First, Alchian (1950) introduced th

First, Alchian (1950) introduced the idea that evolution constrains the properties of populations
of business firms. He argued that firms can survive only by earning positive profits and that firms
that behave more optimally have higher probabilities of survival; thus, an economist “can state
what types of firms or behavior relative to other possible types will be more viable, even though
the firms themselves may not know the conditions or even try to achieve them” (p. 216). A
decade later, stimulated by Alchian’s ideas,Winter (1964) looked at evolutionary processes more
systematically and found many reasons why unprofitable firms might survive indefinitely despite
evolutionary selection. After another two decades, Nelson andWinter (1982) redirected attention
from the evolution of firms to the evolution of standardized behavioral routines. They asserted that
some behavioral routines survive for long periods whereas others do not, that a specific routine may
occur in many firms, and that firms often imitate each other’s routines. Thus, strategic evolution
gains impetus from changes in the routines used to implement strategies. The ensuing decades
have brought numerous empirical studies of evolving populations of firms, and more recently,
studies of evolving strategic behaviors.
Second, Penrose (1959) argued that a firm’s profitability depends upon its resources and
that profits might come from short-run changes rather than from long-run results. In contrast
to Ricardo, who had emphasized the advantages of having more productive physical resources,
Penrose suggested that differences in profitability could arise from differences in skills and abilities.
This implied that related diversification could offer advantages as a growth strategy. In
this case, too, decades passed before these insights received much attention. Eventually this idea
gained followers:Wernerfelt (1984) applied Penrose’s ideas to strategic management, and Barney
(1991) pointed out properties that resources would need to possess in order for them to generate
competitive advantages. Barney’s specification that firms need resources that are VRIN (valuable,
rare, inimitable, and nonsubstitutable) appears in every course of strategic management.
These notions have attracted attention because they suggest how individual firms may be able to
exceed industry-wide norms. Penrose’s ideas have also influenced contemporary thought about
the value of learning and knowledge and about the advantages of and limitations on first-mover
