Long ago, in a palace by the Red Ri

Long ago, in a palace by the Red River, there lived a great mandarin and his daughter, Mi Nuong.
Like other young ladies of her position, Mi Nuong was kept indoors, away from the eyes of admiring men. She spent most of her time in her room at the top of a tower. There she would sit on a bench by a moon-shaped window, reading or embroidering, chatting with her maid, and gazing out often at the garden and the river.
One day as she sat there, a song floated to her from the distance, in a voice deep and sweet. She looked out and saw a fishing boat coming up the river.
“Do you hear it?” she asked her maid. “How beautifully he sings!” She listened again as the voice drew nearer.
he maid’s eyes lit up. “My lady, perhaps he’s a mandarin’s son in disguise—the man you are destined to marry!”
Mi Nuong felt a flush on her face and a stirring in her heart. She tried to make out the man’s features, but he was too far off to see clearly. The boat and the song glided slowly up the river and away.
The weeks passed, and Mi Nuong grew no better. Then one day her maid came before the mandarin.

For a moment, the mandarin was too astounded to speak. The man was neither young nor handsome. His clothes were ragged and he stank of fish. Certainly no match for my daughter! thought the mandarin. Somehow, she must not realize . . . .
He gave his order to the messenger. “Bring the fisherman to my daughter’s door and have him sing his song.”
Soon Truong Chi stood anxiously outside the young lady’s room. He could not understand why they’d brought him here. What could they want? He was just a fisherman, wishing only to make an honest living. He had hurt no one, done nothing wrong!
At the messenger’s signal, he nervously started to sing.

Mi Nuong jumped from her bed. Never had she so swiftly clothed herself, put up her hair, made herself up. By the time the song drew to a close, she looked like a heavenly vision in flowing robes


When the mandarin left, she told her maid, “It’s late, so you can go to bed. But first make me some tea, so I can drink from my cup.”
The maid finished her task and went off. Mi Nuong poured the tea, blew out the candles on the table, and carried the cup to her window seat. A full moon shone into the room, and looking out, she watched the moonlight play upon the river. The scent of blossoms drifted from the garden.
Mi Nuong lifted the cup to her lips. But just as she was about to drink, she cried out in surprise and fear. She quickly set the cup down on the bench.
On the surface of the tea was the face of Truong Chi, gazing at her with eyes filled with love. And now his sweet song filled the room, familiar but a little changed.

It was not many months more when Mi Nuong was given in marriage to the son of a great mandarin. He was young and handsome, and she felt that her dreams had come true.
Yet now, as she gazed on a different garden and a different view of the river, she often still heard the song of the fisherman echo softly in her heart.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นาน ในวังโดยแม่น้ำแดง มีอยู่รินมากและลูกสาวของเขา แหนม Miเช่นผู้หญิงอื่น ๆ หนุ่มตำแหน่งของเธอ แหนม Mi ถูกเก็บในร่ม จากสายตาของคนที่ชื่นชม เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ของเวลาของเธอในห้องของเธอที่ด้านบนของอาคาร มีเธอต้องนั่งบนม้านั่งโดยหน้าต่างรูปมูน อ่าน หรือถัก สนทนากับแม่ของเธอ และพร้อมออกบ่อย ๆ ที่สวนและแม่น้ำวันหนึ่งขณะที่เธอนั่ง เพลงลอยเธอจากระยะห่าง ในเสียงลึก และหวาน เธอมองหา และเห็นเรือตกปลามาถึงแม่น้ำ"ทำคุณได้ยินมัน" เธอถามแม่บ้านของเธอ "สวยงามว่าเขาร้อง" เธอฟังอีกเป็นเสียงดึง nearerแม่บ้านเขาตาสว่างขึ้น "ของฉัน บางทีเขาเป็นลูกชายของแมนดารินในปลอม — คุณมีกำหนดจะแต่งงานกับผู้ชาย! "Mi แหนมรู้สึกล้างใบหน้าของเธอและกวนใจเธอ เธอพยายามทำลักษณะการทำงานของมนุษย์ แต่เขาเกินไปหน่อยจะเห็นชัดเจน เรือและเพลงทะยานช้าลงแม่น้ำ และเก็บผ่านสัปดาห์ และแหนม Mi เติบโตไม่ดี แล้ว วันหนึ่งแม่ของเธอมาก่อนแมนดารินช่วง แมนดารินเป็น astounded เกินไปที่จะพูด ผู้ชายไม่หนุ่ม ไม่หล่อ เสื้อผ้าของเขาก็ลอง แล้วเขา stank ปลา แน่นอนไม่ตรงกับลูกสาวของฉัน คิดว่า โรงแรมแมนดาริน อย่างใด เธอต้องรู้ไม่ว่า...เขาให้เขาสั่งศาสน "นำชาวประมงไปประตูของลูกสาวของฉัน และเขาร้องเพลงของเขา"เร็ว ๆ นี้ ชี Truong ยืนกังวลใจอยู่นอกห้องของหญิงสาว เขาไม่อาจเข้าใจว่าทำไมพวกเขาได้นำเขานี่ สิ่งที่พวกเขาไม่ต้อง เขาเป็นเพียงชาวประมง ประสงค์เพียงเพื่อให้ชีวิตที่ซื่อสัตย์ เขาได้ทำร้ายใคร ทำอะไรไม่ถูกต้องที่สัญญาณของ messenger เขาคนเริ่มร้องMi แหนมไปจากห้องนอนของเธอ ไม่มีเธออย่างรวดเร็วเพื่อให้ยุทโธปกรณ์ตัวเอง วางผม ตัวเองขึ้น การดึงเพลงไปชิด เธอดูเหมือนมองเห็นสวรรค์ในเสื้อคลุมไหลเมื่อแมนดาริน เธอบอกว่า เธอทำความสะอาด "ได้สาย เพื่อให้คุณสามารถไปที่เตียง แต่ก่อน ทำให้ฉันชา ดังนั้นฉันสามารถดื่มจากถ้วยของฉัน"แม่บ้านเสร็จสิ้นภารกิจของเธอ แล้วออกไป แหนม Mi poured น้ำชา ได้พัดออกเทียนบนโต๊ะ และทำถ้วยให้นั่งติดหน้าต่างของเธอ ฟูลมูน shone ในห้อง และเธอมอง ดูแสงจันทร์เล่นตามแม่น้ำ กลิ่นบลอสซั่มลอยจากสวนMi แหนมยกถ้วยให้ริมฝีปากของเธอ แต่เหมือนเธอกำลังจะดื่ม ร่ำไห้ในความประหลาดใจและกลัว เธออย่างรวดเร็วได้ถ้วยลงบนม้านั่งบนพื้นผิวของน้ำชาใบหน้าของชี Truong พร้อมกับสายตาที่เธอเต็มไป ด้วยความรัก และตอนนี้ เพลงของเขาหวานเติมห้อง คุ้นเคยแต่เปลี่ยนแปลงเล็กน้อยไม่ขึ้นไปหลายเดือนเมื่อ Mi แหนมให้ในงานแต่งงานบุตรของแมนดารินที่ดี เขาคือหนุ่ม และหล่อ และเธอรู้สึกว่า เธอมีฝันเป็นจริงยัง ตอนนี้ ขณะที่เธอจ้องสวนต่าง ๆ และมุมมองต่าง ๆ ของแม่น้ำ เธอมักจะยังได้ยินเพลง echo ประมงเบา ๆ ในใจของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นานมาแล้วในพระราชวังโดยแม่น้ำแดง, อาศัยอยู่ที่นั่นส้มแมนดารินที่ดีและลูกสาวของเขา Mi Nuong.
เช่นเดียวกับหญิงสาวคนอื่น ๆ ในตำแหน่งของเธอ, Mi Nuong ถูกเก็บไว้ในบ้านออกไปจากสายตาของคนชื่นชม เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ของเธอในห้องของเธอที่ด้านบนของหอ เธอจะนั่งอยู่บนม้านั่งโดยหน้าต่างดวงจันทร์ที่มีรูปทรงอ่านหรือถัก, คุยกับแม่บ้านของเธอและจ้องออกมักจะสวนและแม่น้ำ.
วันหนึ่งขณะที่เธอนั่งอยู่ที่นั่นเพลงลอยกับเธอจากระยะไกล, ในเสียงลึกและหวาน เธอมองออกไปนอกและเห็นเรือประมงมาถึงแม่น้ำ.
