I scowl with frustration at myself

I scowl with frustration at myself in the mirror. Damn my hair – it just won’t behave, and damn Katherine Kavanagh for being ill and subjecting me to this ordeal. I should be studying for my final exams, which are next week, yet here I am trying to brush my hair into submission. I must not sleep with it wet. I must not sleep with it wet. Reciting this mantra several times, I attempt, once more, to bring it under control with the brush. I roll my eyes in exasperation and gaze at the pale, brown-haired girl with blue eyes too big for her face staring back at me, and give up. My only option is to restrain my wayward hair in a ponytail and hope that I look semi presentable. Kate is my roommate, and she has chosen today of all days to succumb to the flu. Therefore, she cannot attend the interview she’d arranged to do, with some mega-industri- alist tycoon I’ve never heard of, for the student newspaper. So I have been volunteered. I have final exams to cram for, one essay to finish, and I’m supposed to be working this af- ternoon, but no – today I have to drive a hundred and sixty-five miles to downtown Seattle in order to meet the enigmatic CEO of Grey Enterprises Holdings Inc. As an exceptional entrepreneur and major benefactor of our University, his time is extraordinarily precious – much more precious than mine – but he has granted Kate an interview. A real coup, she tells me. Damn her extra-curricular activities. Kate is huddled on the couch in the living room.
“Ana, I’m sorry. It took me nine months to get this interview. It will take another six to reschedule, and we’ll both have graduated by then. As the editor, I can’t blow this off. Please,” Kate begs me in her rasping, sore throat voice. How does she do it? Even ill she looks gamine and gorgeous, strawberry blonde hair in place and green eyes bright, although now red-rimmed and runny. I ignore my pang of unwelcome sympathy. “Of course I’ll go Kate. You should get back to bed. Would you like some Nyquil or Tylenol?” “Nyquil, please. Here are the questions and my mini-disc recorder. Just press record here. Make notes, I’ll transcribe it all.” “I know nothing about him,” I murmur, trying and failing to suppress my rising panic. “The questions will see you through. Go. It’s a long drive. I don’t want you to be late.” “Okay, I’m going. Get back to bed. I made you some soup to heat up later.” I stare at her fondly. Only for you, Kate, would I do this. “I will. Good luck. And thanks Ana – as usual, you’re my lifesaver.” Gathering my satchel, I smile wryly at her, then head out the door to the car. I can- not believe I have let Kate talk me into this. But then Kate can talk anyone into anything. She’ll make an exceptional journalist. She’s articulate, strong, persuasive, argumentative, beautiful – and she’s my dearest, dearest friend.
The roads are clear as I set off from Vancouver, WA toward Portland and the I-5. It’s early, and I don’t have to be in Seattle until two this afternoon. Fortunately, Kate’s lent me her sporty Mercedes CLK. I’m not sure Wanda, my old VW Beetle, would make the journey in time. Oh, the Merc is a fun drive, and the miles slip away as I floor the pedal to the metal. My destination is the headquarters of Mr. Grey’s global enterprise. It’s a huge twenty- story office building, all curved glass and steel, an architect’s utilitarian fantasy, with Grey House written discreetly in steel over the glass front doors. It’s a quarter to two when I arrive, greatly relieved that I’m not late as I walk into the enormous – and frankly intimi- dating – glass, steel, and white sandstone lobby. Behind the solid sandstone desk, a very attractive, groomed, blonde young woman smiles pleasantly at me. She’s wearing the sharpest charcoal suit jacket and white shirt I have ever seen. She looks immaculate. “I’m here to see Mr. Grey. Anastasia Steele for Katherine Kavanagh.” “Excuse me one moment, Miss Steele.” She arches her eyebrow slightly as I stand self- consciously before her. I am beginning to wish I’d borrowed one of Kate’s formal blazers rather than wear my navy blue jacket. I have made an effort and worn my one and only skirt, my sensible brown knee-length boots and a blue sweater. For me, this is smart. I tuck one of the escaped tendrils of my hair behind my ear as I pretend she doesn’t intimidate me. “Miss Kavanagh is expected. Please sign in here, Miss Steele. You’ll want the last elevator on the right, press for the twentieth floor.” She smiles kindly at me, amused no doubt, as I sign in. She hands me a security pass that has VISITOR very firmly stamped on the front. I can’t help my smirk. Surely it’s obvious that I’m just visiting. I don’t fit in here at all. Nothing changes, I inwardly sigh. Thanking her, I walk over to the bank of elevators past
the two security men who are both far more smartly dressed than I am in their well-cut black suits. The elevator whisks me with terminal velocity to the twentieth floor. The doors slide open, and I’m in another large lobby – again all glass, steel, and white sandstone. I’m confronted by another desk of sandstone and another young blonde woman dressed impec- cably in black and white who rises to greet me. “Miss Steele, could you wait here, please?” She points to a seated area of white leather chairs. Behind the leather chairs is a spacious glass-walled meeting room with an equally spa- cious dark wood table and at least twenty matching chairs around it. Beyond that, there is a floor-to-ceiling window with a view of the Seattle skyline that looks out through the city toward the Sound. It’s a stunning vista, and I’m momentarily paralyzed by the view. Wow. I sit down, fish the questions from my satchel, and go through them, inwardly curs- ing Kate for not providing me with a brief biography. I know nothing about this man I’m about to interview. He could be ninety or he could be thirty. The uncertainty is galling, and my nerves resurface, making me fidget. I’ve never been comfortable with one-on-one interviews, preferring the anonymity of a group discussion where I can sit inconspicuously at the back of the room. To be honest, I prefer my own company, reading a classic British novel, curled up in a chair in the campus library. Not sitting twitching nervously in a colos- sal glass and stone edifice. I roll my eyes at myself. Get a grip, Steele. Judging from the building, which is too clinical and modern, I guess Grey is in his forties: fit, tanned, and fair-haired to match the rest of the personnel. Another elegant, flawlessly dressed blonde comes out of a large door to the right. What is it with all the immaculate blondes? It’s like Stepford here. Taking a deep breath, I stand up. “Miss Steele?” the latest blonde asks. “Yes,” I croak, and clear my throat. “Yes.” There, that sounded more confident. “Mr. Grey will see you in a moment. May I take your jacket?” “Oh please.” I struggle out of the jacket. “Have you been offered any refreshment?” “Um – no.” Oh dear, is Blonde Number One in trouble? Blonde Number Two frowns and eyes the young woman at the desk. “Would you like tea, coffee, water?” she asks, turning her attention back to me. “A glass of water. Thank you,” I murmur. “Olivia, please fetch Miss Steele a glass of water.” Her voice is stern. Olivia scoots up immediately and scurries to a door on the other side of the foyer. “My apologies, Miss Steele, Olivia is our new intern. Please be seated. Mr. Grey will be another five minutes.” Olivia returns with a glass of iced water. “Here you go, Miss Steele.” “Thank you.” Blonde Number Two marches over to the large desk, her heels clicking and echoing on the sandstone floor. She sits down, and they both continue their work.
Perhaps Mr. Grey insists on all his employees being blonde. I’m wondering idly if that’s legal, when the office door opens and a tall, elegantly dressed, attractive African- American man with short dreads exits. I have definitely worn the wrong clothes. He turns and says through the door. “Golf, this week, Grey.” I don’t hear the reply. He turns, sees me, and smiles, his dark eyes crinkling at the corners. Olivia has jumped up and called the elevator. She seems to excel at jumping from her seat. She’s more nervous than me! “Good afternoon ladies,” he says as he departs through the sliding door. “Mr. Grey will see you now, Miss Steele. Do go through,” Blonde Number Two says. I stand rather shakily trying to suppress my nerves. Gathering up my satchel, I abandon my glass of water and make my way to the partially open door. “You don’t need to knock – just go in.” She smiles kindly. I push open the door and stumble through, tripping over my own feet, and falling head first into the office. Double crap – me and my two left feet! I am on my hands and knees in the doorway to Mr. Grey’s office, and gentle hands are around me helping me to stand. I am so em- barrassed, damn my clumsiness. I have to steel myself to glance up. Holy cow – he’s so young. “Miss Kavanagh.” He extends a long-fingered hand to me once I’m upright. “I’m Christian Grey. Are you all right? Would you like to sit?” So young – and attractive, very attractive. He’s tall, dressed in a fine gray suit, white shirt, and black tie with unruly dark copper colored hair and intense, bright gray eyes that regard me shrewdly. It takes a moment for me to find my voice. “Um. Actually–” I mutter. If this guy is over thirty then I’m a monkey’s uncle. In a daze, I place my hand in his and we shake. As our fingers touch, I feel an odd exhilarating shiver run through me. I withdraw my hand hastily, embarrassed. Must be static. I blink rapidly, my eyelids matching my heart rate. “Miss Kavanagh is indisposed, so she sent me. I hope you don’t mind, Mr. Grey.” “And you are

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันหน้าคว่ำกับแห้วที่ตัวเองในกระจก ไอ้ผม – มันเพียงไม่ทำงาน และไอ้แคทเธอรีนคาวานอจห์กำลังป่วย และแล้วก็กดชัตเตอร์ผมนี้การทรมาน ผมควรจะเรียนสอบขั้นสุดท้ายของฉัน ซึ่งเป็นสัปดาห์ถัดไป แต่ที่นี่ฉันกำลังพยายามแปรงผมไปส่ง ฉันต้องนอนกับมันเปียก ฉันต้องนอนกับมันเปียก อ่านนี้มันตราหลายครั้ง ฉันพยายาม อีกครั้ง นำภายใต้การควบคุมด้วยแปรง ผมม้วนตา exasperation และสายตาที่สาวจาง brown-haired กับตาสีน้ำเงินที่ใหญ่เกินไปสำหรับใบหน้าของเธอจ้องมองที่ฉัน และให้ค่า ตัวเลือกของฉันเท่านั้นห้ามผม wayward ใน ponytail หวังว่า ขอดูห้องมุม เคทเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน และเธอได้เลือกวันนี้วันทั้งหมดเพื่อยอมหวัดใหญ่ ดังนั้น เธอไม่สามารถเข้าร่วมการสัมภาษณ์เธอได้จัดทำ มีผู้ประกอบการบางร็อคเพล็ก-alist ที่ฉันไม่เคยได้ยินของ สำหรับหนังสือพิมพ์ของนักเรียน ดังนั้นฉันมี volunteered มีสอบสุดท้ายเร่งสำหรับ เรียงหนึ่งให้เสร็จสิ้น และฉันควรจะทำงานนี้ af-ternoon แต่ไม่ – วันนี้ได้ขับรถเป็นร้อย และหก - ห้าไมล์เมืองซีแอตเทิลเพื่อให้ตรงกับทำนาย CEO ของเทาวิสาหกิจโฮลดิ้ง อิงค์ เป็นผู้ประกอบการที่ยอดเยี่ยมและบุญคุณที่สำคัญของมหาวิทยาลัยของเรา เวลาของเขาเป็นค่ารอง – มีค่ามากกว่าฉัน – แต่เขาได้อนุญาตให้เคทสัมภาษณ์ รัฐประหารจริง เธอบอกฉัน ไอ้เธอกิจกรรมเสริมหลักสูตร เคทถูกต้องบนโซฟาในห้องนั่งเล่น“Ana, I’m sorry. It took me nine months to get this interview. It will take another six to reschedule, and we’ll both have graduated by then. As the editor, I can’t blow this off. Please,” Kate begs me in her rasping, sore throat voice. How does she do it? Even ill she looks gamine and gorgeous, strawberry blonde hair in place and green eyes bright, although now red-rimmed and runny. I ignore my pang of unwelcome sympathy. “Of course I’ll go Kate. You should get back to bed. Would you like some Nyquil or Tylenol?” “Nyquil, please. Here are the questions and my mini-disc recorder. Just press record here. Make notes, I’ll transcribe it all.” “I know nothing about him,” I murmur, trying and failing to suppress my rising panic. “The questions will see you through. Go. It’s a long drive. I don’t want you to be late.” “Okay, I’m going. Get back to bed. I made you some soup to heat up later.” I stare at her fondly. Only for you, Kate, would I do this. “I will. Good luck. And thanks Ana – as usual, you’re my lifesaver.” Gathering my satchel, I smile wryly at her, then head out the door to the car. I can- not believe I have let Kate talk me into this. But then Kate can talk anyone into anything. She’ll make an exceptional journalist. She’s articulate, strong, persuasive, argumentative, beautiful – and she’s my dearest, dearest friend.The roads are clear as I set off from Vancouver, WA toward Portland and the I-5. It’s early, and I don’t have to be in Seattle until two this afternoon. Fortunately, Kate’s lent me her sporty Mercedes CLK. I’m not sure Wanda, my old VW Beetle, would make the journey in time. Oh, the Merc is a fun drive, and the miles slip away as I floor the pedal to the metal. My destination is the headquarters of Mr. Grey’s global enterprise. It’s a huge twenty- story office building, all curved glass and steel, an architect’s utilitarian fantasy, with Grey House written discreetly in steel over the glass front doors. It’s a quarter to two when I arrive, greatly relieved that I’m not late as I walk into the enormous – and frankly intimi- dating – glass, steel, and white sandstone lobby. Behind the solid sandstone desk, a very attractive, groomed, blonde young woman smiles pleasantly at me. She’s wearing the sharpest charcoal suit jacket and white shirt I have ever seen. She looks immaculate. “I’m here to see Mr. Grey. Anastasia Steele for Katherine Kavanagh.” “Excuse me one moment, Miss Steele.” She arches her eyebrow slightly as I stand self- consciously before her. I am beginning to wish I’d borrowed one of Kate’s formal blazers rather than wear my navy blue jacket. I have made an effort and worn my one and only skirt, my sensible brown knee-length boots and a blue sweater. For me, this is smart. I tuck one of the escaped tendrils of my hair behind my ear as I pretend she doesn’t intimidate me. “Miss Kavanagh is expected. Please sign in here, Miss Steele. You’ll want the last elevator on the right, press for the twentieth floor.” She smiles kindly at me, amused no doubt, as I sign in. She hands me a security pass that has VISITOR very firmly stamped on the front. I can’t help my smirk. Surely it’s obvious that I’m just visiting. I don’t fit in here at all. Nothing changes, I inwardly sigh. Thanking her, I walk over to the bank of elevators past the two security men who are both far more smartly dressed than I am in their well-cut black suits. The elevator whisks me with terminal velocity to the twentieth floor. The doors slide open, and I’m in another large lobby – again all glass, steel, and white sandstone. I’m confronted by another desk of sandstone and another young blonde woman dressed impec- cably in black and white who rises to greet me. “Miss Steele, could you wait here, please?” She points to a seated area of white leather chairs. Behind the leather chairs is a spacious glass-walled meeting room with an equally spa- cious dark wood table and at least twenty matching chairs around it. Beyond that, there is a floor-to-ceiling window with a view of the Seattle skyline that looks out through the city toward the Sound. It’s a stunning vista, and I’m momentarily paralyzed by the view. Wow. I sit down, fish the questions from my satchel, and go through them, inwardly curs- ing Kate for not providing me with a brief biography. I know nothing about this man I’m about to interview. He could be ninety or he could be thirty. The uncertainty is galling, and my nerves resurface, making me fidget. I’ve never been comfortable with one-on-one interviews, preferring the anonymity of a group discussion where I can sit inconspicuously at the back of the room. To be honest, I prefer my own company, reading a classic British novel, curled up in a chair in the campus library. Not sitting twitching nervously in a colos- sal glass and stone edifice. I roll my eyes at myself. Get a grip, Steele. Judging from the building, which is too clinical and modern, I guess Grey is in his forties: fit, tanned, and fair-haired to match the rest of the personnel. Another elegant, flawlessly dressed blonde comes out of a large door to the right. What is it with all the immaculate blondes? It’s like Stepford here. Taking a deep breath, I stand up. “Miss Steele?” the latest blonde asks. “Yes,” I croak, and clear my throat. “Yes.” There, that sounded more confident. “Mr. Grey will see you in a moment. May I take your jacket?” “Oh please.” I struggle out of the jacket. “Have you been offered any refreshment?” “Um – no.” Oh dear, is Blonde Number One in trouble? Blonde Number Two frowns and eyes the young woman at the desk. “Would you like tea, coffee, water?” she asks, turning her attention back to me. “A glass of water. Thank you,” I murmur. “Olivia, please fetch Miss Steele a glass of water.” Her voice is stern. Olivia scoots up immediately and scurries to a door on the other side of the foyer. “My apologies, Miss Steele, Olivia is our new intern. Please be seated. Mr. Grey will be another five minutes.” Olivia returns with a glass of iced water. “Here you go, Miss Steele.” “Thank you.” Blonde Number Two marches over to the large desk, her heels clicking and echoing on the sandstone floor. She sits down, and they both continue their work.Perhaps Mr. Grey insists on all his employees being blonde. I’m wondering idly if that’s legal, when the office door opens and a tall, elegantly dressed, attractive African- American man with short dreads exits. I have definitely worn the wrong clothes. He turns and says through the door. “Golf, this week, Grey.” I don’t hear the reply. He turns, sees me, and smiles, his dark eyes crinkling at the corners. Olivia has jumped up and called the elevator. She seems to excel at jumping from her seat. She’s more nervous than me! “Good afternoon ladies,” he says as he departs through the sliding door. “Mr. Grey will see you now, Miss Steele. Do go through,” Blonde Number Two says. I stand rather shakily trying to suppress my nerves. Gathering up my satchel, I abandon my glass of water and make my way to the partially open door. “You don’t need to knock – just go in.” She smiles kindly. I push open the door and stumble through, tripping over my own feet, and falling head first into the office. Double crap – me and my two left feet! I am on my hands and knees in the doorway to Mr. Grey’s office, and gentle hands are around me helping me to stand. I am so em- barrassed, damn my clumsiness. I have to steel myself to glance up. Holy cow – he’s so young. “Miss Kavanagh.” He extends a long-fingered hand to me once I’m upright. “I’m Christian Grey. Are you all right? Would you like to sit?” So young – and attractive, very attractive. He’s tall, dressed in a fine gray suit, white shirt, and black tie with unruly dark copper colored hair and intense, bright gray eyes that regard me shrewdly. It takes a moment for me to find my voice. “Um. Actually–” I mutter. If this guy is over thirty then I’m a monkey’s uncle. In a daze, I place my hand in his and we shake. As our fingers touch, I feel an odd exhilarating shiver run through me. I withdraw my hand hastily, embarrassed. Must be static. I blink rapidly, my eyelids matching my heart rate. “Miss Kavanagh is indisposed, so she sent me. I hope you don’t mind, Mr. Grey.” “And you are

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันทำหน้าบึ้งตึงกับเสียงที่ตัวเองในกระจก ไอ้ผมซึ่งก็ไม่ทำตัวดีๆ และตายแคทเธอรีน Kavanagh เป็นป่วยและลงโทษฉันแสนสาหัสนี้ ฉันควรจะอ่านหนังสือสอบครั้งสุดท้าย ซึ่งในสัปดาห์หน้า แต่ที่นี่ฉันพยายามที่จะแปรงผมของฉันในการส่ง ผมจะไม่นอนกับมันเปียก ผมจะไม่นอนกับมันเปียก ท่องมนต์นี้หลายครั้ง ฉันพยายามอีกครั้งนำภายใต้การควบคุมด้วยแปรง ผมม้วนตาของฉันในความฉุนเฉียวและเหลือบมองหญิงสาวผมสีน้ำตาลอ่อน กับดวงตาสีฟ้าขนาดใหญ่เกินไปสําหรับเธอ ใบหน้าที่จ้องมองกลับมาที่ฉัน และยอมแพ้ มีทางเดียว คือ ยับยั้งผมเอาแต่ใจ ผมมัดเป็นหางม้า และหวังว่า ผมมองกึ่งเรียบร้อย เคทเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน และ เธอได้เลือกวันนนี้ว่าจะยอมให้ไข้หวัดใหญ่ ดังนั้นเธอไม่สามารถเข้าร่วมการสัมภาษณ์ เธอจะจัดทำ มีบาง เมก้า อุตสาหกรรม - alist Tycoon ผมไม่เคยได้ยินจากในหนังสือพิมพ์นักศึกษา ดังนั้นผมจึงได้รับอาสา ฉันมีการสอบปลายภาคติวสำหรับหนึ่งเรียงความเสร็จ และผมก็ต้องทำงาน ternoon AF - นี้แต่สำหรับวันนี้ผมต้องขับรถหนึ่งร้อยหกสิบห้าไมล์จากตัวเมืองซีแอตเทิลเพื่อพบซีอีโอลึกลับของเกรย์วิสาหกิจ Holdings Inc . เป็นผู้ประกอบการที่ยอดเยี่ยมและผู้สนับสนุนหลักของมหาวิทยาลัย เวลาของเขามีค่ามากเป็นพิเศษและมีค่ามากกว่า–ของผม แต่เขาได้อนุญาตให้ เคท สัมภาษณ์ รัฐประหารจริง เธอบอกฉัน โธ่เอ้ยหลักสูตรกิจกรรมเคทกำลังเบียดเสียดกันอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น .
" เอน่า ฉันขอโทษ ข้าใช้เวลาเก้าเดือนที่จะได้รับการสัมภาษณ์ มันต้องใช้เวลาอีกหกใหม่ และเราก็จะได้เรียนจบแล้ว เป็นบรรณาธิการ ผมไม่ได้เป่าออก กรุณา " เคทขอฉันเธอเสียงแหบ เสียง เจ็บคอ เธอทำได้ยังไง ? แม้ป่วย เธอดูเด็กเร่ร่อน และสวยงามสตรอเบอร์รี่สีบลอนด์ในสถานที่และดวงตาสีเขียวสดใส แม้ตอนนี้ แดงขอบ และไหลออก ผมไม่สนใจปางของฉันไม่สงสาร " แน่นอนผมจะไป เคท คุณควรกลับไปที่เตียง ทานยาแก้หวัด หรือไทลินอล ? " ยาแก้หวัดด้วยครับ ที่นี่มีคำถามและมินิดิสก์บันทึก เพียงแค่กดบันทึกที่นี่ ทำบันทึก ผมจะคัดลอกทั้งหมด . " " ฉันรู้ว่าไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขา " ผมบ่นเลยพยายาม และล้มเหลวที่จะปราบปรามของฉันเพิ่มขึ้นตื่นตระหนก " สงสัยจะเห็นคุณผ่าน ไป มันไกลนะ ฉันไม่อยากให้คุณเป็นสาย " " โอเค ฉันกำลังจะไป กลับไปที่เตียง ฉันทำซุปให้ร้อนขึ้นนะ " ผมมองเธอด้วยความรัก แต่เธอ , เคท ผมจะทำแบบนี้ " ผมจะ โชคดี และขอบคุณอานา–ตามปกติ คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉัน " รวบรวมย่าม ฉันยิ้มอย่างขบขันแกมเหน็บแนมเธอจากนั้นมุ่งหน้าออกประตูรถ ผมไม่ได้เชื่อผมให้เคทพูดเรื่องนี้กับฉัน แต่เคทก็สามารถคุยกันได้ใครบ้าง เธอจะเป็นนักข่าวพิเศษ เธอออกเสียง , แข็งแรง , โน้มน้าวใจ , argumentative –สวยงามและเธอที่รัก เพื่อนรัก .
ถนนโล่ง ผมออกเดินทางจาก Vancouver , WA ต่อพอร์ทแลนด์ และ 5 . มันเร็วไปและฉันไม่ได้อยู่ในซีแอตเทิล จนถึงบ่ายสองวันนี้ โชคดีที่เคทให้ฉันยืมเธอ clk เบนซ์สปอร์ต . ผมไม่แน่ใจว่าแวนด้า , ด้วง VW เก่าของผม จะทำให้การเดินทางในเวลา โอ้ เบนซ์เป็น ขับสนุก และไมล์ออกไปเป็นชั้นพื้นเหยียบกับโลหะ ปลายทางของฉันคือสำนักงานใหญ่ของมิสเตอร์เกรย์ Global Enterprise มันใหญ่มาก 20 - อาคารสำนักงานเรื่องทั้งหมด กระจกโค้ง และเหล็ก มีสถาปนิก utilitarian แฟนตาซี กับสีเทาเขียนอย่างระมัดระวังในบ้านเหล็กผ่านกระจกด้านหน้าประตู มันเป็นไตรมาสที่ 2 เมื่อฉันมาถึง โล่งใจอย่างมาก ที่ฉัน ไม่ ช้า ขณะที่ผมเดินเข้าไปและใหญ่หลวงและตรงไปตรงมา intimi - Dating –แก้ว เหล็ก และหินทรายสีขาวบริเวณล็อบบี้ หลังโต๊ะหินทรายทึบ มีเสน่ห์มาก ดูแลเป็นอย่างดี ,สีบลอนด์สาวยิ้มจ๋อยเลย เธอสวมชุดถ่านคมชัดเสื้อและเสื้อสีขาวที่ผมเคยเห็น เธอดูบริสุทธิ์ " ฉันมาที่นี่เพื่อจะพบคุณเกรย์ อนา อิวาโนวิช สตีล แคทเธอรีน คาวานาก " " ขอโทษครับ คุณสตีล " เธอโค้งคิ้วของเธอเล็กน้อย ขณะที่ผมยืนด้วยตนเองอย่างมีสติก่อนเธอผมเริ่มอยากยืมของเคทอย่างเป็นทางการ blazers แทนที่จะสวมเสื้อสีน้ำเงินนาวี ฉันพยายามและสวมใส่หนึ่งของฉันและกระโปรงเท่านั้น ผมสีน้ำตาลยาวแค่เข่า รองเท้าที่เหมาะสม และเสื้อยืดสีฟ้า สำหรับผม นี่คือ สมาร์ท ฉันทักคนหนีต้นของผมหลังหูของฉัน ฉันแกล้งเธอไม่ได้ข่มขู่ฉัน " คุณหนู Kavanagh คาดว่า โปรดเข้าสู่ระบบที่นี่คุณสตีล . คุณจะต้องการให้ลิฟต์สุดท้ายบนขวา กดที่ชั้นยี่สิบ " เธอยิ้มละม่อม ฉันขำอย่างไม่ต้องสงสัย ผมลงใน เธอจับมือฉันรักษาความปลอดภัยผ่านที่มีผู้เข้าชมมากแน่นประทับบนหน้า ฉันไม่สามารถช่วย ยิ้มเยาะฉัน แน่นอน มันชัดเจนว่า ผมแค่แวะมาเยี่ยม ฉันไม่เหมาะกับที่นี่เลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมเข้ามาถอนหายใจ ขอบคุณที่เธอผมเดินมาขึ้นลิฟต์ผ่าน
2 ความปลอดภัยผู้ชายที่ทั้งไกลตัวดีกว่าผมในของพวกเขาดี ตัดกับสีดำ ลิฟท์บางคนพุ่งเข้าฉันกับความเร็วปลายไปที่ชั้นยี่สิบ ประตูสไลด์เปิดและฉัน - ล็อบบี้ขนาดใหญ่อีกทั้ง แก้ว เหล็ก และหินทรายขาวฉันเผชิญหน้ากับอีกโต๊ะหินทราย และอีกหนุ่มผมบลอนด์ผู้หญิงแต่งตัวมแพ็ค - cably ในสีดำและสีขาวที่โผล่มาทักทายฉัน " คุณหนู สตีล คุณรอที่นี่เถอะ " เธอชี้ไปยังที่นั่ง พื้นที่ของเก้าอี้หนังสีขาว เบื้องหลังหนังเก้าอี้เป็นกำแพงกระจกกว้างขวาง ห้องประชุม สปา ไม้สีเข้มเท่ากัน cious โต๊ะและเก้าอี้ที่ตรงกันอย่างน้อยยี่สิบรอบนอกเหนือจากนั้น มีพื้นถึงเพดานหน้าต่างที่มีมุมมองของซีแอตเทิเส้นขอบฟ้าที่ มองออกไปผ่านเมืองไปทางเสียง มันคือ Vista ที่สวยงามและฉันเป็นอัมพาตชั่วขณะ โดยมุมมอง ว้าว ผมนั่งลง ปลา คำถามจากย่าม และผ่านพวกเขาภายในคำสาป - ing เคทเพื่อไม่ให้ฉันกับชีวประวัติโดยย่อ เรารู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนี้ที่ผมกำลังจะสัมภาษณ์เขาอาจเป็น 90 หรืออาจจะ 30 ความไม่แน่นอนคือ น่ารำคาญ และสมองของฉันทำงาน ทำให้ผมกระวนกระวาย . ผมไม่เคยได้รับความสะดวกสบายกับการสัมภาษณ์แบบตัวต่อตัว เลือกที่ไม่เปิดเผยชื่อของกลุ่มการสนทนาที่ฉันสามารถนั่งสงบเสงี่ยม n อยู่ที่หลังห้อง บอกตามตรง ผมชอบบริษัทของผมเอง การอ่านอังกฤษแบบคลาสสิกนวนิยาย ขดในเก้าอี้ในมหาวิทยาลัยห้องสมุดไม่ได้นั่งกระตุกอย่างหงุดหงิดใน colos - แก้วเกลือและหินคฤหาสน์ . ผมม้วนตาของฉันเอง ตั้งสติหน่อย สตีล . ดูจากตึก ซึ่งเป็นคลินิกเกินไปและทันสมัย ผมเดาว่า เกรย์คืออายุ 40 พอดี , ดำขำ , และยุติธรรมผมเพื่อให้ตรงกับส่วนที่เหลือของบุคลากร อีกอย่างไม่มีที่ติ แต่งตัวหรูหรา สีทองออกมาจากประตูใหญ่ด้านขวาแล้วมันมีทั้งหมดบริสุทธิ์สีบลอนด์ ? มันเหมือน สเต็พฟอร์ดที่นี่เลย สูดหายใจเข้าลึกๆ ผมลุกขึ้น " คุณหนู สตีลล์ ? " สาวผมบลอนด์ ล่าสุดขอ " ใช่ " ผม . . . . และล้างคอของฉัน " ครับ " นั้น ฟังดูมั่นใจมากขึ้น " ท่านเกรย์จะเห็นคุณในช่วงเวลาที่ ฉันเอาเสื้อของคุณ ? " โอ้ " ฉันถีบออกมาจากเสื้อ " คุณได้รับการเสนอเครื่องดื่มใด ๆ ? " อืม . . - ไม่