Attention deficit hyperactivity dis

Attention deficit hyperactivity disorder (ADHD, similar to hyperkinetic disorder in the ICD-10) is a psychiatric disorder[1][2] of the neurodevelopmental type[3][4] in which there are significant problems of attention, hyperactivity, or acting impulsively that are not appropriate for a person's age.[5] These symptoms must begin by age six to twelve and persist for more than six months for a diagnosis to be made.[6][7] In school-aged individuals inattention symptoms often result in poor school performance.

Despite being the most commonly studied and diagnosed psychiatric disorder in children and adolescents, the cause in the majority of cases is unknown. It affects about 6–7% of children when diagnosed via the DSM-IV criteria[8] and 1–2% when diagnosed via the ICD-10 criteria.[9] Rates are similar between countries and depend mostly on how it is diagnosed.[10] ADHD is diagnosed approximately three times more in boys than in girls.[11][12] About 30–50% of people diagnosed in childhood continue to have symptoms into adulthood[13] and between 2–5% of adults have the condition.[1] The condition can be difficult to tell apart from other disorders as well as that of high normal activity.[7]

ADHD management usually involves some combination of counseling, lifestyle changes, and medications. Medications are only recommended as a first-line treatment in children who have severe symptoms and may be considered for those with moderate symptoms who either refuse or fail to improve with counseling.[14]:p.317 Long-term effects of medications are not clear and they are not recommended in preschool-aged children. Adolescents and adults tend to develop coping skills which make up for some or all of their impairments.[15]

ADHD and its diagnosis and treatment have been considered controversial since the 1970s.[16] The controversies have involved clinicians, teachers, policymakers, parents, and the media. Topics include ADHD's causes, and the use of stimulant medications in its treatment.[17][18] Most healthcare providers accept ADHD as a genuine disorder, and the debate in the scientific community over ADHD mainly centers around how it is diagnosed and treated

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สมาธิ (ภาระผูกพัน คล้ายกับโรคใน ICD-10 hyperkinetic) เป็นโรคทางจิตเวช [1] [2] ของ neurodevelopmental ชนิด [3] [4] ซึ่งมีปัญหาที่สำคัญของความสนใจ เข้าร่องเข้ารอย หรือ impulsively ทำหน้าที่ที่ไม่เหมาะสมสำหรับบุคคลอายุ[5] อาการเหล่านี้ต้องเริ่มต้น ด้วยอายุหกสิบสอง และคงอยู่การวินิจฉัยจะทำกว่า 6 เดือน[6][7] ในบุคคลโรงเรียน aged inattention อาการมักจะทำประสิทธิภาพโรงเรียนยากจน

ไม่รู้จักแม้จะเป็นกันมากที่สุดศึกษา และวินิจฉัยทางจิตเวชโรคในเด็กและวัยรุ่น สาเหตุส่วนใหญ่ของกรณีและปัญหา มันมีผลกระทบต่อประมาณ 6-7% ของเด็กเมื่อวินิจฉัยผ่านเกณฑ์ DSM-IV [8] และ 1 – 2% เมื่อวินิจฉัยผ่านเกณฑ์ ICD-10[9] ราคามีลักษณะระหว่างประเทศ และขึ้นอยู่กับส่วนใหญ่วิธีวินิจฉัย[10] ภาระผูกพันมีการวินิจฉัยในเด็กผู้ชายมากกว่าในผู้หญิงประมาณ 3 เท่าเพิ่มเติม[11][12] ประมาณ 30 – 50% ของคนที่วินิจฉัยในวัยเด็กยังมีอาการ ในวัยผู้ใหญ่ได้ [13] และ ระหว่าง 2 – 5% ของผู้ใหญ่มีสภาพ[1] เงื่อนไขสามารถยากที่จะบอกจากโรคอื่นเป็นอย่างดีของกิจกรรมสูงปกติ[7]

จัดการภาระผูกพันมักจะเกี่ยวข้องกับบางชุดให้คำปรึกษา เปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต และยา เพียงแนะนำยาให้การรักษาบรรทัดแรกในเด็ก ที่มีอาการรุนแรงอาจพิจารณาสำหรับผู้ที่มีอาการปานกลางผู้ปฏิเสธ หรือล้มเหลวในการปรับปรุงพร้อมให้คำปรึกษา[14]:p.317 ผลกระทบระยะยาวของยาไม่ชัดเจน แล้วก็ไม่แนะนำในเด็กก่อนวัยเรียนเด็ก aged วัยรุ่นและผู้ใหญ่มักจะ พัฒนาทักษะการรับมือซึ่งจัดทำขึ้นสำหรับไหวสามารถของพวกเขาทั้งหมดหรือบางส่วน[15]

