Yun Canghai’s sudden roar scared Yu

Yun Canghai’s sudden roar scared Yun Che and caused him to jump. He immediately turned around, and surprisingly saw Yun Canghai’s whole face distort, his eyes were so excited that a frightening layer of crimson red covered it. His right hand clawed forward and his whole body desperately struggled, which brought about rushing sounds on the chain.

This exaggerated reaction caused Yun Che to suddenly ask: “You’ve seen this thing before?”

As he spoke, he hurriedly held up the pendent before Yun Canghai’s eyes. Then, he opened up the pendant, exposing the extremely ordinary small mirror within the pendant.

Yun Canghai’s eyes focused extremely hard on that mirror. Both eyeballs trembled, as if they were going to fall out from his eye sockets. After a brief moment of silence, his struggling body became more severe, as he fiercely roared: “Where did you get this thing!! Why would it be with you… speak! Why is it with you! Speak!!”

Yun Canghai’s reaction completely showed that he knew what the thing in his hand was. Not only did he recognize it, it seemed extremely important to him. His heart was excited due to this, and he took a step back, hung it around his neck, and used the calmest voice he could muster to answer: “When I was born, it was already with me. It was the only thing my birth parents, whom I’ve never seen, left for me… Since you recognize it, can you tell me what it actually is? Who is the original owner of this item? The two who put it on me… are most likely to be my birth parents!”

The air instantly coagulated.

The two were both excited, as both stared at the other with wide eyes… Yun Che longed for his answer. This pendant was the one and only hope of knowing his past, and was the key to finding his parents. Today, he finally found someone who recognized it, and in front of him, Yun Canghai’s gaze went from intense to dull… more and more dull…

“This is… what your parents… left for you?” He looked at Yun Che and asked with a slow, hoarse voice that had difficulty speaking.

“Yes!” Yun Che nodded, lifting up the pendant. Breathing in deeply, he said: “Not long after I was born, my parents were being hunted down, and an intimate friend of my birth parents, who was my adoptive father, secretly swapped his son with me to protect my life… After my parents left, there were no more messages, and the only thing they left with me was this pendant! Since I was young, I wore it with me, because it is the only proof that I have to find my parents! Since you recognize it, then, do you know who left it with me… Who my biological parents are?”

Yun Che, who urgently desired to know the answer said as much as he could possibly know. His eyes open wide open expectantly, waiting for the news he wanted from Yun Canghai’s mouth. As he narrated what he knew, the expression in Yun Canghai’s eyes trembled more and more violently. So much that… more and more tears flashed around.

Yun Canghai’s extended right hand was stiff in the air and he spasmed for a while without putting his hands down. Or maybe… under the extreme excitement, he forgot how to control his own body. He stared at Yun Che, not blinking for the whole while. After Yun Che finished speaking, his lips were agape, but he didn’t make a noise. It wasn’t until a long time later that his trembling voice said incomprehensibly: “Child… you… you… this year… how… how old are you?”

“Nineteen.” Yun Che replied. He just had his birthday this time last month. He was exiled from his family at sixteen, and it had nearly been three years since he’d been forced away from Grandfather and Little Aunt.

“Nineteen… Nineteen… Nineteen…” Yun Canghai murmured, and each time, the expression in his eyes became more and more uncertain. His stiff arm in the air moved, and his fingers becoming a relatively soft posture: “You… come here… show me your left hand… don’t be scared, I won’t hurt you, and won’t snatch your stuff… show me your left hand…”

