The primary goal of Buddhist concen

The primary goal of Buddhist concentration (samadhi) is the attainment of
enlightenment and nibbana. By placing the goal of life in the attainment of nibbana
through enlightenment, Theravada Buddhism does not make the cultivation of intellectual
power of greater importance than the practice of morality (sila). The practice of morality
is emphasized as the primary condition that must be fulfilled before the mind can fit to be
a receptacle of truth. Morality is a means to attain enlightenment, but it alone does not
constitute enlightenment. Without a perfect understanding of the real nature of the self
and other things, no one can attain nibbana, however moral he may be. To lead the higher
life, enlightened understanding is absolutely necessary, but it cannot be obtained except
by the practice of morality such as benevolence and forbearance. In this way morality and
knowledge are intertwined-like heat and light in a flame-so much that they cannot be
separated from one another. Noone can even be said to be truly moral, if he does not
possess the necessary insight and knowledge. The abstract understanding of the anatta
(the substratelessness of things) cannot destroy the illusion which makes one believe in
the reality of ego, unless the practice of charity teaches him to sacrifice his goods, his
body, and even his life. But true altruism, genuine benevolence, and sincere charity imply
also liberality of intelligence and enlightened understanding. The achievement of
enlightenment necessarily presupposes the presence of compassion, devotion, and
morality. In short, it may be said that while morality from the basis of the higher life knowledge completes it. Mere change in external life and conduct cannot yield much
benefit unless coupled with a through cleansing of the mind from all defilements. This
subjective purification is to be affected by liberating knowledge that annihilates all
thought of an attachment to self. Only those who have achieved such knowledge can be
said to be able to internalize morality in their every thought, word and deed, i.e., perfectly