advantages.
Third, Cyert and March launched “a behavioral theory of the firm.” They wanted to create a
theory that would describe “the actual process of organizational decision making” (p. 19) and
to use this theory to predict a firm’s behaviors. Their book offered several generalizations about
firms’ development over long periods.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ครั้งแรก Alchian (1950) นำความคิดที่วิวัฒนาการจำกัดคุณสมบัติของประชากรของบริษัทธุรกิจ เขาโต้เถียงว่า บริษัทสามารถอยู่รอด โดยเฉพาะรายได้กำไรบวกและบริษัทที่ที่ทำงานเพิ่มเติมอย่างเหมาะสมมีกิจกรรมสูงอยู่รอด ดังนั้น เป็นนักเศรษฐศาสตร์ "สามารถระบุชนิดของบริษัทหรือลักษณะการทำงานสัมพันธ์กับชนิดอื่นได้จะทำงานมากขึ้น แม้ว่าบริษัทเองไม่ทราบเงื่อนไข หรือพยายามที่จะบรรลุพวกเขา" (p. 216) ได้ Aทศวรรษหลัง ขาวกระตุ้น โดยความคิดของ Alchian หนาว (1964) มองกระบวนการวิวัฒนาการมากขึ้นอย่างเป็นระบบ และพบทำไมบริษัทปลอมขาดผลกำไรอาจอยู่รอดไม่มีกำหนดแม้มีหลายสาเหตุวิวัฒนาการการเลือก หลังจากอีกสองทศวรรษ เนลสัน andWinter สนใจเปลี่ยนเส้นทาง (1982)จากวิวัฒนาการของบริษัทเพื่อวิวัฒนาการของพฤติกรรมตามปกติมาตรฐาน พวกคนที่กิจวัตรบางพฤติกรรมอยู่รอดนานในขณะที่คนอื่นไม่ได้ ชุดคำสั่งหนึ่ง ๆ อาจเกิดขึ้นในหลายบริษัท และที่บริษัทมักจะเลียนแบบกันของคำสั่ง ดังนั้น กลยุทธ์วิวัฒนาการกำไรจากแรงผลักดันจากการเปลี่ยนแปลงในคำสั่งที่ใช้ในการนำกลยุทธ์ไป ทศวรรษที่ผ่านมาเพราะได้นำมาศึกษามากมายรวมของประชากรที่เกิดขึ้นของบริษัท และอื่น ๆ ล่าสุดการศึกษาการพัฒนาพฤติกรรมเชิงกลยุทธ์สอง Penrose (1959) โต้เถียงว่า ผลกำไรของบริษัทขึ้นอยู่กับทรัพยากร และว่าผลกำไรจะมา จากการเปลี่ยนแปลงสั้น มากกว่า จากผลการทำงานระยะยาว ในทางตรงข้ามการ Ricardo ที่มีการเน้นย้ำข้อดีของการมีทรัพยากรทางกายภาพมากขึ้นPenrose แนะนำว่า ความแตกต่างในผลกำไรอาจเกิดขึ้นจากความแตกต่างของทักษะและความสามารถโดยนัยที่เกี่ยวข้องกับวิสาหกิจสามารถให้ประโยชน์เป็นกลยุทธ์การเจริญเติบโต ในกรณีนี้ เกินไป ผ่านทศวรรษที่ผ่านมาก่อนความเข้าใจเหล่านี้ได้รับความสนใจมากขึ้น ในที่สุดความคิดนี้ได้ลูกศิษย์: Wernerfelt (1984) กับ Penrose ของแนวคิดการจัดการเชิงกลยุทธ์ และบาร์นีย์คุณสมบัติชี้ออก (1991) ที่ทรัพยากรจะต้องมีการให้สร้างเปรียบในการแข่งขัน ข้อมูลจำเพาะของบาร์นีย์ที่กระชับทรัพยากรต้องที่ VRIN (ค่ะหายาก inimitable และ nonsubstitutable) ปรากฏในทุกหลักสูตรของการจัดการเชิงกลยุทธ์ความเข้าใจเหล่านี้ได้ดึงดูดความสนใจ เพราะพวกเขาแนะนำว่า แต่ละบริษัทอาจเกินกว่าบรรทัดฐานอุตสาหกรรม ความคิดของ Penrose ยังมีอิทธิพลความคิดร่วมสมัยเกี่ยวกับค่าเรียนและความรู้ และประโยชน์ของการจำกัด mover แรกข้อดีที่สาม Cyert และมีนาคมเปิดตัว "เป็นพฤติกรรมทฤษฎีของบริษัทนั้น" พวกเขาต้องการสร้างการทฤษฎีที่จะอธิบาย "จริงกระบวนการตัดสินใจขององค์กร" (19 p.) และการใช้ทฤษฎีนี้ในการทำนายพฤติกรรมของบริษัท หนังสือของพวกเขานำเสนอ generalizations หลายเกี่ยวกับพัฒนาของบริษัทมากกว่าระยะยาว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ครั้งแรก Alchian (1950) แนะนำความคิดที่ว่าวิวัฒนาการ constrains