Yun Canghai’s expression became incomparably strange, surprising Yun Che for a bit. But from Yun Canghai’s gaze, he could not find any malice or chill. He only hesitated for a moment, then took two steps forward and extended his left hand.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เสียงคำรามทันทียุ Canghai กลัวยุ Che และทำให้เขากระโดด เขาหันไปรอบ ๆ ทันที กจู่ ๆ เห็นยุ Canghai หน้าทั้งบิดเบือน ตาของเขาได้ตื่นเต้นว่า ชั้นน่ากลัวสีแดงสีแดงเข้มครอบคลุมมันมาก เล็บสั้นมือขวาไปข้างหน้า และร่างกายของเขาทั้งหมด ต่อสู้ ซึ่งนำเกี่ยวกับวิ่งเสียงบนสายปฏิกิริยานี้ exaggerated เกิดยุ Che ก็ถาม: "คุณเคยเห็นสิ่งนี้ก่อน"เป็นพูด เขารีบจัดขึ้นแขวนก่อนตายุ Canghai แล้ว เขาเปิดจี้ กระจกเล็กธรรมดามากภายในจี้เปิดเผยตายุ Canghai เน้นหนักมากในกระจกนั้น ตาทั้งสอง trembled ว่าพวกเขาจะตกออกจากซ็อกเก็ตตาของเขา หลังจากช่วงเวลาสั้น ๆ ของความเงียบ ร่างกายของเขาดิ้นรนเป็นรุนแรงมากขึ้น เป็นถึงพริกถึงขิง roared: "ที่คุณได้รับสิ่งนี้!! ทำไมจะจะจะกับคุณ...พูด ทำไมเป็นคุณ พูด!!"ยุ Canghai ปฏิกิริยาสมบูรณ์แสดงให้เห็นว่า เขารู้ว่าสิ่งที่มือของเขาได้ ไม่เพียงแต่ ได้เขารู้จัก เหมือนสำคัญมากกับเขา หัวใจตื่นเต้นเนื่องจากนี้ และเขาเอาขั้นตอนกลับ แขวนรอบคอของเขา และใช้เสียงใสที่เขาสามารถชุมนุมตอบ: "เมื่อผมเกิด ได้อยู่กับฉัน ก็เฉพาะสิ่งเกิดพ่อแม่ของฉัน ซึ่งพันธุ์ ปล่อยฉัน... ตั้งแต่รู้จัก สามารถคุณบอกเรื่องจริงคืออะไร เจ้าของเดิมของสินค้านี้คือใคร สองที่เก็บไว้ใน me. .. มักจะถูกพ่อเกิด"Coagulated อากาศทันทีทั้งสองได้ทั้งตื่นเต้น เป็นทั้งจ้องไปที่อื่น ๆ ที่มีสายตาที่กว้าง... Che ยุปรารถนาสำหรับคำตอบของเขา จี้นี้หนึ่งและเท่านั้นความหวังของการรู้อดีตของเขา และเป็นกุญแจสำคัญที่จะค้นหาพ่อ วันนี้ เขาก็พบคนที่รู้จักมัน และหน้าเขา ยุ Canghai สายตาไปจากเข้ม...ทู่ทู่มาก..."หมู่เกาะนี้... อะไรพ่อแม่...ซ้ายสำหรับคุณ? " เขามองยุ Che และถาม ด้วยเสียงช้า เครือที่มีปัญหาในการพูด"ใช่" Che ยุพยักหน้า ยกจี้ เขาหายใจในลึก กล่าวว่า: "ไม่นานหลังจากผมเกิด พ่อแม่ของฉันมีการล่าสัตว์หรือค้าลง และเป็นเพื่อนคู่ใจของพ่อเกิด เจ้าพ่อ adoptive แอบสลับบุตรกับฉันเพื่อปกป้องชีวิตของฉัน... หลังจากที่พ่อซ้าย มีไม่มีข้อความ และสิ่งเดียวที่เหลือกับฉันถูกจี้นี้ ตั้งแต่หนุ่ม ผมใส่มันกับฉัน เพราะเป็นหลักฐานเท่าที่มีหาพ่อ ตั้งแต่รู้จัก แล้ว คุณรู้ที่เหลือกับฉัน... พ่อชีวภาพคือใคร"ยุน Che ที่เร่งด่วนต้องการทราบคำตอบว่า เท่าที่เขาไม่อาจรู้ ตาเปิดกว้าง expectantly รอข่าวเขาต้องจากปากยุ Canghai ตามที่เขาเล่าเรื่องสิ่งที่เขารู้ นิพจน์ในยุ Canghai ตา trembled มากโหง มากว่าน้ำตา มากถ่ายสถานยุ Canghai ขวามือขยายได้แข็งในอากาศและเขา spasmed หนึ่ง โดยวางเขาลงดูแล หรือบางที...ภายใต้ความตื่นเต้นมาก เขาลืมวิธีการควบคุมร่างกายของเขาเอง เขาจ้องไปที่ยุ Che ไม่กะพริบในขณะทั้งหมด หลังจาก Che ยุนพูดจบ ริมฝีปากของเขามีกาเป้ แต่เขาไม่ทำเสียงดัง มันไม่ได้จนนานในภายหลังว่าพระสุรเสียง trembling incomprehensibly: "เด็ก...คุณ...คุณ...ปีนี้...ว่า...เจ้าอายุเท่าใด? ""ทส่วน" Che ยุตอบกลับ เขาเพิ่งมีวันเกิดของเขาขณะนี้เดือน เขาถูกเนรเทศจากครอบครัวที่ sixteen และก็เกือบได้สามปีนับตั้งแต่เขาได้ถูกบังคับจากปู่และป้าน้อย"ทส่วน... ทส่วน... ทส่วน... " Canghai ยุ murmured และกัน นิพจน์ในสายตาของเขาก็แน่ใจมากขึ้น แขนของเขาแข็งในอากาศย้าย และนิ้วมือของเขากลายเป็น ท่าที่ค่อนข้างนุ่ม: "คุณ...มาที่นี่...แสดงมือซ้าย...ไม่กลัว ฉันจะไม่ทำร้ายคุณ และไม่แนสิ่งของ...แสดงทางซ้ายมือของคุณ..."ยุ Canghai นิพจน์เป็นแค่แปลก น่าแปลกใจ Che ยุจะ แต่จากสายตาของยุ Canghai เขาไม่สามารถค้นหาการเจ็บแค้น หรือคลาย เขาเพียง hesitated ครู่ แล้วเอาตอนสองไปข้างหน้า และขยายมือซ้ายของเขา