We could instead ask, “What proport

We could instead ask, “What proportion of the risk in exposed persons is due to the exposure?” We could then express the attributable risk as the proportion of the total incidence in the exposed group that is attributable to the exposure by simply dividing Formula 12-1 by the incidence in the exposed group, as follows:Formula 12-2
The attributable risk expresses the most that we can hope to accomplish in reducing the risk of the disease if we completely eliminate the exposure. For example, if all smokers were induced to stop smoking, how much of a reduction could we anticipate in lung cancer rates? From a practical programmatic standpoint, the attributable risk may be more relevant than the relative risk. The relative risk is a measure of the strength of the association and the possibility of a causal relationship, but the attributable risk indicates the potential for prevention if the exposure could be eliminated.
The practicing clinician is mainly interested in the attributable risk in the exposed group: For example, when a physician advises a patient to stop smoking, he or she is in effect telling the patient that stopping smoking will reduce the risk of coronary heart disease (CHD). Implicit in this advice is the physician—s estimate that the patient—s risk will be reduced by a certain proportion if he or she stops smoking; the risk reduction is motivating the physician to give that advice. Although the physician often does not have a specific value in mind for the attributable risk, he or she is in effect relying on an attributable risk for an exposed group (smokers) to which the patient belongs. The physician is implicitly addressing the question: In a population of smokers, how much of the CHD that they experience is due to smoking, and, consequently, how much of the CHD could be prevented if they did not smoke? Thus, attributable risk tells us the potential for prevention.
If all the incidence of a disease were the result of a single factor, the attributable risk for that disease would be 100%. However, this is rarely if ever the case. Both the concept and the calculation of attributable risk imply that not all of the disease incidence is due to a single specific exposure, as the disease even develops in some nonexposed individuals. Figure 12-2 recapitulates this concept.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เราสามารถแทนถาม "สัดส่วนของความเสี่ยงในคนที่สัมผัสคือเนื่องจากความเสี่ยง จากนั้นเราสามารถแสดงความเสี่ยงรวมเป็นสัดส่วนของการรวมในกลุ่มสัมผัสที่รวมในการรับแสง โดยก็หารสูตร 12-1 โดยอุบัติการณ์ในกลุ่มสัมผัส เป็นดังนี้: สูตร 12-2 ความเสี่ยงรวมแสดงมากสุดที่เราสามารถหวังว่าจะสำเร็จในการลดความเสี่ยงของการเกิดโรคถ้าเรากำจัดความเสี่ยงทั้งหมด ตัวอย่างเช่น ถ้าผู้สูบบุหรี่ทั้งหมดเกิดจากการหยุดสูบบุหรี่ จำนวนของการลดความ สามารถเราคาดหวังในอัตรามะเร็งปอด จากการมองด้านโปรแกรมการปฏิบัติ ความเสี่ยงรวมอาจเกี่ยวข้องมากกว่าความเสี่ยงสัมพัทธ์ ความเสี่ยงสัมพัทธ์เป็นการวัดความแข็งแกร่งของความสัมพันธ์และความเป็นไปได้ของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ แต่ความเสี่ยงรวมบ่งชี้ศักยภาพป้องกันถ้าสามารถตัดความเสี่ยงClinician ซ้อมเป็นส่วนใหญ่สนใจความเสี่ยงรวมในกลุ่มสัมผัส: ตัวอย่าง เมื่อแพทย์ให้คำแนะนำผู้ป่วยหยุดสูบบุหรี่ เขาหรือเธออยู่ในลักษณะที่บอกให้ผู้ป่วยหยุดสูบบุหรี่จะช่วยลดความเสี่ยงของโรค (เด็ฏ) ว่า นัยในคำแนะนำนี้เป็นแพทย์ — s คาดว่าผู้ป่วย — s ความเสี่ยงจะลดลงตามสัดส่วนบางเขาหยุดสูบบุหรี่ ลดความเสี่ยงที่จะสร้างแรงจูงใจแพทย์ให้คำแนะนำที่ แม้ว่าแพทย์มักจะไม่มีค่าเฉพาะในใจสำหรับความเสี่ยงรวม เขาหรือเธอได้ผลพึ่งเสี่ยงการรวมกลุ่มแบบสัมผัส (ผู้สูบบุหรี่) การที่ผู้ป่วยอยู่ แพทย์จะกำหนดคำถามนัย: ประชากรของผู้สูบบุหรี่ จำนวนเด็ฏที่พวกเขาพบเป็นเนื่องจากการสูบบุหรี่ และ จึง จำนวนของเด็ฏสามารถป้องกันได้ถ้าพวกเขาไม่ได้สูบบุหรี่ ดังนั้น ความเสี่ยงรวมบอกเราอาจป้องกันถ้าทั้งหมดที่เกิดโรคได้ผลตัวเดียว รวมความเสี่ยงที่โรคจะเป็น 100% อย่างไรก็ตาม นี้ไม่ค่อยเป็นถ้ากรณีเคย แนวคิดและการคำนวณความเสี่ยงรวมเป็นสิทธิ์แบบไม่ทั้งหมดของอุบัติการณ์โรคว่าเนื่องจากแสงเฉพาะตัวเดียว เป็นโรคพัฒนาแม้ในบุคคลบาง nonexposed รูปที่ 12-2 สรุปแนวคิดนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เราแทนจะถามว่า "สิ่งที่สัดส่วนของความเสี่ยงจากการสัมผัสเป็นจากการสัมผัสหรือไม่" จากนั้นเราจะสามารถแสดงความเสี่ยงส่วนที่เป็นสัดส่วนของการเกิดทั้งหมดในกลุ่มสัมผัสที่เป็นส่วนได้เสียกับการสัมผัสโดยเพียงแค่การหารสูตร 12 -1 โดยอุบัติการณ์ในกลุ่มสัมผัสดังนี้สูตร 12-2
ความเสี่ยงส่วนที่เป็นการแสดงออกถึงที่สุดที่เราสามารถหวังว่าจะประสบความสำเร็จในการลดความเสี่ยงของโรคถ้าเราสมบูรณ์ขจัดความเสี่ยง ตัวอย่างเช่นถ้าผู้สูบบุหรี่ทั้งหมดถูกเหนี่ยวนำให้เกิดการหยุดสูบบุหรี่เท่าไหร่ของการลดเราสามารถคาดหวังในอัตราการเป็นมะเร็งปอด? จากมุมมองการเขียนโปรแกรมในทางปฏิบัติความเสี่ยงที่อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องมากขึ้นกว่าความเสี่ยง ความเสี่ยงเป็นตัวชี้วัดความแข็งแรงของการเชื่อมโยงและเป็นไปได้ของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ แต่ความเสี่ยงส่วนที่แสดงให้เห็นศักยภาพในการป้องกันการสัมผัสถ้าจะถูกกำจัด.
แพทย์การฝึกซ้อมเป็นส่วนใหญ่ให้ความสนใจในความเสี่ยงส่วนในกลุ่มที่สัมผัส : ตัวอย่างเช่นเมื่อแพทย์ให้คำแนะนำแก่ผู้ป่วยที่จะหยุดการสูบบุหรี่เขาหรือเธออยู่ในผลบอกผู้ป่วยว่าการหยุดสูบบุหรี่จะช่วยลดความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดหัวใจ (CHD) นัยในคำแนะนำนี้เป็นประมาณการแพทย์-S ที่มีความเสี่ยงของผู้ป่วย-S จะลดลงตามสัดส่วนบางถ้าเขาหรือเธอจะหยุดสูบบุหรี่ ลดความเสี่ยงที่มีการสร้างแรงจูงใจให้แพทย์จะให้คำแนะนำว่า แม้ว่าแพทย์มักจะไม่ได้มีค่าที่ระบุในใจสำหรับความเสี่ยงส่วนที่เขาหรือเธออยู่ในผลการพึ่งพิงความเสี่ยงส่วนสำหรับกลุ่มสัมผัส (สูบบุหรี่) ที่ผู้ป่วยเป็น แพทย์จะปริยายอยู่คำถาม: ในประชากรของผู้สูบบุหรี่, วิธีการมากของโรคหลอดเลือดหัวใจที่พวกเขามีประสบการณ์เกิดจากการสูบบุหรี่และดังนั้นวิธีการมากของโรคหลอดเลือดหัวใจสามารถป้องกันได้ถ้าพวกเขาไม่สูบบุหรี่? ดังนั้นความเสี่ยงส่วนที่บอกเรามีศักยภาพในการป้องกัน.
