทั่งลึกซึ้งมากขึ้น ments Predica: ระบบการรับรู้และอารมณ์ของเรามี แต่คนตาบอดกับพวกเขา สมองของมนุษย์ได้รับการหล่อหลอมจากสิ่งที่ช่วยให้เราและประชาชนในอาณานิคมของเราอยู่รอดในป่าโดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุค Pleistocene ภูมิศาสตร์ตรรกะ (ประมาณ 2 ล้านปีที่ผ่านมาประมาณ 12,000 ปีที่ผ่านมาเมื่อมีการเพิ่มขึ้นของเกษตร).
เรามีการปรับละเอียด ที่จะทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบในใบที่อาจส่งสัญญาณเสือบัง แต่เราไม่มีอุปกรณ์รับรู้ที่สามารถรู้สึกถึงความผอมบางของชั้นโอโซนในบรรยากาศหรือสารก่อมะเร็งในอนุภาคที่เราหายใจในวัน smoggy ทั้งสองสามารถ eventu พันธมิตรเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่สมองของเราไม่มีเรดาร์โดยตรงสำหรับภัยคุกคามเหล่านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราคิดว่าเราจะจัดขึ้นเพราะรถติด แต่ติดที่ตัวเองโผล่ออกมาจากพลวัตของระบบทางหลวง การ disconect ระหว่างระบบและวิธีที่เราเกี่ยวข้องกับพวกเขาเริ่มต้นด้วยการบิดเบือนในรูปแบบของเราจิต เราโทษคนอื่นไดรเวอร์อุดตันถนน แต่ล้มเหลวที่จะเข้าบัญชีเป็นลังๆองระบบ ICS ที่ใส่มี .
" นาน " สเตอร์เมิ่นบันทึก" คนคุณลักษณะที่แฮปองปากกาเพื่อให้เหตุการณ์ปิดในเวลาและพื้นที่ เมื่อในความเป็นจริง มันเป็นผลของการเปลี่ยนแปลงของระบบที่มีขนาดใหญ่ขึ้นภายใน ซึ่งพวกเขาจะฝังตัวอยู่ใน "
ปัญหาจะเพิ่มมากขึ้น โดยสิ่งที่เรียกว่า " การภาพลวงตาของความลึก , " ที่เรารู้สึกมั่นใจในเราองยืนอยู่ใต้ ของระบบที่ซับซ้อน แต่ในความเป็นจริงมีความรู้แค่ผิวเผินพยายามที่จะอธิบายในความลึกวิธีการตารางไฟฟ้าทำงานหรือทำไมเพิ่มบรรยากาศคาร์บอนไดออกไซด์ ups พลังงานในพายุและธรรมชาติสิ่งเข้าใจระบบของเราเป็นองมาชัดเจน .
นอกจากความไม่รุ่นของเราจิตใจและ sys tems องพวกเขาทำเป็นแผนที่ ยังมีที่ลึกซึ้งมากขึ้น predica อง ments : ระบบ การรับรู้และอารมณ์ของเราทั้งหมด แต่มองไม่เห็นพวกเขาสมองมนุษย์เป็นแม่พิมพ์ โดยสิ่งที่ช่วยเราและผู้ชมของเราอยู่รอดในป่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยุคไพลสโตซีนกอองตรรกะ ( ประมาณ 2 ล้านปีมาแล้ว ประมาณ 12 , 000 ปีมาแล้ว เมื่อมีการเพิ่มขึ้นของการเกษตร ) .
เราละเอียดปรับให้ . ในใบที่อาจส่งสัญญาณการสะกดรอยตามเสือ .แต่เราไม่มีอุปกรณ์ที่สามารถสัมผัส thinning ชั้นโอโซนในบรรยากาศ หรือสารก่อมะเร็งในอนุภาคที่เราหายใจในวันที่เต็มไปด้วยหมอกควัน . ทั้งสองสามารถ eventu องพันธมิตรจะร้ายแรง แต่สมองของเราได้ โดยตรงไม่มีเรดาร์
ภัยคุกคามเหล่านี้