1.1 What is language? Human beings

1.1 What is language? Human beings can communicate with each other. We are able to exchange knowledge, beliefs, opinions, wishes, threats, commands, thanks, promises, declarations, feelings – only our imagination sets limits. We can laugh to express amusement, happiness, or disrespect, we can smile to express amusement, pleasure, approval, or bitter feelings, we can shriek to express anger, excitement, or fear, we can clench our fists to express determination, anger or a threat, we can raise our eyebrows to express surprise or disapproval, and so on, but our system of communication before anything else is language. In this book we shall tell you a lot about language, but as a first step towards a definition we can say that it is a system of communication based upon words and the combination of words into sentences. Communication by means of language may be referred to as linguistic communication, the other ways mentioned above – laughing, smiling, shrieking, and so on – are types of non-linguistic communication. Most or all non-human species can exchange information, but none of them are known to have a system of communication with a complexity that in any way is comparable to language. Primarily, they communicate with non-linguistic means resembling our smiling, laughing, yelling, clenching of fists, and raising of eyebrows. Chimpanzees, gorillas, and orangutangs can exchange different kinds of information by emitting different kinds of shrieks, composing their faces in numerous ways, and moving their hands or arms in different gestures, but they do not have words and sentences. By moving in certain patters, bees are apparently able to tell their fellow workers where to find honey, but apparently not very much else. Birds sing different songs, whose main functions are to defend their territory or to attract a mate. Language – as defined above – is an exclusively human property. Among the characteristics that make a relatively clear distinction between linguistic and nonlinguistic communication meaningful, two are particularly important: double articulation and syntax.
1.1.1 Double articulation Languages consist of tens of thousands of signs, which are combinations of form and meaning. Form in spoken languages is a sequence of sounds, in written languages for example a sequence of letters (depending upon what kind of writing system we are talking about) and in the sign languages of the deaf a certain combination of gestures. Here, we shall concentrate on spoken languages, and one example of a sign is the English word sit, which has the form /sIt/. Speakers of English associate a certain meaning with this form: ‘to assume a position of rest in which the weight is largely supported by the buttocks’. The form and the meaning together constitute a sign, as shown in FIGURE 1
Languages have tens of thousands of signs, and the term double articulation refers to the fact that the formal sides of these sign are built from a relatively small repertoire – usually between 10 and 100 – of meaningless sounds. In English, the number of sounds is around 50 – almost equally divided between consonants and vowels – varying somewhat between dialects and between different ways of analyzing the English phonological system. There is no connection between the meaning and any of the sounds. If the /I/ of /sIt/ is replaced by /U/, we get /sUt/, spelt soot, which has the meaning ‘a black powdery form of carbon produced when coal, wood, or oil is burned, which rises up in fine particles with the flames and smoke’. This meaning is totally unrelated to the meaning ‘to assume a position of rest in which the weight is largely supported by the buttocks’, despite the fact that the units /sIt/ and /sUt/ both start with /s/ and end with /t/ and have a vowel in between, and the difference in meaning is in no way connected to the phonetic difference between the vowels /I/ and /U/. If /t/ in /sIt/ is replaced by /k/, we get the sound sequence /sIk/, spelt sick, which is used to express another completely unrelated meaning: ‘affected by an illness’. In a “language” without double articulation, the formal sides of all signs would be constituted by individual sounds, and the number of different sounds would be equal to the number of signs. One example would be a system of communication where the formal side of of each sign is a specific cry. A human being would probably be able to distinguish several hundreds of cries, but such a system would not only be poor, but also uneconomical, and extremely vulnerable to noise.
