Systemic antivenom and skin necrosi

Systemic antivenom and skin necrosis after green pit viper bites.
Chotenimitkhun R1, Rojnuckarin P.
Author information
1Department of Medicine, Faculty of Medicine, Chulalongkorn University, Bangkok, Thailand.
Abstract
INTRODUCTION:
As systemic effects of viper venoms can be neutralized by antivenom, local tissue damage, particularly necrosis of the skin, has become a more significant problem. The goal of this study is to evaluate the effectiveness of antivenom in preventing dermatonecrosis in envenomated patients with severe coagulopathy.
METHODS:
Retrospective review of medical records of patients who were envenomated by green pit vipers (Trimeresurus albolabris or T. macrops) following bites on fingers or toes and who came to Chulalongkorn hospital from 1996 to 2006.
RESULTS:
1,886 records of suspected green pit viper bite patients were reviewed: 243 cases fit the inclusion criteria; 1,643 cases were excluded: uncertain diagnosis (931), bites at other sites (508), inadequate follow-up (196), and necrosis on presentation (8 patients). One-third of the 243 study cases (80 patients) received green pit viper F (ab')(2) antivenom an average of 21 hours after envenomation for the treatment of severe coagulopathy. The other 163 study patients were treated symptomatically. After a 3-day follow-up, the percentage of patients who developed gangrene among those who received antivenom (7 of 80 patients) was 8.8% and the percentage of patients who developed gangrene among those who did not receive antivenom (12 of 163 patients) was 7.4 % (p = 0.9).
CONCLUSION:
Dermatonecrosis occurs after the systemic administration of antivenom. Earlier administration of antivenom and other treatment modalities should be explored in a prospective study.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ระบบ antivenom และผิวการตายเฉพาะส่วนหลังสีเขียวงูหางกระดิ่งกัดChotenimitkhun R1, Rojnuckarin P.ผู้เขียนข้อมูล1Department การแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย กรุงเทพ ไทยบทคัดย่อแนะนำ:เป็นลักษณะระบบของดีไวเปอร์สามารถ neutralized ได้ โดย antivenom เนื้อเยื่อภายในเสียหาย การตายเฉพาะส่วนโดยเฉพาะอย่างยิ่งผิว ได้กลายเป็น ปัญหาสำคัญมาก เป้าหมายของการศึกษานี้คือการ ประเมินประสิทธิภาพของ antivenom ในการป้องกัน dermatonecrosis ในผู้ป่วย envenomated coagulopathy อย่างรุนแรงวิธีการ:คาดการตรวจสอบของระเบียนทางการแพทย์ของผู้ป่วยที่ envenomated โดย vipers หลุมสีเขียว (งูเขียวหาง albolabris หรือ macrops ต.) ตามกัดนิ้วมือ หรือเท้า และที่มาโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์จาก 1996 2006ผลลัพธ์:ระเบียนผู้ป่วยสงสัยสีเขียวงูหางกระดิ่งกัด 1,886 ถูกตรวจทาน: 243 กรณีตรงกับเกณฑ์รวม 1,643 กรณีไม่รวม: ไม่แน่นอนในการวินิจฉัย (931), กัดที่อเมริกา (508), การติดตามผลไม่เพียงพอ (196), และอื่น ๆ การตายเฉพาะส่วนในงานนำเสนอ (8 ผู้ป่วย) งูหางกระดิ่งสีเขียว F (ab')(2) antivenom ที่ค่าเฉลี่ยของชั่วโมง 21 หลังจาก envenomation สำหรับการรักษา coagulopathy อย่างรุนแรงรับหนึ่งในสามของกรณีศึกษา 243 (80 ผู้ป่วย) อื่น ๆ ศึกษา 163 ผู้ป่วยได้รับ symptomatically หลังจากติดตาม 3 วัน เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยที่ได้รับการพัฒนาเนื้อตายเน่าในหมู่ผู้ที่ได้รับ antivenom (7 ของผู้ป่วย 80) 8.8% และเปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยที่ได้รับการพัฒนาเนื้อตายเน่าในหมู่ผู้ที่ไม่ได้รับ antivenom (12 ของผู้ป่วย 163) เป็น 7.4% (p = 0.9)CONCLUSION:Dermatonecrosis occurs after the systemic administration of antivenom. Earlier administration of antivenom and other treatment modalities should be explored in a prospective study.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัคซีนระบบและเนื้อร้ายผิวหลังการกัดงูเขียวหางไหม้.