"คุณได้ยินมัน?" เธอถามแม่บ้านของเธอ "วิธีการที่เขาร้องเพลงอย่างสวยงาม!" เธอฟังอีกครั้งในขณะที่เสียงเข้ามาใกล้.
ตาแม่บ้านเขาสว่างขึ้น "ผู้หญิงของฉันบางทีเขาเป็นลูกชายของส้มแมนดารินในการปลอมตัวของคนที่คุณมีชะตาที่จะแต่งงานกับ"
Mi Nuong รู้สึกล้างบนใบหน้าของเธอและกวนในหัวใจของเธอ เธอพยายามที่จะทำให้คุณสมบัติของชายคนนั้น แต่เขาก็ไกลเกินไปที่จะเห็นได้อย่างชัดเจน เรือและเพลงช้าร่อนขึ้นไปตามแม่น้ำและอยู่ห่าง.
สัปดาห์ที่ผ่านมาผ่านไปและ Mi Nuong เติบโตไม่ดี แล้ววันหนึ่งสาวใช้ของเธอมาก่อนที่แมนดาริน. สำหรับช่วงเวลาที่แมนดารินประหลาดใจเกินไปที่จะพูด ชายคนนั้นไม่หนุ่มไม่หล่อ เสื้อผ้าของเขาเป็นมอมแมมและเขาเหม็นของปลา แน่นอนว่าการแข่งขันสำหรับลูกสาวของฉันไม่! คิดแมนดาริน อย่างใดเธอจะต้องได้ตระหนักถึง . . . เขาออกคำสั่งของเขาที่จะส่งสาร "ชาวประมงนำไปที่ประตูลูกสาวของฉันและเขาได้ร้องเพลงของเขา." เร็ว ๆ นี้ Truong จิยืนอยู่อย่างใจจดใจจ่อนอกห้องของหญิงสาว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาจะนำเขามาที่นี่ สิ่งที่พวกเขาอาจต้องการหรือไม่ เขาเป็นเพียงชาวประมงประสงค์เดียวที่จะทำให้ชีวิตมีความซื่อสัตย์ เขาได้รับบาดเจ็บไม่มีใครทำอะไรผิด! ที่สัญญาณร่อซู้ลของเขาเริ่มหงุดหงิดที่จะร้องเพลง. Mi Nuong กระโดดลงมาจากเตียงของเธอ ไม่เคยมีเธอจึงสวมอย่างรวดเร็วตัวเองวางผมของเธอทำให้ตัวเองขึ้น ตามเวลาที่เพลงเข้าใกล้เธอดูเหมือนสวรรค์วิสัยทัศน์ในเสื้อคลุมไหลเมื่อแมนดารินที่เหลือเธอบอกแม่บ้านของเธอ "มันสายเพื่อให้คุณสามารถไปที่เตียง แต่ก่อนทำให้ผมชาบางอย่างเพื่อให้ฉันสามารถดื่มน้ำจากถ้วยของฉัน. " แม่บ้านเสร็จงานของเธอและเดินออกไป Mi Nuong เทชาเป่าเทียนบนโต๊ะและนำถ้วยไปที่นั่งริมหน้าต่างของเธอ พระจันทร์เต็มดวงส่องเข้ามาในห้องและมองออกไปเธอเฝ้าดูการเล่นแสงจันทร์ตามแม่น้ำ กลิ่นหอมของดอกลอยจากสวน. Mi Nuong ยกถ้วยเพื่อริมฝีปากของเธอ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะดื่มเธอร้องออกมาด้วยความประหลาดใจและความกลัว เธอตั้งได้อย่างรวดเร็วถ้วยลงบนม้านั่ง. บนพื้นผิวของชาเป็นใบหน้าของ Truong จิ, จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และตอนนี้เพลงหวานของเขาเต็มไปด้วยห้องพักที่คุ้นเคย แต่การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ . มันไม่ได้หลายเดือนมากขึ้นเมื่อ Mi Nuong ได้รับในการแต่งงานกับลูกชายของส้มแมนดารินที่ดี เขาเป็นหนุ่มหล่อและเธอรู้สึกว่าความฝันของเธอเป็นจริงขึ้นมาได้. แต่ในขณะนี้ขณะที่เธอจ้องมองในสวนที่แตกต่างกันและมุมมองที่แตกต่างกันของแม่น้ำที่เธอมักจะยังคงได้ยินเพลงของชาวประมงสะท้อนเบา ๆ ในหัวใจของเธอ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นานมาแล้วในพระราชวังโดยแม่น้ำสีแดง มี อยู่ ภาษาจีนกลางที่ดีและลูกสาวของเขา มิ nuong .
ชอบสาวๆหนุ่มๆ ตำแหน่งเธอมิ nuong ที่ถูกเก็บไว้ในที่ร่ม ห่างจากสายตาชื่นชมคน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ของเธอในห้องของเธอที่ด้านบนของหอ เธอจะนั่งบนม้านั่งโดยดวงจันทร์รูปร่างหน้าต่าง การอ่าน หรือการถัก , การสนทนากับสาวใช้ของเธอและ gazing ออกบ่อยไปที่สวนและแม่น้ำ
วันหนึ่งขณะที่เธอนั่งตรงนี้ เพลงลอยไปกับเธอจากระยะไกล ในเสียงลึกและหวาน เธอมองออกไปและเห็นเรือหาปลามาแม่น้ำ .
" ได้ยินมั้ย ? " เธอถามสาวใช้ของเธอ " วิธีการที่สวยงามที่เขาร้องเพลง " เธอฟังอีกครั้งเป็นเสียงใกล้เข้ามา .
เขาแม่บ้านดวงตาสว่างขึ้น " ท่านหญิงบางทีเขาอาจเป็นภาษาจีนกลางของลูกชายที่ปลอมตัวมา ผู้ชายที่คุณเลือกที่จะแต่งงานด้วย "
มิ nuong รู้สึกล้างบนใบหน้าของเธอและกวนในหัวใจเธอ . เธอพยายามหาคุณลักษณะของผู้ชาย แต่มันไกลเกินไปที่จะเห็นได้อย่างชัดเจน เรือและเพลงกไลดิดช้าขึ้นแม่น้ำไป
สัปดาห์ผ่านไป และมี nuong โตไม่ขึ้น แล้ววันหนึ่งสาวใช้ของเธอมาก่อน แมนดาริน .

