Weaning from mechanically ventilati

Weaning from mechanically ventilation (MV) represents the period of transition from total ventilatory support to spontaneous breathing. Different ventilatory techniques can be used to wean the patients from mechanical ventilation (1–3). Weaning from MV has been described as either the process of gradually decreasing ventilatory support to allow successful weaning from the ventilator or determining when patients have the ability to be safely liberated from the ventilator (1, 3). Different techniques have been proposed to ease the transition; however, individual study results have been conflicting. Published narrative reviews of different modes of weaning have focused more on the impact of these modes on the work of breathing rather than more clinically relevant outcome of time to wean or the success of weaning (2, 4). A T-piece and continuous positive airway pressure (CPAP) are routinely used to evaluate the withdrawal of MV (5). Over the past 25 years, many devices have been used to administer CPAP (6, 7). The most prominent lifesupport technology, which truly defines critical care medicine, is MV. Whereas the majority of patients receiving MV requires ventilatory support for a short duration, a significant number require prolonged MV. Most patients receiving MV improve, allowing MV to be easily discontinued. However, some patients do not tolerate removal from the ventilator, despite resolution of the initial process that prompted support. A dependence on the ventilator in these patients can be attributed to residual or premorbid compromise of the cardiorespiratory or neuromuscular system (1–3, 7, 8). Extubation is the ultimate goal of weaning from invasive MV. Regardless the different weaning strategies used, extubation failure is defined by the necessity of reintubation within 24 to 48 hours of planned extubation and occurs in 2 % to 25 % of patients (1, 2, 7–9). Extubation failure prolongs MV duration and intensive care unit (ICU) and hospital length of stay. Discontinuing MV constitutes a major clinical challenge more particularly in patients with chronic obstructive pulmonary disease (COPD) in whom respiratory weakness and diaphragmatic dysfunction may occur. In these patients, the rate of weaning failure is higher and ranges from 35 % to 67 % (4, 5, 7–9). However, few studies have focused on extubation failure outcome in patients with diseases requiring MV. It is generally accepted that a spontaneous breathing trial, most commonly performed with pressure support (PS), CPAP, or a T-piece, is the best way to assess whether a patient is able to breathe on his or her own before extubation (1, 2, 7). The aim of this study was to compare the effects of T-Piece and CPAP on hemodynamic parameters, arterial blood gases and success of weaning.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Weaning จากกลไกระบาย (MV) แสดงระยะเวลาของการเปลี่ยนแปลงจากทั้งหมดสนับสนุน ventilatory หายใจอยู่ สามารถใช้เทคนิคต่าง ๆ ventilatory หย่าผู้ป่วยจากเครื่องระบายอากาศ (1-3) Weaning จาก MV ได้ถูกอธิบายว่า เป็นกระบวนการในการค่อย ๆ ลดการสนับสนุน ventilatory ให้สำเร็จ weaning จากการระบาย หรือกำหนดเมื่อผู้ป่วยมีความสามารถอย่างปลอดภัยพ้นระบาย (1, 3) เทคนิคต่าง ๆ ที่ได้รับการเสนอให้เปลี่ยน อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาแต่ละมีการขัดแย้งกัน รีวิวบรรยายเผยแพร่ต่าง ๆ วิธีการ weaning ได้มุ่งเน้นผลลัพธ์ทางคลินิกที่เกี่ยวข้องเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบของวิธีการเหล่านี้ในการทำงานของการหายใจ มากกว่าเพิ่มเติมเวลาหย่านมหรือความสำเร็จของ weaning (2, 4) ชิ้น T และความดันทำอย่างต่อเนื่องบวก (CPAP) อยู่เป็นประจำใช้ประเมินถอน MV (5) ปีผ่านมา 25 อุปกรณ์จำนวนมากได้ถูกใช้ในการจัดการ CPAP (6, 7) เทคโนโลยี lifesupport โดดเด่นมากที่สุด ที่กำหนดดูแลสำคัญยาอย่างแท้จริง เป็น MV ในขณะที่ส่วนใหญ่รับ MV ต้องสนับสนุน ventilatory สำหรับระยะเวลาสั้น ๆ จำนวนมากต้องการ MV นาน ผู้ป่วยส่วนใหญ่รับ MV ปรับปรุง MV ได้ถูกยกเลิกให้ อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยบางไม่ทนเอาจากระบาย แม้มีความละเอียดของการเริ่มต้นที่ทำให้การสนับสนุน พึ่งระบายในผู้ป่วยเหล่านี้สามารถเกิดจากการประนีประนอมเหลือ หรือ premorbid cardiorespiratory หรือกล้ามระบบ (1-3, 7, 8) Extubation เป็นเป้าหมายสูงสุดของ weaning จาก MV รุกราน ไม่ต่าง weaning กลยุทธ์ที่ใช้ extubation ล้มเหลวกำหนดตามความจำเป็นของ reintubation ภายใน 24 ถึง 48 ชั่วโมงของ extubation แผน และเกิดขึ้นใน 2% ถึง 25% ของผู้ป่วย (1, 2, 7-9) ความล้มเหลว Extubation ยืดระยะเวลา MV และหน่วยดูแลเร่งรัด (ฉุกเฉิน) และโรงพยาบาลจำนวนห้องพัก ไม่ต่อเนื่อง MV ถือความท้าทายสำคัญทางคลินิกมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วยที่มีผิวสวยภายใต้ระบบทางเดินหายใจโรคเรื้อรัง (แอนเดอรส์) ที่อ่อนแอหายใจและ diaphragmatic บกพร่องอาจเกิดขึ้น ในผู้ป่วยเหล่านี้ อัตราการ weaning ล้มเหลวสูง และช่วงจาก 35% เป็น 67% (4, 5, 7-9) อย่างไรก็ตาม บางการศึกษาได้เน้นใน extubation ผลล้มเหลวในผู้ป่วย ด้วยโรคต้อง MV โดยทั่วไปยอมรับว่าการขาดหายใจทดลอง มักทำ ด้วยความดันสนับสนุน (PS), CPAP หรือ T-ชิ้น ส่วน เพื่อประเมินว่าผู้ป่วยต้องหายใจใน ตนเองก่อน extubation (1, 2, 7) จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้เพื่อ เปรียบเทียบผลของ T-ชิ้นส่วนและ CPAP พารามิเตอร์แสดงความดันโลหิต เลือดต้วก๊าซ และความสำเร็จของ weaning ได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หย่านมจากการระบายอากาศโดยอัตโนมัติ (MV) แสดงให้เห็นถึงช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงจากการสนับสนุนเครื่องช่วยหายใจรวมการหายใจที่เกิดขึ้นเอง เทคนิคการหายใจที่แตกต่างกันสามารถใช้ในการหย่าผู้ป่วยจากเครื่องช่วยหายใจ (1-3) หย่านมจาก MV ได้รับการอธิบายเป็นทั้งกระบวนการของการค่อยๆลดลงช่วยหายใจเพื่อให้ประสบความสำเร็จจากการหย่าเครื่องช่วยหายใจหรือการกำหนดเมื่อผู้ป่วยที่มีความสามารถในการได้รับการปลดปล่อยอย่างปลอดภัยจากเครื่องช่วยหายใจ (1, 3) เทคนิคที่แตกต่างกันได้รับการเสนอเพื่อความสะดวกในการเปลี่ยนแปลง; แต่ผลการศึกษาของแต่ละบุคคลได้รับการขัดแย้งกัน เผยแพร่ความคิดเห็นของโหมดการเล่าเรื่องที่แตกต่างกันของหย่านมได้มุ่งเน้นเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบของโหมดเหล่านี้ในการทำงานของการหายใจมากกว่าผลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องทางคลินิกของเวลาที่จะหย่าหรือความสำเร็จของการหย่านม (2, 4) T-ชิ้นส่วนทางเดินหายใจและความดันบวกต่อเนื่อง (CPAP) จะถูกใช้เป็นประจำในการประเมินการถอนตัวของ MV (5) ที่ผ่านมา 25 ปีอุปกรณ์จำนวนมากได้ถูกนำมาใช้ในการจัดการ CPAP (6, 7) lifesupport เทคโนโลยีที่โดดเด่นที่สุดอย่างแท้จริงซึ่งกำหนดยาการดูแลที่สำคัญคือ MV ในขณะที่ส่วนใหญ่ของผู้ป่วยที่ได้รับการสนับสนุน MV ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจสำหรับระยะเวลาสั้น ๆ จำนวนมากต้องใช้เวลานาน MV ผู้ป่วยส่วนใหญ่ที่ได้รับการปรับปรุง MV ช่วยให้ MV จะถูกยกเลิกได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามผู้ป่วยบางรายไม่ยอมออกจากเครื่องช่วยหายใจแม้จะมีความละเอียดของขั้นตอนการเริ่มต้นที่ได้รับแจ้งการสนับสนุน การพึ่งพาเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยเหล่านี้สามารถนำมาประกอบกับการประนีประนอมที่เหลือหรือ premorbid ของหัวใจหรือระบบประสาทและกล้ามเนื้อ (1-3, 7, 8) extubation เป็นเป้าหมายสูงสุดของการหย่านมจากการบุกรุก MV โดยไม่คำนึงถึงกลยุทธ์การหย่านมที่แตกต่างกันที่ใช้ความล้มเหลว extubation ถูกกำหนดโดยความจำเป็นของการ reintubation ภายใน 24 ถึง 48 ชั่วโมงของการวางแผนและ extubation เกิดขึ้นใน 2% ถึง 25% ของผู้ป่วย (1, 2, 7-9) ความล้มเหลวของ extubation ยืดระยะเวลา MV และแผนกผู้ป่วยหนัก (ICU) และระยะเวลาในการเข้าพักที่โรงพยาบาล หยุด MV ถือเป็นความท้าทายทางคลินิกที่สำคัญมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง (COPD) ในผู้ที่อ่อนแอของระบบทางเดินหายใจและความผิดปกติท​​ี่อาจเกิดขึ้นกระบังลม ในผู้ป่วยเหล่านี้มีอัตราการหย่านมความล้มเหลวสูงและช่วงจาก 35% เป็น 67% (4, 5, 7-9) อย่างไรก็ตามการศึกษาไม่กี่ได้มุ่งเน้นไปที่ความล้มเหลว extubation ผลในผู้ป่วยที่มีโรคที่ต้อง MV เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าการพิจารณาคดีการหายใจที่เกิดขึ้นเองส่วนใหญ่ดำเนินการโดยทั่วไปกับการสนับสนุนความดัน (PS), CPAP หรือ T-ชิ้นเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการประเมินว่าผู้ป่วยสามารถที่จะหายใจของเขาหรือเธอเองก่อน extubation (1 , 2, 7) จุดมุ่งหมายของการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของ T-Piece CPAP และพารามิเตอร์การไหลเวียนโลหิตก๊าซเลือดแดงและความสำเร็จของการหย่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การหย่าการระบาย ( MV ) หมายถึงระยะเวลาของการเปลี่ยนจากการสนับสนุนโดยเครื่องช่วยหายใจการหายใจ . เทคนิคทั้งสองที่แตกต่างกันสามารถใช้ wean ผู้ป่วยจากเครื่องช่วยหายใจ ( 1 – 3 )หย่านมจาก MV ได้รับการอธิบายเป็นขั้นตอนค่อยๆลดเครื่องช่วยหายใจเพื่อให้ความสนับสนุนการหย่าเครื่องช่วยหายใจหรือกำหนดเมื่อผู้ป่วยมีความสามารถปลอดภัยหลุดพ้นจากเครื่องช่วยหายใจ ( 1 , 3 ) เทคนิคต่าง ๆที่ได้รับการเสนอเพื่อความสะดวกในการเปลี่ยนแปลง อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาเป็นรายบุคคล มีการขัดแย้งกันหัวข้อความคิดเห็นของโหมดที่แตกต่างของการเล่าเรื่องโดยมีเน้นผลกระทบของโหมดเหล่านี้ในงานของการหายใจมากกว่าเพิ่มเติมทางคลินิกที่เกี่ยวข้องผลของเวลาหย่านม หรือความสำเร็จของการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ( 2 , 4 ) และเป็น t-piece เกะกะรุงรัง ( CPAP ) ตรวจประเมินถอนเพลง ( 5 ) ในช่วง 25 ปีอุปกรณ์หลายอย่างได้ถูกใช้เพื่อจัดการ CPAP ( 6 , 7 ) เทคโนโลยีไลฟ์ ซัพพ ์ตโดดเด่นที่สุด ซึ่งจริงๆกำหนดยา , การดูแลที่สำคัญเป็น MV . ในขณะที่ส่วนใหญ่ของผู้ป่วยที่ได้รับเครื่องช่วยหายใจ MV ต้องการการสนับสนุนสำหรับระยะเวลาสั้น หมายเลขที่สําคัญต้องยืดเยื้อ MV . ส่วนใหญ่ผู้ป่วยที่ได้รับการปรับปรุงให้ MV , MV จะได้ยกเลิกไป อย่างไรก็ตามผู้ป่วยบางคนจะไม่ทนต่อการกำจัดจากเครื่องช่วยหายใจ แม้ความละเอียดเริ่มต้นของกระบวนการที่ได้รับการสนับสนุน การพึ่งพาเครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยเหล่านี้สามารถเกิดจากการตกค้างหรือ premorbid ประนีประนอมของระบบที่ใช้หรือส่วน ( 1 – 3 , 7 , 8 ) extubation เป็นเป้าหมายสูงสุดของการหย่าที่ MV .ไม่ว่าต่างใช้กลยุทธ์ extubation หย่านม , ความล้มเหลวจะถูกกำหนดโดยความ reintubation ภายใน 24 ถึง 48 ชั่วโมงของการวางแผน extubation และเกิดขึ้นใน 2 ร้อยละ 25 ของผู้ป่วย ( 1 , 2 , 7 – 9 ) extubation ความล้มเหลวยืดระยะเวลา MV และหอผู้ป่วยหนัก ( ไอซียู ) โรงพยาบาล และความยาวของการเข้าพักหยุด MV ถือเป็นสาขาคลินิกความท้าทายมากขึ้นโดยเฉพาะในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ( COPD ) ซึ่งความอ่อนแอทางระบบหายใจและใต้กระบังลมความผิดปกติที่อาจเกิดขึ้น ในผู้ป่วยเหล่านี้อัตราความล้มเหลวที่สูงยิ่งขึ้น และช่วงจาก 35% ถึง 67 % ( 4 , 5 , 7 และ 9 ) อย่างไรก็ตามการศึกษาน้อยได้มุ่งเน้นผลความล้มเหลว extubation ในผู้ป่วยโรคมีเอ็มวีด้วย เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปว่าทดลองการหายใจ , มากที่สุดที่ดำเนินการด้วยการสนับสนุนความดัน ( PS ) , CPAP หรือ t-piece เป็นวิธีที่ดีที่สุด เพื่อประเมินว่าผู้ป่วยสามารถหายใจของตัวเองของเขาหรือเธอก่อนที่ extubation ( 1 , 2 , 7 )จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้คือ เพื่อศึกษาผลของการ t-piece CPAP ในพารามิเตอร์และการผลิตก๊าซเลือดแดง และความสำเร็จของหย่านม