Ah Luo was very hungry. Since she c

Ah Luo was very hungry. Since she couldn’t neglect her own stomach, she deliberately leaned over to pick an emerald shark fin dumpling between her chopsticks: “What does Daddy want to tell me? Aw, Daddy, Ah Luo can’t reach this…”
That dish was what Wei Zheng liked to eat the most, so the maidservants had gotten used to placing it in front of her. A moment ago, Wei Zheng had spitefully declared she wasn’t going to eat, and Wei Kun had a mind to educate her by letting her suffer some setbacks, or else she would become too wilful with everything. Right away, he said to a maidservant: “Place this dish in front of the fourth Miss.”
Wei Zheng had said she wouldn’t eat in anger. She had cried a whole night, and crying also consumed energy, so now she was also absolutely hungry. She had meant for Wei Kun to coax her and let her mother join them. She hadn’t expected that not only would he not coax her, but would also give her favorite dish to Wei Luo! Feeling wronged, she wanted to cry, however, she thought of the words that Madam Du had spoken to her yesterday, to restrain herself and to tolerate, and to hold her tears back. She could not cry, mother had said there was no use crying. She had to think of a method to rescue mother and reunite with her.
Wei Zheng looked anxiously at the emerald shark fin dumplings that were put in front of Wei Luo. One plate of steamed stuffed buns and one of seasoned bracken salad were the only dishes that remained in front of her, dishes that she didn’t like.
Wei Luo pretended not to see Wei Zheng’s line of sight, and clamped an emerald shark fin dumpling between her chopsticks to give to Changhong: “Changhong, eat more. Fourth Aunt said that if you eat a lot, you’ll grow tall faster.”
Hearing the last sentence, Changhong raised his eyes to look at her: “Can it also let me grow taller than you?”
At this age, girls grew quicker than boys. Even though they were born on the same day, Ah Luo was taller than Changhong by half a finger.
Ah Luo nodded with a smile: “Sure it can!”
She was chatting with Changhong harmoniously, talking and laughing, with Wei Kun occasionally inserting a sentence or two. No one took the initiative to talk to Wei Zheng, making her look like an outsider.
There used to be Madam Du before, who completely doted on her, and even personally fed her, though she was already five. Now that Madam Du wasn’t there, she actually couldn’t even feed herself.
Ah Luo and Changhong were done eating, while she was still sluggishly picking up the food. Wei Kun knitted his brows, saying to the children: “I’ve invited a gentleman for you, he’ll teach you how to read and write. The gentleman will come over tomorrow, you should go and meet him first. Remember to greet him properly.” Having said that, he turned to Wei Luo and Wei Zheng: “For the two of you, I’ve also invited a female tutor, she’ll teach you manners and etiquette. Ah Zheng’s behavior today of throwing the chopsticks cannot happen again.”
Wei Zheng was quiet, not that interested about the tutor. Wei Luo, on the other hand, was looking forward to it very much.
In her previous life, she had grown up in a farmer’s family. There had been one scholar in that village, who had been the only literate person. Though she had studied a little, it had been insufficient. In particular, when she had returned to the capital at 15, she had increasingly felt the gap between herself and the other noble ladies. Other people’s manners had been elevated and splendid, even if they were standing still, they would attract attention. Her own face had been pretty, but she hadn’t possessed the type of bearing they’d had, so she had fallen short in comparison.
She had still been young then, and hadn’t known anything. Having grown up in those circumstances, the gap had only become more apparent.
Therefore, she had to take advantage of the fact, that she was on even grounds with the other noble ladies at this point in time. She was very eager to study poetry and etiquette. What her past self hadn’t learned, she wanted to make up for it all, and become a genuine well-bred young lady of a prominent family.
Wei Luo blinked her eyes, asking: “What is the gentleman going to teach us? I’ve heard that third and fourth older brothers were studying the Book of Songs (a collection of poetry), I also want to learn.”