Chotenimitkhun R1,
โรจน์นครินทร์พีผู้เขียนข้อมูล
1 ภาควิชาอายุรศาสตร์คณะแพทยศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, Bangkok, Thailand. บทคัดย่อบทนำ: ในฐานะที่เป็นผลกระทบต่อระบบของพิษงูสามารถเป็นกลางโดยวัคซีนท้องถิ่น ความเสียหายของเนื้อเยื่อเนื้อร้ายโดยเฉพาะอย่างยิ่งของผิวได้กลายเป็นปัญหาสำคัญมากขึ้น เป้าหมายของการศึกษาครั้งนี้คือการประเมินประสิทธิภาพของวัคซีนในการป้องกัน dermatonecrosis ในผู้ป่วยที่มี envenomated coagulopathy รุนแรง. วิธีการ: การตรวจสอบย้อนหลังเวชระเบียนของผู้ป่วยที่ถูกงูพิษ envenomated โดยเขียวหางไหม้ (albolabris Trimeresurus หรือ T. macrops) ดังต่อไปนี้กัดที่นิ้ว หรือเท้าและผู้ที่มาถึงโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ตั้งแต่ปี 1996 เพื่อ 2006 ผลการศึกษา: 1886 บันทึกงูเขียวหางไหม้ที่สงสัยว่าผู้ป่วยกัดทาน: 243 กรณีพอดีกับเกณฑ์การคัดเลือกนั้น 1643 กรณีที่ได้รับการยกเว้น: การวินิจฉัยความไม่แน่นอน (931) กัดที่เว็บไซต์อื่น ๆ (508) ไม่เพียงพอติดตาม (196) และเนื้อร้ายในการนำเสนอ (8 คน) หนึ่งในสามของกรณีศึกษา 243 (80 คน) ได้รับงูเขียวหางไหม้ F (AB) (2) วัคซีนเฉลี่ย 21 ชั่วโมงหลังจากพิษสำหรับการรักษา coagulopathy รุนแรง อีก 163 ผู้ป่วยที่การศึกษาได้รับการรักษาตามอาการ หลังจากติดตาม 3 วันร้อยละของผู้ป่วยที่ได้รับการพัฒนาเน่าในหมู่ผู้ที่ได้รับวัคซีน (7 จาก 80 ผู้ป่วย) เป็น 8.8% และร้อยละของผู้ป่วยที่ได้รับการพัฒนาเน่าในหมู่ผู้ที่ไม่ได้รับวัคซีน (12 จาก 163 ผู้ป่วย ) เป็น 7.4% (p = 0.9). สรุป: Dermatonecrosis เกิดขึ้นหลังจากที่การบริหารระบบของวัคซีน การบริหารงานก่อนหน้านี้ของวัคซีนและรังสีรักษาอื่น ๆ ควรได้รับการสำรวจในการศึกษาในอนาคต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

และระบบฉีดผิวเนื้อตายหลังงูเขียวหางไหม้กัดchotenimitkhun R1 , rojnuckarin Pข้อมูลผู้เขียนแห่งภาควิชาอายุรศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย , กรุงเทพ , ประเทศไทยบทคัดย่อบทนำ :เป็นระบบของงูที่มีพิษสามารถทำให้เป็นกลางโดยวัคซีนความเสียหายของเนื้อเยื่อในท้องถิ่น โดยเฉพาะโรคใบไหม้ของผิวได้กลายเป็นปัญหาที่สำคัญมากขึ้น เป้าหมายของการศึกษานี้คือ เพื่อประเมินประสิทธิผลของวัคซีนในการป้องกัน dermatonecrosis ใน envenomated ผู้ป่วยภาวะแข็งตัวของเลือดผิดปกติอย่างรุนแรงวิธีการ :ทบทวนย้อนหลังจากเวชระเบียนของผู้ป่วยที่ envenomated โดยงู Pit สีเขียว ( trimeresurus albolabris หรือ macrops ) ตามกัดนิ้วมือหรือนิ้วเท้าและที่มา โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2549ผลลัพธ์ :1886 ประวัติว่างูเขียวกัดผู้ป่วยดู : 243 ราย พอดีรวมเกณฑ์ 1643 กรณีได้รับการยกเว้น : วินิจฉัยไม่แน่นอน ( 931 ) กัดที่เว็บไซต์อื่น ๆ ( 508 ) , ไม่เพียงพอการติดตาม ( 196 ) และปริมาณในการนำเสนอ ( 8 คน ) หนึ่งในสามของผู้ป่วย 243 ศึกษา ( 80 ราย ) ได้รับงูสีเขียว F ( ab ) ( 2 ) แก้เฉลี่ย 21 ชั่วโมงหลังที่ 3 สำหรับการรักษาภาวะแข็งตัวของเลือดผิดปกติอย่างรุนแรง ผู้ป่วยได้รับการรักษาอื่น ๆ แต่การศึกษา symptomatically . หลังจาก 3 วัน ติดตามผล ร้อยละของผู้ป่วยที่เป็นแผลเรื้อรังในผู้ที่ได้รับวัคซีนที่พัฒนาขึ้น ( 7 80 ราย ) เป็น 8.8% และร้อยละของผู้ป่วยที่พัฒนากลายเป็นเนื้อร้าย กลุ่มที่ไม่ได้รับวัคซีน ( 12 163 ราย ) เป็น 7.4% ( P = 0.9 )สรุป :dermatonecrosis เกิดขึ้นหลังจากการบริหารระบบของเซรุ่ม . ก่อนหน้านี้ผู้บริหารของเซรุ่มและ modalities การรักษาอื่น ๆควรได้รับการสำรวจในการศึกษาในอนาคต