- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
This is Berk.It snows nine months o
This is Berk.
It snows nine months of the year, and hails the other three.
Any food that grows here is tough and tasteless.
The people that grow here are even more so.
The only upsides are the pets.
Where some people have ponies or parrots...
...we have dragons.
A small dragon known as a Terrible Terror landed flat on the sleeping boy's face, chittering loudly.
Most people would be put off housing with vicious, fire-breathing reptiles.
The Terror gave the boy a friendly flame-burst hello before fluttering up to the shoulder of its master: a burly, dark-haired man sporting a scar from brow to cheek on the right side of his face. The boy took him in blearily.
Not us. We're Vikings.
The boy rubbed his face, checking to make sure his eyebrows were still there.
We can handle it.
"Rise and shine, Hiccup! Time to get moving," said the man. He moved to the next sleeping form with similar encouragements. The boy sat up with a weary sigh, rubbing his eyes against the flickering firelight.
That's me. Hiccup Horrendous Haddock the Third. I've never met a dragon I didn't like.
Hiccup swung his legs over the edge of the bed and reached down, sleepily fumbling for his prosthesis.
Well... actually there was this one dragon... as big as a mountain, with a really bad attitude. So terrible we called him Death. He and I had a little disagreement over the summer.
Grateful that he'd repeated the process so many times he could do it in his sleep, Hiccup closed his eyes again as he settled the stump of his left calf into the attachment. His hands automatically located the straps and cinched them tightly around his leg.
But that dragon came off much worse than I did. And now my village is safer for it. The Chief was proud of me that day. Even better... so was my dad.
It's just lucky for me they're one and the same.
Prosthetic foot securely attached, Hiccup reached into the basket under his bed to pull out his belt and his vest. And an overcoat. And some mittens. And an extra sock for his right foot.
So now instead of spending all our time defending ourselves against dragon raids, we get to do other things... like spend three weeks cooped up in a snowbound lodge in the freezing cold, learning the finer points of tracking and hunting.
"Let's go! We're burning daylight!" urged the man.
"How do you burn daylight when it's still dark?" groaned a gangly boy with long blonde hair. He nestled deeper under his covers.
"You're the expert—you tell me," the man answered, and he whipped the blanket away. The boy clamped into a tight cringe and shivered against the sudden chill. "Up, now! Speck, go get them up in the loft," the man added to his dragon, pointing.
The Terrible Terror happily obliged and flapped away.
The big guy ripping the blankets off my friends is Spitelout Jorgenson. My dad's right-hand man. He's been teaching Vikings how to hunt as long as I can remember.
"Is breakfast ready yet?" asked a muscular, dark-haired boy.
That's his son Snotlout.
"After we pack up," said Spitelout, walking over to another bed.
Over there is Fishlegs.
Spitelout gave the rotund young man yet another shake.
"Just five more minutes..." Fishlegs murmured.
And then Fishlegs lost his blanket, too.
The gangly blonde finally sat up and blinked, reaching for his socks. "This is really the last day, right? I'm getting kind of sick of waking up to you guys' faces."
That's Tuffnut. His twin sister Ruffnut is even more charming than he is.
There came a cry of disgust from above, and a second later Speck the Terrible Terror came sailing out of the loft, not entirely of his own accord. He landed on Tuffnut's head with a squeal.
Ruffnut's been sharing the upstairs with the only other girl to come on this little excursion.
"Where's my saddle?"
Hiccup heard that voice and the sleep fled from his eyes. He tried his best not to appear as disheveled as he felt.
Astrid.
She stood lightly at the top of the stairs, her sunny hair bound in a thick, hurried plait. Hiccup was just admiring the way one loose hank of it always fell across her eyes when he realized he was putting his mittens on the wrong hands.
"They're all by the door," answered Spitelout. "I want an early start; ready your mounts soon as you can."
"You going out, Astrid?" Hiccup asked as he pulled his boot on.
"Yeah..." she answered.
Hiccup sprang from his bed and moved toward the door to get his saddle.
"...Just as soon as I get the rest of my things packed. I'll be right out," Astrid finished, and disappeared to the back of the loft.
"That's the way, Hiccup. Good lad," said Spitelout, grabbing Hiccup's saddle and thrusting the bundle of cloth and leather trappings into Hiccup's arms. The old hunter slid back the bolt and opened the door in one fluid motion, briefly flooding the lower room with a chill.
Hiccup glanced hurriedly toward the loft. "Ah, okay, I guess I'll see you—outside," he called back as Spitelout shunted him out into the snow.
"Need any heavy lifting there, Astrid?" Hiccup heard Snotlout say before the door was closed and all sound was lost.
Yep.
That was Astrid.
With a sigh, Hiccup hefted the bundle in his arms and squinted into the dimness. Stark pines loomed in the pre-dawn haze, awash with frozen waves of white.
Okay, so maybe this isn't exactly Berk...
This is actually the island of Forget Me. Great name, I know, but it fits. We call it that because that's what everyone who sets foot here wants to do. It's the coldest, wettest, most miserable rock along the entire Meridian of Misery.
So much snow falls here that they say the ground underneath has never actually seen daylight.
Do I believe it?
Hiccup picked a beeline course to where his mount would be, and started wading.
Yes I do.
After only a few steps, his foot began to squeak. The mainspring always squeaked when it was cold. The animals would hear every step of his approach.
Well, every other step.
Hiccup's prosthetic left foot had been needing some refitting. The lower bolt was beginning to rust again. But there was time enough to worry about fixing that back home. For now he was just pleased with how well the snowshoe attachment was working out. He had built it just for this hunting trip.
Frosty moonlight peeked through the pines, silvering Hiccup's breath as he came to the clearing where the animals had bedded down.
He saw the snow-dusted mounds of their bodies, gently rising and falling amid the white drifts. One of the pack-Nadders lifted its scaly, horny head at his approach. It eyed him sleepily for only a moment, yawning a huge, toothy yawn and sticking out its forked tongue before nestling back down among its fellows.
By the way, Berk's kind of short on horses.
Crunch-squeak-crunch-squeak-crunch... Hiccup passed the frills of the rest of the Deadly Nadders, jutting from the snow like inverted icicles. He passed the ridged horns and huge form of Snotlout's dragon, a blood-red Monstrous Nightmare named Fireworm, followed by a smaller, snoring mass that could only have been Miniboss, the Gronckle that belonged to Fishlegs.
At the far end of the temporary nest, Hiccup found the Thorston twins' two-headed Hideous Zippleback, but saw no sign of his own dragon.
"Toothless?" he called softly, "Come on, bud, we get to go home today..."
Nothing.
Hiccup shivered. The morning was so still. Hesitant to disturb the brooding silence, he whispered a little louder, "Toothless!"
A barely-audible churning of wet snow made Hiccup turn. He spotted two green eyes gazing languidly out at him from beneath one of Fireworm's enormous wings. The head the eyes belonged to inched a little farther out of the snow, revealing charcoal-black scaly skin under the thick white frosting.
"There you are," Hiccup smiled wearily. He retraced the path he had ploughed through the drifts until he came even with his Night Fury. Dropping saddle and harness to the ground (and watching them disappear into a drift), he held out a friendly hand. "You ready to go home, Toothless?"
Toothless shook the snow from his head and auricles, spattering Hiccup slightly, and edged forward for a scratch under the chin.
"Come here, let's get you strapped up..." said Hiccup, moving back a pace.
The Night Fury uncurled and stood to stretch, smoke and steam wafting up from the fading bed of embers the dragon had laid for himself the night before. It was a convenient way to keep warm in lieu of roost or cave.
Arching his back so high into the Nightmare's wing that he woke her up, Toothless shook the remaining snow from his wings and came to stand ready before Hiccup. He knew the routine.
Fireworm merely shifted with a grunt and burst into a mild orange flame.
"Ooookay let's back up a little, c'mere Toothless... here we go..." Hiccup quickly snatched his saddle from the snow and moved to a safe distance. Toothless followed with a reluctant little grumble as behind him, Miniboss snuggled closer to share in Fireworm's warmth.
The innate ability to ignite her own skin for brief periods of time had made the Monstrous Nightmare quite popular among the other dragons during the dark, frigid hunting trip. Occasionally the feeling was even mutual.
But despite the immense appeal of returning to nestle under the great flaming wing, Toothless could not slight Hiccup's call. He could never let down the human on whom he depended for so much.
Oh, and there's one more thing you need to know...
He stood obligingly still and steady as Hiccup sorted out the bundle and began fastening on harness, saddle, and prosthesis.
Hiccup was not the only amputee on the expedition. Consequently, getting Toothless saddled for the day was a complicated affair. But the heat and glow from the adjacent combusting Monstrous Nightmare were comforting during the long process in the chill morning. Hiccup wondered if perhaps he worked slowly enough, Ast
It snows nine months of the year, and hails the other three.
Any food that grows here is tough and tasteless.
The people that grow here are even more so.
The only upsides are the pets.
Where some people have ponies or parrots...
...we have dragons.
A small dragon known as a Terrible Terror landed flat on the sleeping boy's face, chittering loudly.
Most people would be put off housing with vicious, fire-breathing reptiles.
The Terror gave the boy a friendly flame-burst hello before fluttering up to the shoulder of its master: a burly, dark-haired man sporting a scar from brow to cheek on the right side of his face. The boy took him in blearily.
Not us. We're Vikings.
The boy rubbed his face, checking to make sure his eyebrows were still there.
We can handle it.
"Rise and shine, Hiccup! Time to get moving," said the man. He moved to the next sleeping form with similar encouragements. The boy sat up with a weary sigh, rubbing his eyes against the flickering firelight.
That's me. Hiccup Horrendous Haddock the Third. I've never met a dragon I didn't like.
Hiccup swung his legs over the edge of the bed and reached down, sleepily fumbling for his prosthesis.
Well... actually there was this one dragon... as big as a mountain, with a really bad attitude. So terrible we called him Death. He and I had a little disagreement over the summer.
Grateful that he'd repeated the process so many times he could do it in his sleep, Hiccup closed his eyes again as he settled the stump of his left calf into the attachment. His hands automatically located the straps and cinched them tightly around his leg.
But that dragon came off much worse than I did. And now my village is safer for it. The Chief was proud of me that day. Even better... so was my dad.
It's just lucky for me they're one and the same.
Prosthetic foot securely attached, Hiccup reached into the basket under his bed to pull out his belt and his vest. And an overcoat. And some mittens. And an extra sock for his right foot.
So now instead of spending all our time defending ourselves against dragon raids, we get to do other things... like spend three weeks cooped up in a snowbound lodge in the freezing cold, learning the finer points of tracking and hunting.
"Let's go! We're burning daylight!" urged the man.
"How do you burn daylight when it's still dark?" groaned a gangly boy with long blonde hair. He nestled deeper under his covers.
"You're the expert—you tell me," the man answered, and he whipped the blanket away. The boy clamped into a tight cringe and shivered against the sudden chill. "Up, now! Speck, go get them up in the loft," the man added to his dragon, pointing.
The Terrible Terror happily obliged and flapped away.
The big guy ripping the blankets off my friends is Spitelout Jorgenson. My dad's right-hand man. He's been teaching Vikings how to hunt as long as I can remember.
"Is breakfast ready yet?" asked a muscular, dark-haired boy.
That's his son Snotlout.
"After we pack up," said Spitelout, walking over to another bed.
Over there is Fishlegs.
Spitelout gave the rotund young man yet another shake.
"Just five more minutes..." Fishlegs murmured.
And then Fishlegs lost his blanket, too.
The gangly blonde finally sat up and blinked, reaching for his socks. "This is really the last day, right? I'm getting kind of sick of waking up to you guys' faces."
That's Tuffnut. His twin sister Ruffnut is even more charming than he is.
There came a cry of disgust from above, and a second later Speck the Terrible Terror came sailing out of the loft, not entirely of his own accord. He landed on Tuffnut's head with a squeal.
Ruffnut's been sharing the upstairs with the only other girl to come on this little excursion.
"Where's my saddle?"
Hiccup heard that voice and the sleep fled from his eyes. He tried his best not to appear as disheveled as he felt.
Astrid.
She stood lightly at the top of the stairs, her sunny hair bound in a thick, hurried plait. Hiccup was just admiring the way one loose hank of it always fell across her eyes when he realized he was putting his mittens on the wrong hands.
"They're all by the door," answered Spitelout. "I want an early start; ready your mounts soon as you can."
"You going out, Astrid?" Hiccup asked as he pulled his boot on.
"Yeah..." she answered.
Hiccup sprang from his bed and moved toward the door to get his saddle.
"...Just as soon as I get the rest of my things packed. I'll be right out," Astrid finished, and disappeared to the back of the loft.
"That's the way, Hiccup. Good lad," said Spitelout, grabbing Hiccup's saddle and thrusting the bundle of cloth and leather trappings into Hiccup's arms. The old hunter slid back the bolt and opened the door in one fluid motion, briefly flooding the lower room with a chill.
Hiccup glanced hurriedly toward the loft. "Ah, okay, I guess I'll see you—outside," he called back as Spitelout shunted him out into the snow.
"Need any heavy lifting there, Astrid?" Hiccup heard Snotlout say before the door was closed and all sound was lost.
Yep.
That was Astrid.
With a sigh, Hiccup hefted the bundle in his arms and squinted into the dimness. Stark pines loomed in the pre-dawn haze, awash with frozen waves of white.
Okay, so maybe this isn't exactly Berk...
This is actually the island of Forget Me. Great name, I know, but it fits. We call it that because that's what everyone who sets foot here wants to do. It's the coldest, wettest, most miserable rock along the entire Meridian of Misery.
So much snow falls here that they say the ground underneath has never actually seen daylight.
Do I believe it?
Hiccup picked a beeline course to where his mount would be, and started wading.
Yes I do.
After only a few steps, his foot began to squeak. The mainspring always squeaked when it was cold. The animals would hear every step of his approach.
Well, every other step.
Hiccup's prosthetic left foot had been needing some refitting. The lower bolt was beginning to rust again. But there was time enough to worry about fixing that back home. For now he was just pleased with how well the snowshoe attachment was working out. He had built it just for this hunting trip.
Frosty moonlight peeked through the pines, silvering Hiccup's breath as he came to the clearing where the animals had bedded down.
He saw the snow-dusted mounds of their bodies, gently rising and falling amid the white drifts. One of the pack-Nadders lifted its scaly, horny head at his approach. It eyed him sleepily for only a moment, yawning a huge, toothy yawn and sticking out its forked tongue before nestling back down among its fellows.
By the way, Berk's kind of short on horses.
Crunch-squeak-crunch-squeak-crunch... Hiccup passed the frills of the rest of the Deadly Nadders, jutting from the snow like inverted icicles. He passed the ridged horns and huge form of Snotlout's dragon, a blood-red Monstrous Nightmare named Fireworm, followed by a smaller, snoring mass that could only have been Miniboss, the Gronckle that belonged to Fishlegs.
At the far end of the temporary nest, Hiccup found the Thorston twins' two-headed Hideous Zippleback, but saw no sign of his own dragon.
"Toothless?" he called softly, "Come on, bud, we get to go home today..."
Nothing.
Hiccup shivered. The morning was so still. Hesitant to disturb the brooding silence, he whispered a little louder, "Toothless!"
A barely-audible churning of wet snow made Hiccup turn. He spotted two green eyes gazing languidly out at him from beneath one of Fireworm's enormous wings. The head the eyes belonged to inched a little farther out of the snow, revealing charcoal-black scaly skin under the thick white frosting.
"There you are," Hiccup smiled wearily. He retraced the path he had ploughed through the drifts until he came even with his Night Fury. Dropping saddle and harness to the ground (and watching them disappear into a drift), he held out a friendly hand. "You ready to go home, Toothless?"
Toothless shook the snow from his head and auricles, spattering Hiccup slightly, and edged forward for a scratch under the chin.
"Come here, let's get you strapped up..." said Hiccup, moving back a pace.
The Night Fury uncurled and stood to stretch, smoke and steam wafting up from the fading bed of embers the dragon had laid for himself the night before. It was a convenient way to keep warm in lieu of roost or cave.
Arching his back so high into the Nightmare's wing that he woke her up, Toothless shook the remaining snow from his wings and came to stand ready before Hiccup. He knew the routine.
Fireworm merely shifted with a grunt and burst into a mild orange flame.
"Ooookay let's back up a little, c'mere Toothless... here we go..." Hiccup quickly snatched his saddle from the snow and moved to a safe distance. Toothless followed with a reluctant little grumble as behind him, Miniboss snuggled closer to share in Fireworm's warmth.
The innate ability to ignite her own skin for brief periods of time had made the Monstrous Nightmare quite popular among the other dragons during the dark, frigid hunting trip. Occasionally the feeling was even mutual.
But despite the immense appeal of returning to nestle under the great flaming wing, Toothless could not slight Hiccup's call. He could never let down the human on whom he depended for so much.
Oh, and there's one more thing you need to know...
He stood obligingly still and steady as Hiccup sorted out the bundle and began fastening on harness, saddle, and prosthesis.
Hiccup was not the only amputee on the expedition. Consequently, getting Toothless saddled for the day was a complicated affair. But the heat and glow from the adjacent combusting Monstrous Nightmare were comforting during the long process in the chill morning. Hiccup wondered if perhaps he worked slowly enough, Ast
0/5000
งานกระบี่เบิกอยู่มัน snows 9 เดือนของปี และ hails อื่น ๆ 3อาหารที่เติบโตขึ้นที่นี่เป็นยาก และชาติคนที่เติบโตที่นี่ดังนั้นยิ่งได้Upsides เฉพาะในสัตว์เลี้ยงได้ที่บางคนมีม้าหรือแพร์รอทส์... เรามีจินตนาการมังกรขนาดเล็กเรียกว่าร้ายกลัวที่ดินแบนหน้านอนเด็ก chittering ดังคนส่วนใหญ่จะใส่ออกจากบ้านด้วยทายา ไฟหายใจสัตว์เลื้อยคลานความหวาดกลัวให้เด็กสวัสดีระเบิดเปลวไฟเป็นมิตรก่อน fluttering ถึงไหล่ของหลักการ: ชาย burly มืด haired กายรอยแผลเป็นจากคิ้วถึงแก้มทางด้านขวาของหน้า เด็กเขาใช้ใน blearilyไม่เรา เราไวกิ้งเด็ก rubbed หน้า ตรวจสอบให้แน่ใจว่า คิ้วของเขาก็ยังคงมีเราสามารถจัดการกับมัน"ขึ้น และส่องแสง Hiccup เวลาเคลื่อนไหว กล่าวว่า คน เขาย้ายไปแบบนอนถัดไปกับ encouragements คล้าย เด็กนั่งขึ้นกับแยกกันภูมิใจ ถูตากับ firelight กะพริบที่เป็นฉัน Hiccup Haddock กลัวที่สาม ฉันไม่เคยพบมังกรไม่ชอบHiccup swung ขาเหนือขอบของเตียง และถึงลง sleepily fumbling สำหรับกายอุปกรณ์ของเขาดี...จริง ๆ แล้ว มีนี้มังกรหนึ่ง...เป็นใหญ่เป็นภูเขา มีทัศนคติที่ไม่ดี น่ากลัวเราเรียกว่าเขาตาย เขาและผมมีกันเล็กน้อยในช่วงฤดูร้อนขอบคุณที่เขามีทำซ้ำกระบวนการดังนั้นหลายครั้งที่เขาสามารถทำได้ในการนอนหลับของเขา Hiccup ปิดตาของเขาอีกอย่างเขาหัวลูกซ้ายของเขาเป็นสิ่งที่แนบมา มือของเขาอยู่ในสายโดยอัตโนมัติ และ cinched ให้แน่นรอบขาของเขาแต่มาที่มังกรปิดมากเลวร้ายยิ่งกว่าผม และตอนนี้ หมู่บ้านของฉันจะปลอดภัยเรื่อง หัวหน้าได้ความภาคภูมิใจของฉันวันนั้น แม้ดีกว่า...จึง ถูกพ่อของฉันก็นะฉันอยู่เดียวกันเท้าเทียมแน่น Hiccup ถึงลงในตระกร้าใต้เตียงถอนเขาเข็มขัดและเสื้อกั๊กของเขา และมีชุดเสื้อกัน และ mittens บาง และถุงเท้าเป็นพิเศษสำหรับเท้าขวาของเขาตอนนี้ แทนที่จะใช้เวลาของเราปกป้องตัวเองกับปะทะมังกร เราได้ทำสิ่งต่าง ๆ...เช่นสามสัปดาห์ cooped ในลอดจ์ไรในเย็นตรึง ค่าใช้จ่ายจุดปลีกย่อยของการล่าสัตว์และติดตามการเรียนรู้"ไปกันเหอะ เรากำลังเขียนตามฤดูกาล "กระตุ้นให้คน"วิธีทำคุณเขียนตามฤดูกาลเมื่อยังมืด" groaned เด็กชาย gangly กับผมสีบลอนด์ยาว เขาเชิญลึกภายใต้หน้ากากของเขา"คุณผู้เชี่ยวชาญ – คุณบอกฉัน, " ที่ชาย และเขาได้พัดเอาแบบครอบคลุมออกไป เด็ก clamped เข้าแน่นประจบประแจง และ shivered กับเย็นฉับพลัน "ขึ้น ขณะนี้ Speck รับค่าในลอฟท์ ผู้ชายเพิ่มมังกรของเขา ชี้ความหวาดกลัวกลัว obliged และ flapped ไปอย่างมีความสุขคนใหญ่คัดลอกผ้าห่มปิดเพื่อน Spitelout Jorgenson ได้ ขวาของพ่อ เขามีการสอนไวกิ้งวิธีหาตราบใดที่ฉันสามารถจำ"คืออาหารเช้าพร้อมยังถามเด็กดำ haired กล้ามเนื้อนั่นคือบุตร Snotlout"หลังจากที่เราแพ็คค่า กล่าวว่า Spitelout เดินผ่านเตียงอื่นนั่นคือ FishlegsSpitelout ให้หนุ่ม rotund ยังปั่นอีก"เพียงห้าเดิน..." Fishlegs murmuredแล้ว Fishlegs หายครอบคลุมของเขา เกินไปบลอนด์ gangly เสาร์ค่าสุดท้าย และคันนั้น กะพริบ การเข้าถึงสำหรับถุงเท้าของเขา "นี้เป็นจริงวันสุดท้าย ขวา ฉันได้รับชนิดของป่วยของตื่นขึ้นมาเพื่อคุณผู้ชายหน้า"นั่นคือ Tuffnut น้องแฝด Ruffnut มีเสน่ห์ยิ่งกว่าเขามีมาร้องของชังจากข้างต้น และ Speck ภายหลังสองร้ายน่ากลัวมาล่องเรือจากลอฟท์ ไม่ทั้งหมดของแอคคอร์ดของเขาเอง เขาที่ดินบนหัวของ Tuffnut กับการร้องRuffnut ของการร่วมชั้นบนที่ มีเฉพาะอื่น ๆ หญิงสาวที่มาเที่ยวนี้น้อยความที่คืออานของฉันHiccup ได้ยินว่า เสียงและนอนหนีไปจากตาของเขา เขาพยายามเขาส่วนไม่ปรากฏเป็น disheveled ที่เขารู้สึกอัสตริดแห่งเธออยู่เบา ๆ ที่ด้านบนของบันได ซันนี่ผมผูกใน plait หนา รีบ Hiccup ไม่เพียงชื่นชมวิธีหนึ่งแฮงก์หลวมของมันเสมอตกในตาของเธอเมื่อเขารู้เขาได้เอา mittens เขากระจอก"พวกเขากำลังทั้งหมด โดยประตู ตอบ Spitelout "ต้องการเริ่มต้น พร้อม mounts ของคุณทันทีที่คุณได้""คุณไปออก อัสตริดแห่งหรือไม่" Hiccup ถามกับเขาทำลายเขาเริ่มระบบบน"ใช่..." เธอตอบHiccup sprang จากเตียง และย้ายไปทางประตูเข้าเขาอาน"...เพียงแค่ทันทีที่ได้รับส่วนเหลือของฉันเต็มไปด้วย จะทันสมัย อัสตริดแห่งเสร็จสิ้น หายไปด้านหลังของลอฟท์"นั่นคือวิธี Hiccup ดีลัด Spitelout โลภของ Hiccup อาน และ thrusting กลุ่มของผ้าและหนังสุขในแผ่นดินของ Hiccup กล่าว ฮันเตอร์เก่าฝ่อกลับการพุ่ง และเปิดประตูในการเคลื่อนไหวของเหลวหนึ่ง สั้น ๆ น้ำท่วมชั้นล่าง ด้วยความเย็นHiccup glanced รีบไปลอฟท์ " Ah ล่ะ ผมคิดว่า เจอตัวอยู่นอก, " เขาเรียกกลับเป็น Spitelout shunted เขาออกเป็นหิมะ"ต้องการหนักยก อัสตริดแห่ง" Hiccup ได้ยิน Snotlout ว่าก่อนปิดประตู และเสียงทั้งหมดก็หายไปฮ่ะที่อัสตริดแห่งนั้นมีการแยกกัน Hiccup hefted กลุ่มในอ้อมแขนของเขา และ squinted ใน dimness ที่ Loomed ไพน์สิ้นเชิงในการก่อนรุ่งอรุณเมฆหมอก awash มีคลื่นน้ำแข็งสีขาวเอาล่ะ ดังนั้นบางทีนี้ไม่ว่างานกระบี่เบิก...นี้เป็นจริงเกาะของ Forget Me. ชื่อดี ที่ฉันรู้ แต่พอ เราเรียกว่าที่เนื่องจากเป็นสิ่งที่ทุกคนที่ตั้งเท้านี่ต้องการจะทำ ร็อคกับ wettest สุดอนาถตามเมริเดียนทั้งหมดทุกข์ได้หิมะมากน้ำตกที่ว่า พื้นดินใต้มีไม่จริงเห็นตามฤดูกาลผมเชื่อว่ามันHiccup รับหลักสูตร beeline ที่เขาเขาจะ และเริ่มต้นเล่นใช่ ฉันทำหลังจากเพียงไม่กี่ขั้นตอน เท้าของเขาเริ่ม squeak Mainspring ที่ squeaked เมื่อเย็นเสมอ สัตว์จะได้ยินทุกขั้นตอนของวิธีการของเขาดี ทุกขั้นตอนเท้าซ้ายของ hiccup เทียมได้ถูกต้องบางแต่งตั้ง กลอนล่างถูกเริ่มขึ้นสนิมอีก แต่มีเวลาพอที่จะกังวลเกี่ยวกับการแก้ไขที่กลับบ้าน สำหรับตอนนี้ เขาก็พอใจเพียง กับสโนว์ชูดีวิธีแนบทำงานออก เขาได้สร้างสำหรับเดินล่าสัตว์แสงจันทร์หนาว peeked ผ่านไพน์ silvering ลมหายใจของ Hiccup เป็นพระองค์ที่หักซึ่งการ(ผู้ใหญ่คนมี)ของสัตว์ลงเขาเห็น mounds dusted หิมะของร่างกาย เพิ่มขึ้น และตกท่ามกลาง drifts สีขาว Nadders แพ็คหนึ่งยกใหญ่ปากแหลม มีเขาที่วิธีการของเขา มันตาเขา sleepily เพียงครู่ นายใหญ่ toothy yawning และแลบลิ้น forked ก่อนสันติกลับลงเฟลโล่ส์ของโดยวิธีการ งานกระบี่เบิกของชนิดสั้นบนม้าวิกฤติด้านสารภาพวิกฤติด้านสารภาพวิกฤติด้าน... Hiccup ผ่านโอกาสของ Nadders มฤตยู jutting จากหิมะเช่นกลับ icicles เขาผ่านเป็นแนวแตรและฟอร์มใหญ่ของ Snotlout ของมังกร Nightmare ไบค์เลือดแดงชื่อ Fireworm ตาม ด้วยมวลขนาดเล็ก แก้อาการนอนกรนที่เฉพาะมี Miniboss, Gronckle ที่เป็นสมาชิก Fishlegsชิว ๆ รังชั่วคราว Hiccup พบสองหัวแฝด Thorston Zippleback Hideous แต่เห็นไม่มีสัญญาณของมังกรของเขาเอง"Toothless " เขาเรียกเบา ๆ, "มาใน บัด เราได้รับกลับบ้านวันนี้..."ไม่มีอะไรHiccup shivered ตอนเช้ายังดังได้ ลังเลที่จะรบกวนความเงียบ brooding เขากระซิบดังขึ้นเล็กน้อย "Toothless"แทบไม่เสียงปั่นของหิมะเปียกทำ Hiccup ที่เปิด เขาด่างตาเขียวพร้อม languidly ออกที่เขา from beneath หนึ่งของปีกขนาดใหญ่ของ Fireworm หัวตาเป็นสมาชิก inched น้อยอยู่ห่างจากหิมะ เผยให้เห็นผิวหนังปากแหลมสีดำถ่านภายใต้เปลือกน้ำฅาลขาวที่หนา"คุณได้ ยิ้มงาน Hiccup เขาข้าเส้นทางเขามี ploughed ผ่าน drifts จนเขามาได้ ด้วยความโกรธของเขาคืน วางอานและเทียมถึงดิน (และดูพวกเขาหายไปดริฟท์), เขาจัดออกมือเป็นมิตร "คุณพร้อมที่จะกลับบ้าน Toothless"Toothless จับหิมะจากเขาใหญ่และ auricles, spattering Hiccup เล็กน้อย และขอบสำหรับตั้งแต่ใต้คางไปข้างหน้า"มานี่ เถอะ strapped up. ... " ว่า Hiccup ย้ายกลับมาเป็นจังหวะUncurled โกรธคืน และยืนยืด ควันและไอน้ำ wafting ขึ้นจากนอนค่อย ๆ ของ embers มังกรได้วางตนคืน มันเป็นวิธีสะดวกใน การทำให้อบอุ่นไปว่าใช้แทน roost ถ้ำArching เขาสูงเป็นปีกของฝันร้ายที่เขาตื่นเธอ Toothless จับหิมะเหลือจากปีก และมายืนพร้อมก่อน Hiccup เขารู้ว่าขั้นตอนการFireworm แค่เปลี่ยนกับ grunt และลุกเป็นเปลวไฟสีส้มอ่อน" Ooookay ลองสำรองข้อมูลเล็กน้อย c'mere Toothless...ที่นี่เราไป..." Hiccup กระชากเขาอานจากหิมะ และย้ายไประยะห่างที่ปลอดภัยรวดเร็ว Toothless ตาม ด้วยการบ่นเล็กน้อยไม่เป็นหลังเขา Miniboss ติดเข้าร่วมในความอบอุ่นของ Firewormความสามารถโดยธรรมชาติจุดผิวของตนเองในช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ได้ฝันร้ายไบค์ค่อนข้างนิยมในหมู่มังกรอื่น ๆ ตลอดการเดินทางล่าสัตว์ frigid มืด บางครั้งความรู้สึกได้ร่วมกันแต่แม้ มีอุทธรณ์อันยิ่งใหญ่คืนให้ร้านภายใต้ปีกเผาดี Toothless อาจไม่ slight โทรของ Hiccup นอกจากนี้เขาไม่สามารถให้ลงที่เขาพร้อมมากสำหรับมนุษย์โอ้ และสิ่งอื่น ๆ คุณจำเป็นต้องรู้...เขายืน obligingly ยัง และคงเป็น Hiccup แยกออกแล้ว และเริ่มโซเทียม อาน และกายอุปกรณ์Hiccup ไม่ amputee เท่านั้นบนความรีบเร่ง ดังนั้น Toothless saddled วันรับได้เป็นเรื่องซับซ้อน แต่ความร้อนและเรืองแสงจาก combusting ติดฝันร้ายไบค์ได้พบในระหว่างกระบวนการยาวเช้าชิ Hiccup สงสัยว่า ถ้า บางทีเขาทำงานช้ามาก Ast
การแปล กรุณารอสักครู่..
This is Berk.
It snows nine months of the year, and hails the other three.
Any food that grows here is tough and tasteless.
The people that grow here are even more so.
The only upsides are the pets.
Where some people have ponies or parrots...
...we have dragons.
A small dragon known as a Terrible Terror landed flat on the sleeping boy's face, chittering loudly.
Most people would be put off housing with vicious, fire-breathing reptiles.
The Terror gave the boy a friendly flame-burst hello before fluttering up to the shoulder of its master: a burly, dark-haired man sporting a scar from brow to cheek on the right side of his face. The boy took him in blearily.
Not us. We're Vikings.
The boy rubbed his face, checking to make sure his eyebrows were still there.
We can handle it.
"Rise and shine, Hiccup! Time to get moving," said the man. He moved to the next sleeping form with similar encouragements. The boy sat up with a weary sigh, rubbing his eyes against the flickering firelight.
That's me. Hiccup Horrendous Haddock the Third. I've never met a dragon I didn't like.
Hiccup swung his legs over the edge of the bed and reached down, sleepily fumbling for his prosthesis.
Well... actually there was this one dragon... as big as a mountain, with a really bad attitude. So terrible we called him Death. He and I had a little disagreement over the summer.
Grateful that he'd repeated the process so many times he could do it in his sleep, Hiccup closed his eyes again as he settled the stump of his left calf into the attachment. His hands automatically located the straps and cinched them tightly around his leg.
But that dragon came off much worse than I did. And now my village is safer for it. The Chief was proud of me that day. Even better... so was my dad.
It's just lucky for me they're one and the same.
Prosthetic foot securely attached, Hiccup reached into the basket under his bed to pull out his belt and his vest. And an overcoat. And some mittens. And an extra sock for his right foot.
So now instead of spending all our time defending ourselves against dragon raids, we get to do other things... like spend three weeks cooped up in a snowbound lodge in the freezing cold, learning the finer points of tracking and hunting.
"Let's go! We're burning daylight!" urged the man.
"How do you burn daylight when it's still dark?" groaned a gangly boy with long blonde hair. He nestled deeper under his covers.
"You're the expert—you tell me," the man answered, and he whipped the blanket away. The boy clamped into a tight cringe and shivered against the sudden chill. "Up, now! Speck, go get them up in the loft," the man added to his dragon, pointing.
The Terrible Terror happily obliged and flapped away.
The big guy ripping the blankets off my friends is Spitelout Jorgenson. My dad's right-hand man. He's been teaching Vikings how to hunt as long as I can remember.
"Is breakfast ready yet?" asked a muscular, dark-haired boy.
That's his son Snotlout.
"After we pack up," said Spitelout, walking over to another bed.
Over there is Fishlegs.
Spitelout gave the rotund young man yet another shake.
"Just five more minutes..." Fishlegs murmured.
And then Fishlegs lost his blanket, too.
The gangly blonde finally sat up and blinked, reaching for his socks. "This is really the last day, right? I'm getting kind of sick of waking up to you guys' faces."
That's Tuffnut. His twin sister Ruffnut is even more charming than he is.
There came a cry of disgust from above, and a second later Speck the Terrible Terror came sailing out of the loft, not entirely of his own accord. He landed on Tuffnut's head with a squeal.
Ruffnut's been sharing the upstairs with the only other girl to come on this little excursion.
"Where's my saddle?"
Hiccup heard that voice and the sleep fled from his eyes. He tried his best not to appear as disheveled as he felt.
Astrid.
She stood lightly at the top of the stairs, her sunny hair bound in a thick, hurried plait. Hiccup was just admiring the way one loose hank of it always fell across her eyes when he realized he was putting his mittens on the wrong hands.
"They're all by the door," answered Spitelout. "I want an early start; ready your mounts soon as you can."
"You going out, Astrid?" Hiccup asked as he pulled his boot on.
"Yeah..." she answered.
Hiccup sprang from his bed and moved toward the door to get his saddle.
"...Just as soon as I get the rest of my things packed. I'll be right out," Astrid finished, and disappeared to the back of the loft.
"That's the way, Hiccup. Good lad," said Spitelout, grabbing Hiccup's saddle and thrusting the bundle of cloth and leather trappings into Hiccup's arms. The old hunter slid back the bolt and opened the door in one fluid motion, briefly flooding the lower room with a chill.
Hiccup glanced hurriedly toward the loft. "Ah, okay, I guess I'll see you—outside," he called back as Spitelout shunted him out into the snow.
"Need any heavy lifting there, Astrid?" Hiccup heard Snotlout say before the door was closed and all sound was lost.
Yep.
That was Astrid.
With a sigh, Hiccup hefted the bundle in his arms and squinted into the dimness. Stark pines loomed in the pre-dawn haze, awash with frozen waves of white.
Okay, so maybe this isn't exactly Berk...
This is actually the island of Forget Me. Great name, I know, but it fits. We call it that because that's what everyone who sets foot here wants to do. It's the coldest, wettest, most miserable rock along the entire Meridian of Misery.
So much snow falls here that they say the ground underneath has never actually seen daylight.
Do I believe it?
Hiccup picked a beeline course to where his mount would be, and started wading.
Yes I do.
After only a few steps, his foot began to squeak. The mainspring always squeaked when it was cold. The animals would hear every step of his approach.
Well, every other step.
Hiccup's prosthetic left foot had been needing some refitting. The lower bolt was beginning to rust again. But there was time enough to worry about fixing that back home. For now he was just pleased with how well the snowshoe attachment was working out. He had built it just for this hunting trip.
Frosty moonlight peeked through the pines, silvering Hiccup's breath as he came to the clearing where the animals had bedded down.
He saw the snow-dusted mounds of their bodies, gently rising and falling amid the white drifts. One of the pack-Nadders lifted its scaly, horny head at his approach. It eyed him sleepily for only a moment, yawning a huge, toothy yawn and sticking out its forked tongue before nestling back down among its fellows.
By the way, Berk's kind of short on horses.
Crunch-squeak-crunch-squeak-crunch... Hiccup passed the frills of the rest of the Deadly Nadders, jutting from the snow like inverted icicles. He passed the ridged horns and huge form of Snotlout's dragon, a blood-red Monstrous Nightmare named Fireworm, followed by a smaller, snoring mass that could only have been Miniboss, the Gronckle that belonged to Fishlegs.
At the far end of the temporary nest, Hiccup found the Thorston twins' two-headed Hideous Zippleback, but saw no sign of his own dragon.
"Toothless?" he called softly, "Come on, bud, we get to go home today..."
Nothing.
Hiccup shivered. The morning was so still. Hesitant to disturb the brooding silence, he whispered a little louder, "Toothless!"
A barely-audible churning of wet snow made Hiccup turn. He spotted two green eyes gazing languidly out at him from beneath one of Fireworm's enormous wings. The head the eyes belonged to inched a little farther out of the snow, revealing charcoal-black scaly skin under the thick white frosting.
"There you are," Hiccup smiled wearily. He retraced the path he had ploughed through the drifts until he came even with his Night Fury. Dropping saddle and harness to the ground (and watching them disappear into a drift), he held out a friendly hand. "You ready to go home, Toothless?"
Toothless shook the snow from his head and auricles, spattering Hiccup slightly, and edged forward for a scratch under the chin.
"Come here, let's get you strapped up..." said Hiccup, moving back a pace.
The Night Fury uncurled and stood to stretch, smoke and steam wafting up from the fading bed of embers the dragon had laid for himself the night before. It was a convenient way to keep warm in lieu of roost or cave.
Arching his back so high into the Nightmare's wing that he woke her up, Toothless shook the remaining snow from his wings and came to stand ready before Hiccup. He knew the routine.
Fireworm merely shifted with a grunt and burst into a mild orange flame.
"Ooookay let's back up a little, c'mere Toothless... here we go..." Hiccup quickly snatched his saddle from the snow and moved to a safe distance. Toothless followed with a reluctant little grumble as behind him, Miniboss snuggled closer to share in Fireworm's warmth.
The innate ability to ignite her own skin for brief periods of time had made the Monstrous Nightmare quite popular among the other dragons during the dark, frigid hunting trip. Occasionally the feeling was even mutual.
But despite the immense appeal of returning to nestle under the great flaming wing, Toothless could not slight Hiccup's call. He could never let down the human on whom he depended for so much.
Oh, and there's one more thing you need to know...
He stood obligingly still and steady as Hiccup sorted out the bundle and began fastening on harness, saddle, and prosthesis.
Hiccup was not the only amputee on the expedition. Consequently, getting Toothless saddled for the day was a complicated affair. But the heat and glow from the adjacent combusting Monstrous Nightmare were comforting during the long process in the chill morning. Hiccup wondered if perhaps he worked slowly enough, Ast
It snows nine months of the year, and hails the other three.
Any food that grows here is tough and tasteless.
The people that grow here are even more so.
The only upsides are the pets.
Where some people have ponies or parrots...
...we have dragons.
A small dragon known as a Terrible Terror landed flat on the sleeping boy's face, chittering loudly.
Most people would be put off housing with vicious, fire-breathing reptiles.
The Terror gave the boy a friendly flame-burst hello before fluttering up to the shoulder of its master: a burly, dark-haired man sporting a scar from brow to cheek on the right side of his face. The boy took him in blearily.
Not us. We're Vikings.
The boy rubbed his face, checking to make sure his eyebrows were still there.
We can handle it.
"Rise and shine, Hiccup! Time to get moving," said the man. He moved to the next sleeping form with similar encouragements. The boy sat up with a weary sigh, rubbing his eyes against the flickering firelight.
That's me. Hiccup Horrendous Haddock the Third. I've never met a dragon I didn't like.
Hiccup swung his legs over the edge of the bed and reached down, sleepily fumbling for his prosthesis.
Well... actually there was this one dragon... as big as a mountain, with a really bad attitude. So terrible we called him Death. He and I had a little disagreement over the summer.
Grateful that he'd repeated the process so many times he could do it in his sleep, Hiccup closed his eyes again as he settled the stump of his left calf into the attachment. His hands automatically located the straps and cinched them tightly around his leg.
But that dragon came off much worse than I did. And now my village is safer for it. The Chief was proud of me that day. Even better... so was my dad.
It's just lucky for me they're one and the same.
Prosthetic foot securely attached, Hiccup reached into the basket under his bed to pull out his belt and his vest. And an overcoat. And some mittens. And an extra sock for his right foot.
So now instead of spending all our time defending ourselves against dragon raids, we get to do other things... like spend three weeks cooped up in a snowbound lodge in the freezing cold, learning the finer points of tracking and hunting.
"Let's go! We're burning daylight!" urged the man.
"How do you burn daylight when it's still dark?" groaned a gangly boy with long blonde hair. He nestled deeper under his covers.
"You're the expert—you tell me," the man answered, and he whipped the blanket away. The boy clamped into a tight cringe and shivered against the sudden chill. "Up, now! Speck, go get them up in the loft," the man added to his dragon, pointing.
The Terrible Terror happily obliged and flapped away.
The big guy ripping the blankets off my friends is Spitelout Jorgenson. My dad's right-hand man. He's been teaching Vikings how to hunt as long as I can remember.
"Is breakfast ready yet?" asked a muscular, dark-haired boy.
That's his son Snotlout.
"After we pack up," said Spitelout, walking over to another bed.
Over there is Fishlegs.
Spitelout gave the rotund young man yet another shake.
"Just five more minutes..." Fishlegs murmured.
And then Fishlegs lost his blanket, too.
The gangly blonde finally sat up and blinked, reaching for his socks. "This is really the last day, right? I'm getting kind of sick of waking up to you guys' faces."
That's Tuffnut. His twin sister Ruffnut is even more charming than he is.
There came a cry of disgust from above, and a second later Speck the Terrible Terror came sailing out of the loft, not entirely of his own accord. He landed on Tuffnut's head with a squeal.
Ruffnut's been sharing the upstairs with the only other girl to come on this little excursion.
"Where's my saddle?"
Hiccup heard that voice and the sleep fled from his eyes. He tried his best not to appear as disheveled as he felt.
Astrid.
She stood lightly at the top of the stairs, her sunny hair bound in a thick, hurried plait. Hiccup was just admiring the way one loose hank of it always fell across her eyes when he realized he was putting his mittens on the wrong hands.
"They're all by the door," answered Spitelout. "I want an early start; ready your mounts soon as you can."
"You going out, Astrid?" Hiccup asked as he pulled his boot on.
"Yeah..." she answered.
Hiccup sprang from his bed and moved toward the door to get his saddle.
"...Just as soon as I get the rest of my things packed. I'll be right out," Astrid finished, and disappeared to the back of the loft.
"That's the way, Hiccup. Good lad," said Spitelout, grabbing Hiccup's saddle and thrusting the bundle of cloth and leather trappings into Hiccup's arms. The old hunter slid back the bolt and opened the door in one fluid motion, briefly flooding the lower room with a chill.
Hiccup glanced hurriedly toward the loft. "Ah, okay, I guess I'll see you—outside," he called back as Spitelout shunted him out into the snow.
"Need any heavy lifting there, Astrid?" Hiccup heard Snotlout say before the door was closed and all sound was lost.
Yep.
That was Astrid.
With a sigh, Hiccup hefted the bundle in his arms and squinted into the dimness. Stark pines loomed in the pre-dawn haze, awash with frozen waves of white.
Okay, so maybe this isn't exactly Berk...
This is actually the island of Forget Me. Great name, I know, but it fits. We call it that because that's what everyone who sets foot here wants to do. It's the coldest, wettest, most miserable rock along the entire Meridian of Misery.
So much snow falls here that they say the ground underneath has never actually seen daylight.
Do I believe it?
Hiccup picked a beeline course to where his mount would be, and started wading.
Yes I do.
After only a few steps, his foot began to squeak. The mainspring always squeaked when it was cold. The animals would hear every step of his approach.
Well, every other step.
Hiccup's prosthetic left foot had been needing some refitting. The lower bolt was beginning to rust again. But there was time enough to worry about fixing that back home. For now he was just pleased with how well the snowshoe attachment was working out. He had built it just for this hunting trip.
Frosty moonlight peeked through the pines, silvering Hiccup's breath as he came to the clearing where the animals had bedded down.
He saw the snow-dusted mounds of their bodies, gently rising and falling amid the white drifts. One of the pack-Nadders lifted its scaly, horny head at his approach. It eyed him sleepily for only a moment, yawning a huge, toothy yawn and sticking out its forked tongue before nestling back down among its fellows.
By the way, Berk's kind of short on horses.
Crunch-squeak-crunch-squeak-crunch... Hiccup passed the frills of the rest of the Deadly Nadders, jutting from the snow like inverted icicles. He passed the ridged horns and huge form of Snotlout's dragon, a blood-red Monstrous Nightmare named Fireworm, followed by a smaller, snoring mass that could only have been Miniboss, the Gronckle that belonged to Fishlegs.
At the far end of the temporary nest, Hiccup found the Thorston twins' two-headed Hideous Zippleback, but saw no sign of his own dragon.
"Toothless?" he called softly, "Come on, bud, we get to go home today..."
Nothing.
Hiccup shivered. The morning was so still. Hesitant to disturb the brooding silence, he whispered a little louder, "Toothless!"
A barely-audible churning of wet snow made Hiccup turn. He spotted two green eyes gazing languidly out at him from beneath one of Fireworm's enormous wings. The head the eyes belonged to inched a little farther out of the snow, revealing charcoal-black scaly skin under the thick white frosting.
"There you are," Hiccup smiled wearily. He retraced the path he had ploughed through the drifts until he came even with his Night Fury. Dropping saddle and harness to the ground (and watching them disappear into a drift), he held out a friendly hand. "You ready to go home, Toothless?"
Toothless shook the snow from his head and auricles, spattering Hiccup slightly, and edged forward for a scratch under the chin.
"Come here, let's get you strapped up..." said Hiccup, moving back a pace.
The Night Fury uncurled and stood to stretch, smoke and steam wafting up from the fading bed of embers the dragon had laid for himself the night before. It was a convenient way to keep warm in lieu of roost or cave.
Arching his back so high into the Nightmare's wing that he woke her up, Toothless shook the remaining snow from his wings and came to stand ready before Hiccup. He knew the routine.
Fireworm merely shifted with a grunt and burst into a mild orange flame.
"Ooookay let's back up a little, c'mere Toothless... here we go..." Hiccup quickly snatched his saddle from the snow and moved to a safe distance. Toothless followed with a reluctant little grumble as behind him, Miniboss snuggled closer to share in Fireworm's warmth.
The innate ability to ignite her own skin for brief periods of time had made the Monstrous Nightmare quite popular among the other dragons during the dark, frigid hunting trip. Occasionally the feeling was even mutual.
But despite the immense appeal of returning to nestle under the great flaming wing, Toothless could not slight Hiccup's call. He could never let down the human on whom he depended for so much.
Oh, and there's one more thing you need to know...
He stood obligingly still and steady as Hiccup sorted out the bundle and began fastening on harness, saddle, and prosthesis.
Hiccup was not the only amputee on the expedition. Consequently, getting Toothless saddled for the day was a complicated affair. But the heat and glow from the adjacent combusting Monstrous Nightmare were comforting during the long process in the chill morning. Hiccup wondered if perhaps he worked slowly enough, Ast
การแปล กรุณารอสักครู่..
เบิร์ก .
หิมะเก้าเดือนของปีและ hails สามอื่น ๆ .
อาหารใด ๆที่โตที่นี่จะเหนียวและรสจืด .
ส่วนคนที่โตที่นี่มากขึ้น
upsides เท่านั้นที่เป็นสัตว์เลี้ยง ที่บางคนได้ม้า
หรือ นกแก้ว . . . . . . .
. . . . . . . เราได้มังกร
มังกรขนาดเล็กที่รู้จักกันเป็นเจ้าจิ๋วจี๊ดลงแบนบนนอนหน้าเด็ก
chittering , เสียงดังคนส่วนใหญ่จะวางปิดบ้านด้วยหินไฟสัตว์เลื้อยคลานหายใจ
ความหวาดกลัวให้เด็กชายเป็นกันเองเปลวไฟออกมาสวัสดีก่อนที่กระพือขึ้นไหล่ของเจ้านาย : แข็งแกร่ง , ผมสีเข้มกีฬาแผลเป็นจากหน้าผากไปยังแก้มด้านขวาของใบหน้าของเขาคนนั้น เด็กที่พามาด้วยตาพร่ามัว .
ไม่เรา พวกเราไวกิ้ง
เด็กลูบใบหน้าของเขาตรวจสอบให้แน่ใจว่า คิ้วของเขายังอยู่ที่นั่น
เราทำได้
" เช้าแล้วนะ ฮิคคัพ ! เวลาที่จะไป " ชายผู้นั้นกล่าว เขาย้ายไปหลับจาก encouragements ที่คล้ายคลึงกัน เด็กชายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ขยี้ตาของเขากับไฟแสงไฟจากในห้อง
นั่นคือผม สะอึกน่ากลัว Haddock ที่สาม ผมไม่เคยเจอมังกรไม่ชอบ
.ฮิคคัพ เหวี่ยงขาตรงขอบเตียงแล้วเอื้อมลง เคลิ้มอึกอักสำหรับขาเทียมของเขา
เอ่อ . . . . . . . จริงๆแล้วมีมังกรหนึ่งตัว . . . . . . . ใหญ่เท่าภูเขา ที่มีทัศนคติที่ไม่ดีจริงๆ น่ากลัวจังเราเรียกว่าความตาย เขาและฉันมีปัญหานิดหน่อย ช่วงฤดูร้อน
ดีใจที่เขาจะทำซ้ำขั้นตอนหลายครั้งเขาก็ทำของเขานอนฮิคคัพ หลับตาลงอีกครั้ง เขาตัดสินโคนน่องซ้ายของเขาในสิ่งที่แนบมา มือของเขาและพวกเขาโดยอัตโนมัติตั้งอยู่ สายรัดแน่นรอบขา
แต่มังกรออกมาแย่กว่าที่ผมทำ และตอนนี้ที่หมู่บ้านของฉันจะปลอดภัยกว่านะ หัวหน้า ภูมิใจในตัวฉันในวันนั้น ดีกว่า . . . . . . . ดังนั้น พ่อ
มันเป็นเพียงแค่โชคดีสำหรับฉันพวกเขาเป็นหนึ่งและเหมือนกัน
.ขาเทียมแนบอย่างปลอดภัย ฮิคคัพถึงในตะกร้า อยู่ใต้เตียงดึงเข็มขัดและเสื้อของเขา และโค้ด และบาง มิททิน และเสริมถุงเท้าเท้าขวาของเขา
ตอนนี้แทนที่จะใช้เวลาทั้งหมดของเราปกป้องตัวเองกับมังกรบุก เราต้องทำอย่างอื่น . . . . . . . ชอบใช้เวลาสามสัปดาห์ อยู่ในโรงแรม ซึ่งติดอยู่ในหิมะในการแช่เย็นการเรียนรู้จุดปลีกย่อยของการติดตามและล่า
" ไปกันเถอะ ! เราพบกัน ! ที่กระตุ้นให้มนุษย์
" คุณเผากลางวันก็ยังมืดมน " ? ครางออกมาเบาๆ เด็ก gangly ที่มีผมสีบลอนด์ยาว เขาตั้งอยู่ลึกใต้ผ้าห่มของเขา . . . . . .
" คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ คุณบอกฉันว่า , " ชายคนนั้นตอบ เขากระชากผ้าห่มออกไป เด็กชายบีบแน่นและตัวสั่นหงอลงกับเย็นฉับพลัน" ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ! สเปก ไปไว้ในห้อง " ชายเพิ่มมังกรของเขาชี้
น่ากลัวและความหวาดกลัวอย่างมีความสุข ต้องเหินห่าง
ผู้ชายใหญ่ฉีกผ้าห่มปิดเพื่อนของฉัน spitelout จอร์จินสัน . มือขวาของพ่อ เขาได้รับการเรียนการสอนไวกิ้งวิธีล่าตราบเท่าที่ฉันสามารถจำ
" อาหารเช้าพร้อมยัง ? " ขอผึ่ง ผมสีเข้ม บอย
นั่นมันลูกชายสน็อตเลาท์
" หลังจากที่เราเก็บของ กล่าวว่า spitelout เดินผ่านเตียงอีก
นั่นคือ ฟิชเล็ก
spitelout ให้ดังกังวาน ชายหนุ่มอีกสั่น
" อีกห้านาที . . . . . . . " ฟิชเล็กบ่น
แล้วก็หายไป ฟิชเลก ผ้าห่มของเขาด้วย
ผมบลอนด์ gangly ก็ลุกขึ้นนั่งและเริ่มเอื้อมถุงเท้าของเขา นี่เป็นวันสุดท้ายใช่ไหมผมชักจะเบื่อตื่นใบหน้าพวกเธอ "
ที่ทัฟนัท . น้องสาวฝาแฝดของเขา รัฟนัทมีเสน่ห์มากกว่าเขา . . . .
มีร้องไห้ที่น่ารังเกียจจากเบื้องบน และภายหลังที่สองจุดสยองน่ากลัวมาแล่นออกจากห้อง แต่ก็ไม่ทั้งหมดของตนเอง เขาตกลงมาบนหัว กับทัฟนัท
เสียงรัฟนัทถูกแชร์ข้างบน กับผู้หญิงอื่นมาจัดเล็ก ๆน้อย ๆนี้
" อานของฉันอยู่ไหน ? "
เอิ้กได้ยินเสียงและหลับหนีจากสายตาของเขา . เขาพยายามของเขาที่ดีที่สุดที่จะปรากฏเป็นอย่างที่เขารู้สึกได้
เธอยืนแอสทริด เบา ๆที่ด้านบนของบันได ผมเธอซันนี่ไว้หนา รีบถักเปียฮิคคัพก็ชื่นชมวิธีหนึ่งที่แฮงค์หลวมมันก็ลดลงในสายตาของเธอเมื่อเขาตระหนักว่าเขาได้ใส่ถุงมือของเขาในมือผิด
" พวกเขาทั้งหมดโดยประตู " ตอบ spitelout ” ฉันต้องการเริ่มต้น พร้อมของคุณและทันทีที่คุณสามารถ . "
" เธอออกไปล่ะ ? ฮิคคัพถามขณะที่เขาดึงบู๊ทเขา . .
" อืม . . . . . . .
" เธอตอบฮิคคัพก็กระโดดจากเตียงของเขาและย้ายไปทางประตูให้อานของเขา . . . . . .
" . . . . . . . ทันทีที่ฉันได้รับส่วนที่เหลือของสิ่งที่บรรจุ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ " แอสทริดเสร็จแล้วและหายตัวไปด้านหลังของห้อง
" นั่นคือวิธีที่ ฮิคคัพ เด็กดี , " กล่าวว่า spitelout คว้าสะอึกของอานและยื่นห่อผ้าและเครื่องประดับของหนังเป็นสะอึกของแขนฮันเตอร์เก่าเลื่อนกลับสายฟ้าและเปิดประตูในของเหลวการเคลื่อนไหวหนึ่งสั้น ๆ น้ำท่วมห้องล่างกับเย็น
สะอึกมองรีบต่อห้อง " อ่า โอเค ฉันว่า ฉันจะพบคุณข้างนอก " เขาเรียกกลับมาเป็น spitelout shunted เขาออกในหิมะ
" ต้องยกของหนักที่นั่นล่ะ ? " ฮิคคัพได้ยินสน็อตเลาท์พูดก่อนที่ประตูจะปิดเสียงทั้งหมดก็หายไป .
-นั่นคือแอสทริด
พร้อมกับถอนหายใจ ฮิคคัพ hefted มัดในแขนของเขาและ squinted ในความสลัว . สตาร์ไพน์รออยู่ในก่อนรุ่งอรุณ หมอก จมอยู่ใต้น้ำกับคลื่นแช่แข็งสีขาว
โอเค บางทีมันไม่ได้โง่ . . . . . . .
นี่เป็นเกาะลืมฉัน ชื่อดีจริงๆ ข้ารู้ แต่มันพอดี เราเรียกมันว่าเพราะนั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนที่ชุดเท้าที่นี่ต้องการอะไร มันหนาวเหน็บ ฝนตกชุกที่น่าสังเวชที่สุดหินตามเมริเดียนทั้งหมดทุกข์
ดังนั้นหิมะตกที่ว่ากันว่าพื้นดินใต้ ไม่เคยเห็นจริงๆ ตอนกลางวัน
คุณเชื่อมั้ย ?
เอิ้กเลือกเส้นตรงแน่นอนที่เขาจะติด และเริ่มลุย
ค่ะ
หลังจากเพียงไม่กี่ก้าว เท้าของเขาก็เริ่มเงียบ และส่วนสำคัญที่สุดเสมอแหลมเมื่อมันเย็นสัตว์จะได้ยินทุกขั้นตอนของวิธีการของเขา
ดี ทุก ๆขั้นตอน
ฮิคคัพเป็นเทียมเท้าซ้ายได้ต้องการให้ refitting . สลักล่างเริ่มสนิมอีกครั้ง แต่ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะกังวลเกี่ยวกับการแก้ไขบ้านหลังนั้น ตอนนี้เขาแค่พอใจกับวิธีที่ดีที่ Snowshoe แนบ ทำงานออก เขาสร้างมันสำหรับการเดินทางล่าสัตว์ . . .
แสงจันทร์มักแอบมองผ่าน Pines , เคลือบโลหะเงิน ลมหายใจสะดุดเป็นเขามาล้างที่สัตว์มีขนาดเล็กลง
เขาเห็นหิมะโรยกองเนื้อของตนเบา ๆ ขึ้น หรือ ลงท่ามกลางกองสีขาว หนึ่งแพ็คของแนดเดอร์ หน้าของมันมีเกล็ด เงี่ยนหัวที่วิธีการของเขา มันจ้องมองเขาล่องลอยอยู่ครู่หนึ่ง หาว , ขนาดใหญ่และฟันยื่นออกมาลิ้นแฉกหาวก่อน - กลับลงมาในหมู่สหายของมัน
ว่าแต่ เบิร์กมันสั้นม้า
กระทืบกระทืบกระทืบ . . . . . . . . . ฮิคคัพผ่าน frills ของส่วนที่เหลือของแนดเดอร์ มรณะ ที่ยื่นจากหิมะเหมือนคว่ำ icicles เขาผ่านยับ horns และรูปแบบขนาดใหญ่ของสน็อตเลาท์มังกร , สีแดงเลือดปีศาจที่ชื่อ fireworm ฝันร้าย ,ตามด้วยเล็ก นอนกรนมวลชนที่อาจจะได้รับ miniboss , แหนมคึก ที่เป็นของฟิชเล็ก
ที่ไกลสุดของรังชั่วคราว ฮิคคัพ เจอฝาแฝดสองหัวสองหัว เธอร์ ันน่าเกลียด แต่ก็ไม่มีวี่แววของมังกรของเขาเอง
" ฟันหลอ " ? เขาเรียกเบาๆ " ไม่เอาน่า เพื่อน เรากลับบ้านวันนี้ . . . . . . . "
ไม่มีอะไร
สะอึกตัวสั่น ตอนเช้าก็ยังลังเล รบกวนทำเงียบ เขากระซิบหน่อย " ฟันหลอ "
เพิ่งจะศรุต churning ของหิมะเปียกทำให้ฮิคคัพเปิด เขาเห็นสองดวงตาสีเขียวจ้องระทวยออกมาที่เขาจากเบื้องล่างของ fireworm ปีกใหญ่ หัวตาเป็นของนิ้วห่างออกไปเล็กน้อยของหิมะ เผยให้เห็นผิวภายใต้สะเก็ดถ่านดำน้ำตาลขาวหนา
" นั่นไง" กระตุกยิ้มอย่างเหนื่อยล้า . เขา retraced เส้นทางเขาไถผ่านกอง จนมาแม้แต่กับไนท์ ฟูรี่ วางอานและเทียมถึงพื้นดิน ( และดูพวกเขาหายไปในที่ถูกเขาจับออกมือเป็นมิตร” คุณพร้อมที่จะกลับบ้าน ฟันหลอ " ?
