Having a learning disability is alm

Having a learning disability is almost always a threat to a child's self esteem. In the family a dyslexic child often feels that they are not as good as their siblings, specially around academics, and may feel rejected if they have a parent who does not understand and accept their strengths and weaknesses. If a parent dotes on the dyslexic child and always treats them as the "disabled one" in the family, the child is at severe risk of becoming overly dependent on parental attention. This can impair the development of independence in adolescence and adulthood. The overly dependent child in adolescence frequently is angry with parents and may turn to misbehaviors to express this anger. Raising a learning disabled child who feels supported and valued by their family but not smothered by the extra academic help is a delicate balancing act for any family.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีพิการเรียนเป็นเกือบตลอดเวลาของลูก ตนเองนับถือ ในครอบครัว เด็ก dyslexic มักรู้สึกว่า พวกเขาไม่ดีเป็นพี่น้องของพวกเขา เป็นพิเศษสถานนักวิชาการ และอาจรู้สึกถูกปฏิเสธถ้าพวกเขามีแม่ที่เข้าใจ และยอมรับจุดแข็งและจุดอ่อนของพวกเขา ถ้าหลักการ dotes ในเด็ก dyslexic เสมอจะเป็นการ "ปิดการใช้งานหนึ่ง" ในครอบครัว เด็กเป็นความเสี่ยงรุนแรงกลายเป็นมากเกินไปขึ้นอยู่กับความสนใจของผู้ปกครอง นี้สามารถทำการพัฒนาความเป็นอิสระในวัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ได้ เด็กเกินไปขึ้นอยู่ในวัยรุ่นจะโกรธกับพ่อแม่ และอาจเปิด misbehaviors ในการแสดงความโกรธนี้บ่อย ตื่นตัวเรียนรู้คนพิการเด็กรู้สึกได้รับการสนับสนุน และบริษัท โดยครอบครัวของพวกเขา แต่ไม่ smothered โดยความช่วยเหลือด้านการศึกษาพิเศษเป็นพระราชบัญญัติดุลอ่อนสำหรับทุกครอบครัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีความพิการทางการเรียนมักจะเป็นภัยคุกคามต่อความนับถือตนเองของเด็ก ในครอบครัวเด็ก dyslexic มักจะรู้สึกว่าพวกเขาจะไม่ดีเท่าที่พี่น้องของพวกเขาไปรอบ ๆ เป็นพิเศษนักวิชาการและอาจจะรู้สึกปฏิเสธว่าพวกเขามีผู้ปกครองที่ไม่เข้าใจและยอมรับจุดแข็งและจุดอ่อนของพวกเขา หากผู้ปกครองต้อยในเด็ก dyslexic และมักจะปฏิบัติต่อพวกเขาเป็น "หนึ่งในผู้พิการ" ในครอบครัวเด็กที่มีความเสี่ยงของการเป็นรุนแรงเกินไปขึ้นอยู่กับความสนใจของผู้ปกครอง นี้สามารถทำให้เสียการพัฒนาของความเป็นอิสระในวัยรุ่นและวัยผู้ใหญ่ ขึ้นอยู่กับเด็กมากเกินไปในวัยรุ่นมักจะโกรธกับผู้ปกครองและอาจหันไปทำงานผิดที่จะแสดงความโกรธนี้ เลี้ยงดูเด็กพิการเรียนรู้ที่รู้สึกได้รับการสนับสนุนและมูลค่าโดยครอบครัวของพวกเขา แต่ไม่ smothered โดยความช่วยเหลือทางวิชาการเป็นพิเศษคือการกระทำสมดุลที่ละเอียดอ่อนสำหรับครอบครัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีการเรียนรู้พิการเกือบเสมอต่อความรู้สึกมีคุณค่าในตนเองของเด็ก ในครอบครัวเด็กเป็นโรคดิสเล็กเซียมักจะรู้สึกว่าพวกเขาจะไม่ได้เป็นพี่น้องของพวกเขา โดยเฉพาะรอบ ๆ นักวิชาการ และอาจจะรู้สึกถูกปฏิเสธ ถ้าเขามีพ่อแม่ที่เข้าใจและยอมรับจุดแข็งและจุดอ่อนของพวกเขาถ้าแม่หลงลูกและความจำไม่ค่อยดีอะถือว่าพวกเขาเป็น " คนพิการ " ในครอบครัว เด็กจะเสี่ยงรุนแรงกลายเป็นมากเกินไปขึ้นอยู่กับผู้ปกครองที่สนใจ นี้สามารถบั่นทอนประสิทธิภาพการพัฒนาความเป็นอิสระในวัยรุ่นและผู้ใหญ่ การอุปการะเด็กในวัยรุ่นบ่อยเกินไปจะโกรธพ่อแม่ และอาจกลายเป็นปัญหาในการแสดงความโกรธนี้เลี้ยงลูกพิการการเรียนรู้ที่รู้สึกได้รับการสนับสนุนและมูลค่า โดยครอบครัวของพวกเขา แต่ไม่ปกปิด โดยความช่วยเหลือทางวิชาการเสริมสมดุลละเอียดอ่อน ทำเพื่อครอบครัว