สำหรับสักครู่ภาษาจีนกลางก็เห็นพูด ผู้ชายที่เป็นทั้งหนุ่มและหล่อ เสื้อผ้าของเขาสกปรกและตัวเขาคลุ้งไปด้วยกลิ่นของปลา แน่นอนไม่เหมาะกับลูกสาวของฉัน คิดว่า ส้มแมนดาริน บางที เธอคงไม่ตระหนัก . . . . . . . .
เขาออกคำสั่งให้ Messenger " เอาปลาไปที่ประตูของลูกสาวของฉันและเขาร้องเพลงของเขา . "
ในไม่ช้า Truong ชิยืนอยู่นอกห้องอย่างร้อนรนของหญิงสาว .เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพาเขามาที่นี่ อะไรที่พวกเขาต้องการ เขาเป็นแค่ชาวประมง ปรารถนาเพียงให้สิ่งมีชีวิตที่ซื่อสัตย์ เขาทำร้ายใคร ไม่ได้ทำอะไรผิด
ที่สื่อสารสัญญาณ เขาหงุดหงิดเริ่มร้องเพลง

มิ nuong กระโดดจากเตียง ไม่มีเธออย่างรวดเร็วนั้นเอง ทำให้ผมของเธอทำให้เธอขึ้น . โดยเวลาที่เพลงวาดเพื่อปิดเธอดูเหมือนสวรรค์วิสัยทัศน์ในเสื้อคลุมไหล


เมื่อจีนออกมา เธอก็บอกสาวใช้ของเธอ " มันดึกแล้ว คุณสามารถไปที่เตียง ก่อนอื่นให้ฉันดื่มชา ก็สามารถดื่มจากถ้วยของฉัน "
แม่บ้านเธอเสร็จงานแล้วก็จากไป มิ nuong เทชา เป่าเทียนบนโต๊ะ และนำถ้วยไปนั่งริมหน้าต่างของเธอ พระจันทร์เต็มดวง ส่องแสงเข้ามาในห้อง และมองออกไปเธอเห็นแสงจันทร์เล่นบนแม่น้ำ กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยจากสวน
มิ nuong ยกถ้วยให้ริมฝีปาก แต่ขณะที่เธอกำลังจะดื่ม เธอร้องออกมาอย่างประหลาดใจและกลัว เธอรีบวางถ้วยลงบนโต๊ะ
บนพื้นผิวของชาเป็นหน้า Truong ชิ จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก และตอนนี้เพลงหวานของเขาเต็มห้องคุ้นเคยแต่เปลี่ยนเล็กน้อย

มันไม่กี่เดือนเมื่อมิ nuong ให้แต่งงานกับลูกชายของภาษาจีนกลางที่ยิ่งใหญ่ เขายังหนุ่มและหล่อ และเธอรู้สึกว่า ความฝันของเธอก็เป็นจริง
ตอนนี้ ขณะที่เธอจ้องมองที่สวนที่แตกต่างกันและมุมมองที่แตกต่างกันของแม่น้ำ เธอมักจะยังคงได้ยินเสียงเพลงของชาวประมงก้องเบาๆ ในใจของเธอ