คุณสมบัติของประชากรของบริษัท ธุรกิจ เขาอ้างว่า บริษัท สามารถอยู่รอดได้โดยเฉพาะรายได้กำไรในเชิงบวกและว่า บริษัท
ที่ทำงานมากขึ้นได้อย่างดีที่สุดมีความน่าจะเป็นสูงของการอยู่รอด; ดังนั้นนักเศรษฐศาสตร์
"สามารถระบุประเภทของบริษัท หรือญาติพฤติกรรมประเภทที่เป็นไปได้อื่น ๆ จะทำงานได้มากขึ้นถึงแม้ว่า
บริษัท ที่ตัวเองอาจไม่ทราบว่าเงื่อนไขหรือแม้แต่พยายามที่จะบรรลุพวกเขา" (พี. 216)
ทศวรรษต่อมากระตุ้นโดยความคิดของ Alchian ฤดูหนาว (1964)
มองไปที่กระบวนการวิวัฒนาการมากขึ้นอย่างเป็นระบบและพบว่าสาเหตุหลายประการที่บริษัท ไม่ได้ประโยชน์อาจจะอยู่รอดไปเรื่อย ๆ
แม้จะมีการเลือกวิวัฒนาการ หลังจากนั้นอีกสองทศวรรษที่ผ่านมาเนลสัน andWinter (1982)
เปลี่ยนเส้นทางความสนใจจากวิวัฒนาการของบริษัท กับวิวัฒนาการของการปฏิบัติพฤติกรรมมาตรฐาน พวกเขาถูกกล่าวหาว่าการปฏิบัติพฤติกรรมบางอย่างอยู่รอดเป็นเวลานานขณะที่คนอื่นทำไม่ได้ที่ประจำที่เฉพาะเจาะจงอาจเกิดขึ้นได้ในหลายบริษัท และที่ บริษัท มักจะเลียนแบบการปฏิบัติของแต่ละคน ดังนั้นวิวัฒนาการเชิงกลยุทธ์ได้รับแรงผลักดันจากการเปลี่ยนแปลงในการปฏิบัติที่ใช้ในการดำเนินกลยุทธ์ ทศวรรษที่ผ่านมาได้นำการศึกษาเชิงประจักษ์จำนวนมากของการพัฒนาประชากรของ บริษัท และอื่น ๆ เมื่อเร็ว ๆ นี้การศึกษาการพัฒนาพฤติกรรมเชิงกลยุทธ์. ประการที่สองเพนโรส (1959) แย้งว่าการทำกำไรของ บริษัท ขึ้นอยู่กับทรัพยากรที่มีอยู่และว่าผลกำไรอาจจะมาจากการเปลี่ยนแปลงในระยะสั้นค่อนข้างกว่าจากผลในระยะยาว ในทางตรงกันข้ามการริคาร์โด้ที่ได้เน้นข้อดีของการมีทรัพยากรทางกายภาพมีประสิทธิผลมากขึ้นที่เพนโรสชี้ให้เห็นว่าความแตกต่างในการทำกำไรอาจเกิดขึ้นจากความแตกต่างในทักษะและความสามารถ. นี้ส่อให้เห็นว่าการกระจายความเสี่ยงที่เกี่ยวข้องอาจมีข้อดีที่เป็นกลยุทธ์การเจริญเติบโต ในกรณีนี้ก็เช่นกันมานานหลายทศวรรษที่ผ่านมาก่อนข้อมูลเชิงลึกเหล่านี้ได้รับความสนใจมาก ในที่สุดความคิดนี้ได้รับผู้ติดตาม: Wernerfelt (1984) นำมาใช้ในความคิดของเพนโรสกับการจัดการเชิงกลยุทธ์และบาร์นีย์ (1991) ชี้ให้เห็นว่าทรัพยากรคุณสมบัติจะต้องมีเพื่อให้พวกเขาในการสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน สเปคของบาร์นีย์ว่า บริษัท จำเป็นต้องใช้ทรัพยากรที่มี VRIN (ที่มีคุณค่าหายากเลียนแบบไม่ได้และnonsubstitutable) จะปรากฏขึ้นในหลักสูตรของการจัดการเชิงกลยุทธ์ทุก. ความคิดเหล่านี้ได้ดึงดูดความสนใจเพราะพวกเขาแสดงให้เห็นวิธีการที่แต่ละ บริษัท อาจจะเกินกว่าบรรทัดฐานของอุตสาหกรรมทั่วโลก ความคิดของเพนโรสได้รับอิทธิพลความคิดร่วมสมัยเกี่ยวกับคุณค่าของการเรียนรู้และความรู้และเกี่ยวกับข้อดีและข้อ จำกัด ในการเสนอญัตติแรกได้เปรียบ. สาม Cyert และมีนาคมเปิดตัว "ทฤษฎีพฤติกรรมของ บริษัท ." พวกเขาต้องการที่จะสร้างทฤษฎีที่ว่าจะอธิบาย "กระบวนการที่เกิดขึ้นจริงของการตัดสินใจขององค์กร" (พี. 19) และจะใช้ทฤษฎีนี้ในการทำนายพฤติกรรมของบริษัท หนังสือของพวกเขานำเสนอภาพรวมหลายประการเกี่ยวกับการพัฒนา บริษัท 'ในช่วงเวลานาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แรก alchian ( 1950 ) แนะนำว่าวิวัฒนาการจำกัดคุณสมบัติของประชากร
ของบริษัทธุรกิจ เขาแย้งว่า บริษัท สามารถอยู่รอดได้เท่านั้น โดยรายได้และกำไรที่บวกบริษัท
ที่ทํางานมากขึ้นอย่างเหมาะสมมีความน่าจะเป็นที่สูงขึ้นของการอยู่รอด ดังนั้นนักเศรษฐศาสตร์ " รัฐ
ชนิดของ บริษัท หรือพฤติกรรมที่สัมพันธ์กับประเภทอื่น ๆอาจจะได้โอกาสมากขึ้น แม้ว่า
บริษัท ที่ตัวเองไม่อาจทราบเงื่อนไขหรือแม้แต่พยายามที่จะบรรลุพวกเขา " ( หน้า 216 ) a
ทศวรรษภายหลัง กระตุ้นความคิด alchian , ฤดูหนาว ( 1964 ) มองกระบวนการวิวัฒนาการมากขึ้น
อย่างเป็นระบบและพบหลายเหตุผลที่ บริษัท ไม่ได้ประโยชน์อาจจะอยู่รอดไปเรื่อย ๆแม้จะ
การวิวัฒนาการ หลังจากนั้น อีกสองทศวรรษ เนลสัน andwinter ( 1982 )
เปลี่ยนความสนใจจากวิวัฒนาการของ บริษัท ในการวิวัฒนาการของมาตรฐานพฤติกรรมประจํา พวกเขาอ้างว่า
บางพฤติกรรมตามปกติอยู่รอดเป็นเวลานานในขณะที่คนอื่นไม่ได้ ว่า ขั้นตอนที่เฉพาะเจาะจงอาจ
เกิดขึ้นในหลายบริษัท และ บริษัท มักจะเลียนแบบกันเป็นประจำ ดังนั้น กลยุทธ์วิวัฒนาการ
ได้รับแรงผลักดันจากการเปลี่ยนแปลงในการปฏิบัติใช้ที่จะใช้กลยุทธ์ หลังจากทศวรรษ
นำมากมาย การศึกษาเชิงประจักษ์ของบริษัทพัฒนาประชากร และเมื่อเร็วๆ นี้ การศึกษาพฤติกรรมเชิงกลยุทธ์ )
.
2 , เพนโรส ( 1959 ) แย้งว่าบริษัทจะทำกำไรขึ้นอยู่กับทรัพยากรและ
ที่กำไรอาจมาจากการเปลี่ยนแปลงระยะสั้นมากกว่าจากผลระยะยาว ในทางตรงกันข้าม
ให้ริคาร์โด้ที่เน้นประโยชน์ของการมีทรัพยากรทางกายภาพมีประสิทธิผลมากขึ้น
Penrose เห็นว่าความแตกต่างในกำไรอาจเกิดขึ้นจากความแตกต่างในทักษะและความสามารถ .
โดยวิสาหกิจที่เกี่ยวข้องจะเสนอข้อดีเป็นกลยุทธ์การเติบโต . ใน
กรณีนี้ก็ผ่านไปก่อน ข้อมูลเชิงลึกนี้ได้รับความสนใจมาก ในที่สุดความคิดนี้
ได้รับผู้ติดตาม :wernerfelt ( 1984 ) ใช้เพนโรสของความคิดการจัดการเชิงกลยุทธ์ และบาร์นีย์
( 1991 ) ชี้ให้เห็นคุณสมบัติที่ทรัพยากรจะต้องมีเพื่อให้พวกเขาสร้าง
ได้เปรียบในการแข่งขัน บาร์นีย์เป็นสเปคที่บริษัทต้องการ vrin ทรัพยากรที่มี ( มีค่า
หายาก เลียนแบบ และ nonsubstitutable ) ปรากฏทุกหลักสูตรการจัดการเชิงกลยุทธ์ .
ความคิดเหล่านี้จะดึงดูดความสนใจเพราะมันแสดงให้เห็นว่า บริษัท บุคคลอาจ
เกินอุตสาหกรรมกว้างปกติ เพนโรสก็ยังมีอิทธิพลต่อความคิดร่วมสมัยคิดถึง
คุณค่าของการเรียนรู้ และความรู้เกี่ยวกับข้อดีและข้อจำกัดในข้อได้เปรียบผู้เสนอญัตติแรก
.
3 ไซเยิร์ตและมีนาคมเปิดตัว“ทฤษฎีพฤติกรรมของบริษัท พวกเขาต้องการสร้าง
ทฤษฎีที่อธิบายถึง " กระบวนการจริงขององค์การ การตัดสินใจ ( 19 หน้า ) และ
จะใช้ทฤษฎีนี้ทำนายพฤติกรรมของบริษัท หนังสือของพวกเขาเสนอทั่วไปหลายประการเกี่ยวกับการพัฒนาของ บริษัท มากกว่าระยะเวลานาน