fulfilling the moral precepts.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เป้าหมายหลักของพุทธสมาธิ (สมาธิ) คือ เราตรัสรู้และนิบบาน่า การวางเป้าหมายของชีวิตเรานิบบาน่าผ่านตรัสรู้ พระพุทธศาสนาเถรวาทให้ปลูกปัญญาพลังงานมีความสำคัญยิ่งกว่าการปฏิบัติของศีลธรรม (ศิลา) การปฏิบัติของศีลธรรมเน้นเป็นเงื่อนไขหลักที่ต้องปฏิบัติตามก่อนที่สามารถพอใจที่จะรับความจริง ศีลธรรมจะหมายถึงปฏิเวธ แต่เพียงอย่างเดียวไม่เป็นการตรัสรู้ ไม่ มีความเข้าใจที่สมบูรณ์แบบของธรรมชาติแท้จริงของตัวเองและสิ่งอื่น ๆ ไม่มีใครสามารถบรรลุนิบบาน่า ศีลธรรมอย่างไรก็ตามเขาอาจจะ เพื่อนำไปสู่ที่สูงชีวิต รู้แจ้งเข้าใจจำเป็นจริง ๆ แต่มันไม่ได้รับยกเว้นโดยการปฏิบัติของศีลธรรมเช่นความเมตตากรุณาและ forbearance ในการนี้ทางศีลธรรม และความรู้มีความร้อนเหมือนพันกันไปมา และแสงในเป็นไฟดังมากที่ไม่สามารถแยกออกจากกัน Noone สามารถแม้จะถือว่า เป็นคุณธรรมอย่างแท้จริง ถ้าเขาไม่มีความรู้และความเข้าใจความจำเป็น ความเข้าใจอนัตตานามธรรม(substratelessness สิ่ง) ไม่สามารถทำลายภาพลวงตาซึ่งทำให้หนึ่งเชื่อในความเป็นจริงของอัตตา เว้น แต่การปฏิบัติกุศลสอนให้เสียสละสินค้าของเขา ของเขาร่างกาย และแม้แต่ชีวิตของเขา แต่หมายความว่าอะไรที่แท้จริง ความเมตตากรุณาของแท้ และจริงใจกุศลยัง liberality ของปัญญาและความเข้าใจรู้แจ้ง ความสำเร็จของตรัสรู้เป็น presupposes ของความเมตตา ความจงรักภักดี และศีลธรรม ในระยะสั้น มันอาจจะกล่าวว่า ในขณะที่ศีลธรรมจากพื้นฐานของความรู้ชีวิตสูงเสร็จสิ้น เปลี่ยนแปลงเพียงภายนอกและดำเนินการไม่สามารถให้ผลผลิตมากประโยชน์เว้นแต่จะมีการทำความสะอาดถึงใจจาก defilements ทั้งหมด นี้เรื่องฟอกจะมีผลต่อการปลดปล่อยความรู้ที่ดาทั้งหมดความคิดของสิ่งที่แนบมากับตัวเอง เฉพาะผู้ที่มีความรู้สามารถกล่าวว่า สามารถ internalize ศีลธรรมในคิดทุก word และรัฐบาล เช่น อย่างสมบูรณ์แบบทำศีลศีลธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เป้าหมายหลักของความเข้มข้นของชาวพุทธ (สมาธิ) เป็นความสำเร็จของ
การตรัสรู้และนิพพาน โดยการวางเป้าหมายของชีวิตในความสำเร็จของนิพพาน
ผ่านตรัสรู้พุทธศาสนาเถรวาทไม่ได้ทำให้การเพาะปลูกของทางปัญญา
พลังของความสำคัญมากกว่าการปฏิบัติของคุณธรรม (ศิลา) การปฏิบัติของศีลธรรม
จะเน้นเป็นเงื่อนไขหลักที่จะต้องปฏิบัติตามก่อนที่ใจสามารถเหมาะสมที่จะเป็น
ภาชนะของความเป็นจริง คุณธรรมเป็นวิธีการที่จะบรรลุการตรัสรู้ แต่เพียงอย่างเดียวไม่
ถือว่าเป็นการตรัสรู้ ไม่มีความเข้าใจที่สมบูรณ์แบบของธรรมชาติที่แท้จริงของตัวเอง
และสิ่งอื่น ๆ ที่ไม่มีใครสามารถที่จะบรรลุนิพพาน แต่ศีลธรรมเขาอาจจะ เพื่อนำไปสู่ที่สูงกว่า
ชีวิตความเข้าใจพุทธะเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่สามารถที่จะได้รับยกเว้น
จากการปฏิบัติของการมีคุณธรรมเช่นความเมตตากรุณาและความอดทน ในศีลธรรมด้วยวิธีนี้และ
ความรู้เป็นพันเหมือนความร้อนและแสงในเปลวไฟมากว่าพวกเขาไม่สามารถ
แยกออกจากกัน ไม่มีใครสามารถแม้แต่จะกล่าวว่าเป็นคุณธรรมอย่างแท้จริงถ้าเขาไม่ได้
มีความเข้าใจและความรู้ที่จำเป็น ความเข้าใจนามธรรมของอนัตตา
(substratelessness สิ่งที่) ไม่สามารถทำลายภาพลวงตาที่ทำให้คนเชื่อมั่นใน