ภาระผูกพัน และการวินิจฉัย และรักษาได้รับการพิจารณาแย้งตั้งแต่ทศวรรษ 1970[16] controversies มีส่วนเกี่ยวข้อง clinicians ครู ผู้กำหนดนโยบาย ผู้ปกครอง และสื่อ หัวข้อรวม สาเหตุของภาระผูกพันและการใช้ยากระตุ้นในการรักษา[17][18] ที่สุดสุขภาพผู้ยอมรับภาระผูกพันเป็นความผิดปกติของแท้ และการอภิปรายในชุมชนทางวิทยาศาสตร์กว่าภาระผูกพันส่วนใหญ่ศูนย์สถานวิธีการวินิจฉัย และรักษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ขาดดุลความสนใจ hyperactivity โรค (ADHD คล้ายกับความผิดปกติ hyperkinetic ใน ICD-10) เป็นโรคจิตเวช [1] [2] ของพัฒนาการทางระบบประสาทชนิด [3] [4] ที่มีปัญหาอย่างมีนัยสำคัญของความสนใจสมาธิสั้นหรือการแสดง คึกที่ไม่เหมาะสมกับอายุของบุคคลได้. [5] อาการเหล่านี้จะต้องเริ่มต้นด้วยการหกอายุสิบสองยังคงมีอยู่กว่าหกเดือนสำหรับการวินิจฉัยที่จะทำ. [6] [7] ในบุคคลวัยเรียนไม่สนใจอาการมักจะ ส่งผลให้ประสิทธิภาพของโรงเรียนที่ไม่ดีแม้จะเป็นความผิดปกติทางจิตเวชส่วนใหญ่มีการศึกษาร่วมกันและได้รับการวินิจฉัยในเด็กและวัยรุ่นสาเหตุในส่วนใหญ่ของกรณีที่ไม่เป็นที่รู้จัก มันมีผลต่อประมาณ 6-7% ของเด็กที่ได้รับการวินิจฉัยเมื่อผ่านเกณฑ์ DSM-IV [8] และ 1-2% เมื่อได้รับการวินิจฉัยผ่าน ICD-10 เกณฑ์. [9] อัตราค่าบริการที่มีความคล้ายคลึงระหว่างประเทศและส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับวิธีการที่จะได้รับการวินิจฉัย . [10] ได้รับการวินิจฉัยโรคสมาธิสั้นประมาณสามครั้งมากขึ้นในเด็กผู้ชายมากกว่าในผู้หญิง. [11] [12] เกี่ยวกับ 30-50% ของคนที่ได้รับการวินิจฉัยในวัยเด็กยังคงมีอาการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ [13] และระหว่าง 2-5% ของผู้ใหญ่ มีสภาพ. [1] สภาพอาจเป็นเรื่องยากที่จะบอกความแตกต่างจากความผิดปกติอื่น ๆ รวมทั้งของกิจกรรมปกติสูง. [7] การจัดการสมาธิสั้นมักจะเกี่ยวข้องกับการรวมกันของการให้คำปรึกษาการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตและยาบางอย่าง ยาเป็นเพียงการแนะนำให้รักษาบรรทัดแรกในเด็กที่มีอาการรุนแรงและอาจได้รับการพิจารณาสำหรับผู้ที่มีอาการปานกลางที่อาจปฏิเสธหรือล้มเหลวในการปรับปรุงด้วยการให้คำปรึกษา [14].: p.317 ผลกระทบระยะยาวของยาไม่ได้ ที่ชัดเจนและพวกเขาจะไม่แนะนำให้ใช้ในเด็กก่อนวัยเรียนอายุ วัยรุ่นและผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาทักษะที่ทำขึ้นสำหรับบางส่วนหรือทั้งหมดของการด้อยค่าของพวกเขารับมือ. [15] สมาธิสั้นและการวินิจฉัยและการรักษาที่ได้รับการพิจารณาความขัดแย้งตั้งแต่ปี 1970. [16] การถกเถียงกันได้ที่เกี่ยวข้องกับการแพทย์ครูผู้กำหนดนโยบายและผู้ปกครอง และสื่อ หัวข้อรวมสาเหตุสมาธิสั้นและการใช้ยากระตุ้นในการรักษาของตน. [17] [18] ส่วนใหญ่ผู้ให้การดูแลสุขภาพยอมรับสมาธิสั้นเป็นโรคของแท้และการอภิปรายในชุมชนวิทยาศาสตร์ทั่วสมาธิสั้นส่วนใหญ่ศูนย์รอบวิธีการที่จะวินิจฉัยและรักษา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคสมาธิสั้น ( ADHD , คล้ายกับ hyperkinetic ความผิดปกติใน ICD-10 ) เป็นความผิดปกติทางจิต [ 1 ] [ 2 ] ของ neurodevelopmental ประเภท [ 3 ] [ 4 ] ซึ่งมีปัญหาอุปสรรคของความสนใจ hyperactivity หรือการแสดงด้วยอารมณ์ที่ไม่เหมาะสมกับวัยของบุคคล[ 5 ] อาการเหล่านี้จะต้องเริ่มต้นด้วยอายุหกถึงสิบสองและคงอยู่นานกว่าหกเดือนสำหรับการวินิจฉัยที่จะทำ . [ 6 ] [ 7 ] ในโรงเรียนแก่บุคคลที่ไม่ตั้งใจ มักมีอาการที่ยากจนในโรงเรียนการแสดงผล

แม้จะเป็นส่วนใหญ่มักศึกษาและวินิจฉัยความผิดปกติทางจิตเวชในเด็กและวัยรุ่น สาเหตุ ในส่วนใหญ่ของกรณีที่ไม่รู้จักมันมีผลกระทบต่อประมาณ 6 - 7 % ของเด็กเมื่อวิเคราะห์ผ่านเกณฑ์ dsm-iv [ 8 ] และ 1 – 2% เมื่อผ่านเกณฑ์การวินิจฉัย ICD-10 . [ 9 ] ราคาที่คล้ายคลึงกันระหว่างประเทศ และขึ้นอยู่กับว่ามันเป็นนิจ [ 10 ] ADHD เป็นนิจ ประมาณสามครั้ง ในเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิง[ 11 ] [ 12 ] ประมาณ 30 – 50 % ของคนที่ได้รับการวินิจฉัยในวัยเด็กยังคงมีอาการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ [ 13 ] และระหว่าง 2 – 5 เปอร์เซ็นต์ของผู้ใหญ่มีเงื่อนไข [ 1 ] สภาพที่สามารถยากที่จะบอกนอกเหนือจากความผิดปกติอื่น ๆเช่นเดียวกับที่ของกิจกรรมปกติสูง [ 7 ]

อาการสมาธิสั้นการจัดการมักจะเกี่ยวข้องกับบางชุดของการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิต และโรคยาเป็นเพียงการรักษาที่แนะนำ 2 ในเด็กที่มีอาการรุนแรง และอาจจะพิจารณาสำหรับผู้ที่มีอาการปานกลางผู้ปฏิเสธ หรือล้มเหลวในการปรับปรุงการปรึกษา [ 14 ] : p.317 ผลกระทบระยะยาวของโรคไม่ชัดเจน และพวกเขาจะไม่แนะนำในเด็กก่อนวัยเรียนอายุเด็กวัยรุ่นและผู้ใหญ่มีแนวโน้มที่จะพัฒนาทักษะการเผชิญปัญหา ซึ่งทำให้บางส่วนหรือทั้งหมดของความบกพร่องของพวกเขา . [ 15 ]

สั้นและการวินิจฉัยและการรักษาได้รับการพิจารณาความขัดแย้งตั้งแต่ปี 1970 . [ 16 ] ข้อโต้แย้งที่เกี่ยวข้อง ซึ่งมี ครู นอกจากนี้ ผู้ปกครอง และสื่อมวลชน หัวข้อ ได้แก่ สมาธิสั้น สาเหตุ และการใช้ยากระตุ้น ยาในการรักษา[ 17 ] [ 18 ] ส่วนใหญ่ผู้ให้บริการดูแลสุขภาพ รับ สมาธิสั้น เป็นแท้ โรค และการอภิปรายในชุมชนวิทยาศาสตร์กว่า ADHD ส่วนใหญ่ศูนย์รอบ ๆว่ามันคือการวินิจฉัยและการรักษา