In food production, the hallmarks o

In food production, the hallmarks of traditional science include knowledge of genetic diversity, the suitability of crop varieties to different land and soil types, and the use of agronomic practices to minimise risk of crop losses. There are various options available for growing food under almost any agro-ecological condition.

It is a pity that this knowledge is rarelyused. Instead, most research establishments support the dominant system of food production that involves resource-intensive agriculture, which may work for well-off farmers on large farms, but comes at a huge ecological cost.

If rural and tribal communities in India have developed and conserved almost 100,000 varieties of rice based on knowledge of their properties, or the communities of the Andean highlands have developed thousands of varieties of potato, or those in Mexico several thousand varieties of maize, then it is because there is a strong empirical basis to this endeavour.

Policy disconnect

But governments and policymakers, even in developing countries that are home to indigenous scientific expertise, accept only Western-style science as the basis of evidence-based policymaking.

A colonial past has nurtured a 'look West' elite who take their Western inclinations into policy formulation. The education, lifestyle and ignorance of these leaders, even their rejection of indigenous traditions, have a cost for countries that confine their ability to solve problems to Western science.

It is in the global community's interest to examine all available forms of scientific knowledge and expertise. It is myopic to rely on just one approach when several are available.

Developing countries, in particular, do themselves a great disservice by neglecting the problem-solving and enriching potential of their own traditions of science, which are locally valid and accepted.

Despite India having a vast repertoire of indigenous medicine, its healthcare system is based on Western-style medicine, which is expensive and difficult to take into remote villages. The logical approach would be to rely largely on indigenous medicine and include the Western system where needed. After years of neglect for traditional medicine, this is finally beginning to happen, with efforts to include it in healthcare systems.

China has charted a different course, with the government supporting the development of both Western and traditional medicine in its healthcare system through research on what is called 'integrative medicine'. [3]

Why should systems of science be standardised, and why should academics and policymakers demand this? A scientific system's validity lies not in its being credible everywhere, but in its being credible in the culture where it was developed and where it has provided solutions.

Countries that are repositories of indigenous scientific expertise should make this mainstream. Investing adequate resources in indigenous science and expanding the base of education and training in traditional knowledge systems will help to neutralise the bias against them and assist their inclusion in official policy.

People and governments have to move away from the narrow thinking that the Western style of science is the only science there is.

Suman Sahai is founder and chair of Gene Campaign, an organisation dedicated to the conservation of genetic resources and indigenous knowledge, and to working towards ensuring food, nutrition and livelihood security for rural and tribal communities. She can be contacted at [e-mail] - See more at: http://www.scidev.net/global/indigenous/opinion/indigenous-knowledge-is-a-form-of-science-don-t-ignore-it.html#sthash.UR9QQajj.dpuf

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในการผลิตอาหาร ของวิทยาศาสตร์ดั้งเดิมรวมถึงความรู้ของความหลากหลายทางพันธุกรรม ความเหมาะสมของชนิดพืชชนิดดินและที่ดินที่แตกต่างกัน และการใช้ลักษณะทางปฏิบัติเพื่อลดความเสี่ยงของการสูญเสียพืช มีตัวเลือกต่าง ๆ สำหรับการเจริญเติบโตอาหารภายใต้เงื่อนไขเกือบทุกระบบนิเวศเกษตร ก็สงสารความรู้นี้ว่า rarelyused แทน งานวิจัยสถานประกอบการต่าง ๆ สนับสนุนระบบการผลิตอาหารที่เกี่ยวข้องกับ การเกษตรทรัพยากรสูงซึ่งอาจทำงานสำหรับสังคมเกษตรกรในฟาร์มขนาดใหญ่ แต่มาที่ต้นทุนระบบนิเวศใหญ่ ถ้าชุมชนชนบท และชนเผ่าในอินเดียมีพัฒนา และอนุรักษ์พันธุ์ข้าวเกือบ 100,000 ตามความรู้ของคุณสมบัติของพวกเขา หรือชุมชนของไฮแอนเดียนได้พัฒนาพันสายพันธุ์ของมันฝรั่ง หรือในเม็กซิโกหลายพันพันธุ์ข้าวโพด แล้วมันเป็นเพราะมีพื้นฐานเชิงประจักษ์แข็งแกร่งเพื่อพยายามนี้ นโยบายการยก แต่รัฐบาลและผู้กำหนดนโยบาย แม้ในประเทศกำลังพัฒนาที่มีความเชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์บ้านพื้นเมือง ยอมรับวิทยาศาสตร์ตะวันตกเท่านั้นเป็นพื้นฐานของ policymaking ตามหลักฐาน ผ่านมามีบ่มยอดที่ 'มองตะวันตก' ที่ใช้เวลาโคจรรอบของตะวันตกในการกำหนดนโยบาย การศึกษา ชีวิต และความไม่รู้ของผู้นำเหล่านี้ แม้แต่การปฏิเสธของพวกเขาวัฒนธรรมท้องถิ่น มีต้นทุนสำหรับประเทศที่จำกัดความสามารถในการแก้ปัญหาวิทยาศาสตร์ตะวันตก ในการตรวจสอบแบบฟอร์มทั้งหมดที่มีความรู้ทางวิทยาศาสตร์และความเชี่ยวชาญของชุมชนโลกได้ มันเป็นสายตาสั้นต้องพึ่งวิธีหนึ่งเมื่อหลาย ประเทศกำลังพัฒนา โดยเฉพาะ ทำเองอดีต โดยละเลยศักยภาพแห่งพหุ และ แก้ปัญหาของตนเองประเพณีวิทยาศาสตร์ ที่ถูกต้อง และยอมรับไม่ แม้จะมีละครใหญ่ของยาพื้นเมืองอินเดีย ระบบการดูแลสุขภาพเป็นไปตามยาตะวัน ซึ่งมีราคาแพง และยากที่จะเข้าบ้าน แนวทางตรรกะจะใช้ยาพื้นเมืองส่วนใหญ่ และรวมระบบตะวันตกที่ต้องการ หลังจากปีของการละเลยสำหรับแพทย์ นี้เป็นที่สุดเริ่มต้นเกิดขึ้น ด้วยความพยายามที่จะรวมไว้ในระบบสุขภาพ จีนมี charted หลักสูตรแตกต่างกัน กับรัฐบาลที่สนับสนุนการพัฒนาของทั้งตะวันตก และการแพทย์ในระบบการดูแลสุขภาพผ่านงานวิจัยเกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า 'ยาพิษ' [3] ทำไมควรระบบวิทยาศาสตร์ได้มาตรฐาน และทำไมควรนักวิชาการและผู้กำหนดนโยบายต้องนี้ ความถูกต้องของระบบทางวิทยาศาสตร์อยู่ไม่เป็นน่าเชื่อถือทุก แต่มันได้น่าเชื่อถือในวัฒนธรรมที่ได้รับการพัฒนาและที่มันมีให้โซลูชั่น ประเทศที่เก็บความเชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์ท้องถิ่นควรกำหนดให้เป็นหลัก ลงทุนเพียงพอทรัพยากรในท้องถิ่นวิทยาศาสตร์ และขยายฐานการศึกษาและการฝึกอบรมในระบบความรู้ดั้งเดิมจะช่วยในการลดอคติกับพวกเขา และให้ความช่วยเหลือของพวกเขารวมในทางนโยบาย คนและรัฐบาลจะต้องย้ายจากคิดแคบว่าสไตล์ของวิทยาศาสตร์คือ วิทยาศาสตร์เท่านั้นที่มี สุมานสหายเป็นผู้ก่อตั้งและประธานของแคมเปญ Gene องค์กรที่ทุ่มเท เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรพันธุกรรมและความรู้ท้องถิ่น และทำงานต่อความปลอดภัยอาหาร โภชนาการ และการดำรงชีวิตสำหรับชุมชนชนบท และชนเผ่า เธอสามารถติดต่อได้ที่ [e-mail] - ดูเพิ่มเติมที่: http://www.scidev.net/global/indigenous/opinion/indigenous-knowledge-is-a-form-of-science-don-t-ignore-it.html#sthash.UR9QQajj.dpuf

