Young children begin to engage in e

Young children begin to engage in extended discourse (Akhtar & Herold, For example, they learn culturally specific rules of conversation and politeness, and they become sensitive to the need to adapt their speech to dif ferent settings. Their developing linguistic skills and increasing a to take the perspective of others contribute to their generation of more competent narratives. As children grow older, they become increasingly able to talk about things at are not here (Grandma's house, for example) and not tow (what happened to them yesterday or might happen tomorrow, for example). A preschool child can tell you what she wants for lunch tomorrow, something that would not have been possible at the two-word stage of language development. Around age 4 or 5, children learn to change their speech style to suit the situation. For example, even 4-year-old children speak to a 2-year-old differ- ently from the way they talk to a same-aged peer, they use shorter sentences wich che 2-year-old. They also speak to an adult differently from a same age peer, using more polite and formal language with the adult (Shatz & Gelman 1973).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เด็กเริ่มที่จะมีส่วนร่วมในวาทกรรมแบบขยาย (แห่งประเทศไทย & Herold เช่น พวกเขาเรียนรู้กฎเฉพาะวัฒนธรรมสนทนา และสุภาพ และพวกเขากลายเป็นการจำเป็นในการปรับเสียงของพวกเขาการตั้งค่า ferent dif พัฒนาทักษะทางภาษา และการเพิ่มขึ้นของพวกเขาที่จะใช้ มุมมองของผู้อื่นที่นำไปสู่การสร้างของเรื่องเล่าที่มีอำนาจมากขึ้น ขณะที่เด็กโตขึ้น พวกเขากลายเป็นมากขึ้นสามารถพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่ไม่ใช่ที่นี่ (บ้านของยาย ตัวอย่าง) และแพคเกจไม่ได้ (สิ่งที่เกิดวันนี้ หรืออาจเกิดวันพรุ่งนี้ เช่น) เด็กก่อนวัยเรียนสามารถบอกสิ่งที่เธอต้องสำหรับมื้อกลางวันพรุ่งนี้ สิ่งที่เป็นไปได้ในสองคำขั้นตอนการพัฒนาภาษา รอบอายุ 4 หรือ 5 เด็กเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงสไตล์การพูดให้เหมาะสมกับสถานการณ์ เช่น แม้กระทั่ง 4 ปีเด็กพูดเป็น 2 ปีแตกต่าง ently จากวิธีพวกเขาพูดคุยกับแบบเพียร์อายุเดียวกัน พวกเขาใช้สั้นประโยคชคุณ che 2 ปี พวกเขายังพูดคุยกับผู้ใหญ่แตกต่างจากแบบเพียร์อายุเดียวกัน ใช้ภาษาที่สุภาพ และเป็นทางการมากขึ้นกับผู้ใหญ่ (Shatz & Gelman 1973)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เด็กเล็กเริ่มต้นที่จะมีส่วนร่วมในการขยาย (อัคทาร์และเฮโรล์ด, ตัวอย่างเช่นพวกเขาได้เรียนรู้กฎเฉพาะวัฒนธรรมของการสนทนาและความสุภาพและพวกเขากลายเป็นความไวต่อความจำเป็นในการปรับตัวเข้ากับคำพูดของพวกเขาเพื่อ dif การตั้งค่าที่แตก. การพัฒนาทักษะของพวกเขาทางภาษาและการเพิ่มให้ ใช้มุมมองของคนอื่น ๆ นำไปสู่​​ยุคของพวกเขาจากเรื่องเล่าที่มีอำนาจมากขึ้น. เมื่อเด็กโตขึ้นพวกเขากลายเป็นมากขึ้นสามารถที่จะพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นไม่ได้ที่นี่ (บ้านยายเป็นต้น) และไม่ได้ลาก (สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเขาเมื่อวานนี้หรืออาจจะเกิดขึ้น ในวันพรุ่งนี้เป็นต้น). เด็กก่อนวัยเรียนสามารถบอกคุณได้สิ่งที่เธอต้องการสำหรับมื้อกลางวันในวันพรุ่งนี้บางสิ่งบางอย่างที่จะไม่ได้รับเป็นไปได้ในขั้นตอนสองคำของการพัฒนาภาษา. อายุประมาณ 4 หรือ 5 เด็กเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนรูปแบบการพูดของพวกเขาไป เหมาะกับสถานการณ์. ตัวอย่างเช่นแม้เด็ก 4 ปีพูดคุยกับแตกต่างกัน 2 ปีหอยจากวิธีที่พวกเขาพูดคุยกับเพื่อนวัยเดียวกันพวกเขาใช้ประโยคสั้นช Che 2 ปี. พวกเขา นอกจากนี้ยังพูดคุยกับผู้ใหญ่ที่แตกต่างจากเพียร์วัยเดียวกันโดยใช้ภาษาที่สุภาพมากขึ้นและอย่างเป็นทางการกับผู้ใหญ่ (Shatz & Gelman 1973)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เด็กหนุ่มเริ่มที่จะมีส่วนร่วมในการขยาย ( Akhtar & แฮรัลด์ ตัวอย่างเช่นพวกเขาจะได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่เฉพาะเจาะจง กฎของการสนทนาและความสุภาพ และอ่อนไหวที่จะต้องปรับตัวพูดเพื่อแยกการตั้งค่า ferent . การพัฒนาทักษะทางภาษาของพวกเขาและเพิ่มการใช้มุมมองของผู้อื่นสนับสนุนรุ่นของพวกเขาของเรื่องเล่าที่มีความสามารถมากขึ้น เป็นเด็กโตขึ้นจะกลายเป็นมากขึ้นสามารถที่จะพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่จะไม่ที่นี่ ( บ้านย่า , ตัวอย่างเช่น ) และไม่พ่วง ( กับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้หรืออาจเกิดขึ้นพรุ่งนี้ ตัวอย่างเช่น ) เด็กปฐมวัย สามารถบอกคุณได้สิ่งที่เธอต้องการสำหรับมื้อกลางวันพรุ่งนี้ สิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่คำสองขั้นตอนของพัฒนาการทางภาษา อายุประมาณ 4 หรือ 5 , เด็กเรียนรู้ที่จะเปลี่ยนลักษณะการพูดของพวกเขาเพื่อให้เหมาะกับสถานการณ์ ตัวอย่างเช่น แม้แต่เด็กอายุ 4 ขวบ กับ 2 ขวบพูดแตกต่าง - บริษัท จากวิธีที่พวกเขาพูดคุยกับเพื่อนที่อายุเท่ากันก็ใช้ประโยคสั้นชเช อายุ 2 ขวบ . พวกเขายังพูดกับผู้ใหญ่ที่แตกต่างจากเพื่อนวัยเดียวกัน ใช้ภาษาสุภาพและเป็นทางการกับผู้ใหญ่ ( shatz & เกลแมน 1973 )