Wei Kun laughed, patting her head, “It’s too early for you to study the Book of Songs. Let the gentleman teach you all the Three Character Classic first, and how to write letters.” Thinking about it, he was feeling guilty towards Ah Luo, so he was more considerate of her, “Every day after your lectures, Ah Luo can come to my study, and I’ll check your progress personally.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อาลูหิวมาก เพราะเธอไม่สามารถละเลยในกระเพาะอาหารของเธอเองเธอโน้มตัวไปข้างจงใจที่จะเลือกเกี๊ยวครีบฉลามมรกตระหว่างตะเกียบของเธอ: "อะไรพ่ออยากจะบอกผมได้ไหม อ๊ะพ่ออา Luo ไม่สามารถเข้าถึงนี้ ... "
นั่นคือสิ่งที่จานเหว่ยเจิ้งชอบกินมากที่สุดเพื่อให้สาวใช้มีอากาศที่ใช้ในการวางไว้ในด้านหน้าของเธอ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเหว่ยเจิ้งเหอได้อย่างอาฆาตแค้นประกาศเธอไม่ได้ไปกินและเหว่ยคุนมีใจให้ความรู้ของเธอโดยให้เธอประสบความพ่ายแพ้บางหรืออื่น ๆ ที่เธอจะกลายเป็นจงใจเกินไปกับทุกอย่าง ทันทีที่เขาพูดกับสาวใช้ A: "สถานที่อาหารจานนี้ในด้านหน้าของสี่นางสาว."
เหว่ยเจิ้งเหอได้กล่าวว่าเธอจะไม่กินด้วยความโกรธ เธอได้ร้องไห้ตลอดทั้งคืนและร้องไห้ยังบริโภคพลังงานดังนั้นตอนนี้เธอยังหิวอย่างแน่นอน เธอได้มีความหมายสำหรับเหว่ยคุนจะชักชวนเธอและปล่อยให้แม่ของเธอร่วมกับพวกเขา เธอไม่ได้คาดหวังว่าไม่เพียง แต่เขาจะไม่ชักชวนเธอ แต่ก็จะให้อาหารจานโปรดของเธอที่จะ Wei Luo! รู้สึกผิดที่เธออยากจะร้องไห้ แต่เธอคิดว่าคำว่าท่านผู้หญิง Du ได้พูดกับเธอเมื่อวานนี้เพื่อยับยั้งตัวเองและจะทนและจะถือน้ำตาของเธอกลับมา เธอไม่สามารถร้องไห้แม่ได้กล่าวว่ามีการใช้งานไม่ร้องไห้ เธอต้องคิดว่าวิธีการที่จะช่วยชีวิตแม่และสานสัมพันธ์กับเธอ.
เหว่ยเจิ้งเหอมองอย่างใจจดใจจ่อที่เกี๊ยวครีบฉลามสีเขียวมรกตที่ถูกวางในด้านหน้าของ Wei Luo หนึ่งในจานยัดขนมปังนึ่งและเป็นหนึ่งในสลัดเฟิร์นปรุงเป็นอาหารจานเดียวที่ยังคงอยู่ในด้านหน้าของเธอ, อาหารที่เธอไม่ชอบ.
Wei Luo แกล้งทำเป็นไม่เห็นเส้นเหว่ยเจิ้งเหอของการมองเห็นและจับยึดมรกตหูฉลามเกี๊ยว ระหว่างตะเกียบเธอจะมอบให้กับ บริษัท ฉางหง "Changhong กินมากขึ้น . สี่ป้าบอกว่าถ้าคุณกินมากคุณจะเติบโตสูงได้เร็วขึ้น "
ได้ยินประโยคสุดท้าย, Changhong ยกสายตาของเขามองไปที่เธอ:" ก็ยังสามารถแจ้งให้เราเติบโตสูงกว่าที่คุณ "
ในวัยนี้สาว ๆ เพิ่มขึ้น เร็วกว่าเด็กผู้ชาย ถึงแม้ว่าพวกเขาเกิดในวันเดียวกันอา Luo เป็นสูงกว่า Changhong โดยครึ่งหนึ่งนิ้ว.
อาลูพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: "แน่นอนมันสามารถ!"
เธอได้รับการพูดคุยกับ บริษัท ฉางหงกลมกลืนพูดคุยและหัวเราะกับ Wei Kun บางครั้งการใส่ หนึ่งหรือสองประโยค ไม่มีใครเอาความคิดริเริ่มที่จะพูดคุยกับเหว่ยเจิ้งทำให้เธอมีลักษณะเหมือนเป็นคนนอก.
มีการใช้เป็นม่าย Du ก่อนที่ลุ่มหลงอย่างสมบูรณ์ในของเธอและแม้กระทั่งเลี้ยงของเธอเอง แต่เธออยู่แล้วห้า ตอนนี้ม่าย Du ไม่ได้มีเธอจริงไม่สามารถที่จะเลี้ยงตัวเอง.
อา Luo และ Changhong ได้ทำกินในขณะที่เธอยังคงอืดเก็บค่าอาหาร Wei Kun ถักคิ้วของเขาพูดกับเด็ก: "ฉันได้รับเชิญสุภาพบุรุษสำหรับคุณเขาจะสอนวิธีการอ่านและเขียน สุภาพบุรุษจะมาในวันพรุ่งนี้คุณควรไปพบเขาเป็นครั้งแรก . อย่าลืมทักทายเขาอย่างถูกต้อง "ต้องบอกว่าเขาหันไป Wei Wei Luo และเจิ้งเหอ" สำหรับคุณสองคนผมยังได้รับเชิญเป็นครูสอนพิเศษหญิง, เธอจะสอนมารยาทและมารยาท อาเจิ้งเหอพฤติกรรมของวันนี้การขว้างปาตะเกียบไม่สามารถเกิดขึ้นอีกครั้ง ".
เหว่ยเจิ้งเหอเป็นที่เงียบสงบไม่ว่าสนใจเกี่ยวกับครู Wei Luo บนมืออื่น ๆ ที่ถูกมองไปข้างหน้ามันมาก.
ในชีวิตของเธอก่อนหน้านี้เธอได้เติบโตขึ้นมาในครอบครัวของเกษตรกร ได้มีนักศึกษาคนหนึ่งในหมู่บ้านที่ซึ่งเคยเป็นคนเดียวที่รู้หนังสือ แม้ว่าเธอจะมีการศึกษาน้อยจะได้รับไม่เพียงพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอได้กลับไปยังเมืองหลวงที่ 15 เธอมีความรู้สึกมากขึ้นช่องว่างระหว่างตัวเองและผู้หญิงที่มีเกียรติอื่น ๆ มารยาทของคนอื่น ๆ ได้รับการยกระดับและสวยงามแม้ว่าพวกเขาจะยังคงยืนอยู่ที่พวกเขาจะดึงดูดความสนใจ ใบหน้าของเธอเองได้รับสวย แต่เธอก็ไม่ได้ครอบครองชนิดของแบริ่งที่พวกเขาต้องการมีเธอจึงได้ลดลงระยะสั้นในการเปรียบเทียบ.
เธอก็ยังเคยหนุ่มแล้วและไม่ได้เป็นที่รู้จักกันอะไร มีการเติบโตขึ้นในสถานการณ์เหล่านั้นช่องว่างมีเพียงกลายเป็นที่ชัดเจนมากขึ้น.
ดังนั้นเธอต้องใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าเธอเป็นคนในพื้นที่แม้จะมีผู้หญิงที่มีเกียรติอื่น ๆ ณ จุดในเวลานี้ เธอเป็นคนที่กระตือรือร้นที่จะศึกษาบทกวีและมารยาท อะไรของเธอที่ผ่านมาตนเองไม่ได้เรียนรู้ที่เธออยากจะทำขึ้นสำหรับมันทั้งหมดและกลายเป็นพันธุ์ดีหญิงสาวแท้ของครอบครัวที่โดดเด่น.