ความเป็นจริงของอาตมาเว้นแต่การปฏิบัติงานขององค์กรการกุศลที่สอนให้เขาต้องเสียสละทรัพย์สิ่งของของเขาเขา
ร่างกายและแม้กระทั่งชีวิตของเขา แต่ความบริสุทธิ์ใจจริงความเมตตากรุณาของแท้และจริงใจกุศลเปรย
ยังเผื่อแผ่ของปัญญาและความเข้าใจพุทธะ ความสำเร็จของ
การตรัสรู้จำเป็นต้องเหปรากฏตัวของความเห็นอกเห็นใจความจงรักภักดีและ
ศีลธรรม ในระยะสั้นก็อาจจะกล่าวว่าในขณะที่มีคุณธรรมจากพื้นฐานของความรู้ชีวิตที่สูงขึ้นเสร็จสมบูรณ์ การเปลี่ยนแปลงในชีวิตเพียงภายนอกและความประพฤติไม่สามารถให้ผลผลิตมาก
ประโยชน์เว้นแต่ควบคู่ไปกับการผ่านการทำความสะอาดของจิตใจจากกิเลส นี้
บริสุทธิ์อัตนัยคือการได้รับผลกระทบโดยความรู้ที่ปลดปล่อย annihilates ทั้งหมด
คิดของสิ่งที่แนบมาด้วยตนเอง เฉพาะผู้ที่มีความรู้ดังกล่าวประสบความสำเร็จสามารถ
กล่าวว่าเพื่อให้สามารถ internalize คุณธรรมในทุกความคิดคำพูดและการกระทำของพวกเขาคือการที่ดีที่สุดที่
ตอบสนองความศีลคุณธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เป้าหมายหลักของพุทธสมาธิ ( สมาธิ ) เป็นภูมิปัญญาของตรัสรู้ และนิพพาน โดยวางเป้าหมายของชีวิตในภูมิปัญญาของนิพพานผ่านธรรม , พระพุทธศาสนาเถรวาทไม่ได้ให้ปลูกปัญญาพลังสำคัญมากกว่าการปฏิบัติศีลธรรม ( ศีล ) การปฏิบัติของศีลธรรมจะเน้นเป็นหลัก เงื่อนไขที่ต้องทำก่อนคิดจะเหมาะรับของความจริง คุณธรรมคือ แปลว่า ตรัสรู้ แต่มันคนเดียวไม่ได้ประกอบธรรม โดยไม่มีความเข้าใจที่สมบูรณ์ของธรรมชาติที่แท้จริงของตนเองและสิ่งอื่น ๆ ไม่มีใครสามารถบรรลุนิพพาน แต่จริยธรรม เขาอาจจะ าสูงกว่าชีวิต , ความรู้ความเข้าใจเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่สามารถได้รับยกเว้นโดยการปฏิบัติธรรม เช่น เมตตา และขันติ ในทางคุณธรรมและความรู้ด้วยกัน เช่น ความร้อน และไฟในเปลวเพลิง จนไม่สามารถแยกออกจากคนอื่น ไม่มีใครสามารถจะกล่าวว่าเป็นคุณธรรมอย่างแท้จริง ถ้า เขา ไม่มีข้อมูลเชิงลึกที่จำเป็นและความรู้ ความเข้าใจนามธรรมของอนัตตา( substratelessness ทุกอย่าง ) ไม่สามารถทำลายภาพลวงตาที่ทำให้เชื่อความเป็นจริงของอัตตา ถ้าการปฏิบัติของการกุศล สอนให้เขาเสียสละสินค้าของเขาร่างกาย และแม้กระทั่งชีวิตของเขา แต่ความจริงคือของแท้ ความเมตตา จริงใจ การกุศล บ่งบอกยังใช้ปัญญารู้แจ้งและเข้าใจ ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของตรัสรู้เป็น presupposes การมีเมตตา เสียสละ และด้านคุณธรรมจริยธรรม ในระยะสั้นก็อาจกล่าวได้ว่า ในขณะที่คุณธรรมจากพื้นฐานของชีวิตที่สูงความรู้เสร็จมัน เพียงการเปลี่ยนแปลงในชีวิตภายนอกและความประพฤติไม่ผลตอบแทนมากประโยชน์นอกจากคู่กับผ่านทำความสะอาดของจิตใจจากกิเลส นี้อัตนัยผลิตได้รับผลกระทบ โดยปลดปล่อยความรู้ที่ annihilates ทั้งหมดความคิดของสิ่งที่แนบมากับตนเอง เฉพาะผู้ที่ได้รับความรู้ สามารถว่าสามารถเข้าถึงคุณธรรมในทุกความคิด คำพูดและการกระทำ คือ สมบูรณ์ตามข้อบังคับทางศีลธรรม