The rich man Tong: Every time you c

The rich man Tong: Every time you come to paddle the boat, we never catch any fish.
Kanistha : Let's go home. We don't need to catch the fishes, we're already very rich.
The rich man Tong: don't you understand, I'm not yet rich, no, not rich enough. Whenever I said
"Enough" then I will be rich. Don't make any noise, looks like a fish is in the net.
Yes, there is a big goldfish! It will be my dinner tonight.
Kanistha: Please, let the fish go.
The rich man Tong: do you want to die? Keep on paddling, there might be another fish.
Kanistha: Yes, my Lord.
The rich man Tong: Why did you let go of the gold fish? You must not want to live any more!

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คนรวยตอง: เวลาที่คุณมาพายเรือทุกคนที่เราไม่เคยจับปลาใด ๆ .
Kanistha: Let 's กลับบ้าน เราไม่จำเป็นที่จะจับปลาที่เราอยู่แล้วรวยมาก.
คนรวยตอง: คุณไม่เข้าใจผมไม่รวยยังไม่มีไม่รวยพอ เมื่อใดก็ตามที่ผมบอกว่า
"พอ" แล้วฉันจะรวย อย่าทำเสียงใด ๆ ที่มีลักษณะเหมือนปลาที่อยู่ในสุทธิ.
ใช่มีปลาทองใหญ่! มันจะเป็นอาหารมื้อค่ำของฉันคืนนี้.
Kanistha: กรุณาแจ้งให้ปลาไป.
คนรวยตอง: คุณต้องการที่จะตาย? เก็บในการพายเรือเล่นอาจจะมีปลาอีก.
Kanistha: ใช่พระเจ้าของฉัน.
คนรวยตอง: ทำไมคุณถึงปล่อยให้ไปของปลาทอง? คุณต้องไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทองรวย : ทุกครั้งที่คุณมาที่จะพายเรือ เราไม่เคยจับปลาใด ๆ
kanistha : กลับบ้านกันเถอะ เราไม่ต้องไปจับปลา เราก็รวยมาก
ทองรวย : คุณไม่เข้าใจ ผมไม่ได้รวย ไม่ได้รวยพอ เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมบอกว่า
" พอ " แล้วจะรวย อย่าส่งเสียง เหมือนปลาในกระชัง
ครับ มีใหญ่ ยัยปลาทองมันจะเย็นของฉันคืนนี้
kanistha : กรุณาให้ปลาไป
ทองรวย : อยากตาย ? ก็ยังคงอยู่ อาจจะมีปลาอื่น
kanistha : ครับ ใต้เท้า
ตองรวยทำไมคุณปล่อยให้ไปของปลาสีทอง ? คุณคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป