Chapter 25: Taking A Job “Why?” Aft

Chapter 25: Taking A Job



“Why?” After a long period of silence, with a poker face, Lin Ruoxi finally spouts out this word.



“Why what?” Yang Chen asks back.



Lin Ruoxi throws the coat in her hand at Yang Chen, she wanted to ask why he suddenly decided to care and put a coat on her, and send her that meal, but when the words reach her throat she felt a little too embarrassed to say it, and could only say: “Why didn’t you wake me up.”



“What are you talking about? I have no idea.” Yang Chen pretends with an innocent face.



Lin Ruoxi creases her eyebrows, in her heart saying this man is still such a rogue, “Don’t you know I’m in a hurry? Since you saw me sleeping you should have woke me up, what if it delays my work!”



“I’ve already said that I have no idea what you are talking about.” Yang Chen pulls out a cigarette, and minds his own business lighting it up, he intends to take it to the grave.



Helpless, Lin Ruoxi doesn’t speak more about it, and only coldly said, “Without my permission you’re not allowed to enter my study and bedroom, otherwise I will have you move out.”



“Haha…….” Yang Chen laughs, “Move out? I’ve never said I want to move in, it is you who made me move in, why does it sound like I’m the one who begged you to let me move in? Hey, my dear wife, these words of yours are pretty baffling.”