นี่สั่นหิมะจากศีรษะของเขา และ auricles กระเซ็น , สะอึกเล็กน้อยและขอบมาเกาที่ใต้คาง อีก
" มาที่นี่ ฉันจะพาคุณ strapped ขึ้น . . . . . . . " บอกว่า ฮิคคัพ ย้ายกลับก้าว
เมื่อคืนโกรธ uncurled ยืนยืด ควันและไอน้ำที่ลอยขึ้นจากเตียงของพวกเขาและมังกรมีไว้สำหรับตัวเอง เมื่อคืนก่อน มันเป็นวิธีที่สะดวกเพื่อให้ความอบอุ่นแทน
คอนหรือถ้ำarching กลับของเขาสูงมากเป็นเป็นฝันร้ายของปีกที่เขาปลุกเธอ ฟันหลอ สั่นหิมะที่เหลือจากปีกของเขาแล้วมายืนให้พร้อมก่อน ฮิคคัพ เขารู้ว่าตามปกติ
fireworm เพียงขยับกับ grunt และระเบิดเป็นเปลวไฟสีส้มอ่อน
" ooookay ถอยไปเล็กน้อย มานี่ฟัน . . . . . . . ที่นี่เราไป . . . . . . ." สะอึกรีบคว้าอานของเขาจากหิมะ และย้ายไปอยู่ที่ระยะห่างที่ปลอดภัย ฟันตามด้วยการบ่นเครียดเป็นหลังเขา miniboss แอบอิงใกล้ชิดเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นของ fireworm
แหล่งสามารถติดไฟได้ ผิวของเธอเองในช่วงเวลาสั้นของเวลา ทำให้เพลิงพิฆาตค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่มังกร ในที่มืด หนาวยะเยือกการเดินทางล่าสัตว์บางครั้งความรู้สึกที่เคยร่วมกัน
แต่แม้จะเวิ้งว้างอุทธรณ์กลับไปซบใต้ปีกเพลิงดี ฟันไม่กระตุกเล็กน้อย ก็เรียก . เขาไม่มีทางปล่อยลง มนุษย์ที่เขามาก
อ้อ มีอีกเรื่องหนึ่งที่คุณต้องรู้ . . . . . . .
เขายืนนิ่งและมั่นคงเป็น obligingly สะอึกแยกออกมัดและเริ่มยึดบนเทียม ,อานม้าและเทียม .
เอิ้ก ไม่ใช่เฉพาะแขน ขา ในการเดินทาง ดังนั้นการฟันหลอผูกอาน สำหรับวันนี้เป็นเรื่องซับซ้อน แต่ความร้อนและเรืองแสงจากฝันร้ายติดกัน combusting มหึมาถูกปลอบโยนในระหว่างกระบวนการที่ยาวนานในเย็นเช้า ฮิคคัพ สงสัยว่าถ้าบางทีเขาทำงานช้าพอ เอ
หิมะเก้าเดือนของปีและ hails สามอื่น ๆ .
อาหารใด ๆที่โตที่นี่จะเหนียวและรสจืด .
ส่วนคนที่โตที่นี่มากขึ้น
upsides เท่านั้นที่เป็นสัตว์เลี้ยง ที่บางคนได้ม้า
หรือ นกแก้ว . . . . . . .
. . . . . . . เราได้มังกร
มังกรขนาดเล็กที่รู้จักกันเป็นเจ้าจิ๋วจี๊ดลงแบนบนนอนหน้าเด็ก
chittering , เสียงดังคนส่วนใหญ่จะวางปิดบ้านด้วยหินไฟสัตว์เลื้อยคลานหายใจ
ความหวาดกลัวให้เด็กชายเป็นกันเองเปลวไฟออกมาสวัสดีก่อนที่กระพือขึ้นไหล่ของเจ้านาย : แข็งแกร่ง , ผมสีเข้มกีฬาแผลเป็นจากหน้าผากไปยังแก้มด้านขวาของใบหน้าของเขาคนนั้น เด็กที่พามาด้วยตาพร่ามัว .
ไม่เรา พวกเราไวกิ้ง
เด็กลูบใบหน้าของเขาตรวจสอบให้แน่ใจว่า คิ้วของเขายังอยู่ที่นั่น
เราทำได้
" เช้าแล้วนะ ฮิคคัพ ! เวลาที่จะไป " ชายผู้นั้นกล่าว เขาย้ายไปหลับจาก encouragements ที่คล้ายคลึงกัน เด็กชายลุกขึ้นนั่งพร้อมกับถอนหายใจเหนื่อยอ่อน ขยี้ตาของเขากับไฟแสงไฟจากในห้อง
นั่นคือผม สะอึกน่ากลัว Haddock ที่สาม ผมไม่เคยเจอมังกรไม่ชอบ
.ฮิคคัพ เหวี่ยงขาตรงขอบเตียงแล้วเอื้อมลง เคลิ้มอึกอักสำหรับขาเทียมของเขา
เอ่อ . . . . . . . จริงๆแล้วมีมังกรหนึ่งตัว . . . . . . . ใหญ่เท่าภูเขา ที่มีทัศนคติที่ไม่ดีจริงๆ น่ากลัวจังเราเรียกว่าความตาย เขาและฉันมีปัญหานิดหน่อย ช่วงฤดูร้อน
ดีใจที่เขาจะทำซ้ำขั้นตอนหลายครั้งเขาก็ทำของเขานอนฮิคคัพ หลับตาลงอีกครั้ง เขาตัดสินโคนน่องซ้ายของเขาในสิ่งที่แนบมา มือของเขาและพวกเขาโดยอัตโนมัติตั้งอยู่ สายรัดแน่นรอบขา
แต่มังกรออกมาแย่กว่าที่ผมทำ และตอนนี้ที่หมู่บ้านของฉันจะปลอดภัยกว่านะ หัวหน้า ภูมิใจในตัวฉันในวันนั้น ดีกว่า . . . . . . . ดังนั้น พ่อ
มันเป็นเพียงแค่โชคดีสำหรับฉันพวกเขาเป็นหนึ่งและเหมือนกัน
.ขาเทียมแนบอย่างปลอดภัย ฮิคคัพถึงในตะกร้า อยู่ใต้เตียงดึงเข็มขัดและเสื้อของเขา และโค้ด และบาง มิททิน และเสริมถุงเท้าเท้าขวาของเขา
ตอนนี้แทนที่จะใช้เวลาทั้งหมดของเราปกป้องตัวเองกับมังกรบุก เราต้องทำอย่างอื่น . . . . . . . ชอบใช้เวลาสามสัปดาห์ อยู่ในโรงแรม ซึ่งติดอยู่ในหิมะในการแช่เย็นการเรียนรู้จุดปลีกย่อยของการติดตามและล่า
" ไปกันเถอะ ! เราพบกัน ! ที่กระตุ้นให้มนุษย์
" คุณเผากลางวันก็ยังมืดมน " ? ครางออกมาเบาๆ เด็ก gangly ที่มีผมสีบลอนด์ยาว เขาตั้งอยู่ลึกใต้ผ้าห่มของเขา . . . . . .
" คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ คุณบอกฉันว่า , " ชายคนนั้นตอบ เขากระชากผ้าห่มออกไป เด็กชายบีบแน่นและตัวสั่นหงอลงกับเย็นฉับพลัน" ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้ ! สเปก ไปไว้ในห้อง " ชายเพิ่มมังกรของเขาชี้
น่ากลัวและความหวาดกลัวอย่างมีความสุข ต้องเหินห่าง
ผู้ชายใหญ่ฉีกผ้าห่มปิดเพื่อนของฉัน spitelout จอร์จินสัน . มือขวาของพ่อ เขาได้รับการเรียนการสอนไวกิ้งวิธีล่าตราบเท่าที่ฉันสามารถจำ
" อาหารเช้าพร้อมยัง ? " ขอผึ่ง ผมสีเข้ม บอย
นั่นมันลูกชายสน็อตเลาท์
" หลังจากที่เราเก็บของ กล่าวว่า spitelout เดินผ่านเตียงอีก
นั่นคือ ฟิชเล็ก
spitelout ให้ดังกังวาน ชายหนุ่มอีกสั่น
" อีกห้านาที . . . . . . . " ฟิชเล็กบ่น
แล้วก็หายไป ฟิชเลก ผ้าห่มของเขาด้วย
ผมบลอนด์ gangly ก็ลุกขึ้นนั่งและเริ่มเอื้อมถุงเท้าของเขา นี่เป็นวันสุดท้ายใช่ไหมผมชักจะเบื่อตื่นใบหน้าพวกเธอ "
ที่ทัฟนัท . น้องสาวฝาแฝดของเขา รัฟนัทมีเสน่ห์มากกว่าเขา . . . .
มีร้องไห้ที่น่ารังเกียจจากเบื้องบน และภายหลังที่สองจุดสยองน่ากลัวมาแล่นออกจากห้อง แต่ก็ไม่ทั้งหมดของตนเอง เขาตกลงมาบนหัว กับทัฟนัท
เสียงรัฟนัทถูกแชร์ข้างบน กับผู้หญิงอื่นมาจัดเล็ก ๆน้อย ๆนี้
" อานของฉันอยู่ไหน ? "
เอิ้กได้ยินเสียงและหลับหนีจากสายตาของเขา . เขาพยายามของเขาที่ดีที่สุดที่จะปรากฏเป็นอย่างที่เขารู้สึกได้
เธอยืนแอสทริด เบา ๆที่ด้านบนของบันได ผมเธอซันนี่ไว้หนา รีบถักเปียฮิคคัพก็ชื่นชมวิธีหนึ่งที่แฮงค์หลวมมันก็ลดลงในสายตาของเธอเมื่อเขาตระหนักว่าเขาได้ใส่ถุงมือของเขาในมือผิด
" พวกเขาทั้งหมดโดยประตู " ตอบ spitelout ” ฉันต้องการเริ่มต้น พร้อมของคุณและทันทีที่คุณสามารถ . "
" เธอออกไปล่ะ ? ฮิคคัพถามขณะที่เขาดึงบู๊ทเขา . .