1.1.2 Syntax The principle of double articulation has enabled human beings to create languages with an impressively large number of signs, but the inventory of signs in a language is by necessity finite. Since the number of sounds in a language usually is between 10 and 100, we could not have hundreds of thousands of different signs unless we allowed them to be extremely long, and there is anyway an upper limit to the number of signs that a human being is able to remember. It would not be very practical for a language to have separate signs for meanings like ‘man killed lion’ and ‘lion killed man’. The total number of isolated signs in a human language is generally limited to roughly 10 000–20 000, and with this number of signs we cannot talk about an infinite number of meanings – unless we combine them. The ingenious invention that enabled human beings to talk about everything they can imagine, is syntax. Syntax is used to put together signs expressing relatively simple meanings into sign combinations expressing more complex meanings. To express a meaning like ‘man killed lion’, we combine signs meaning ‘man’, ‘kill’, ‘past’, and ‘lion’, and we combine the same signs in a different way to express the meaning ‘lion killed man’. The English sign sequences man kill-ed lion and lion killed man are sentences, and the number of sentences in a language is infinite. Take any sentence in a language, and it is always possible to make it longer: man killed lion ⇒ the man killed the lion ⇒ the woman said that the man killed the lion ⇒ the old woman said that the young man killed the lion ⇒ the old woman said that the young man killed the lion that ate the antelope ⇒ the girl believed that the old woman said that the young man killed the lion that ate the antelope – and so on infinitely. Syntax is a mechanism that enables human beings to utter or understand an infinite number of sentences constructed from a finite number of building blocks. Without syntax, we would not be able to express other meanings than those associated with isolated signs, and the number of different meanings we would be able to express would be equal to the number of signs in the “language”. Writing is a set of visible or tactile signs used to represent units of language in a systematic way. On the basis of this definition, writing is much younger. It is tempting – and quite reasonable – to propose that those ancient drawings and carvings cannot have been made by humans without language, but they do not constitute direct evidence of language. Writing in the strict sense started around 5 300 BP in Mesopotamia with the cuneiform writing system, and the first language ever written was Sumerian. About 300 years later, the hieroglyphic writing system appeared in Egypt. In China, writing started not more than 1 000 years later, around 4 000 BP. In the Americas, the oldest writing system is that of the Maya civilization, and the oldest documents have been dated to 2 200–2 100 BP. However, most languages in the world were not written down until the 19th and the 20th century. It is almost an understatement that language must have existed for a considerable time before humans started to write, so that nobody would question the claim that language is much more than 5 300 years old. Still, it is important to remember that we do not have any documentation of language from an earlier date.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

1.1 อะไรคือภาษา มนุษย์สามารถติดต่อสื่อสารกัน เราจะสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ ความเชื่อ ความเห็น ความปรารถนา คุกคาม คำสั่ง ขอบคุณ สัญญา ประกาศ ความรู้สึก – เฉพาะจินตนาการของเราตั้งค่าขีดจำกัด เราสามารถหัวเราะ ไปสนุกด่วน ความสุข ตุลาการ เราสามารถยิ้มสนุกด่วน ความสุข อนุมัติ หรือ รู้สึกขม เราสามารถ shriek แสดงความโกรธ ความตื่นเต้น หรือกลัว เราสามารถ clench หมัดของเราเพื่อแสดงความมุ่งมั่น ความโกรธ หรือคุกคาม เราสามารถเพิ่มคิ้วของเราเพื่อแสดงความประหลาดใจ หรือความผิดหวัง และอื่น ๆ แต่ระบบของเราสื่อสารก่อนอะไรเป็นภาษา ในหนังสือเล่มนี้ เราจะบอกคุณเกี่ยวกับภาษา แต่เป็นขั้นตอนแรกต่อคำนิยาม เราสามารถกล่าวได้ว่า เป็นระบบการสื่อสารตามการรวมกันของคำในประโยคและคำ สื่อสารโดยใช้ภาษาอาจจะเรียกว่าการสื่อสารภาษาศาสตร์ วิธีอื่น ๆ ดังกล่าวข้างต้น – หัวเราะ ยิ้ม shrieking และอื่น ๆ มีชนิดของการสื่อสารไม่ใช่ภาษาศาสตร์ สปีชีส์ส่วนใหญ่ หรือทั้งหมดไม่ใช่มนุษย์สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูล แต่พวกเขาไม่ทราบว่ามีระบบการสื่อสารมีความซับซ้อนที่ใด ๆ เทียบได้กับภาษา หลัก พวกเขาสื่อสารกับไม่ใช่ภาษาศาสตร์หมายถึงคล้ายของเรายิ้ม หัวเราะ ตะโกน เด็กนอนกัดของหมัด และเพิ่มของคิ้ว Chimpanzees กอริลล่า และ orangutangs สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลต่าง ๆ โดยเปล่งต่าง ๆ shrieks เขียนใบหน้าของพวกเขาในหลายวิธี และย้ายของมือหรือแขนในท่าทางที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาไม่มีคำและประโยค โดยย้ายใน patters บาง ผึ้งจะเห็นได้ชัดสามารถบอกคนของพวกเขาเพื่อนที่หาน้ำผึ้ง แต่เห็นได้ชัดไม่มากอื่น นกร้องเพลงอื่น การมีหน้าที่หลักคือ เพื่อปกป้องอาณาเขตของตน หรือ เพื่อดึงดูดเพื่อน ภาษาตามที่กำหนดไว้ข้างต้น – เป็นการเฉพาะบุคคล ลักษณะที่แตกต่างค่อนข้างชัดเจนระหว่างภาษาศาสตร์ และ nonlinguistic สื่อสารความหมาย สองหมู่สำคัญอย่างยิ่ง: คู่วิคิวลาร์และไวยากรณ์ 1.1.1 ภาษาวิคิวลาร์คู่ประกอบด้วยหมื่นสัญญาณ ซึ่งเป็นชุดของฟอร์มและความหมาย แบบฟอร์มในภาษาที่พูดเป็นลำดับของเสียง ภาษาเขียนตัวอย่างลำดับของตัวอักษร (ขึ้นอยู่กับชนิดของระบบการเขียนที่เราพูดถึง) และภาษาเครื่องหมายของคนหูหนวกชุดรูปแบบลายเส้น ที่นี่ เราจะเน้นภาษาพูด และนั่งภาษา ซึ่งมีแบบฟอร์มนั่ง/เป็นตัวอย่างหนึ่งของเครื่อง ของภาษาอังกฤษความหมายบางอย่างที่เชื่อมโยงกับแบบฟอร์มนี้: 'จะคั่วตำแหน่งของส่วนที่เหลือซึ่งน้ำหนักส่วนใหญ่สนับสนุนบั้นท้าย' แบบฟอร์มและหมายรวมกันเป็นเครื่องหมาย ดังแสดงในรูปที่ 1ภาษามีหมื่นสัญญาณ และวิคิวลาร์คู่ระยะหมายถึงข้อเท็จจริงที่เป็นทางด้านของเครื่องหมายเหล่านี้สร้างขึ้น จากละครเล็ก– ปกติ ระหว่าง 10 ถึง 100 – เสียงก๊อก ๆ ในอังกฤษ จำนวนของเสียงได้ประมาณ 50 – เกือบเท่า ๆ กัน แบ่งจากพยัญชนะและสระ – แตกต่างกันค่อนข้าง ระหว่างสำเนียง และวิธีวิเคราะห์ระบบคำโครงสร้างประโยคภาษาอังกฤษ มีการเชื่อมต่อระหว่างความหมายของเสียง ถ้า /I/ ของ /sIt/ ถูกแทนที่ ด้วย /U / เราได้รับสุด / spelt ฟุ้ง ซึ่งมีความหมาย 'ดำทรายขาวละเอียดแบบของคาร์บอนที่ผลิตเมื่อถ่านหิน ไม้ หรือน้ำมันเขียน เพิ่มขึ้นซึ่งค่าในละอองเปลวไฟและควัน' ความหมายนี้เป็นทั้งหมดเห็นความหมาย 'จะคั่วตำแหน่งของส่วนที่เหลือซึ่งน้ำหนักส่วนใหญ่สนับสนุนบั้นท้าย' ทั้ง ๆ ที่ความจริงที่ว่า /sIt/ หน่วยและ /sUt/ เริ่มต้น ด้วย /s/ และจบ ด้วย /t/ และมีสระระหว่าง และความแตกต่างในความหมายคือไม่เชื่อมต่อกับข้อแตกต่างระหว่างสระจะออกเสียง /I/ และ /U / หาก /t/ ใน /sIt/ ถูกแทนที่ ด้วย k / เราได้รับ /sIk ลำดับเสียง / spelt ป่วย ซึ่งใช้ในการแสดงอีกทั้งเกี่ยวข้องความหมาย: 'รับผลกระทบจากการเจ็บป่วย' ใน "ภาษา" โดยวิคิวลาร์คู่ จะทะลักด้านทางของสัญญาณทั้งหมด โดยแต่ละเสียง และจำนวนของเสียงต่าง ๆ จะเท่ากับจำนวนของสัญญาณ ตัวอย่างหนึ่งจะเป็นระบบสื่อสารที่เป็นทางด้านของของแต่ละเครื่องจะร้องเฉพาะ มนุษย์อาจจะสามารถแยกเสียงร้องหลายร้อย แต่ระบบดังกล่าวไม่เฉพาะจะ ดี แต่ยัง uneconomical และเสี่ยงมากกับเสียงรบกวน1.1.2 Syntax The principle of double articulation has enabled human beings to create languages with an impressively large number of signs, but the inventory of signs in a language is by necessity finite. Since the number of sounds in a language usually is between 10 and 100, we could not have hundreds of thousands of different signs unless we allowed them to be extremely long, and there is anyway an upper limit to the number of signs that a human being is able to remember. It would not be very practical for a language to have separate signs for meanings like ‘man killed lion’ and ‘lion killed man’. The total number of isolated signs in a human language is generally limited to roughly 10 000–20 000, and with this number of signs we cannot talk about an infinite number of meanings – unless we combine them. The ingenious invention that enabled human beings to talk about everything they can imagine, is syntax. Syntax is used to put together signs expressing relatively simple meanings into sign combinations expressing more complex meanings. To express a meaning like ‘man killed lion’, we combine signs meaning ‘man’, ‘kill’, ‘past’, and ‘lion’, and we combine the same signs in a different way to express the meaning ‘lion killed man’. The English sign sequences man kill-ed lion and lion killed man are sentences, and the number of sentences in a language is infinite. Take any sentence in a language, and it is always possible to make it longer: man killed lion ⇒ the man killed the lion ⇒ the woman said that the man killed the lion ⇒ the old woman said that the young man killed the lion ⇒ the old woman said that the young man killed the lion that ate the antelope ⇒ the girl believed that the old woman said that the young man killed the lion that ate the antelope – and so on infinitely. Syntax is a mechanism that enables human beings to utter or understand an infinite number of sentences constructed from a finite number of building blocks. Without syntax, we would not be able to express other meanings than those associated with isolated signs, and the number of different meanings we would be able to express would be equal to the number of signs in the “language”. Writing is a set of visible or tactile signs used to represent units of language in a systematic way. On the basis of this definition, writing is much younger. It is tempting – and quite reasonable – to propose that those ancient drawings and carvings cannot have been made by humans without language, but they do not constitute direct evidence of language. Writing in the strict sense started around 5 300 BP in Mesopotamia with the cuneiform writing system, and the first language ever written was Sumerian. About 300 years later, the hieroglyphic writing system appeared in Egypt. In China, writing started not more than 1 000 years later, around 4 000 BP. In the Americas, the oldest writing system is that of the Maya civilization, and the oldest documents have been dated to 2 200–2 100 BP. However, most languages in the world were not written down until the 19th and the 20th century. It is almost an understatement that language must have existed for a considerable time before humans started to write, so that nobody would question the claim that language is much more than 5 300 years old. Still, it is important to remember that we do not have any documentation of language from an earlier date.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1.1 ภาษาคืออะไร? มนุษย์สามารถสื่อสารกับคนอื่น ๆ เราสามารถที่จะแลกเปลี่ยนความรู้, ความเชื่อ, ความคิดเห็นประสงค์ภัยคุกคามคำสั่งขอบคุณสัญญาประกาศความรู้สึก - เพียงจินตนาการของเราได้กำหนดขีด จำกัด เราสามารถหัวเราะที่จะแสดงความสนุกความสุขหรือไม่เคารพเราสามารถยิ้มให้แสดงความสนุกความสุขได้รับการอนุมัติหรือความรู้สึกขมเราสามารถกรีดร้องที่จะแสดงความโกรธตื่นเต้นหรือกลัวเราสามารถกำกำปั้นของเราที่จะแสดงความมุ่งมั่นความโกรธหรือความ ภัยคุกคามที่เราสามารถยกคิ้วของเราที่จะแสดงความแปลกใจหรือไม่เห็นด้วยและอื่น ๆ แต่ระบบของการสื่อสารก่อนสิ่งอื่นใดภาษา ในหนังสือเล่มนี้เราจะบอกคุณมากเกี่ยวกับภาษา แต่เป็นก้าวแรกสู่ความหมายที่เราสามารถพูดได้ว่ามันเป็นระบบของการสื่อสารขึ้นอยู่กับคำพูดและการรวมกันของคำเป็นประโยค การสื่อสารโดยความหมายของภาษาที่อาจจะเรียกว่าการสื่อสารทางภาษาเป็นรูปแบบอื่น ๆ ดังกล่าวข้างต้น - หัวเราะยิ้มกรีดร้อง, และอื่น ๆ - เป็นประเภทของการสื่อสารที่ไม่ภาษาศาสตร์ ส่วนใหญ่หรือทั้งหมดไม่ใช่สายพันธุ์ของมนุษย์สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูล แต่ไม่มีของพวกเขาเป็นที่รู้จักกันที่จะมีระบบของการสื่อสารที่มีความซับซ้อนว่าในทางใดทางหนึ่งก็เปรียบได้กับภาษา ส่วนใหญ่พวกเขาสื่อสารด้วยวิธีการที่ไม่ภาษาศาสตร์คล้ายยิ้มเราหัวเราะตะโกนกำกำปั้นและยกคิ้ว ลิงชิมแปนซีกอริลล่าและ orangutangs สามารถแลกเปลี่ยนแตกต่างกันของข้อมูลโดยการเปล่งแสงที่แตกต่างกันของ shrieks แต่งใบหน้าของพวกเขาในหลายวิธีและย้ายมือหรือแขนของพวกเขาในท่าทางที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาไม่ได้มีคำและประโยค โดยการย้ายใน patters บางผึ้งจะเห็นได้ชัดสามารถที่จะบอกเพื่อนร่วมงานของพวกเขาที่จะหาน้ำผึ้ง แต่เห็นได้ชัดไม่มากอื่น นกร้องเพลงที่แตกต่างกันซึ่งมีฟังก์ชั่นหลักคือเพื่อปกป้องดินแดนของตนหรือเพื่อดึงดูดคู่ ภาษา - ตามที่กำหนดไว้ด้านบน - เป็นสถานที่ให้บริการเฉพาะมนุษย์ ท่ามกลางลักษณะที่ทำให้ความแตกต่างค่อนข้างชัดเจนระหว่างการสื่อสารภาษาศาสตร์และมีความหมายสองมีความสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่ง: ประกบคู่และไวยากรณ์.
1.1.1 ประกบคู่ภาษาประกอบด้วยนับหมื่นของสัญญาณที่มีการรวมกันของรูปแบบและความหมาย แบบฟอร์มในภาษาพูดเป็นลำดับของเสียงในภาษาเขียนเช่นลำดับของตัวอักษร (ขึ้นอยู่กับชนิดของระบบการเขียนเรากำลังพูดถึง) และในภาษาสัญลักษณ์ของคนหูหนวกรวมกันบางอย่างของท่าทาง ที่นี่เราจะมีสมาธิในการพูดภาษาและหนึ่งในตัวอย่างของป้ายเป็นภาษาอังกฤษคำว่านั่งซึ่งมีรูปแบบ / นั่ง / ลำโพงของอังกฤษเชื่อมโยงความหมายบางอย่างกับรูปแบบนี้: 'การดำรงตำแหน่งของส่วนที่เหลือที่น้ำหนักได้รับการสนับสนุนโดยส่วนใหญ่ก้น' รูปแบบและความหมายร่วมกันเป็นสัญญาณที่แสดงในรูปที่ 1
ภาษามีนับหมื่นของสัญญาณและระยะประกบคู่หมายถึงความจริงที่ว่าทั้งสองฝ่ายอย่างเป็นทางการของสัญญาณเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากละครที่มีขนาดค่อนข้างเล็ก - ปกติระหว่าง 10 และ 100 - ความหมายของเสียง ในภาษาอังกฤษจำนวนเสียงเป็นประมาณ 50 - แบ่งเกือบเท่า ๆ กันระหว่างสระและพยัญชนะ - แตกต่างกันบ้างระหว่างท้องถิ่นและระหว่างวิธีการที่แตกต่างกันของการวิเคราะห์ระบบเสียงภาษาอังกฤษ มีการเชื่อมต่อระหว่างความหมายและเสียงใด ๆ ไม่เป็น ถ้าการ / I / ของ / นั่ง / ถูกแทนที่ด้วย / U / เราได้รับ / มท / เขม่าสะกดซึ่งมีความหมาย 'รูปแบบผงสีดำของคาร์บอนผลิตเมื่อถ่านหินไม้หรือน้ำมันถูกเผาซึ่งลุกขึ้น ในอนุภาคที่มีเปลวไฟและควัน ' ความหมายนี้คือทั้งหมดที่ไม่เกี่ยวข้องกับความหมายในการดำรงตำแหน่งของส่วนที่เหลือที่น้ำหนักได้รับการสนับสนุนโดยส่วนใหญ่ก้น 'แม้จะมีความจริงที่ว่าหน่วย / นั่ง / และ / มท / ทั้งสองเริ่มต้นด้วย / S / และจบด้วย / ตัน / และมีสระในระหว่างและความแตกต่างในความหมายในทางที่เชื่อมต่อกับความแตกต่างระหว่างการออกเสียงสระ / I / และ / U / หาก / ตัน / ใน / นั่ง / ถูกแทนที่ด้วย / k / เราได้รับลำดับเสียง / ซิก / สะกดป่วยที่ใช้ในการแสดงความหมายอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง: 'ได้รับผลกระทบจากความเจ็บป่วย' ใน "ภาษา" โดยประกบคู่ด้านข้างอย่างเป็นทางการของสัญญาณทั้งหมดจะได้รับการประกอบขึ้นด้วยเสียงของแต่ละบุคคลและหมายเลขของเสียงที่แตกต่างกันจะเท่ากับจำนวนของสัญญาณ ตัวอย่างหนึ่งจะเป็นระบบของการสื่อสารที่ด้านอย่างเป็นทางการของของแต่ละราศีเป็นหนทางที่เฉพาะเจาะจง มนุษย์อาจจะสามารถที่จะแยกแยะความแตกต่างหลายร้อยเสียงร้อง แต่ระบบดังกล่าวไม่เพียง แต่จะไม่ดี แต่ยังไม่ประหยัดและความเสี่ยงมากที่จะเสียง.
1.1.2 ไวยากรณ์หลักการของการประกบคู่ได้เปิดการใช้มนุษย์ในการสร้างภาษา ที่มีจำนวนมากที่น่าประทับใจของสัญญาณ แต่สินค้าคงคลังของสัญญาณในภาษาคือความจำเป็นแน่นอน เนื่องจากจำนวนของเสียงในภาษามักจะอยู่ระหว่าง 10 และ 100 เราไม่สามารถมีหลายร้อยหลายพันสัญญาณที่แตกต่างกันหากเราได้รับอนุญาตให้มีความยาวมากและมีอยู่แล้วขีด จำกัด บนจำนวนของสัญญาณที่เป็นมนุษย์ สามารถที่จะจำ มันจะไม่เป็นประโยชน์มากสำหรับภาษาที่จะมีสัญญาณที่แยกต่างหากสำหรับความหมายเช่น 'คนฆ่าสิงโต' และ 'สิงโตฆ่าคน' จำนวนรวมของสัญญาณแยกในภาษามนุษย์จะถูก จำกัด โดยทั่วไปจะประมาณ 10 000-20 000 และมีจำนวนของสัญญาณนี้เราไม่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับจำนวนอนันต์ของความหมาย - ถ้าเรารวมพวกเขา ประดิษฐ์แยบยลที่เปิดใช้งานมนุษย์ที่จะพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาสามารถจินตนาการเป็นไวยากรณ์ ไวยากรณ์ที่ใช้ในการใส่สัญญาณร่วมกันแสดงความหมายที่ค่อนข้างง่ายในการรวมสัญญาณที่แสดงความหมายที่ซับซ้อนมากขึ้น เพื่อแสดงความหมายเช่น 'คนฆ่าสิงโต' เรารวมสัญญาณความหมายของคน ',' ฆ่า ',' อดีต 'และ' สิงโต 'และเรารวมสัญญาณเดียวกันในทางที่แตกต่างกันเพื่อแสดงความหมาย' สิงโตฆ่าคน ' ป้ายลำดับสิงโตฆ่าเอ็ดคนภาษาอังกฤษและสิงโตฆ่าคนเป็นประโยคและจำนวนของประโยคในภาษาเป็นอนันต์ ใช้ประโยคในภาษาใด ๆ และมันก็เป็นไปได้เสมอที่จะให้มันอีกต่อไป: ชายสิงโตฆ่า⇒คนฆ่าสิงโต⇒ผู้หญิงกล่าวว่าคนที่ฆ่าสิงโต⇒หญิงชราบอกว่าชายหนุ่มคนหนึ่งฆ่าสิงโต⇒ หญิงชราคนหนึ่งกล่าวว่าชายหนุ่มคนหนึ่งฆ่าสิงโตที่กินละมั่ง⇒สาวเชื่อว่าหญิงชราคนหนึ่งกล่าวว่าชายหนุ่มคนหนึ่งฆ่าสิงโตที่กินละมั่ง - และอื่น ๆ เพียบ ไวยากรณ์เป็นกลไกที่ช่วยให้มนุษย์จะเปล่งหรือเข้าใจจำนวนอนันต์ของประโยคที่สร้างขึ้นมาจากจำนวน จำกัด ของการสร้างบล็อก โดยไม่ต้องไวยากรณ์เราจะไม่สามารถที่จะแสดงความหมายอื่น ๆ นอกเหนือจากผู้ที่เกี่ยวข้องกับสัญญาณที่แยกและจำนวนของความหมายที่แตกต่างกันเราจะสามารถที่จะแสดงจะเท่ากับจำนวนของสัญญาณใน "ภาษา" การเขียนเป็นชุดของสัญญาณที่มองเห็นหรือสัมผัสใช้แทนหน่วยของภาษาอย่างเป็นระบบ บนพื้นฐานของคำนิยามนี้เขียนเป็นมากน้อย เป็นที่ดึงดูด - และค่อนข้างเหมาะสม - เพื่อเสนอว่าภาพวาดโบราณเหล่านั้นและแกะสลักไม่สามารถได้รับการทำโดยมนุษย์โดยไม่ต้องใช้ภาษา แต่พวกเขาไม่ได้เป็นหลักฐานโดยตรงของภาษา การเขียนในความเข้มงวดเริ่มต้นประมาณ 5 300 BP ในโสโปเตเมียที่มีระบบการเขียนฟอร์มและภาษาแรกที่เคยเขียนเป็นซู ประมาณ 300 ปีต่อมาระบบการเขียนอักษรอียิปต์โบราณที่ปรากฏในอียิปต์ ในประเทศจีนการเขียนเริ่มต้นไม่เกิน 1 000 ปีต่อมาประมาณ 4 000 BP ในอเมริการะบบการเขียนที่เก่าแก่ที่สุดเป็นที่ของอารยธรรมมายาและเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดที่ได้รับการลงวันที่ 2 200-2 100 BP แต่ภาษามากที่สุดในโลกไม่ได้เขียนลงไปจนที่ 19 และศตวรรษที่ 20 มันเกือบจะพูดภาษาที่ต้องมีชีวิตอยู่เป็นเวลานานก่อนที่มนุษย์เริ่มที่จะเขียนเพื่อให้ไม่มีใครจะถามอ้างว่าภาษาเป็นมากขึ้นกว่า 5 300 ปี ยังคงเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้ว่าเราไม่ได้มีเอกสารของภาษาใด ๆ จากวันก่อนหน้านี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1.1 สิ่งที่เป็นภาษา ? มนุษย์สามารถสื่อสารกับแต่ละอื่น ๆ เราสามารถแลกเปลี่ยนความรู้ ความเชื่อ ความคิดเห็น ความต้องการ อุปสรรค คําสั่ง , ขอบคุณ , สัญญา , การประกาศ , ความรู้สึก และจินตนาการของเราเท่านั้นชุดจำกัด เราหัวเราะให้บริการสวนสนุก ความสุข หรือ ดูหมิ่น เราสามารถยิ้มให้บริการสวนสนุก อนุมัติ ความสุข หรือขมอารมณ์ เราจะสามารถกรีดร้อง แสดงความโกรธตื่นเต้น หรือกลัว เราสามารถรวมทีมกำปั้นของเราเพื่อแสดงความมุ่งมั่น ความโกรธหรือการคุกคามเราสามารถยกคิ้วของเราเพื่อแสดงความประหลาดใจหรือความไม่ชอบ และอื่นๆ แต่ระบบของการสื่อสารก่อนสิ่งอื่น คือ ภาษา ในหนังสือเล่มนี้จะบอกคุณมากเกี่ยวกับภาษาแต่เป็นขั้นตอนแรกสู่ความละเอียด เราสามารถพูดได้ว่า มันเป็นระบบของการสื่อสารตามคำและการรวมกันของคำในประโยค การสื่อสารโดยใช้ภาษาอาจจะเรียกว่าการสื่อสารทางภาษา อื่น ๆ วิธีที่กล่าวถึงข้างต้นและหัวเราะ , ยิ้ม , กรีดร้อง , และอื่น ๆ ) เป็นชนิดของที่ไม่ใช่ภาษาการสื่อสารส่วนใหญ่หรือทั้งหมดมนุษย์สายพันธุ์ที่สามารถแลกเปลี่ยนข้อมูล แต่ไม่มีของพวกเขาเป็นที่รู้จักกันจะมีระบบการสื่อสารที่มีความซับซ้อนในทางใด ๆ ก็เปรียบได้กับภาษา เป็นหลัก พวกเขาสื่อสารกับไม่หมายความว่าคล้ายภาษาของเรา ยิ้ม หัวเราะ ตะโกน clenching กำปั้น และยกคิ้ว ลิงชิมแปนซี , กอริลล่า ,orangutangs สามารถแลกเปลี่ยนและชนิดที่แตกต่างกันของข้อมูลโดยเปล่งชนิดต่าง ๆ ตะคอก แต่งหน้าได้หลายวิธี และขยับมือและแขนในท่าทางที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาไม่ได้มีคำและประโยค โดยการย้ายในบาง patters ผึ้งจะเห็นได้ชัดว่าสามารถบอกเพื่อนร่วมงานของพวกเขาที่จะหาน้ำผึ้ง แต่ไม่มากอื่นนกร้องเพลงต่าง ๆที่มีหน้าที่หลักคือเพื่อปกป้องดินแดนของพวกเขาหรือเพื่อดึงดูดคู่ ภาษา–ตามที่กำหนดไว้ข้างต้นและเป็นคุณสมบัติเฉพาะของมนุษย์ ในลักษณะที่ทำให้ความแตกต่างค่อนข้างชัดเจนระหว่างภาษาและ nonlinguistic การสื่อสารที่มีความหมาย สองเป็นสำคัญโดยเฉพาะ : ประกบคู่และไวยากรณ์ .
1.1 .1 คู่ประกอบด้วยการออกเสียงภาษาของนับหมื่นของป้ายซึ่งเป็นชุดค่าผสมของรูปแบบและความหมาย แบบฟอร์มในภาษาพูดเป็นลำดับเสียง ในภาษาเขียนตัวอย่างเช่นลำดับของตัวอักษร ( ขึ้นอยู่กับชนิดของการเขียนระบบที่เรากำลังพูดถึง ) และในการลงชื่อเข้าใช้ภาษาของคนหูหนวกรวมกันบางท่าทาง . ที่นี่เราต้องมีสมาธิในภาษาพูด และตัวอย่างหนึ่งของเครื่องหมายเป็นคำภาษาอังกฤษนั่งซึ่งมีรูปแบบ / นั่ง / พูดภาษาอังกฤษเชื่อมโยงความหมายบางอย่างในรูปแบบนี้ : ' ถือว่าตำแหน่งที่เหลือที่น้ำหนักไปสนับสนุนก้น ' รูปแบบและความหมายเข้าด้วยกัน ถือเป็นสัญญาณที่แสดงในรูปที่ 1
ภาษานับหมื่นของสัญญาณและเทอมสองประกบหมายถึงความจริงที่ว่าด้านอย่างเป็นทางการของเครื่องหมายเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากที่ค่อนข้างเล็กละคร–โดยปกติจะอยู่ระหว่าง 10 และ 100 –เสียงไม่มีความหมาย ในภาษาอังกฤษจำนวนเสียงประมาณ 50 –เกือบจะแบ่งระหว่างพยัญชนะและสระ ( ซึ่งค่อนข้างระหว่างภาษาและระหว่างวิธีการที่แตกต่างกันของการวิเคราะห์ระบบเสียงภาษาอังกฤษ ไม่มีการเชื่อมต่อระหว่างใด ๆของความหมายและเสียง ถ้าฉัน / / / นั่ง / จะถูกแทนที่ด้วย / u / เราได้รับ / ทรุด / สะกดเขม่าซึ่งมี ความหมาย ' รูปแบบผงสีดำของคาร์บอนที่ผลิตเมื่อถ่านหิน ไม้ น้ำมัน คือ เผา ที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นในอนุภาคด้วยเปลวไฟและควัน ' ความหมายนี้เป็นทั้งหมดที่ไม่เกี่ยวข้องกับความหมาย ' ถือว่าตำแหน่งที่เหลือที่น้ำหนักไปสนับสนุนก้น 'แม้จะมีความจริงที่ว่าหน่วย / นั่ง / / ทรุด / ทั้งเริ่มและจบด้วย / / s / t / และสระระหว่าง , และความแตกต่างในความหมาย ในทางไม่ เชื่อม ต่อ กับ ความแตกต่างระหว่างการออกเสียงสระ / i / และ / u / ถ้า / T / / นั่ง / แทนที่ / K / , เราได้รับเสียงลำดับ / ซิก / สะกดป่วยที่ใช้บริการอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องเลย ความหมาย : ผลกระทบจากการเจ็บป่วย "ใน " ภาษา " โดยประกบคู่ ด้านอย่างเป็นทางการของสัญญาณทั้งหมดจะเป็น constituted โดยเสียงแต่ละเสียงที่แตกต่างกัน และจำนวนจะเท่ากับจำนวนของป้าย ตัวอย่างหนึ่งจะเป็นระบบการสื่อสารที่เป็นทางการ ด้านข้างของแต่ละราศีเป็นหนทางที่เฉพาะเจาะจง มนุษย์จะสามารถแยกแยะได้หลายร้อย ร้องไห้แต่ระบบดังกล่าวจะไม่เพียง แต่จะไม่ดี แต่ยังที่ฟุ่มเฟือย และเสี่ยงอย่างมากเสียง .
1.1.2 ไวยากรณ์หลักการของคู่เสียงที่ทำให้มนุษย์สร้างภาษาที่มีขนาดใหญ่พอสมควร จำนวนป้าย แต่วัสดุของป้ายในภาษาโดยจำเป็นจำกัด เนื่องจากจำนวนเสียงในภาษามักจะอยู่ระหว่าง 10 และ 100เราสามารถมีหลายร้อยหลายพันของสัญญาณที่แตกต่างกัน ถ้าเราอนุญาตให้ยาวมาก และมีขีด จำกัด บน แต่จำนวนของสัญญาณที่มนุษย์สามารถจำได้ มันจะเป็นประโยชน์มากสำหรับภาษาจะมีป้ายแยกความหมายเช่น ' เขาฆ่าสิงโตสิงโต ' และ ' ฆ่า 'จำนวนของการแยกสัญญาณในภาษาของมนุษย์โดยทั่วไป จำกัด ประมาณ 10 , 000 - 20 , 000 และมีจำนวนป้ายที่เราไม่สามารถพูดคุยเกี่ยวกับจำนวนของความหมาย และถ้าเรารวมเกมส์ ความคิดสร้างสรรค์สิ่งประดิษฐ์ที่ใช้มนุษย์เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับทุกสิ่งที่พวกเขาสามารถจินตนาการ , วากยสัมพันธ์เป็นไวยากรณ์ที่ใช้ใส่กันป้ายแสดงความหมายค่อนข้างง่ายเป็นป้ายชุดแสดงความหมายที่ซับซ้อนมากขึ้น แสดงความหมายเป็นคนฆ่าสิงโต เรารวมชาย ' ความหมาย ' ป้าย ' ฆ่า ' ' อดีต ' และ ' สิงโต ' และเรารวมเครื่องหมายเดียวกันในวิธีที่แตกต่างกันเพื่อแสดงความหมาย ' สิงโตฆ่าคน "ป้ายภาษาอังกฤษลำดับคนฆ่าเอ็ดสิงโตและสิงโตฆ่าคนเป็นประโยค และหมายเลขของประโยคในภาษาเป็นอนันต์ เอาประโยคในภาษาและมันเป็นไปได้เสมอที่จะให้มันอีกต่อไป :เขาฆ่าสิงโต⇒ผู้ชายฆ่าสิงโต⇒ผู้หญิงบอกว่าผู้ชายที่ฆ่าสิงโต⇒ หญิงชราบอกว่าชายหนุ่มฆ่าสิงโต⇒ หญิงชราบอกว่าชายหนุ่มฆ่าสิงโตที่กินละมั่ง⇒สาวเชื่อว่า หญิงชราบอกว่าชายหนุ่มฆ่าสิงโตที่ กินละมั่ง – และอื่นๆเพียบไวยากรณ์เป็นกลไกที่ช่วยให้มนุษย์ที่จะพูดหรือเข้าใจจำนวนอนันต์ของประโยคที่ถูกสร้างขึ้นจากจำนวนที่จำกัดของบล็อกอาคาร โดยไวยากรณ์ เราก็จะสามารถแสดงความหมายอื่นมากกว่าผู้ที่เกี่ยวข้องกับการแยกสัญญาณ และจำนวนของความหมายแตกต่างกัน เราก็สามารถที่จะแสดง จะเท่ากับจำนวนของสัญญาณใน " ภาษา "เขียนเป็นชุดของที่มองเห็นหรือสัมผัสสัญลักษณ์ที่ใช้เพื่อแสดงหน่วยของภาษาอย่างเป็นระบบ บนพื้นฐานของความหมายนี้ เขียนน้อยมาก มันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเหมาะสมสำหรับและเสนอว่า ภาพวาด และงานแกะสลักโบราณเหล่านั้นไม่สามารถถูกสร้างโดยมนุษย์ โดยไม่มีภาษา แต่พวกเขาไม่ถือเป็นหลักฐานโดยตรงของภาษาเขียนในความรู้สึกเข้มงวดเริ่มต้นประมาณ 5 300 BP ในเมโสโปเตเมียกับระบบเขียนฟอร์มและเป็นครั้งแรกที่เคยเขียนเป็นภาษาสุเมเรี่ยน. เกี่ยวกับ 300 ปีต่อมาระบบเขียนอักษรที่ปรากฏอยู่ในอียิปต์ ในประเทศจีน ทำงานไม่เกิน 1 , 000 ปี ประมาณ 4 , 000 BP . ในทวีปอเมริกา , ระบบเขียนที่เก่าแก่ที่สุดของอารยธรรมและเอกสารที่เก่าแก่ที่สุดได้รับการลงวันที่ 2 200 – 2 100 BP . อย่างไรก็ตาม ภาษาส่วนใหญ่ในโลกยังไม่เขียนลงจนถึง 19 และศตวรรษที่ 20 มันแทบจะพูดภาษานั้นต้องมีเวลาพอสมควร ก่อนที่มนุษย์เริ่มที่จะเขียน จึงไม่มีใครที่จะถามอ้างว่าภาษามากกว่า 5 300 ปี ยังคงมันเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องจำไว้ว่าเราไม่มีเอกสารของภาษาจากวันก่อนหน้านี้