AboutThe lack of emotions gave rise

About
The lack of emotions gave rise to desperate Romanticism, which did not manifest itself in book typography at all, as if the division of work in art had marked the industrial revolution. At the same time, at the beginning of the 19th century, when Caspar David Friedrich paints his snow-covered graves with forked, mutilated trees, Justus Erich Walbaum sits quietly in his Weimar workshop, establishing the German branch of Neo-classical typography. Beside Didot and Bodoni, Walbaum seems to stand rather on the margin of glory. His typeface, when judged according to the Neo-classical rules, is even a little bit “impure”. But this is precisely the reason why it is much more legible, softer and more humane than it would have been, if it had merely, blindly, aimed at an ideal.
Just like the teacher of calligraphy, designer of gravestones and painter-craftsman Baskerville, also Justus Erich Walbaum came to typography from another, this time much more distant profession. He was born in 1768 as a parson’s son and was apprenticed to a confectioner in his young days. From engraving confectioner’s moulds it was only a short step to cutting type punches and type-founder’s tools. Renaissance graphic artists, to be sure, were fellows of a different calibre – they started their careers by engraving weapons! Walbaum’s name, however, does not appear in any imprint lines, because he probably never printed books himself. The same type faces were used by other printers of that period, for example Unger or Prillwitz. Maybe the last fine Walbaum type face was used to print Berthold’s Specimen Book of 1923, which also includes a specimen text in the size of 12 points, on which our transcription draws. In contradistinction to the strictly rational Didot or the elegant Bodoni, Walbaum at first sight does not possess any features that might lead to a brief attribute. In any case, however, it is an outstanding work, a far cry from chocolate wafer-cakes or cream horns. The expression of the type face is robust, as if it had been seasoned with the spicy smell of the dung of Saxon cows somewhere near Weimar, where the author had his type foundry in the years 1803-39. Its typical features are: a firm skeleton of the design of the individual letters, in some cases supported by a square scheme; daring triangular serifs of S, s, C, and G; K and R standing, like an old grumbler, with one foot placed forward; and rather conservative italics. An especially unsuccessful solution for its time was the design of italic figures. Nevertheless, they were blindly taken over by the Berthold Company in 1919, together with the other shortcomings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เกี่ยวกับไม่มีอารมณ์ให้เพิ่มขึ้นหวังจิตนิยม ซึ่งไม่ไม่แสดงรายการเองในหนังสือพิมพ์ทั้งหมด เป็นถ้าส่วนของงานศิลปะที่มีเครื่องหมายการปฏิวัติอุตสาหกรรม ในเวลาเดียวกัน ที่จุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ 19 เมื่อ Caspar David Friedrich สีหลุมฝังศพของเขาหิมะปกคลุม ด้วยต้นไม้ forked แรงงงานพม่า Justus ริช Walbaum อยู่อย่างเงียบ ๆ ในเวิร์คไวมาร์ สร้างสาขาเยอรมันของนีโอคลาสสิกพิมพ์ ติด Didot Bodoni, Walbaum ดูเหมือนจะ ยืนค่อนข้างบนขอบของความรุ่งโรจน์ แบบตัวพิมพ์ของเขา เมื่อตัดสินตามกฎนีโอคลาสสิก เป็นแม้จะเล็กน้อย "ไม่บริสุทธิ์" แต่นี่คือเหตุผลที่ทำไมมันเป็นชัดมาก นุ่ม และมีมนุษยธรรมกว่ามันจะได้รับ ถ้ามันมีเพียง สุ่มสี่สุ่ม ห้า มุ่งเหมาะอย่างแม่นยำ Just like the teacher of calligraphy, designer of gravestones and painter-craftsman Baskerville, also Justus Erich Walbaum came to typography from another, this time much more distant profession. He was born in 1768 as a parson’s son and was apprenticed to a confectioner in his young days. From engraving confectioner’s moulds it was only a short step to cutting type punches and type-founder’s tools. Renaissance graphic artists, to be sure, were fellows of a different calibre – they started their careers by engraving weapons! Walbaum’s name, however, does not appear in any imprint lines, because he probably never printed books himself. The same type faces were used by other printers of that period, for example Unger or Prillwitz. Maybe the last fine Walbaum type face was used to print Berthold’s Specimen Book of 1923, which also includes a specimen text in the size of 12 points, on which our transcription draws. In contradistinction to the strictly rational Didot or the elegant Bodoni, Walbaum at first sight does not possess any features that might lead to a brief attribute. In any case, however, it is an outstanding work, a far cry from chocolate wafer-cakes or cream horns. The expression of the type face is robust, as if it had been seasoned with the spicy smell of the dung of Saxon cows somewhere near Weimar, where the author had his type foundry in the years 1803-39. Its typical features are: a firm skeleton of the design of the individual letters, in some cases supported by a square scheme; daring triangular serifs of S, s, C, and G; K and R standing, like an old grumbler, with one foot placed forward; and rather conservative italics. An especially unsuccessful solution for its time was the design of italic figures. Nevertheless, they were blindly taken over by the Berthold Company in 1919, together with the other shortcomings.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เกี่ยวกับการขาดอารมณ์ให้สูงขึ้นเพื่อยวนใจหมดหวังซึ่งไม่ได้แสดงให้เห็นตัวเองในการพิมพ์หนังสือที่ทุกคนถ้าเป็นส่วนหนึ่งของการทำงานในงานศิลปะได้ทำเครื่องหมายการปฏิวัติอุตสาหกรรม ในเวลาเดียวกันที่จุดเริ่มต้นของศตวรรษที่ 19 เมื่อสีเดวิดคาสฟรีดริชหลุมฝังศพปกคลุมไปด้วยหิมะของเขากับคดเคี้ยวตัดต้นไม้ Justus ริช Walbaum นั่งเงียบ ๆ ในการประชุมเชิงปฏิบัติการของเขามาร์จัดตั้งสาขาของเยอรมันพิมพ์นีโอคลาสสิค นอกจาก Didot และ Bodoni, Walbaum ดูเหมือนว่าค่อนข้างที่จะยืนอยู่บนขอบของความรุ่งเรือง อักษรของเขาเมื่อตัดสินตามกฎระเบียบใหม่คลาสสิกแม้จะมีนิด ๆ หน่อย ๆ "ไม่บริสุทธิ์" แต่นี้เป็นเพราะเหตุผลที่ว่าทำไมมันเป็นที่ชัดเจนมากขึ้นที่นุ่มและมีมนุษยธรรมมากขึ้นกว่าที่มันจะได้รับถ้ามันมีเพียงสุ่มสี่สุ่มห้ามุ่งเป้าไปที่อุดมคติ.
เช่นเดียวกับครูสอนการประดิษฐ์ตัวอักษรดีไซเนอร์ของชาวบ้านและจิตรกรช่าง Baskerville ยัง Justus ริช Walbaum วิชาการพิมพ์มาจากที่อื่นในเวลานี้อาชีพมากห่างไกลมากขึ้น เขาเกิดใน 1768 เป็นบุตรชายของบาทหลวงและแวะไปซิ่งในวันสาวของเขา จากการแกะสลักแม่พิมพ์ไอซิ่งมันก็เป็นเพียงขั้นตอนสั้น ๆ เพื่อตัดเจาะชนิดและประเภทของผู้ก่อตั้งเครื่องมือ เรเนสซองศิลปินกราฟิกเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นพวกที่มีความสามารถแตกต่างกัน - พวกเขาเริ่มต้นอาชีพของพวกเขาโดยการแกะสลักอาวุธ! ชื่อ Walbaum อย่างไรไม่ปรากฏอยู่ในสายที่ประทับใด ๆ เพราะเขาอาจจะไม่เคยพิมพ์หนังสือของตัวเอง ใบหน้าชนิดเดียวกันถูกนำมาใช้โดยเครื่องพิมพ์อื่น ๆ ในยุคนั้นเช่นอังเกอร์หรือ Prillwitz บางทีสุดท้ายปรับใบหน้าประเภท Walbaum ถูกใช้ในการพิมพ์ของ Berthold ตัวอย่างหนังสือของปี 1923 ซึ่งรวมถึงข้อความตัวอย่างในขนาด 12 จุดซึ่งถอดความของเราเสมอ ในการขัดกับ Didot เหตุผลอย่างเคร่งครัดหรือ Bodoni หรูหรา Walbaum ตั้งแต่แรกเห็นไม่ได้มีคุณสมบัติใด ๆ ที่อาจนำไปสู่การแอตทริบิวต์สั้น ๆ ในกรณีใด ๆ แต่มันเป็นงานที่โดดเด่นเป็นหนทางไกลจากช็อคโกแลตเค้กเวเฟอร์หรือแตรครีม การแสดงออกของใบหน้าชนิดมีประสิทธิภาพเช่นถ้ามันได้รับการปรุงรสด้วยรสเผ็ดกลิ่นของมูลของวัวแซกซอนที่ไหนสักแห่งใกล้มาร์ที่ผู้เขียนมีประเภทหล่อของเขาในปี 1803-1839 คุณสมบัติทั่วไปของมันคือโครงกระดูก บริษัท ของการออกแบบของตัวอักษรแต่ละบุคคลในบางกรณีการสนับสนุนจากโครงการตาราง; เซอริฟสามเหลี่ยมกล้าหาญของ S, s, C และ G; K และ R ยืนเหมือนคนบ่นเก่าด้วยเท้าข้างหนึ่งวางอยู่ข้างหน้า; และค่อนข้างอนุรักษ์นิยมตัวเอียง วิธีการแก้ปัญหาที่ประสบความสำเร็จโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาของมันคือการออกแบบของตัวเลขตัวเอียง แต่พวกเขาถูกนำสุ่มสี่สุ่มห้าไปโดย บริษัท ฯ Berthold ในปี 1919 พร้อมกับข้อบกพร่องอื่น ๆ