ถ้าทุกอุบัติการณ์ของโรคเป็นผลมาจากปัจจัยเดียวที่มีความเสี่ยงในการเกิดโรคส่วนที่จะเป็น 100% แต่นี้จะไม่ค่อยหากเคยกรณี ทั้งแนวคิดและการคำนวณความเสี่ยงส่วนที่บ่งบอกว่าไม่ทั้งหมดของการเกิดโรคเกิดจากการเปิดรับเฉพาะเดียวเช่นโรคแม้พัฒนาในบุคคลบาง nonexposed รูป 12-2 recapitulates แนวคิดนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราได้แต่ถามว่าสัดส่วนของความเสี่ยงในการสัมผัสคนเนื่องจากการเปิดรับ ? " เราไม่สามารถแสดงความเสี่ยงเมื่อเทียบเป็นสัดส่วนของการรวมในกลุ่มที่สัมผัสจากการเปิดรับโดยเพียงแค่แบ่งสูตร 12-1 โดยอุบัติการณ์ในสัมผัสกลุ่ม ดังนี้ 12-2
สูตรความเสี่ยงจากแสดงมากที่สุดที่เราสามารถหวังว่าจะประสบความสําเร็จในการลดความเสี่ยงของโรค ถ้าเราไม่ลดแสง ตัวอย่างเช่น ถ้าทุกกลุ่มจากการหยุดสูบบุหรี่ ลดได้เท่าไร เราคาดการณ์อัตรามะเร็งปอด ? จากการปฏิบัติในการเขียนโปรแกรมของ ความเสี่ยงที่ข้อมูลอาจจะเกี่ยวข้องมากกว่าความเสี่ยงสัมพัทธ์ความเสี่ยงสัมพัทธ์ คือ การวัดความแข็งแรงของความสัมพันธ์ และความเป็นไปได้ของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ แต่ความเสี่ยงจากบ่งบอกถึงศักยภาพในการป้องกันถ้าแสงสามารถถูกกำจัด
ซ้อม แพทย์ส่วนใหญ่จะสนใจเฉพาะในกลุ่มเสี่ยงสัมผัส เช่น เมื่อแพทย์แนะนำผู้ป่วยหยุดสูบบุหรี่ ,เขาหรือเธออยู่ในผลที่บอกคนไข้ว่า การหยุดสูบบุหรี่จะช่วยลดความเสี่ยงของโรคหลอดเลือดหัวใจ ( CHD ) ความนัยในคำแนะนำนี้เป็น physician-s ประมาณการว่า patient-s ความเสี่ยงก็จะลดลงตามสัดส่วนที่แน่นอน ถ้าเขาหรือเธอจะหยุดสูบบุหรี่ การลดความเสี่ยงนี้จะกระตุ้นแพทย์ที่จะให้คำแนะนำที่แม้ว่าแพทย์มักจะไม่มีคุณค่าเฉพาะเจาะจงในใจสำหรับความเสี่ยงที่ข้อมูลที่เขาหรือเธอจะมีผลใช้เฉพาะสำหรับการเปิดเผยความเสี่ยงของกลุ่ม ( smokers ) ซึ่งผู้ป่วยอยู่ หมอหลวงโดยปริยายที่อยู่คำถาม : ในประชากรของ smokers เท่าใดของผู้ป่วยที่พวกเขาประสบจากการสูบบุหรี่ และ จากนั้นเท่าของผู้ป่วยที่สามารถป้องกันได้ถ้าพวกเขาไม่สูบบุหรี่ ? ดังนั้น ความเสี่ยงข้อมูลบอกเราว่าศักยภาพในการป้องกัน .
ถ้าอุบัติการณ์ของโรคที่เป็นผลจากปัจจัยเดียว ความเสี่ยงจากการที่โรคจะเป็น 100 % อย่างไรก็ตาม , นี้จะไม่ค่อยหากเคยมีกรณีทั้งแนวคิดและการคำนวณความเสี่ยงข้อมูลที่บ่งบอกว่าไม่ทั้งหมดของการเกิดโรคเนื่องจากเฉพาะเดียวจากการเป็นโรคได้พัฒนาในบาง nonexposed บุคคล รูป 12-2 recapitulates แนวคิดนี้