" อืม . . . . . . .
" เธอตอบฮิคคัพก็กระโดดจากเตียงของเขาและย้ายไปทางประตูให้อานของเขา . . . . . .
" . . . . . . . ทันทีที่ฉันได้รับส่วนที่เหลือของสิ่งที่บรรจุ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ " แอสทริดเสร็จแล้วและหายตัวไปด้านหลังของห้อง
" นั่นคือวิธีที่ ฮิคคัพ เด็กดี , " กล่าวว่า spitelout คว้าสะอึกของอานและยื่นห่อผ้าและเครื่องประดับของหนังเป็นสะอึกของแขนฮันเตอร์เก่าเลื่อนกลับสายฟ้าและเปิดประตูในของเหลวการเคลื่อนไหวหนึ่งสั้น ๆ น้ำท่วมห้องล่างกับเย็น
สะอึกมองรีบต่อห้อง " อ่า โอเค ฉันว่า ฉันจะพบคุณข้างนอก " เขาเรียกกลับมาเป็น spitelout shunted เขาออกในหิมะ
" ต้องยกของหนักที่นั่นล่ะ ? " ฮิคคัพได้ยินสน็อตเลาท์พูดก่อนที่ประตูจะปิดเสียงทั้งหมดก็หายไป .
-นั่นคือแอสทริด
พร้อมกับถอนหายใจ ฮิคคัพ hefted มัดในแขนของเขาและ squinted ในความสลัว . สตาร์ไพน์รออยู่ในก่อนรุ่งอรุณ หมอก จมอยู่ใต้น้ำกับคลื่นแช่แข็งสีขาว
โอเค บางทีมันไม่ได้โง่ . . . . . . .
นี่เป็นเกาะลืมฉัน ชื่อดีจริงๆ ข้ารู้ แต่มันพอดี เราเรียกมันว่าเพราะนั่นเป็นสิ่งที่ทุกคนที่ชุดเท้าที่นี่ต้องการอะไร มันหนาวเหน็บ ฝนตกชุกที่น่าสังเวชที่สุดหินตามเมริเดียนทั้งหมดทุกข์
ดังนั้นหิมะตกที่ว่ากันว่าพื้นดินใต้ ไม่เคยเห็นจริงๆ ตอนกลางวัน
คุณเชื่อมั้ย ?
เอิ้กเลือกเส้นตรงแน่นอนที่เขาจะติด และเริ่มลุย
ค่ะ
หลังจากเพียงไม่กี่ก้าว เท้าของเขาก็เริ่มเงียบ และส่วนสำคัญที่สุดเสมอแหลมเมื่อมันเย็นสัตว์จะได้ยินทุกขั้นตอนของวิธีการของเขา
ดี ทุก ๆขั้นตอน
ฮิคคัพเป็นเทียมเท้าซ้ายได้ต้องการให้ refitting . สลักล่างเริ่มสนิมอีกครั้ง แต่ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะกังวลเกี่ยวกับการแก้ไขบ้านหลังนั้น ตอนนี้เขาแค่พอใจกับวิธีที่ดีที่ Snowshoe แนบ ทำงานออก เขาสร้างมันสำหรับการเดินทางล่าสัตว์ . . .
แสงจันทร์มักแอบมองผ่าน Pines , เคลือบโลหะเงิน ลมหายใจสะดุดเป็นเขามาล้างที่สัตว์มีขนาดเล็กลง
เขาเห็นหิมะโรยกองเนื้อของตนเบา ๆ ขึ้น หรือ ลงท่ามกลางกองสีขาว หนึ่งแพ็คของแนดเดอร์ หน้าของมันมีเกล็ด เงี่ยนหัวที่วิธีการของเขา มันจ้องมองเขาล่องลอยอยู่ครู่หนึ่ง หาว , ขนาดใหญ่และฟันยื่นออกมาลิ้นแฉกหาวก่อน - กลับลงมาในหมู่สหายของมัน
ว่าแต่ เบิร์กมันสั้นม้า
กระทืบกระทืบกระทืบ . . . . . . . . . ฮิคคัพผ่าน frills ของส่วนที่เหลือของแนดเดอร์ มรณะ ที่ยื่นจากหิมะเหมือนคว่ำ icicles เขาผ่านยับ horns และรูปแบบขนาดใหญ่ของสน็อตเลาท์มังกร , สีแดงเลือดปีศาจที่ชื่อ fireworm ฝันร้าย ,ตามด้วยเล็ก นอนกรนมวลชนที่อาจจะได้รับ miniboss , แหนมคึก ที่เป็นของฟิชเล็ก
ที่ไกลสุดของรังชั่วคราว ฮิคคัพ เจอฝาแฝดสองหัวสองหัว เธอร์ ันน่าเกลียด แต่ก็ไม่มีวี่แววของมังกรของเขาเอง
" ฟันหลอ " ? เขาเรียกเบาๆ " ไม่เอาน่า เพื่อน เรากลับบ้านวันนี้ . . . . . . . "
ไม่มีอะไร
สะอึกตัวสั่น ตอนเช้าก็ยังลังเล รบกวนทำเงียบ เขากระซิบหน่อย " ฟันหลอ "
เพิ่งจะศรุต churning ของหิมะเปียกทำให้ฮิคคัพเปิด เขาเห็นสองดวงตาสีเขียวจ้องระทวยออกมาที่เขาจากเบื้องล่างของ fireworm ปีกใหญ่ หัวตาเป็นของนิ้วห่างออกไปเล็กน้อยของหิมะ เผยให้เห็นผิวภายใต้สะเก็ดถ่านดำน้ำตาลขาวหนา
" นั่นไง" กระตุกยิ้มอย่างเหนื่อยล้า . เขา retraced เส้นทางเขาไถผ่านกอง จนมาแม้แต่กับไนท์ ฟูรี่ วางอานและเทียมถึงพื้นดิน ( และดูพวกเขาหายไปในที่ถูกเขาจับออกมือเป็นมิตร” คุณพร้อมที่จะกลับบ้าน ฟันหลอ " ?
นี่สั่นหิมะจากศีรษะของเขา และ auricles กระเซ็น , สะอึกเล็กน้อยและขอบมาเกาที่ใต้คาง อีก
" มาที่นี่ ฉันจะพาคุณ strapped ขึ้น . . . . . . . " บอกว่า ฮิคคัพ ย้ายกลับก้าว
เมื่อคืนโกรธ uncurled ยืนยืด ควันและไอน้ำที่ลอยขึ้นจากเตียงของพวกเขาและมังกรมีไว้สำหรับตัวเอง เมื่อคืนก่อน มันเป็นวิธีที่สะดวกเพื่อให้ความอบอุ่นแทน
คอนหรือถ้ำarching กลับของเขาสูงมากเป็นเป็นฝันร้ายของปีกที่เขาปลุกเธอ ฟันหลอ สั่นหิมะที่เหลือจากปีกของเขาแล้วมายืนให้พร้อมก่อน ฮิคคัพ เขารู้ว่าตามปกติ
fireworm เพียงขยับกับ grunt และระเบิดเป็นเปลวไฟสีส้มอ่อน
" ooookay ถอยไปเล็กน้อย มานี่ฟัน . . . . . . . ที่นี่เราไป . . . . . . ." สะอึกรีบคว้าอานของเขาจากหิมะ และย้ายไปอยู่ที่ระยะห่างที่ปลอดภัย ฟันตามด้วยการบ่นเครียดเป็นหลังเขา miniboss แอบอิงใกล้ชิดเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นของ fireworm
แหล่งสามารถติดไฟได้ ผิวของเธอเองในช่วงเวลาสั้นของเวลา ทำให้เพลิงพิฆาตค่อนข้างเป็นที่นิยมในหมู่มังกร ในที่มืด หนาวยะเยือกการเดินทางล่าสัตว์บางครั้งความรู้สึกที่เคยร่วมกัน
แต่แม้จะเวิ้งว้างอุทธรณ์กลับไปซบใต้ปีกเพลิงดี ฟันไม่กระตุกเล็กน้อย ก็เรียก . เขาไม่มีทางปล่อยลง มนุษย์ที่เขามาก
อ้อ มีอีกเรื่องหนึ่งที่คุณต้องรู้ . . . . . . .
เขายืนนิ่งและมั่นคงเป็น obligingly สะอึกแยกออกมัดและเริ่มยึดบนเทียม ,อานม้าและเทียม .
เอิ้ก ไม่ใช่เฉพาะแขน ขา ในการเดินทาง ดังนั้นการฟันหลอผูกอาน สำหรับวันนี้เป็นเรื่องซับซ้อน แต่ความร้อนและเรืองแสงจากฝันร้ายติดกัน combusting มหึมาถูกปลอบโยนในระหว่างกระบวนการที่ยาวนานในเย็นเช้า ฮิคคัพ สงสัยว่าถ้าบางทีเขาทำงานช้าพอ เอ
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- Sudah
- พี่สาวกับฉันอายุห่างกัน5ปี
- an abstract concept, love usually refers
- go on happen
- Smorgasbord
- โปรดเก็บไว้เป็นที่ระลึกนะจ๊ะ
- Specific
- วันคริสต์มาสตรงกับวันใด ?
- ตัวชี้วัดความสำเร็จ
- วีณา จรัสวงษ์ ณ วันนี้น้อยคนนักที่จะไม่ร
- เดือนพฤศจิกายนเป็นวันเกิดฉัน
- ในหนึ่งร้อยปี โลกของเราจะเกิดการเปลี่ยนแ
- Red cups and sweaty bodies everywhereHan
- I need some
- บันทึกประจำวันวันหยุดปิดเทอมในวันอังคารฉ
- ตอนแรกไม่รู้ว่าคุณพูดภาษาอะไรอ่านไม่ออก
- ฉันมาที่นี่เพื่อเดินเล่น
- การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา
- เหลืออีกกี่วันเราจะได้เจอกันฉันบอกแม่ว่า
- Currant standard sperm preparation techn
- difference
- Are you hesitated with me??
- Last year alone, this green project inst
- วิธีแก้ปัญหาการจราจรใน กรุงเทพและปริมณฑล
