PREFACEI'd never given much thought

PREFACE
I'd never given much thought to how I would die — though I'd had reason enough in the
last few months — but even if I had, I would not have imagined it like this.
I stared without breathing across the long room, into the dark eyes of the hunter, and he
looked pleasantly back at me.
Surely it was a good way to die, in the place of someone else, someone I loved. Noble,
even. That ought to count for something.
I knew that if I'd never gone to Forks, I wouldn't be facing death now. But, terrified as I
was, I couldn't bring myself to regret the decision. When life offers you a dream so far
beyond any of your expectations, it's not reasonable to grieve when it comes to an end.
The hunter smiled in a friendly way as he sauntered forward to kill me.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

PREFACEฉันไม่เคยได้ให้คิดมากว่าฉันจะตาย — แม้ว่าผมเคยมีเหตุผลเพียงพอในการล่าสุดไม่กี่เดือน — แต่แม้ผม ฉันจะไม่มีจินตนาการก็เช่นนี้ฉันเริ่มไม่หายใจทั่วห้องพักยาว เป็นตาสีเข้มของพราน และเขากลับไปมองที่ฉัน แน่นอน ก็ดีจะตาย เลิศผู้อื่น มีคนที่ฉันรัก โนเบิลแม้ ที่ควรจะนับตัวรู้ว่า ถ้าฉันมีไม่เคยไปส้อม ฉันจะไม่ได้หันหน้าตายตอนนี้ หมดแต่ เป็นฉันได้ ไม่สามารถนำตัวเองเสียดายการตัดสินใจ เมื่อชีวิตมีความฝันไกลเกินความคาดหวังใด ๆ ไม่เหมาะสมที่จะน้ำตาตกในเมื่อมาถึงสิ้นสุดพรานยิ้มเป็นมิตรกับเขา sauntered ไปข้างหน้าจะฆ่าฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำนำฉันไม่เคยได้รับมากที่จะคิดว่าฉันจะตาย - แต่ผมมีเหตุผลที่เพียงพอในไม่กี่เดือนที่ผ่านมา-. แต่ถ้าผมมีผมจะไม่ได้คิดเช่นนี้ผมจ้องโดยไม่ต้องหายใจในห้องนานลงไปในดวงตาสีดำของนักล่าและเขามองใจกลับมาที่ผม. แน่นอนมันเป็นวิธีที่ดีที่จะตายในสถานที่ของคนอื่นคนที่ฉันรัก โนเบิลแม้กระทั่ง ที่ควรจะนับบางสิ่งบางอย่าง. ผมรู้ว่าถ้าผมไม่เคยไปงา, ฉันจะไม่เผชิญหน้ากับความตายในขณะนี้ แต่กลัวที่สุดเท่าที่ฉันเป็นฉันไม่สามารถนำตัวเองจะเสียใจตัดสินใจ เมื่อชีวิตให้คุณฝันเพื่อให้ห่างไกลเกินกว่าที่ใด ๆ คาดหวังของคุณก็ไม่สมควรที่จะเสียใจเมื่อมันมาถึงจุดสิ้นสุด. นักล่ายิ้มในวิธีที่เป็นมิตรในขณะที่เขา sauntered หวังที่จะฆ่าฉัน