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในการผลิตอาหาร, การปฏิบัตของวิทยาศาสตร์แบบดั้งเดิมรวมถึงความรู้เกี่ยวกับความหลากหลายทางพันธุกรรมความเหมาะสมของพันธุ์พืชไปยังดินแดนและดินที่แตกต่างกันประเภทและการใช้งานของการปฏิบัติทางการเกษตรที่จะลดความเสี่ยงของการสูญเสียพืช มีตัวเลือกต่างๆที่มีอยู่สำหรับการเจริญเติบโตอาหารภายใต้เกือบทุกสภาพนิเวศเกษตรมี. มันเป็นความสงสารความรู้นี้จะ rarelyused แต่ส่วนใหญ่สถานประกอบการสนับสนุนการวิจัยระบบที่โดดเด่นของการผลิตอาหารที่เกี่ยวข้องกับการเกษตรทรัพยากรมากซึ่งอาจทำงานสำหรับเกษตรกรดีออกในฟาร์มขนาดใหญ่ แต่มาที่ค่าใช้จ่ายของระบบนิเวศขนาดใหญ่. หากชุมชนชนบทและชนเผ่าในประเทศอินเดียได้มีการพัฒนาและการอนุรักษ์ เกือบ 100,000 สายพันธุ์ของข้าวอยู่บนพื้นฐานของความรู้เกี่ยวกับคุณสมบัติของพวกเขาหรือชุมชนของที่ราบสูงแอนเดียนได้มีการพัฒนาหลายพันสายพันธุ์ของมันฝรั่งหรือผู้ที่อยู่ในเม็กซิโกหลายพันสายพันธุ์ของข้าวโพดแล้วมันเป็นเพราะมีพื้นฐานเชิงประจักษ์ที่แข็งแกร่งให้กับความพยายามนี้ . นโยบายการยกเลิกการเชื่อมต่อแต่รัฐบาลและผู้กำหนดนโยบายแม้ในประเทศที่เป็นบ้านที่เชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์พื้นเมืองพัฒนายอมรับวิทยาศาสตร์สไตล์ตะวันตกเพียงเป็นพื้นฐานของการกำหนดนโยบายตามหลักฐาน. อดีตอาณานิคมได้หล่อเลี้ยง 'ดูเวสต์' ชนชั้นสูงที่ใช้เวสเทิร์ของพวกเขา ความโน้มเอียงลงไปในการกำหนดนโยบาย การศึกษาวิถีชีวิตและความโง่เขลาของผู้นำเหล่านี้แม้ปฏิเสธประเพณีพื้นเมืองมีค่าใช้จ่ายสำหรับประเทศที่ จำกัด ขอบเขตความสามารถในการแก้ปัญหาให้กับวิทยาศาสตร์ตะวันตก. มันอยู่ในความสนใจชุมชนทั่วโลกของการตรวจสอบรูปแบบที่มีอยู่ทั้งหมดของความรู้ทางวิทยาศาสตร์และความเชี่ยวชาญ . มันเป็นสายตาสั้นที่จะพึ่งพาเพียงวิธีการหนึ่งเมื่อหลายที่มีอยู่. ประเทศกำลังพัฒนาโดยเฉพาะในการทำเองก่อความเสียหายที่ดีโดยละเลยการแก้ปัญหาและเพิ่มคุณค่าศักยภาพของขนบธรรมเนียมประเพณีของตัวเองของวิทยาศาสตร์ที่มีในท้องถิ่นที่ถูกต้องและได้รับการยอมรับ. แม้จะมีประเทศอินเดีย มีละครใหญ่ของยาพื้นเมืองระบบการดูแลสุขภาพของมันอยู่บนพื้นฐานของการแพทย์แบบตะวันตกซึ่งมีราคาแพงและยากที่จะใช้เวลาในหมู่บ้านที่ห่างไกล วิธีการจะเป็นตรรกะที่จะพึ่งพาส่วนใหญ่เกี่ยวกับยาพื้นเมืองและรวมถึงระบบเวสเทิร์ที่จำเป็น หลังจากปีของการละเลยสำหรับยาแผนโบราณนี้เป็นที่สุดเริ่มต้นที่จะเกิดขึ้นกับความพยายามที่จะรวมไว้ในระบบการดูแลสุขภาพ. จีนได้สถานที่เกิดเหตุเป็นหลักสูตรที่แตกต่างกันกับรัฐบาลสนับสนุนการพัฒนาทั้งการแพทย์ตะวันตกและแบบดั้งเดิมในระบบการดูแลสุขภาพผ่านการวิจัยเกี่ยวกับ สิ่งที่เรียกว่า 'แพทย์บูรณาการ' [3] ทำไมระบบของวิทยาศาสตร์ได้มาตรฐานและทำไมนักวิชาการและผู้กำหนดนโยบายควรจะเรียกร้องนี้หรือไม่? ความถูกต้องของระบบทางวิทยาศาสตร์ไม่ได้อยู่ในการเป็นที่น่าเชื่อถือของมันทุกที่ แต่ในการเป็นที่น่าเชื่อถือในวัฒนธรรมของตนที่ได้รับการพัฒนาและที่จะได้ให้บริการโซลูชั่น. ประเทศที่เป็นที่เก็บของความเชี่ยวชาญทางวิทยาศาสตร์พื้นเมืองควรทำหลักนี้ การลงทุนทรัพยากรที่เพียงพอในด้านวิทยาศาสตร์พื้นเมืองและการขยายฐานของการศึกษาและการฝึกอบรมในระบบความรู้แบบดั้งเดิมจะช่วยในการต่อต้านอคติกับพวกเขาและให้ความช่วยเหลือรวมของพวกเขาในการกำหนดนโยบายอย่างเป็นทางการ. คนและรัฐบาลจะต้องย้ายออกไปจากความคิดแคบ ๆ ที่สไตล์ตะวันตก วิทยาศาสตร์วิทยาศาสตร์เพียงมี. Suman สหายเป็นผู้ก่อตั้งและประธานของแคมเปญยีนองค์กรที่อุทิศตนเพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรพันธุกรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นและการทำงานที่มีต่อการสร้างความมั่นใจอาหารโภชนาการและการรักษาความปลอดภัยสำหรับการดำรงชีวิตชุมชนชนบทและชนเผ่า เธอสามารถติดต่อได้ที่ [e-mail] - ดูเพิ่มเติมได้ที่: