Titanium dioxide (TiO2), used as a

Titanium dioxide (TiO2), used as a tracer, was
administered orally to animals following 12 hours of feeding. Recovery of the TiO2 is shown
in รูป 1 as % recovery versus time (hours). Rats fed the A1 diet showed delayed transit
relative to rats fed the A2 diet, with both groups showing delay relative to rats fed the 15 control diet. This is consistent with เบต้า-casein A1 having higher general opioid activity
than เบต้า-casein A2 due to the release of BCM-7. The symptoms of lactose intolerance are linked to the bacterial fermentation of lactose in the gut. The bacterial count during fermentation increases exponentially with GITT. Thus, if motility is decreased by a factor of
two, there will be a four-fold increase in the rate of fermentation and therefore the 20 manifestation of lactose intolerance symptoms. Example 2 is therefore evidence that a diet
containing เบต้า-casein Al, relative to a diet containing เบต้า-casein A2, is more likely to
contribute to a delay in GITT and give rise to symptoms of lactose intolerance.
Example 3 shows that แลคเตส activity in the duodenum following acute feeding (after
12 hours) is strongly elevated relative to chronic feeding (after 60 hours) for rats fed the 25 100% A2 diet, but not the 100% A1 diet. This means that เบต้า-casein A2, and milk or milk
products containing เบต้า-casein A2, may be used to promote healthy gastrointestinal function and the digestion of lactose in diet or to relieve or eliminate the symptoms of lactose intolerance experienced when milk and dairy products are consumed. It is thought
that diets containing เบต้า-casein A2 stimulate the secretion or activity of แลคเตส, but diets 30 containing เบต้า-casein A1 do not. This is most likely due to a differential effect that the
digestion products of เบต้า-casein A1 and เบต้า-casein A2 have on tissue inflammation and
function following the stimulation of enzyme secretion by a bolus of milk protein entering
the small intestine.
Example 4 relates to the effect of เบต้า-casein A1 and เบต้า-casein A2 diets on
35 ไมอีโลเปอร์ออกซิเดส (MPO) activity in the colon of rats. MPO activity is a marker for
inflammation (Krawisz, et al., Gastroenterology, 1984, 87 (6):1344-1350 and Dommels,
Y.E.M., et al., Genes Nutr., 2007, 2 (2):209-223). It was found that colon MPO activity
increased in เบต้า-casein Al-fed rats compared to เบต้า-casein A2-fed rats indicating an increased level of neutrophil cells in เบต้า-casein Al-fed rats, which is in turn an indicator of






8
inflammatory response. The effect was not observed in rats treated with naloxone (a known opioid receptor antagonist), demonstrating that the effect is mediated through the interaction of BCM-7 with mu-opiate receptors. Inflammation of the colon causes increased susceptibility or sensitivity to the symptoms of lactose intolerance.
5 Example 5 indicates that BCM-7 can inhibit the uptake of ซิสเทอีน in a concentration-
dependent manner. Morphine showed greater efficacy than BCM-7 with IC50 values of 0.16
and 1.31 nM (respectively) in neuronal cells and 6.38 and 15.95 nM (respectively) in GI
epithelial cells (รูป 4). Inhibition of ซิสเทอีน uptake was fully developed after 30
minutes and was sustained through 48 hours of morphine or BCM-7 exposure (รูป 5).
10 This indicates a long term chronic effect on ซิสเทอีน uptake after single exposure to BCM-7.
The blockade in the presence of a selective p-antagonist and not a delta opioid receptor showed that these effects were p-opioid receptor mediated.
Food-derived peptides are reported to alter redox metabolism ที่รวมถึง the levels of
glutathione which can regulate the levels of S-adenosylmethionine (SAM) in cells. SAM is 15 the universal methyl donor for mediating DNA เมธิเลชัน changes. These changes are
part of epigenetic regulatory memory and can regulate the levels of gene expression to
maintain homeostasis. Importantly, these changes can be highly stable and have the
potential to interfere with gene expression/repression and hence permanently alter gene
levels. The levels of glutathione can therefore impact on the pathways in which the genes 20 play an important role, such as lactose synthesis and metabolism pathways. Hence,
epigenetic changes induced by BCM-7 via the redox based signalling pathway can affect the
regulatory genes responsible for lactose synthesis and metabolism and therefore affect
lactose levels in the body. The body is attuned to absorb, metabolise, clear or store a
certain total level of lactose. If the level is altered under the influence of BCM-7, the body's 25 capacity to regulate lactose levels may be saturated and hence induce downstream
pathophysiological subclinical or clinical effects.
Example 6 shows that BCM-7 and morphine cause time-dependent decreases in both
ซิสเทอีน and glutathione (GSH) levels. The intracellular levels of ซิสเทอีน in neuronal cells
and the redox status of the cells (reflected by the ratio of GSH to its oxidised form 30 glutathione disulphide (GSSG)), were also decreased (รูป 6), indicating the possibility of
an oxidative stress condition. Further, เมธิเลชัน capacity (indicated by the SAM/SAH
ratio) was also affected by BCM-7 treatment at different time points (รูป 7). Hence,
BCM-7 induces a reduction in major intracellular antioxidant levels, specifically GSH levels.
Reduced GSH levels are known to induce chromatin modifications via the oxidative-stress
35 signalling pathway by regulating the SAM levels.
Example 7 investigates the DNA เมธิเลชัน levels induced by BCM-7. รูป 8
shows DNA เมธิเลชัน changes in MPO, one of the genes responsible for mediating the inflammatory response influenced by BCM-7. Changes in redox status are shown to cause long term changes in the epigenetic status of the inflammatory genes. This is equivalent to






9
a memory of the molecular insults, potentially contributing to long-term chronic changes and inflammatory responses to lactose intolerance. Thus, BCM-7 not only alters MPO activity, as evident from the เบต้า-casein A1 feeding studies, but also alters the epigenetic
status of the MPO gene and therefore has an ongoing and long term affect on lactose 5 synthesis and metabolism. The downstream effects of altered lactose levels can include
gastric dysfunction and digestive problems. As indicated in รูป 9, BCM-7 alters the
epigenetic state of enzymes such as แลคเตส which is involved in lactose metabolism and
degradation. This may lead to accumulated lactose levels, and regulated concentrations of
lactose which may or may not be tolerable depending on the individual. If not tolerable, 10 changes in the digestive functions and gut inflammation can be expected.
