Boethius, in his guise as a charact

Boethius, in his guise as a character in the book, initially claims that those who think that God could have foreknowledge of events that are unnecessary or uncertain are just confused. He thinks it is self-contradictory to speak of foreknowledge of what is not necessary. That’s because “the outcome of something known in advance must necessarily take place” (106). If it is known that something will be, then it necessarily must be. Thus foreknowledge of what is not necessary is self-contradictory because it involves one and the same thing as necessary and as not necessary.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Boethius ในอักขระในหนังสือ พัฒนาของเขาครั้งแรกอ้างว่า คนนั้นคิดว่า พระเจ้ามี foreknowledge เหตุการณ์ที่ไม่จำเป็น หรือไม่แน่นอนมีเพียงสับสน เขาคิดเป็น self-contradictory ของ foreknowledge ของที่ไม่จำเป็นต้องพูด เนื่องจาก "ผลของสิ่งที่เรียกว่าล่วงหน้าต้องจำเป็นต้องทำ" (106) ถ้าเป็นที่รู้จักกันว่า สิ่งที่จะได้ แล้วมันจำเป็นต้อง ดัง foreknowledge ของอะไรไม่จำเป็นต้องเป็น self-contradictory เพราะเกี่ยวข้องกับสิ่งเดียวที่จำเป็น และไม่จำเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โบติอุสในหน้ากากของเขาเป็นตัวละครในหนังสือเล่มนี้ตอนแรกอ้างว่าผู้ที่คิดว่าพระเจ้าอาจมีญาณของเหตุการณ์ที่ไม่จำเป็นหรือไม่แน่ใจสับสนเพียง เขาคิดว่ามันเป็นความขัดแย้งในตัวเองที่จะพูดถึงญาณของสิ่งที่ไม่จำเป็น นั่นเป็นเพราะ "ผลของบางสิ่งบางอย่างที่รู้จักกันล่วงหน้าจำเป็นต้องเกิดขึ้น" (106) ถ้ามันเป็นที่รู้จักกันว่าสิ่งที่จะได้รับแล้วก็จำเป็นต้องมี ดังนั้นญาณของสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเองที่ขัดแย้งเพราะเกี่ยวข้องกับหนึ่งและสิ่งเดียวที่จำเป็นและไม่จำเป็นต้องเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เบอธีในหน้ากากของเขาเป็นอักขระในหนังสือดังกล่าวอ้างว่า ผู้ที่คิดว่า พระเจ้าก็มีการรู้ล่วงหน้าของเหตุการณ์ที่ไม่จำเป็น หรือ ไม่แน่ใจ ก็แค่สับสน เขาคิดว่ามันคือตนเองขัดแย้งกับพูดของการรู้ล่วงหน้าของสิ่งที่ไม่จําเป็น นั่นเป็นเพราะว่า " ผลของสิ่งที่รู้จักกันล่วงหน้าจะต้องใช้สถานที่ " ( 106 )ถ้ามันเป็นที่รู้จักกันว่า อะไรจะเป็นก็ต้องเป็น ดังนั้น การรู้ล่วงหน้าของสิ่งที่ไม่จำเป็น เพราะมันเกี่ยวข้องกับตนเองไม่สิ่งเดียวกันเท่าที่จำเป็น และไม่จำเป็น