“So, what are you doing after gradu

“So, what are you doing after graduation?” That was the question of the day. I had not

even started to think about the life ahead of me. But, each and every time I was asked that

question, it reminded me that I was grown up. There were seemingly hundreds of people

had entered the building where the graduation ceremony took place. However, through

the crowd I could only isolate the faces of my parents and my first ESL teacher. Perhaps,

I was expecting to see them because they deserve most of the credits for getting me

through the High School. I realized the height of my achievement from the faces of my

parents. They were proud as they could ever be. They almost convinced me that they are

proud because they succeeded getting me through High School. My mother held my hand

firmly and said “Now you are on your own.” It made me realize that my fate is in my

hand.

In and out of school, I have always had someone to keep me focus on my

education. Language, of course, was the main factor that was against my education when

I first entered a U.S High School. I was fortunate to enter a good High school in N.Y like

____________ High School. Rather, it was my luck that I bonded good relationships with

most of the teachers there. Miss. Wells who was my first ESL teacher would be one of

the few people that anybody could benefit from. She gave me home work as she could

possibly think of and I hated her for that. But, it turned out that all my other classes were

depended upon the language knowledge that she handed to me. Since I was not able to

communicate much with other students, she knew that I had trouble finding the way

around the educational system in New York. She found time to sit down with me and
explain things slowly as I understood them piece to piece. In the two and a half years of

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ดังนั้น จะทำอะไรหลังจากจบการศึกษา" ที่คำถามของวัน ผมไม่แม้เริ่มคิดถึงชีวิตก่อนฉัน แต่ แต่ละและทุกเวลาถูกถามที่ คำถาม มันเตือนฉันว่า ฉันได้เติบโตขึ้น ดูเหมือนว่ามีคนหลายร้อยคนได้ป้อนที่พิธีพระราชทานปริญญาบัตรได้อาคาร อย่างไรก็ตาม ผ่านฝูงชนฉันเพียงสามารถแยกใบหน้าของพ่อและครู ESL ของฉันแรก บางที ฉันคาดหวังว่าจะเห็นพวกเขา เพราะพวกเขาสมควรที่สุดเครดิตการฉัน ผ่านโรงเรียนมัธยม ฉันรู้ความสูงของฉันสำเร็จจากใบหน้าของฉัน ผู้ปกครอง พวกเขามีความภาคภูมิใจพวกเขาอาจเคยเป็น พวกเขาเกือบเชื่อฉันว่า ความภาคภูมิใจเนื่องจากพวกเขาประสบความสำเร็จได้รับฉันผ่านโรงเรียนมัธยม แม่จัดขึ้นมือ อย่างมั่นคง และกล่าวว่า "ตอนนี้คุณได้ด้วยตนเอง" มันทำให้ฉันตระหนักว่า ชะตากรรมของฉันเป็นของฉัน มือ และออกจากโรงเรียน ฉันจะมีคนให้ความสำคัญในของฉัน การศึกษา ภาษา หลักสูตร เป็นปัจจัยหลักที่มีต่อการศึกษาของฉันเมื่อ ครั้งแรกฉันป้อนอเมริกามัธยม ผมโชคดีที่ใส่มัธยมดีในโรงแรมเอ็นวายเช่น มัธยม___ ค่อนข้าง มันเป็นโชคดีของฉันที่ฉันถูกผูกมัดความสัมพันธ์ที่ดีกับส่วนใหญ่ครูมี นางสาวบ่อที่ถูกครู ESL แรกของฉันจะเป็นหนึ่งคนน้อยที่ใครได้ประโยชน์จากการ เธอให้ฉันทำงานบ้านเหมือนที่เธอสามารถ อาจจะคิดว่า และผมขี้เกียจเธอว่า แต่ มันเปิดออกที่ทั้งหมดของฉันเรียนได้ พร้อมความรู้ภาษาที่เธอมอบให้ฉัน เนื่องจากผมไม่สามารถ สื่อสารมากกับนักเรียนอื่น ๆ เธอรู้ว่า ฉันมีปัญหาในการหาวิธี สถานระบบการศึกษาในนิวยอร์ค เธอพบว่าเวลาที่จะนั่งลงกับฉัน และ อธิบายสิ่งที่ช้าเป็นใช่ได้ชิ้นต่อชิ้น ในปีสอง และครึ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ดังนั้นสิ่งที่คุณทำหลังจากสำเร็จการศึกษา?" นั่นเป็นคำถามของวันที่ ผมไม่ได้เริ่มที่จะคิดเกี่ยวกับชีวิตข้างหน้าผม แต่ทุกครั้งที่ผมถูกถามว่าคำถามมันทำให้ผมนึกถึงว่าผมเติบโตขึ้น มีคนหลายร้อยคนที่ดูเหมือนจะเข้ามาในอาคารที่พิธีสำเร็จการศึกษาที่เกิดขึ้น แต่ผ่านฝูงชนที่ฉันสามารถแยกใบหน้าของพ่อแม่และครูสอนภาษาอังกฤษครั้งแรกของฉัน บางทีผมคาดหวังว่าจะเห็นพวกเขาเพราะพวกเขาสมควรได้รับมากที่สุดของสินเชื่อในการรับฉันผ่านโรงเรียนมัธยม ฉันตระหนักความสูงของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของฉันจากใบหน้าของฉันพ่อแม่ พวกเขาเป็นความภาคภูมิใจที่พวกเขาเคยได้เป็น พวกเขาเชื่อว่าเกือบฉันว่าพวกเขามีความภาคภูมิใจเพราะพวกเขาประสบความสำเร็จได้รับฉันผ่านโรงเรียนมัธยม แม่ของฉันจับมือฉันแน่นและพูดว่า "ขณะนี้คุณอยู่ของคุณเอง." มันทำให้ฉันรู้ว่าชะตากรรมของฉันคือฉันในมือ. ในการเข้าและออกจากโรงเรียนผมได้เคยมีใครสักคนที่จะทำให้ฉันของฉันมุ่งเน้นไปที่การศึกษา ภาษาของหลักสูตรเป็นปัจจัยหลักที่เป็นกับการศึกษาของฉันเมื่อครั้งแรกที่ผมเข้ามาในโรงเรียนมัธยมสหรัฐ ผมโชคดีที่จะเข้าโรงเรียนมัธยมที่ดีในนิวยอร์กเช่น____________ โรงเรียนมัธยม แต่ก็เป็นโชคดีของผมที่ผมถูกผูกมัดความสัมพันธ์ที่ดีกับครูส่วนใหญ่มี นางสาว. เวลส์ที่เป็นครูสอนภาษาอังกฤษครั้งแรกของฉันจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ทุกคนจะได้ประโยชน์จาก เธอให้ฉันทำงานที่บ้านขณะที่เธออาจจะเป็นไปได้และคิดว่าฉันเกลียดเธอที่ แต่มันกลับกลายเป็นว่าชั้นเรียนอื่น ๆ ทั้งหมดของฉันได้ขึ้นอยู่กับความรู้ภาษาที่เธอส่งมาให้ฉัน เพราะผมไม่สามารถที่จะสื่อสารมากกับนักเรียนคนอื่น ๆ เธอรู้ว่าฉันมีปัญหาในการหาวิธีการที่รอบระบบการศึกษาในนิวยอร์ก เธอก็พบว่าเวลาที่จะนั่งลงกับฉันและอธิบายสิ่งที่ช้าที่สุดเท่าที่ผมเข้าใจพวกเขาชิ้นชิ้น ในช่วงสองปีที่ผ่านมาและครึ่งหนึ่งของ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

“你在做什么，所以，是的，那是graduation后保持？”我有不一的。即使是对生活的思考ahead工程。但是，我还有时间和我是问那一切我是reminded保持，它是游戏，我是长大的人仿佛有hundreds。在该建筑有entered graduation ceremony发生的地方。然而，通过我的脸可以隔离的人群，只有我和我的父母。也许，第一英语老师我是来见他们因为他们expecting deserve最为我的credits forrealized高中。我通过我的achievement height从最我的脸自豪的父母。他们可能是无论是作为他们。他们是我，他们几乎是convinced他们为我感到自豪，因为通过succeeded held高中。我妈妈的手“现在，你是firmly和它在做我自己。”这是我在我的fate realize手。在学校，我有了和我总是有人对我的关注到人。语言教育院。当然，这是一个主要因素，是对我的教育，当我第一次entered美国。我是一个高中学校的高一fortunate回车—在成N.Y ._ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _高中，这是我的运气。Rather I的关系是与结合。大多数的教师知道的。第一是威尔斯小姐是英语老师会一分一些人是在一定的anybody。她给了我一个从能为她工作。她想和我讨厌的possibly是.但是，它为所有其他类的车削件，这是了。她在语言知识的依赖，这给蜘。自我是不是给一个她与其他学生多互相沟通，这是knew I有trouble的路该系统在教育项目将在纽约时间坐下来。她发现一个与我和他们explain slowly As I understood东西一到两块半。在K和一个years of