“You…….” Lin Ruoxi wanted to protest, but remembered that it was indeed her that had him move in, she even prepared a room and bought essential items needed for daily use for him. With nothing better to say, she could only angrily glare at Yang Chen, “I’m not going to ramble on and on with a rogue like you, remember to go find a good job from tomorrow onwards!” With that said, leaving a wave of fragrance she once again goes upstairs.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 25: การงาน"ทำไม" หลังจากระยะเวลาที่ยาวนานของความเงียบกับใบหน้าหลิน Ruoxi ที่สุดจุกหัดดื่มออกคำนี้. "ทำไมอะไร?" หยางเฉินถามกลับ. หลิน Ruoxi โยนเสื้อในมือของเธอที่ยาง เฉินเธออยากจะถามว่าทำไมจู่ ๆ เขาก็ตัดสินใจที่จะดูแลและใส่เสื้อในของเธอและส่งเธอมื้อนั้น แต่เมื่อคำถึงลำคอของเธอเธอรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ อายเกินไปที่จะบอกว่ามันและมีเพียงอาจจะบอกว่า "ทำไม didn 't คุณตื่นฉันขึ้น. " " คุณกำลังพูดถึงอะไร? ฉันมีความคิด. "หยางเฉินแกล้งด้วยใบหน้าไร้เดียงสา. หลิน Ruoxi creases คิ้วของเธอในหัวใจของเธอบอกว่าชายคนนี้ยังคงเป็นเช่นโกง" อย่าคุณรู้ว่าผมอยู่ในรีบ? เนื่องจากคุณเห็นฉันนอนหลับคุณควรจะได้มาปลุกฉันแล้วสิ่งที่ถ้ามันเกิดความล่าช้าในการทำงานของฉัน! " " ผมเคยพูดไปแล้วว่าผมมีความคิดว่าคุณกำลังพูดถึง no. "หยางเฉินดึงออกบุหรี่และจิตใจของธุรกิจของตัวเอง แสงมันขึ้นเขาตั้งใจที่จะนำไปสู่หลุมฝังศพ. กำพร้าหลิน Ruoxi ไม่ได้พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากขึ้นและมีเพียงอย่างเย็นชากล่าวว่า "ฉันไม่ได้รับอนุญาตคุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนและห้องนอนของฉันมิฉะนั้นก็จะมี คุณย้ายออก. " " ฮ่า ๆ ...... . "หยางเฉินหัวเราะ" ย้ายออก? ผมไม่เคยบอกว่าผมต้องการที่จะย้ายในที่เป็นคุณที่ทำให้ผมย้ายไปอยู่ทำไมมันเสียงเหมือนฉันเป็นคนที่ขอร้องคุณจะให้ฉันย้ายไปอยู่? Hey, ภรรยาที่รักของฉันคำเหล่านี้ของคุณมีความยุ่งเหยิงสวย. " " คุณ ...... . "หลิน Ruoxi อยากจะประท้วง แต่จำได้ว่ามันเป็นจริงของเธอที่มีเขาอยู่, เธอยังเตรียมห้องและซื้อรายการที่จำเป็น สำหรับการใช้งานในชีวิตประจำวันสำหรับเขา มีอะไรดีกว่าที่จะบอกว่าเธอโกรธจะจ้องมองที่เฉินหยาง "ฉันไม่ได้ไปเดินเล่นบนและบนกับโกงเช่นคุณจำไว้ว่าให้ไปหางานที่ดีตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป!" กับที่กล่าวออกจาก คลื่นของกลิ่นหอมเธออีกครั้งไปชั้นบน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 25 : ถ่ายงาน" ทำไม ? " หลังจากระยะเวลาที่ยาวนานของความเงียบด้วยใบหน้าโป๊กเกอร์ , หลิน ruoxi ในที่สุด spouts ออกคํานี้" ทำไมอะไร " หยางเฉินถามกลับหลิน ruoxi โยนเสื้อในมือของเธอที่หยางเฉิน เธออยากถามว่าทำไมจู่ๆ เขาก็ตัดสินใจที่จะดูแลและใส่เสื้อในเธอและส่งเธอที่อาหาร แต่เมื่อพูดถึงคอเธอ เธอรู้สึกอายที่จะพูด ได้แต่พูดว่า " ทำไมไม่ปลุกฉัน ขึ้น " ." นายพูดเรื่องอะไร ? ผมไม่มีความคิด " หยางเฉินแกล้งด้วยใบหน้าไร้เดียงสาหลิน ruoxi รอยย่นคิ้วของเธอ ในใจของเธอบอกว่า ชายคนนี้ยังคงเป็น Rogue " คุณไม่รู้จักผมในรีบ ? ตั้งแต่คุณเห็นผมนอนคุณควรจะปลุกฉัน ถ้ามันล่าช้างานของฉัน ! "" ฉันบอกไปแล้วว่าฉันมีความคิดสิ่งที่คุณกำลังพูดถึง . " หยางเฉินดึงออกบุหรี่และจิตใจธุรกิจของเขาเอง ไฟมันขึ้น เขาตั้งใจจะใช้มันจนตายหมดหนทาง , หลิน ruoxi ไม่พูดเรื่องนี้อีก และอย่างเย็นชาว่า " โดยไม่ได้รับอนุญาต คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน และห้องนอนผม มิฉะนั้นผมจะต้องย้ายออกไป "" ฮ่า ฮ่า . . . . . . . " หยางเฉินหัวเราะ " ออกมา ผมไม่เคยบอกว่า ผมต้องการย้ายไป มันเป็นคุณที่ทำให้ฉันอยู่ ทำไมมันเสียงเหมือนฉันเป็นคนที่ขอร้องให้คุณย้ายเข้ามา เฮ้ , ที่รักของฉัน , คำพูดของเธอก็สวยซะเหลือเกิน "" คุณ . . . . . . . " หลิน ruoxi อยากประท้วง แต่จำได้ว่าเป็นเธอจริงๆ ที่ได้เขาไป เธอเตรียมห้องและซื้อสินค้าที่จำเป็นที่จำเป็นสำหรับใช้ทุกวัน สำหรับเขา ไม่มีอะไรที่ดีที่จะพูด เธอจะเกรี้ยวกราดจ้องมองหยางเฉิน " ผมไม่พูดพล่ามต่อไปกับอันธพาลอย่างนาย จำ ไป หา งานดีๆ จากพรุ่งนี้เป็นต้นไป ! " ที่บอกว่า ปล่อยให้คลื่นของน้ำหอมเธออีกครั้งไปข้างบน