Chapter 53: Entering the EstateWhen

Chapter 53: Entering the Estate
When the steward finished what he had to say, he saw Chen Rong’s and Nurse Ping’s expressions both changing. “What is it?” he scowled and snapped.

Neither spoke. Nurse Ping looked worriedly at Chen Rong.

The colors on Chen Rong’s face alternated between blue and white. Up until now, many things had developed no differently from the past and had all been within her grasp.

But what was happening right in front of her was clearly deviating from the previous track.

She quelled her flustered heartbeat to inquire softly: “May I ask what’s so important?”

“How should I know?” The steward’s tone was a little impatient. He urged, “Miss, you should hurry. Don’t let the prince’s people wait for a long time.”

“After you,” he gestured toward the parking square.

Chen Rong did not move. She curtsied to the steward and said to him, “Please wait. It’s a bit of a surprise. I’ll need to prepare a few things.”

“That’s not necessary.”

The steward glowered, his voice hardening: “People from the prince’s estate said they have prepared everything for you, miss.”

He again requested: “Let’s go!”

Chen Rong bowed her head in thought and then whispered to Nurse Ping who stood beside her: “Stay here for now, let General Sun know about this and everything leading up to it.”

“Aye, miss.”

Chen Rong nodded then walked to the square.

There, people from the prince’s estate were growing tired of waiting. When one of the maidservants saw Chen Rong, she set her face and impatiently fussed: “You really know how to make others wait, young miss.”

Chen Rong kept her head bowed without refuting her, quietly climbing into the carriage.

And then the vehicle began to pull out from the side door.

Inside, Chen Rong was flanked by a maid on each side. They were staring at her at this time, looking her up and down with eyes that were both frank and rude.

Chen Rong remained to look docile.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 53: ป้อนอสังหาริมทรัพย์เมื่อ steward เสร็จแล้วสิ่งที่เขาต้องพูด เขาเห็นเฉินร่องและพยาบาล Ping นิพจน์ทั้งสองเปลี่ยนแปลง "มันคืออะไร" เขา scowled และจัดชิดพูดไม่ พยาบาลปิงมองที่ร่องเฉิน worriedlyสีบนใบหน้าเฉินร่องสลับระหว่างสีฟ้าและสีขาว จนถึงขณะนี้ หลายสิ่งหลายอย่างได้พัฒนาไม่แตกต่างจากอดีต และทั้งหมดได้ภายในบ้านแต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเธอได้อย่างชัดเจนไม่ปกติ แทร็คก่อนหน้าเธอ quelled กังวานลนถามเบา ๆ: "ผมขออะไรเป็นสิ่งสำคัญ""ควรทราบได้อย่างไร" เสียงของ steward ถูกใจร้อนเล็กน้อย เขาเรียกร้องให้ "มิส คุณควรรีบ อย่าให้รอนานคนของเจ้าชาย""หลังจากคุณ เขา gestured ต่อตารางที่จอดรถรองเฉินได้ไม่ย้าย เธอ curtsied ไป steward และกล่าวกับเขา "โปรดรอ มันเป็นบิตของความประหลาดใจ ฉันจะต้องจัดเตรียมสิ่งที่""ที่ไม่จำเป็น"Glowered steward เสียงแข็งของเขา: "คนจากอสังหาริมทรัพย์ของเจ้าชายกล่าวว่า พวกเขาได้เตรียมทุกอย่างสำหรับคุณ พลาด"เขาเรียกร้องอีก: "ไปกันเถอะ"รองเฉินนั้นโค้งหัวของเธอคิด และกระซิบบอกแล้ว Ping พยาบาลที่ยืนอยู่ข้างเธอ: "พักที่นี่ตอนนี้ ให้ทั่วไปซันรู้นี้และทุกอย่างที่นำไปสู่มัน""เอ นางสาว"เฉินร้องเลยต้อง แล้วเดินไปจัตุรัสมี คนจากอสังหาริมทรัพย์ของเจ้าชายได้เติบโตเบื่อการรอคอย เมื่อหนึ่งในโยเอลเห็นร่องเฉิน เธอใบหน้าของเธอ และ fussed อย่างกระสับกระส่าย: "คุณจริง ๆ รู้วิธีการทำให้คนอื่นรอ นางสาวหนุ่ม"เฉินร่องเก็บหัวของเธอโค้งคำนับ โดย refuting เธอ ปีนเขาเงียบ ๆ ในการขนส่งแล้ว รถเริ่มดึงออกจากประตูด้านข้างภายใน ร่องเฉินถูกขนาบข้าง ด้วยแม่บ้านในแต่ละด้าน พวกเขาถูกจ้องเธอในเวลานี้ มองเธอ ด้วยสายตาที่ทั้งตรงไปตรงมา และหยาบขึ้นและลงรองเฉินยังคงมองฤทธิ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 53: การเข้าสู่เอสเตท
เมื่อสจ๊วตเสร็จสิ่งที่เขาจะบอกว่าเขาเห็นการแสดงออกเฉินโรงพยาบาลและปิงทั้งการเปลี่ยนแปลง "มันคืออะไร?" เขา scowled และ snapped. ก้านทั้ง พยาบาลปิงมองกังวลที่เฉินร่อง. สีบนใบหน้าของเฉินร่องสลับไปมาระหว่างสีฟ้าและสีขาว จนถึงขณะนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างมีการพัฒนาไม่ต่างจากที่ผ่านมาและได้รับการทั้งหมดอยู่ในความเข้าใจของเธอ. แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเธออย่างชัดเจนเบี่ยงเบนไปจากแทร็คก่อนหน้านี้. เธอปราบปรามการเต้นของหัวใจลนของเธอเพื่อสอบถามเบา ๆ : "ขอให้ฉัน ขอให้สิ่งที่เป็นสิ่งสำคัญเพื่อ? " " ฉันควรจะรู้หรือไม่? "เสียงสจ๊วตเป็นใจร้อนเล็ก ๆ น้อย ๆ เขากระตุ้นให้ "นางสาวคุณควรรีบร้อน อย่าปล่อยให้คนของเจ้าชายรอเป็นเวลานาน. " " หลังจากที่คุณ "เขาชี้ไปยังตารางที่จอดรถ. เฉินร่องไม่ได้ย้าย เธอ curtsied แก่มหาดเล็กและบอกกับเขาว่า "โปรดรอสักครู่ มันเป็นบิตของความประหลาดใจ ฉันจะต้องเตรียมความพร้อมบางสิ่ง ". " นั่นคือไม่จำเป็น. " สจ๊วต glowered แข็งเสียงของเขา:" ผู้คนจากที่ดินของเจ้าชายกล่าวว่าพวกเขาได้เตรียมทุกอย่างให้คุณพลาด. " อีกครั้งที่เขาร้องขอ:" Let 's go! " เฉินร่องโค้งคำนับศีรษะของเธอในความคิดแล้วกระซิบกับพยาบาลปิงที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ". อยู่ที่นี่ตอนนี้ขอทั่วไปอาทิตย์รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้และทุกอย่างที่นำไปสู่มัน " " ใช่นางสาว. " เฉินร่องพยักหน้าแล้วเดิน ไปที่ตาราง. มีคนจากที่ดินของเจ้าชายกำลังเติบโตเหนื่อยกับการรอคอย เมื่อหนึ่งในจำนวนสาวเห็นเฉินร่องเธอตั้งหน้าของเธอและอยุ่อดทน: "คุณจะรู้ว่าจริงๆวิธีที่จะทำให้คนอื่น ๆ รอมิสหนุ่ม." เฉินโรงเก็บไว้เธอก้มศีรษะโดยไม่ต้องปฏิเสธเธออย่างเงียบ ๆ ปีนเขาในสายการบิน. แล้ว รถเริ่มที่จะดึงออกมาจากประตูด้านข้าง. ภายในร่องเฉินถูกขนาบข้างด้วยแม่บ้านในแต่ละด้าน พวกเขากำลังจ้องมองเธอในเวลานี้มองเธอขึ้นและลงกับตาว่าทั้งสองคนตรงไปตรงมาและหยาบคาย. เฉินร่องยังคงมีลักษณะเชื่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 53 : ป้อน .เมื่อสอบเสร็จ สิ่งที่เขาพูด เขาเห็นเฉิงหรง การแสดงออกและพยาบาล ปิง ทั้งเปลี่ยน " มีอะไรเหรอ ? เขาหน้าบึ้ง และรูปถ่ายไม่มีใครพูด พยาบาลมอง worriedly เฉินปิงที่ร่องสีบนใบหน้าของเฉินร่องสลับระหว่างสีฟ้าและสีขาว จนถึงตอนนี้หลายสิ่งหลายอย่างมีการพัฒนาไม่แตกต่างจากอดีต และน่าจะอยู่ในเงื้อมมือของเธอแต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าของเธอคือชัดเจนกะล่อนจากแทร็คก่อนหน้าเธอสงบลงเธอปั่นป่วนหัวใจถามเบาๆ " ผมขอถามอะไรสำคัญที่สุด ? "" ฉันจะไปรู้ได้ไง ? " ผู้ดูแลเสียงหงุดหงิดนิดหน่อย เขาเรียกร้องให้ " คุณควรจะรีบหน่อย อย่าให้องค์ชายเป็นคนที่คอยนาน ." หลังจากที่คุณ " เขาชี้นิ้วบอกว่าไปจอดรถ สแควร์เฉินหยงไม่ได้ย้าย เธอดูแต๋วๆนะกับสจ๊วตและกล่าวแก่พวกเขา , " โปรดรอสักครู่ มันเป็นบิตของความประหลาดใจ ผมคงต้องเตรียมตัวหลายอย่าง "" ไม่จำเป็น "สจ๊วต glowered ของเขา เสียงแข็ง : " ผู้คนจากอสังหาริมทรัพย์ของเจ้าชายกล่าวว่าพวกเขาได้เตรียมทุกอย่างสำหรับคุณ . "เขาอีกครั้งขอ : " ไปกันเถอะ ! "เฉิน ร่องโค้งหัวของเธอในความคิด แล้วกระซิบกับพยาบาลที่ยืนข้างๆเธอ : " ปิงอยู่ที่นี่ตอนนี้ ปล่อยให้แดดทั่วไปรู้เรื่องนี้และทุกสิ่งในมัน . "" ครับ คุณหนู "เฉินหรงพยักหน้าแล้วเดินไปที่จัตุรัสมีผู้คนจากอสังหาริมทรัพย์ของเจ้าชายเติบโตเหนื่อยกับการรอ เมื่อหนึ่งของชายหญิงเห็นเฉินหยง เธอตั้งใบหน้าของเธออย่างหงุดหงิดวิตกกังวล : " คุณจะรู้ว่าจริงๆวิธีการทำให้คนอื่นรอ คุณหนู "เฉิน โรงเก็บหัวเธอจมลงโดยไม่ปฏิเสธเธอ แอบปีนเข้าไปในรถม้าแล้วรถเริ่มดึงออกจากประตูข้างภายใน , Chen ร่องถูกขนาบข้างด้วย แม่บ้าน ในแต่ละด้าน พวกเขากำลังจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา เธอมองขึ้นและลงด้วยสายตาที่ทั้งแฟรงค์และหยาบคายเฉินหยงยังคงดูเชื่อง