Wei Luo กระพริบตาดวงตาของเธอถาม: "สิ่งที่สุภาพบุรุษจะสอนเรา? ผมเคยได้ยินว่าที่สามและสี่พี่ชายกำลังเรียนหนังสือเพลง (คอลเลกชันของบทกวี) ผมยังต้องการที่จะเรียนรู้. "
Wei คุหัวเราะตบหัวของเธอ" มันเร็วเกินไปสำหรับคุณที่จะเรียนหนังสือเพลง . ให้สุภาพบุรุษสอนคุณสามตัวละครคลาสสิกครั้งแรกและวิธีการเขียนตัวอักษรทั้งหมด. "คิดเกี่ยวกับมันเขาก็รู้สึกผิดต่ออา Luo เพื่อให้เขาได้มากขึ้นน้ำใจของเธอ" ทุกวันหลังจากการบรรยายของคุณอา Luo สามารถมา จากการศึกษาของฉันและฉันจะตรวจสอบความคืบหน้าของคุณเอง. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อาหลัวคือหิวมาก ตั้งแต่ที่เธอไม่สามารถละเลยกระเพาะอาหารของเธอเอง เธอจงใจก้มเก็บมรกตหูฉลามเกี๊ยวระหว่างตะเกียบของเธอ : " แล้วพ่อต้องการจะบอกอะไรฉัน โธ่ พ่อ อาหลัว เอื้อมไม่ถึง . . . . . . "จานนี้เป็นสิ่งที่เว่ยเจิง ชอบกินมากที่สุด เพื่อให้ชายหญิงได้เคยวางไว้ในด้านหน้าของเธอ เมื่อครู่ เว่ยเจิงได้ spitefully ประกาศไม่กินและ Wei คุงมีจิตใจที่จะให้การศึกษาแก่เธอโดยให้เธอประสบอุปสรรคบางอย่าง ไม่งั้นเธอจะกลายเป็นความจงใจกับทุกอย่าง ตอนนี้เขาพูดกับหญิง : " จานนี้ในด้านหน้าของคุณ 4 .เว่ยเจิงเคยบอกว่าเธอจะไม่กิน ในความโกรธ เธอร้องไห้ตลอดทั้งคืน และร้องไห้ยังบริโภคพลังงาน ดังนั้นตอนนี้เธอยังอย่างหิว เธอหมายถึง Wei คุงแกล้งเธอให้แม่ของเธอเข้าร่วมพวกเขา เธอไม่ได้คาดหวังว่าไม่เพียง แต่เขาจะไม่ปลอบหล่อน แต่ก็ยังให้อาหารจานโปรดของเธอให้ Wei หลอ ! รู้สึกผิด เธออยากจะร้องไห้ แต่เธอก็คิดคำว่า มาดาม ดู ได้พูดกับเธอเมื่อวาน ยับยั้งตัวเองและทนและเก็บน้ำตาของเธอกลับมา เธอจะไม่ร้องไห้ แม่บอกว่ามันใช้ไม่ได้ร้องไห้ เธอต้องคิดหาวิธีที่จะช่วยแม่และรวมตัวกับเธอเว่ยเจิง ดูอย่างใจจดใจจ่อที่ Emerald หูฉลามเกี๊ยวที่ถูกวางในด้านหน้าของ Wei หลอ . หนึ่งในจานของซาลาเปาและหนึ่งใช้ปรุงเป็นสลัดจานเดียวที่ยังคงอยู่ในด้านหน้าของเธอ อาหารที่เธอไม่ชอบเว่ย หลัว แกล้งทำเป็นไม่เห็นสายตาของเว่ยเจิง และยึดเป็นมรกต หูฉลามเกี๊ยวระหว่างตะเกียบของเธอให้ฉางหง " Changhong , กินอีกสิ ป้าสี่ กล่าวว่า ถ้าคุณกินมาก คุณจะเติบโตสูงได้เร็วขึ้น .ได้ยินประโยคสุดท้าย Changhong ยกขึ้นดวงตาของเขามองเธอ " ก็ยังให้ฉันเติบโตสูงขึ้นกว่าที่คุณ ? "อายุขนาดนี้ ผู้หญิงโตเร็วกว่าผู้ชาย ทั้งที่พวกเขาเกิดวันเดียวกัน อาหลัวตัวสูงกว่า Changhong ครึ่งนิ้วอาหลัวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม : " แน่ใจว่า มันสามารถ "เธอได้พูดคุยกับ Changhong อย่างกลมกลืน พูด และ หัวเราะ กับ เหว่ย คุง บางครั้งใส่ประโยคหรือสอง ไม่มีใครเอาความคิดริเริ่มที่จะคุยกับเว่ยเจิง ทำให้เธอเหมือนเป็นคนนอกเคยมีมาดาม ดู ก่อน ที่ สมบูรณ์ ก็รักเธอ และแม้แต่ตัวตนให้เธอ แม้ว่าเธอได้ห้า ตอนนี้มาดาม ดู ไม่มี จริงๆแล้วเธอไม่ได้เลี้ยงเองอาหลัวกับ Changhong กินเสร็จแล้ว ในขณะที่เธอยังขี้เกียจหยิบอาหาร Wei คุงถักคิ้วของเขา พูดกับเด็ก : " ฉันได้เชิญผู้ชายสำหรับคุณ เขาจะสอนวิธีอ่านและเขียน สุภาพบุรุษจะมาพรุ่งนี้ คุณควรไปพบเขาก่อน อย่าลืมทักทายกันอย่างถูกต้อง มีบอกว่า เขาหันไป Wei Luo และเว่ยเจิ้ง " สำหรับคุณสองคน ผมก็เชิญติวเตอร์หญิง เธอจะสอนมารยาทและมารยาท อาเจิ้ง เป็นพฤติกรรมที่วันนี้โยนตะเกียบเกิดขึ้นอีกไม่ได้ "เว่ยเจิงก็เงียบ ไม่ได้สนใจเรื่องกวดวิชา Wei หลัว บนมืออื่น ๆที่กำลังรอคอยที่จะมันมากในชาติก่อนของเธอเธอได้เติบโตในครอบครัวของชาวนา เคยมีนักวิชาการคนหนึ่งในหมู่บ้านนั้น ถูกคนที่รู้หนังสือ . แม้ว่าเธอได้เรียนน้อย ก็มีไม่เพียงพอ โดยเฉพาะเมื่อเธอได้กลับไปยังเมืองหลวงที่ 15 เธอได้มากขึ้น รู้สึกว่าช่องว่างระหว่างตัวเองและหญิงสูงศักดิ์คนอื่นๆ มารยาทของผู้อื่นได้รับการยกระดับ และงดงาม แม้ว่าพวกเขายังคงยืนอยู่ พวกเขาจะดึงดูดความสนใจ หน้าของเธอเองก็สวย แต่เธอไม่ได้มีชนิดของแบริ่ง พวกเขาจะได้ เธอจึงได้ลดลงระยะสั้นในการเปรียบเทียบเธอยังเป็นเด็กแล้ว และไม่ได้รู้จักกันเลย มีการเติบโตขึ้นในสถานการณ์เหล่านั้น ช่องว่างได้กลายเป็นชัดเจนมากขึ้นดังนั้น เธอต้องใช้ประโยชน์จากความจริงที่ว่าเธออยู่ในบริเวณแม้กับหญิงสูงศักดิ์คนอื่นๆที่จุดนี้ในเวลา เธอกระตือรือร้นมากที่จะศึกษากวีนิพนธ์และมารยาท สิ่งที่เธอที่ผ่านมาตนเองไม่เคยเรียนรู้ เธอต้องการที่จะทำมันทั้งหมดและกลายเป็นของแท้ดีพันธุ์สาวน้อยจากตระกูลที่มีชื่อเสียงWei หลัว เบิ่งตา เธอถามว่า " อะไรคือเขาจะสอนเรา ผมเคยได้ยินว่า สามและสี่พี่ชายได้ศึกษาหนังสือของเพลง ( กลอน ) , ฉันยังต้องการที่จะเรียนรู้ " .Wei คุงหัวเราะ ลูบหัวเธอ " มันเร็วเกินไปสำหรับคุณที่จะเรียนหนังสือเพลง ให้เขาสอนคุณทั้งสามตัวละครคลาสสิกครั้งแรก และวิธีการเขียนตัวอักษร " คิดเกี่ยวกับมัน เขารู้สึกผิดต่ออาหลัว ดังนั้นเขาก็เกรงใจเธอ ทุกๆวัน อาหลัว นักศึกษาสามารถเข้ามาศึกษาของฉันและฉันจะตรวจสอบความคืบหน้าของคุณเอง . "