BCM-7 also affects the enzymes involved in digestive function as shown in Table 4. B4GALT2, LGALS12 and B4GALT1 are genes that code for enzymes involved in galactose metabolism. Galactose is an important intermediate in the synthesis of lactose. Similarly,
GKN1, GALK2, GALR2, GALT, and GALR1 code for enzymes that are involved in regulating 15 the levels of galactose and hence indirectly regulate the levels of lactose. Changes in the
activity of these enzymes can indirectly lead to changes in the levels of lactose. BCM-7
alters the enzymatic activity of these enzymes by regulating the epigenetic status of these
genes. This is mediated by the mechanistic regulation of the redox status. These changes
ultimately skew lactose levels, not only in the acute stage, but could also have a long term 20 effect because of epigenetic changes that may even be passed to the next generation.
BCM-7 not only mediates changes in lactose synthesis and metabolism, but can also regulate the activity and levels of enzymes involved in digestive processes and gut function. Genes for enzymes such as cholecystokinin, motilin, secretase, and oxytocin are shown to have an altered epigenetic status influenced by BCM-7. This would directly impact on the
25 gastrointestinal function and digestive capabilities of an individual. Thus, BCM-7 would
contribute to the symptoms of altered gut motility, digestive abnormalities, flatulence and
diarrhoea, all of which are symptoms of lactose intolerance.
The downstream effects of epigenetic changes on แลคเตส enzyme levels were further
confirmed on investigation into mRNA levels in qPCR (Example 8). NOD mice were fed
30 เบต้า-casein-Al or เบต้า-casein A2 enriched diets post-weaning. Following euthanasia
intestinal samples were dissected and collected. RNA was isolated from these samples and PCR performed using primers specific for แลคเตส enzyme levels in the small intestine. As indicated in รูป 10, the mRNA levels of แลคเตส enzymes were higher in the small
intestine of mice fed the เบต้า-casein A2 diet for 10 and 20 weeks compared with the levels 35 of แลคเตส mRNA in the small intestine of mice fed the เบต้า-casein A1 diet over the same
time periods. Having higher levels of แลคเตส enzyme, เบต้า-casein A2 fed mice would clear the lactose from the digestive system and would only allow a certain level of lactose to be available. Symptoms associated with lactose intolerance are therefore avoided. In contrast, having lower levels of แลคเตส mRNA in small intestine, mice fed the เบต้า-casein






10
Al diet may allow higher levels of lactose to build and therefore cause symptoms of lactose intolerance.
These studies represent the first clear scientific evidence of a link between เบต้า-
casein A1 consumption and the symptoms of lactose intolerance, and additionally that เบต้า-
5 casein A2

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไทเทเนียมไดออกไซด์ (TiO2), ใช้เป็นการติดตาม ถูกจัดการเนื้อหาไปต่อ 12 ชั่วโมงการให้อาหารสัตว์ แสดงการฟื้นตัวของ TiO2 ในรูป 1 กู้%เมื่อเทียบกับเวลา (ชั่วโมง) หนูเลี้ยงอาหาร A1 แสดงส่งต่อล่าช้า เมื่อเทียบกับหนูที่เลี้ยงอาหาร A2 ด้วยทั้งสองกลุ่ม แสดงความล่าช้าเมื่อเทียบกับหนูเลี้ยงอาหารควบคุม 15 โดยสอดคล้องกับ A1 เบต้า-เคซีนมีกิจกรรม opioid ทั่วไปสูงขึ้นกว่า A2 เบต้า-เคซีนจากของ BCM-7 อาการของแล็กโทสเชื่อมโยงกับหมักแบคทีเรียแล็กโทสในลำไส้ แบคทีเรียในระหว่างการหมักเพิ่มเป็นทวีคูณเมื่อ มี GITT ดังนั้น ถ้า motility จะลดลงตามสัดส่วนของสอง จะเพิ่มอัตราการหมักและดังนั้นยามที่ 20 อาการ intolerance แล็กโทสเป็นแบบพับสี่ทบ ตัวอย่างที่ 2 คือดังนั้นหลักฐานที่เป็นอาหาร ประกอบด้วยเบต้า-เคซีนอัล สัมพันธ์กับอาหารที่ประกอบด้วยเบต้า-เคซีน A2 เป็นไปได้มาก นำไปสู่ความล่าช้าใน GITT และให้ขึ้นกับอาการของแล็กโทสตัวอย่างที่ 3 แสดงกิจกรรมแลคเตสใน duodenum ต่ออาหาร (หลังเฉียบพลัน12 ชั่วโมง) ขอได้รับการยกระดับสัมพันธ์กับโรคให้อาหาร (หลังจาก 60 ชั่วโมง) สำหรับเลี้ยงอาหาร 100% A2 25 แต่ไม่ 100% A1 อาหารหนู หมายความ ว่า A2 เบต้า-เคซีน และนม หรือน้ำนมอาจใช้ผลิตภัณฑ์ที่ประกอบด้วยเบต้า-เคซีน A2 ฟังก์ชันระบบสุขภาพและการย่อยอาหารของแล็กโทสในอาหาร หรือเพื่อบรรเทา หรือกำจัดอาการของแล็กโทสพบเมื่อมีใช้ผลิตภัณฑ์นมและผลิตภัณฑ์นม มันเป็นความคิดอาหารที่ประกอบด้วยเบต้า-เคซีน A2 กระตุ้นการหลั่งหรือกิจกรรมของแลคเตส แต่อาหาร 30 ที่ประกอบด้วยเบต้า-เคซีน A1 ทำไม่ ไม่ถูกต้องเนื่องจากความแตกต่างกันผลกระทบที่จะ ผลิตภัณฑ์ย่อยอาหารเบต้า-เคซีน A1 และ A2 เบต้า-เคซีนมีเนื้อเยื่ออักเสบ และ ต่อการกระตุ้นการหลั่งเอนไซม์ โดย bolus นมโปรตีนป้อนฟังก์ชัน ลำไส้เล็กตัวอย่างที่ 4 ที่เกี่ยวข้องกับผลของ A1 เบต้า-เคซีนและเบต้า-เคซีน A2 อาหารบนกิจกรรมไมอีโลเปอร์ออกซิเดส 35 (MPO) ในลำไส้ใหญ่ของหนู กิจกรรม MPO คือ เครื่องหมายสำหรับอักเสบ (Krawisz, et al. ระบาย 1984, 87 (6): 1344-1350 และ DommelsY.E.M., et al. ยีน Nutr. 2007, 2 (2): 209-223) พบกิจกรรม MPO ที่ลำไส้ใหญ่เพิ่มขึ้นในเบต้า-เคซีนอัลเลี้ยงหนูเปรียบเทียบกับเบต้า-เคซีน A2 เลี้ยงหนูบ่งชี้ระดับการเพิ่มขึ้นของเซลล์ neutrophil ในเบต้า-เคซีนอัลเลี้ยงหนู ซึ่งอยู่ในการเปิดตัวบ่งชี้ 8การตอบสนองการอักเสบ ผลคือไม่พบในหนูรับ naloxone (การรู้จัก opioid นิสต์), เห็นว่า ผลคือ mediated ผ่านการโต้ตอบของ BCM-7 กับ receptors หมู่ยาเสพติด อักเสบของลำไส้ใหญ่ทำให้เกิดภูมิไวรับเพิ่มขึ้นหรือความไวกับอาการของแล็กโทสตัวอย่าง 5 5 บ่งชี้ว่า BCM-7 สามารถยับยั้งการดูดซับของซิสเทอีนในความเข้มข้นแบบขึ้นอยู่กับลักษณะการ ประสิทธิภาพมากขึ้นกว่า BCM-7 มีค่า IC50 ของ 0.16 พบมอร์ฟีนและ 1.31 nM (ตามลำดับ) ใน neuronal และ 6.38 และ 15.95 nM (ตามลำดับ) ใน GIepithelial เซลล์ (รูปที่ 4) ยับยั้งการดูดธาตุอาหารซิสเทอีนถูกพัฒนาเต็มหลัง 30นาที และไม่ยั่งยืนผ่าน 48 ชั่วโมงของมอร์ฟีนหรือแสง BCM-7 (รูป 5)10 นี้บ่งชี้ว่า ผลกระทบเรื้อรังระยะยาวในการดูดซับของซิสเทอีนหลังจากสัมผัสเดียวกับ BCM-7ปิดล้อมในต่อหน้าของปฏิปักษ์ p เลือกและไม่มีเดลต้า opioid ตัวรับพบว่า ลักษณะพิเศษเหล่านี้มีตัวรับโอปิออยด์ p mediatedรายงานที่รวมถึง redox เผาผลาญปรับเปลี่ยนระดับของเปปไทด์ที่ได้รับอาหาร กลูตาไธโอนที่สามารถควบคุมระดับของ S-adenosylmethionine (SAM) ในเซลล์ สามคือ 15 ผู้บริจาค methyl สากลสำหรับเป็นสื่อกลางการเปลี่ยนแปลงดีเอ็นเอเมธิเลชัน เปลี่ยนแปลงเหล่านี้ ส่วนของ epigenetic กำกับดูแลหน่วยความจำ และสามารถควบคุมระดับของยีนเพื่อ รักษาภาวะธำรงดุล สำคัญ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สามารถมีเสถียรภาพสูง และมีการ ศักยภาพในการรบกวนยีนนิพจน์/ปราบปราม และจึง เปลี่ยนแปลงยีนอย่างถาวร ระดับการ ระดับของกลูตาไธโอนสามารถส่งผลกระทบดังนั้นมนต์ที่ยีน 20 บทบาทสำคัญ เช่นสังเคราะห์แล็กโทสและมนต์เผาผลาญ ดังนั้น เปลี่ยนแปลง epigenetic เหนี่ยวนำ โดย BCM-7 ผ่าน redox ที่ใช้แดงทางเดินอาจมีผลต่อการ regulatory ยีนสังเคราะห์แล็กโทสและเมแทบอลิซึม และดังนั้นจึง มีผลต่อ ระดับแล็กโทสในร่างกาย ร่างกายเป็นห้องปลอดบุหรี่เพื่อดูดซับ ฤทธิ์ ล้าง หรือเก็บตัว บางระดับรวมของแล็กโทส ถ้าระดับมีการเปลี่ยนแปลงภายใต้อิทธิพลของ BCM-7 กำลังการผลิต 25 ของร่างกายเพื่อควบคุมระดับย่อยแลคโตสอาจอิ่มตัว และจึง ก่อให้เกิดน้ำ pathophysiological subclinical หรือคลินิกผลกระทบตัวอย่างที่ 6 แสดงว่า BCM 7 และมอร์ฟีนทำให้ลดลงขึ้นอยู่กับเวลาทั้งใน ซิสเทอีน และกลูตาไธโอน (GSH) ระดับการ ระดับของซิสเทอีนในเซลล์ neuronal intracellular และสถานะ redox ของเซลล์ (แสดง โดยอัตราส่วนของ GSH ที่ disulphide กลูตาไธโอนของฟอร์ม oxidised 30 (GSSG)), ถูกยังลดลง (รูป 6), ระบุความเป็นไปได้ของ มีความเครียด oxidative เงื่อนไขการ เพิ่มเติม เมธิเลชันกำลังการผลิต (แสดง โดย SAM/SAHอัตราส่วน) ถูกยังได้รับผลกระทบ โดย BCM 7 รักษา ณจุดเวลาต่าง ๆ (รูป 7) ดังนั้นBCM-7 induces a reduction in major intracellular antioxidant levels, specifically GSH levels.Reduced GSH levels are known to induce chromatin modifications via the oxidative-stress35 signalling pathway by regulating the SAM levels.Example 7 investigates the DNA เมธิเลชัน levels induced by BCM-7. รูป 8shows DNA เมธิเลชัน changes in MPO, one of the genes responsible for mediating the inflammatory response influenced by BCM-7. Changes in redox status are shown to cause long term changes in the epigenetic status of the inflammatory genes. This is equivalent to 9a memory of the molecular insults, potentially contributing to long-term chronic changes and inflammatory responses to lactose intolerance. Thus, BCM-7 not only alters MPO activity, as evident from the เบต้า-casein A1 feeding studies, but also alters the epigeneticstatus of the MPO gene and therefore has an ongoing and long term affect on lactose 5 synthesis and metabolism. The downstream effects of altered lactose levels can include gastric dysfunction and digestive problems. As indicated in รูป 9, BCM-7 alters the epigenetic state of enzymes such as แลคเตส which is involved in lactose metabolism and degradation. This may lead to accumulated lactose levels, and regulated concentrations of lactose which may or may not be tolerable depending on the individual. If not tolerable, 10 changes in the digestive functions and gut inflammation can be expected.BCM-7 ยังมีผลต่อเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับฟังก์ชันย่อยอาหารดังแสดงในตาราง 4 B4GALT2, LGALS12 และ B4GALT1 เป็นยีนที่เป็นรหัสสำหรับเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับเมแทบอลิซึมของกาแล็กโทส กาแล็กโทสเป็นกลางสำคัญในการสังเคราะห์ของแล็กโทส ในทำนองเดียวกันGKN1, GALK2, GALR2, GALT และ GALR1 รหัสสำหรับเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องในการควบคุม 15 ระดับของกาแล็กโทส และจึง กำหนดระดับของแล็กโทสโดยทางอ้อม การเปลี่ยนแปลงในการ ทางอ้อมกิจกรรมของเอนไซม์เหล่านี้สามารถทำให้การเปลี่ยนแปลงในระดับของแล็กโทส BCM-7 เปลี่ยนแปลงกิจกรรมเอนไซม์ในระบบเอนไซม์เหล่านี้ ด้วยการควบคุมสถานะ epigenetic เหล่านี้ ยีน นี้เป็น mediated โดยควบคุมกลไกการทำสถานะ redox เปลี่ยนแปลงเหล่านี้ สุด เอียงที่ระดับย่อยแลคโตส ไม่เพียงแต่ในระยะเฉียบพลัน แต่อาจยังมียาวระยะ 20 ผลเนื่องจากการเปลี่ยนแปลง epigenetic ที่อาจแม้แต่จะส่งผ่านไปยังรุ่นต่อไปBCM-7 ไม่เพียง mediates ในการสังเคราะห์แล็กโทสและเผาผลาญ การเปลี่ยนแปลง แต่สามารถควบคุมกิจกรรมและระดับของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องในกระบวนการย่อยอาหาร และไส้ฟังก์ชัน ยีนสำหรับเอนไซม์เช่น cholecystokinin, motilin, secretase และ oxytocin แสดงให้มีสถานะ epigenetic เปลี่ยนแปลงอิทธิพล โดย BCM-7 ซึ่งจะส่งผลกระทบโดยตรงในการฟังก์ชันระบบและความสามารถในการย่อยอาหารของแต่ละ 25 ดังนั้น จะ BCM-7นำไปสู่อาการของลำไส้เปลี่ยนแปลง motility ความผิดปกติของทางเดินอาหาร ท้องอืด และdiarrhoea, all of which are symptoms of lactose intolerance.The downstream effects of epigenetic changes on แลคเตส enzyme levels were furtherconfirmed on investigation into mRNA levels in qPCR (Example 8). NOD mice were fed30 เบต้า-casein-Al or เบต้า-casein A2 enriched diets post-weaning. Following euthanasiaintestinal samples were dissected and collected. RNA was isolated from these samples and PCR performed using primers specific for แลคเตส enzyme levels in the small intestine. As indicated in รูป 10, the mRNA levels of แลคเตส enzymes were higher in the smallintestine of mice fed the เบต้า-casein A2 diet for 10 and 20 weeks compared with the levels 35 of แลคเตส mRNA in the small intestine of mice fed the เบต้า-casein A1 diet over the sametime periods. Having higher levels of แลคเตส enzyme, เบต้า-casein A2 fed mice would clear the lactose from the digestive system and would only allow a certain level of lactose to be available. Symptoms associated with lactose intolerance are therefore avoided. In contrast, having lower levels of แลคเตส mRNA in small intestine, mice fed the เบต้า-casein 10Al diet may allow higher levels of lactose to build and therefore cause symptoms of lactose intolerance.These studies represent the first clear scientific evidence of a link between เบต้า- casein A1 consumption and the symptoms of lactose intolerance, and additionally that เบต้า-5 casein A2

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไทเทเนียมไดออกไซด์ (TiO2)
ใช้เป็นรอยถูกผู้รับประทานสัตว์ต่อไปนี้12 ชั่วโมงของการให้อาหาร การฟื้นตัวของ TiO2
จะแสดงในรูปที่1% เมื่อเทียบกับการกู้คืนเวลา (ชั่วโมง) หนูที่เลี้ยงด้วยอาหาร A1
พบการขนส่งล่าช้าเมื่อเทียบกับหนูที่เลี้ยงด้วยอาหารA2 มีการแสดงทั้งสองกลุ่มญาติล่าช้าในหนูที่เลี้ยงด้วยอาหารควบคุม 15 ซึ่งสอดคล้องกับเบต้า -casein A1 มีกิจกรรม opioid
ทั่วไปสูงกว่าเบต้า-casein A2 เนื่องจากการปล่อยของ BCM-7 อาการแพ้แลคโตจะเชื่อมโยงกับการหมักแบคทีเรียแลคโตสในลำไส้ นับแบคทีเรียระหว่างการหมักเพิ่มขึ้นชี้แจงกับ GITT ดังนั้นหากการเคลื่อนที่จะลดลงโดยปัจจัยของทั้งสองจะมีการเพิ่มขึ้นสี่เท่าของอัตราการหมักและดังนั้นจึงรวมตัวกันของ 20 อาการแพ้แลคโต
ตัวอย่างที่ 2
จึงเป็นหลักฐานที่แสดงว่าการรับประทานอาหารที่มีเบต้า-casein อัลเมื่อเทียบกับการรับประทานอาหารที่มีเบต้า -casein A2,
มีแนวโน้มที่จะนำไปสู่ความล่าช้าในการGITT และก่อให้เกิดอาการแพ้แลคโตก.
ตัวอย่างที่ 3 แสดงให้เห็นว่าแลคเต กิจกรรมสในลำไส้เล็กส่วนต้นดังต่อไปนี้การให้อาหารเฉียบพลัน (หลังจาก
12 ชั่วโมง) ให้สูงขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับการให้อาหารเรื้อรัง (หลังจาก 60 ชั่วโมง) สำหรับหนูที่เลี้ยงด้วยอาหาร A2 25 100% แต่ไม่ 100% อาหาร A1 ซึ่งหมายความว่าเบต้า -casein A2 และนมหรือนมผลิตภัณฑ์ที่มีเบต้า -casein A2 อาจจะใช้ในการส่งเสริมการทำงานของระบบทางเดินอาหารที่ดีต่อสุขภาพและการย่อยอาหารของแลคโตสในอาหารหรือเพื่อบรรเทาหรือขจัดอาการของการแพ้แลคโตสที่มีประสบการณ์เมื่อนมและผลิตภัณฑ์นม ที่มีการบริโภค
มันเป็นความคิดว่าอาหารที่มีเบต้า -casein A2 กระตุ้นการหลั่งหรือกิจกรรมของแลคเตส แต่อาหารที่มีเบต้า 30 -casein A1 ไม่
นี่คือน่าจะเกิดจากผลแตกต่างว่าผลิตภัณฑ์ย่อยเบต้า -casein A1 และ A2 เบต้า -casein มีต่อการอักเสบของเนื้อเยื่อและฟังก์ชั่นดังต่อไปนี้การกระตุ้นการหลั่งเอนไซม์โดยยาลูกกลอนของโปรตีนนมเข้าสู่ลำไส้เล็ก. ตัวอย่างที่ 4 ที่เกี่ยวข้องกับ ผลกระทบของเบต้า -casein A1 และเบต้า -casein อาหาร A2 ใน35 ไมอีโลเปอร์ออกซิเดส (เอ็มพี) กิจกรรมในลำไส้ใหญ่ของหนู กิจกรรมเอ็มพีเป็นเครื่องหมายสำหรับการอักเสบ (Krawisz, et al, ระบบทางเดินอาหาร, 1984, 87 (6):. 1344-1350 และ Dommels, YEM, et al, ยีน Nutr 2007 2 (2):.. 209-223) . ผลการศึกษาพบว่ากิจกรรมลำไส้ใหญ่เอ็มพีที่เพิ่มขึ้นในเบต้า -casein หนูอัลกินเมื่อเทียบกับเบต้า -casein หนู A2 เลี้ยงแสดงให้เห็นระดับที่เพิ่มขึ้นของเซลล์ neutrophil ในเบต้า -casein หนูอัลกินซึ่งเป็นตัวบ่งชี้ในการเปิดของ 8 อักเสบ การตอบสนอง ผลที่ได้ก็ไม่เห็นในหนูรับการรักษาด้วย naloxone (ศัตรู opioid รับรู้) แสดงให้เห็นว่าผลกระทบที่เป็นสื่อกลางผ่านการมีปฏิสัมพันธ์ของ BCM-7 กับตัวรับ MU-ยาเสพติด การอักเสบของลำไส้ใหญ่เพิ่มขึ้นสาเหตุความอ่อนแอหรือความไวต่ออาการแพ้แลคโตได้. 5 ตัวอย่างที่ 5 แสดงให้เห็นว่า BCM-7 สามารถยับยั้งการดูดซึมของซิสเทอีนใน concentration- ลักษณะขึ้นอยู่กับ มอร์ฟีนแสดงให้เห็นว่ามีประสิทธิภาพมากกว่า BCM-7 ที่มีค่า IC50 เท่ากับ 0.16 และ 1.31 นาโนเมตร (ตามลำดับ) ในเซลล์ประสาทและ 6.38 และ 15.95 นาโนเมตร (ตามลำดับ) ในทางเดินอาหารเซลล์เยื่อบุผิว(รูปที่ 4) ยับยั้งการซิสเทอีนดูดซึมได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่หลังจาก 30 นาทีและได้รับการสนับสนุนผ่าน 48 ชั่วโมงมอร์ฟีนหรือการสัมผัส BCM-7 (รูป 5). 10 นี้แสดงให้เห็นในระยะยาวผลเรื้อรังเกี่ยวกับซิสเทอีนดูดซึมหลังจากสัมผัสเพียงครั้งเดียว เพื่อ BCM-7. ปิดล้อมในการปรากฏตัวของการคัดเลือกพีศัตรูและไม่ได้รับ opioid เดลต้าแสดงให้เห็นว่าผลกระทบเหล่านี้ได้รับ P-opioid พึ่ง. เปปไทด์อาหารที่ได้มาจะมีการรายงานในการเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญรีดอกซ์ที่รวมถึงระดับของกลูตาไธโอนซึ่งสามารถควบคุมระดับ S-adenosylmethionine นี้ (SAM) ในเซลล์ SAM คือ 15 ผู้บริจาค methyl สากลสำหรับดีเอ็นเอไกล่เกลี่ยเมธิเลชันการเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของหน่วยความจำกฎระเบียบ epigenetic และสามารถควบคุมระดับการแสดงออกของยีนในการรักษาสภาวะสมดุล ที่สำคัญการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้จะสามารถมีความเสถียรสูงและมีศักยภาพที่จะยุ่งเกี่ยวกับการแสดงออกของยีนปราบปราม / และด้วยเหตุนี้อย่างถาวรเปลี่ยนแปลงยีนระดับ ระดับของกลูตาไธโอนจึงสามารถส่งผลกระทบต่อวิถีการที่ยีนที่ 20 มีบทบาทสำคัญเช่นการสังเคราะห์แลคโตสและเส้นทางการเผาผลาญอาหาร ดังนั้นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจาก epigenetic BCM-7 ผ่านทางตามเส้นทางการส่งสัญญาณรีดอกซ์สามารถส่งผลกระทบต่อยีนที่รับผิดชอบในการกำกับดูแลการสังเคราะห์แลคโตสและการเผาผลาญและดังนั้นจึงส่งผลกระทบต่อระดับแลคโตสในร่างกาย ร่างกายจะปรับตัวเพื่อดูดซับ, เผาผลาญชัดเจนหรือจัดเก็บในระดับหนึ่งของการรวมแลคโตส ถ้าระดับมีการเปลี่ยนแปลงภายใต้อิทธิพลของ BCM-7, ความจุ 25 ของร่างกายในการควบคุมระดับแลคโตสอาจจะอิ่มตัวและด้วยเหตุนี้ทำให้เกิดการต่อเนื่องไม่แสดงอาการpathophysiological หรือผลทางคลินิก. ตัวอย่างที่ 6 แสดงให้เห็นว่า BCM-7 และมอร์ฟีนสาเหตุที่ขึ้นกับเวลาลดลงทั้งในซิสเทอีนและกลูตาไธโอน (GSH) ระดับ ระดับเซลล์ของซิสเทอีนในเซลล์ประสาทและสถานะการรีดอกซ์ของเซลล์ (เห็นได้จากอัตราส่วนของ GSH รูปแบบเหลี่ยม 30 disulphide กลูตาไธโอน (GSSG)) ถูกลดลง (รูปที่ 6) แสดงให้เห็นความเป็นไปได้ของ สภาพความเครียดออกซิเดชัน นอกจากนี้เมธิเลชันความจุ (แสดงโดยแซม / SAH อัตราส่วน) ได้รับผลกระทบจากการรักษา BCM-7 ที่จุดเวลาที่แตกต่างกัน (รูปที่ 7) ดังนั้นBCM-7 ก่อให้เกิดการลดลงของระดับสารต้านอนุมูลอิสระที่สำคัญภายในเซลล์โดยเฉพาะระดับ GSH. ลดระดับ GSH เป็นที่รู้จักกันเพื่อก่อให้เกิดการปรับเปลี่ยนโครมาผ่านทาง oxidative ความเครียด35 เส้นทางการส่งสัญญาณโดยการควบคุมระดับ SAM. 7 ตัวอย่างสำรวจดีเอ็นเอเมธิเลชัน ระดับที่เกิดจาก BCM-7 รูปที่ 8 แสดงให้เห็นว่าดีเอ็นเอเมธิเลชันการเปลี่ยนแปลงในเอ็มพีซึ่งเป็นหนึ่งในยีนที่รับผิดชอบในการไกล่เกลี่ยตอบสนองการอักเสบได้รับอิทธิพลจาก BCM-7 การเปลี่ยนแปลงในสถานะอกซ์ได้รับการแสดงที่จะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในระยะยาวในสถานะ epigenetic ของยีนอักเสบ นี้จะเทียบเท่ากับ9 หน่วยความจำของด่าโมเลกุลอาจเอื้อต่อการระยะยาวการเปลี่ยนแปลงเรื้อรังและตอบสนองการอักเสบการแพ้แลคโต ดังนั้น BCM-7 ไม่เพียง แต่เปลี่ยนกิจกรรมเอ็มพีเป็นที่เห็นได้ชัดจากเบต้า -casein การศึกษาการให้อาหาร A1 แต่ยังจะเปลี่ยนแปลง epigenetic สถานะของยีนเอ็มพีจึงได้ระยะยาวอย่างต่อเนื่องและส่งผลกระทบต่อการสังเคราะห์แลคโตส 5 และการเผาผลาญ ผลกระทบต่อเนื่องของแลคโตสในระดับที่เปลี่ยนแปลงอาจรวมถึงความผิดปกติของกระเพาะอาหารและปัญหาทางเดินอาหาร ตามที่ระบุไว้ในรูปที่ 9 BCM-7 จะเปลี่ยนแปลงรัฐepigenetic ของเอนไซม์เช่นแลคเตสซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในการเผาผลาญแลคโตสและการย่อยสลาย ซึ่งอาจนำไปสู่ระดับแลคโตสสะสมและความเข้มข้นของการควบคุมของแลคโตสซึ่งอาจหรือไม่อาจจะเบาขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ถ้าไม่ได้เลว 10 การเปลี่ยนแปลงในฟังก์ชั่นทางเดินอาหารและลำไส้อักเสบสามารถคาดหวัง. ยัง BCM-7 มีผลต่อเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องในการย่อยอาหารฟังก์ชั่นดังแสดงในตารางที่ 4 B4GALT2, LGALS12 และ B4GALT1 มียีนที่สำหรับเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องกับการเผาผลาญอาหารกาแลคโต กาแลคโตเป็นสื่อกลางที่สำคัญในการสังเคราะห์แลคโตส ในทำนองเดียวกันGKN1, GALK2, GALR2, GALT และรหัส GALR1 เอนไซม์ที่มีส่วนร่วมในการควบคุม 15 ระดับของกาแลคโตและด้วยเหตุนี้ทางอ้อมควบคุมระดับของแลคโตส การเปลี่ยนแปลงในกิจกรรมของเอนไซม์เหล่านี้โดยทางอ้อมสามารถนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในระดับของแลคโตส BCM-7 เปลี่ยนแปลงกิจกรรมของเอนไซม์เอนไซม์เหล่านี้โดยการควบคุมสถานะ epigenetic เหล่านี้ยีน นี้เป็นผู้ไกล่เกลี่ยโดยกลไกการควบคุมสถานะอกซ์ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ในที่สุดระดับแลคโตสเอียงไม่เพียง แต่ในระยะเฉียบพลัน แต่ยังอาจมีระยะยาว 20 ผลเนื่องจากการเปลี่ยนแปลง epigenetic ว่าแม้อาจจะถูกส่งผ่านไปยังรุ่นต่อไป. BCM-7 ไม่เพียง แต่ไกล่เกลี่ยการเปลี่ยนแปลงในการสังเคราะห์แลคโตสและการเผาผลาญอาหาร แต่ยังสามารถควบคุมกิจกรรมและระดับของเอนไซม์ที่เกี่ยวข้องในกระบวนการย่อยอาหารและการทำงานของลำไส้ ยีนเอนไซม์เช่น cholecystokinin, motilin, ซีและอุ้งแสดงให้เห็นว่ามีการเปลี่ยนแปลงสถานะ epigenetic อิทธิพลจาก BCM-7 นี้จะส่งผลกระทบโดยตรงบน25 ฟังก์ชั่นระบบทางเดินอาหารและความสามารถในการย่อยอาหารของแต่ละบุคคล ดังนั้น BCM-7 จะนำไปสู่อาการของการเคลื่อนไหวของลำไส้เปลี่ยนแปลงความผิดปกติของการย่อยอาหารท้องอืดและท้องเสียซึ่งทั้งหมดนี้เป็นอาการของการแพ้แลคโตส. ผลกระทบต่อเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลง epigenetic ในแลคเตสระดับเอนไซม์ที่ได้รับการต่อไปได้รับการยืนยันในการสืบสวนระดับ mRNA ใน qPCR (ตัวอย่าง 8) หนู NOD ได้รับการเลี้ยงดูที่30 เบต้า -casein อัลหรือเบต้า -casein A2 อาหารที่อุดมด้วยหลังหย่านม ต่อไปนี้นาเซียตัวอย่างลำไส้ถูกชำแหละและรวบรวม อาร์เอ็นเอที่แยกได้จากตัวอย่างเหล่านี้และดำเนินการโดยใช้วิธี PCR ไพรเมอร์ที่เฉพาะเจาะจงสำหรับแลคเตสระดับเอนไซม์ในลำไส้เล็ก ตามที่ระบุไว้ในรูปที่ 10 ระดับ mRNA ของแลคเตสเอนไซม์สูงในขนาดเล็กลำไส้ของหนูที่กินอาหารเบต้า-casein A2 10 และ 20 สัปดาห์ที่ผ่านมาเมื่อเทียบกับระดับ 35 ของแลคเตส mRNA ในลำไส้เล็ก ของหนูที่กินอาหารเบต้า -casein A1 ในช่วงเดียวกันช่วงเวลา มีระดับที่สูงขึ้นของแลคเตสเอนไซม์เบต้า -casein A2 หนูที่เลี้ยงจะล้างแลคโตสจากระบบทางเดินอาหารและเพียงจะช่วยให้ระดับหนึ่งของแลคโตสจะสามารถใช้ได้ อาการที่เกี่ยวข้องกับการแพ้แลคโตสจึงจะหลีกเลี่ยง ในทางตรงกันข้ามมีระดับที่ต่ำกว่าของแลคเตส mRNA ในลำไส้ขนาดเล็กหนูกินเบต้า -casein 10 อาหารอัลอาจช่วยให้ระดับสูงของแลคโตสในการสร้างและดังนั้นจึงทำให้เกิดอาการของการแพ้แลคโตส. การศึกษาเหล่านี้เป็นตัวแทนของหลักฐานแรกที่ชัดเจนทางวิทยาศาสตร์ของ การเชื่อมโยงระหว่างเบต้า - การเคซีนบริโภคA1 และอาการของการแพ้แลคโตสและนอกจากนี้ที่เบต้า - 5 เคซีน A2

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไทเทเนียมไดออกไซด์ ( TiO2 ) ใช้เป็นเทรเซอร์ ถูก
บริหารแลกเปลี่ยนสัตว์ต่อไปนี้ 12 ชั่วโมงของการให้อาหาร การกู้คืนของ TiO2 คือแสดง
ในรูป 1 % ฟื้นตัวเมื่อเทียบกับเวลา ( ชั่วโมง ) หนูที่เลี้ยงอาหาร A1 พบล่าช้าขนส่ง
เมื่อเทียบกับหนูที่เลี้ยงด้วยอาหาร A2 , ทั้งสองกลุ่มแสดงความล่าช้าเมื่อเทียบกับหนูที่เลี้ยง 15 การควบคุมอาหารซึ่งสอดคล้องกับเบต้า - เคซีน A1 มีสูงกว่าทั่วไประงับกิจกรรม
กว่าเบต้า - เคซีน A2 เนื่องจากการปล่อย bcm-7 . อาการของภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสเชื่อมโยงกับแบคทีเรียการหมักแล็กโตสในลำไส้ และจุลินทรีย์ระหว่างการหมักเพิ่มขึ้นชี้แจงกับกิต . ดังนั้น ถ้าการเคลื่อนที่ลดลง โดยปัจจัย
2จะมีสี่พับเพิ่มขึ้นในอัตราการหมักและดังนั้น 20 เครื่องของภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสอาการ ตัวอย่างที่ 2 จึงเป็นหลักฐานว่า อาหารที่มีเบต้า
- เคซีน อัล เทียบกับอาหารที่มีเบต้า - เคซีน A2 , มีแนวโน้มที่จะ
นำไปสู่ความล่าช้าในกิตต์และให้ขึ้นไป
อาการแพ้ แลคโตสตัวอย่างที่ 3 แสดงกิจกรรมที่แลคเตสใน duodenum ต่อไปนี้อาหารเฉียบพลัน ( หลังจาก
12 ชั่วโมง ) ขอสูงเมื่อเทียบกับอาหารเรื้อรัง ( 60 ชั่วโมง ) สำหรับหนูที่เลี้ยง 25 100 % A2 อาหาร แต่ไม่ 100 % A1 อาหาร ซึ่งหมายความว่าเบต้า - เคซีน A2 และนมหรือผลิตภัณฑ์นมที่มีเบต้า -
, A2 ,อาจจะถูกใช้เพื่อส่งเสริมสุขภาพทางเดินอาหารและฟังก์ชันย่อยแลคโตสในอาหารหรือเพื่อบรรเทาหรือลดอาการของภาวะไม่ทนต่อแล็กโทสมีประสบการณ์เมื่อนมและผลิตภัณฑ์นมมีการบริโภค มันเป็นความคิดที่ได้รับอาหารที่มีเบต้า -
, A2 หรือกิจกรรมที่กระตุ้นการหลั่งของแลคเตส แต่อาหาร 30 ที่มีเบต้า - เคซีน A1 ไม่นี้น่าจะเกิดจาการผลกระทบที่
การย่อยอาหารผลิตภัณฑ์เบต้า - เคซีน casein A2 - A1 และเบต้ามีการอักเสบและกระตุ้นเนื้อเยื่อ
ฟังก์ชันต่อไปนี้การหลั่งเอนไซม์จากยาลูกกลอนของโปรตีนนมป้อน
ลำไส้เล็ก
ตัวอย่าง 4 เกี่ยวข้องกับผลของเบต้า - A1 และเบต้า - เคซีน อาหาร
, A235 ไมอีโลเปอร์ออกซิเดส ( สักนิด ) กิจกรรมในลําไส้ใหญ่ของหนู กิจกรรมสักนิดเป็นเครื่องหมาย
การอักเสบ ( krawisz , et al . , วิทยาศาสตร์การอาหาร , 1984 , 87 ( 6 ) : 1344-1350 และ dommels
y.e.m. , et al . , ยีน NUTR . , 2007 , 2 ( 2 ) : 209-223 ) พบว่า ลำไส้ใหญ่
สักนิด กิจกรรมเพิ่มขึ้นในเบต้า - เคซีนอัลเฟดหนูเมื่อเทียบกับเบต้า - เคซีน A2 ป้อนหนูแสดงระดับการเพิ่มขึ้นของนิวโทรฟิลในเซลล์เบต้า - เคซีนอัลเลี้ยงหนู ซึ่งจะเป็นตัวบ่งชี้






8
ตอบสนองการอักเสบ . ผลคือไม่พบในหนูที่ได้รับการรักษาด้วยระบบ ( เรียกว่าโอปิออยด์แอนตาโกนิสต์ )แสดงให้เห็นว่าผลกระทบโดยผ่านการปฏิสัมพันธ์ของ bcm-7 กับมูยา receptor การอักเสบของลำไส้ สาเหตุที่เพิ่มขึ้นมากกว่าหรือความไวต่ออาการของภาวะไม่ทนต่อแล็กโทส .
5 ตัวอย่าง 5 ระบุว่า bcm-7 สามารถยับยั้งการดูดซึมของซิสเทอีนในความเข้มข้น -
ขึ้นอยู่กับลักษณะ มอร์ฟีนพบมากขึ้นกว่าที่มีประสิทธิภาพ bcm-7 ic50 เท่ากับ 0.16
และ 1.31 nm ( ตามลำดับ ) และเซลล์ของเซลล์ประสาทและ 6.38 15.95 nm ( ตามลำดับ ) ในเซลล์บุผิวกี
( รูป 4 ) ยับยั้งการดูดซึมซิสเทอีนถูกพัฒนาอย่างเต็มที่หลังจาก 30 นาทีและยั่งยืน
ผ่าน 48 ชั่วโมงของมอร์ฟีน หรือ bcm-7 แสง ( รูป 5 ) .
10 นี้บ่งชี้ว่า ในระยะยาวเรื้อรังมีผลต่อการดูดซึมซิสเทอีนหลังเดียวแสง bcm-7 .
การปิดล้อมในการแสดงตนของ p-antagonist เดลต้าโอปิออยด์รีเซพเตอร์ที่เลือก และไม่พบว่าผลกระทบเหล่านี้ p-opioid รีเซพเตอร์ ( .
อาหารได้มีรายงานการเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญอกซ์เปปที่รวมถึงระดับ
กลูต้าไธโอน ซึ่งสามารถควบคุมระดับของ s-adenosylmethionine ( แซม ) ในเซลล์แซม 15 ผู้บริจาคสากลเพื่อการไกล่เกลี่ย การเปลี่ยนแปลงเมธิเลชันเมธิลดีเอ็นเอ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำ
กฎระเบียบ Epigenetic และสามารถควบคุมระดับของการแสดงออกของยีน

รักษาความสมดุลของร่างกาย ที่สำคัญ การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สามารถมีเสถียรภาพสูงและมีศักยภาพที่จะเข้าไปยุ่งกับการแสดงออกของยีน
/ การปราบปรามและด้วยเหตุนี้อย่างถาวรดัดแปลงยีน
ระดับระดับของกลูต้าไธโอน จึงส่งผลกระทบต่อวิถีที่ยีน 20 มีบทบาทสำคัญ เช่น แลคโตส การสังเคราะห์และการเผาผลาญเซลล์ . ดังนั้น การเปลี่ยนแปลงที่เกิดจาก bcm-7
Epigenetic ผ่านตามสัญญาณทางไฟฟ้าสามารถส่งผลกระทบต่อ
ยีนกฎระเบียบที่รับผิดชอบการสังเคราะห์และการเผาผลาญอาหารจึงมีผลต่อ
ระดับแลคโตสในร่างกาย