Among the 7 genera that were observ

Among the 7 genera that were observed to be abundant among the sponge and sediment samples of Puerto Rico, Micromonospora accounted for 77.8% of all actinomycetes isolated and was clearly the dominant genus in both sponge and sediment samples at all sites. Verrucosispora, assumed to be a true marine actinomycete (Fiedler et al., 2008), was second to Micromonospora with 11.1% of the total number of actinomycetes recovered and was also isolated from all sites. Nevertheless, the number of Verrucosispora isolates was considerably lower when compared to Micromonospora spp. strains. Following Verrucosispora in abundance were isolates of the genera Solwarasapora (5.6%), Streptomyces (2.2%), Salinospora (1.7%), and the Rhodococcus (1.1%), which have all been reported to have strains of marine origin (Takami et al., 1997; Bull et al., 2005; Mincer et al., 2005). Sites B (14.4%) and C (12.8%), with high and moderate sedimentation rates respectively, had a considerably lower abundance of actinomycetes than Site A. Furthermore, Site M (8.3%) had the lowest number of actinomycetes, continuing the trend that actinomycete abundance is proportional to sedimentation rates. Nevertheless, the abundance of actinomycetes from site M was not notably different from sites B and C. Despite Site M

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ระหว่างสกุล 7 ที่ได้สังเกตจะอุดมสมบูรณ์ระหว่างตัวอย่างฟองน้ำและตะกอนของเปอร์โตริโก Micromonospora คิดเป็น 77.8% ของ actinomycetes ทั้งหมดแยกต่างหาก และเป็นสกุลหลักในฟองน้ำและตะกอนตัวอย่างที่เว็บไซต์ทั้งหมดอย่างชัดเจน Verrucosispora ให้เป็นจริงทะเล actinomycete (Fiedler et al., 2008), มีสองการ Micromonospora 11.1% ของจำนวนรวมของ actinomycetes กู้ และก็ยังแยกจากอเมริกาทั้งหมด อย่างไรก็ตาม จำนวนของ Verrucosispora ที่แยกได้ต่ำมากเมื่อเทียบกับสายพันธุ์โอ Micromonospora ต่อ Verrucosispora ในความอุดมสมบูรณ์มีแยกสกุล Solwarasapora (5.6%), Streptomyces (2.2%), Salinospora (1.7%), และ Rhodococcus (1.1%), ซึ่งทั้งหมดรายงานให้สายพันธุ์ของต้นกำเนิดทะเล (ทาคามิและ al., 1997 วัว et al., 2005 สับ et al., 2005) ไซต์ B (14.4%) และ C (12.8%), มีอัตราการตกตะกอนสูง และปานกลางตามลำดับ มีตัวล่างมากมาย actinomycetes กว่าไซต์อ. นอกจากนี้ ไซต์ M (8.3%) มีจำนวนต่ำสุดของ actinomycetes ต่อแนวโน้มที่อุดมสมบูรณ์ actinomycete เป็นสัดส่วนกับอัตราการตกตะกอน อย่างไรก็ตาม ความอุดมสมบูรณ์ของ actinomycetes จากไซต์ M ไม่ยวดแตกต่างจากไซต์ B และ c แม้ มีไซต์ M

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในบรรดา 7 จำพวกที่ถูกตั้งข้อสังเกตว่าเป็นที่ที่อุดมสมบูรณ์ในหมู่ตัวอย่างฟองน้ำและตะกอนดินของเปอร์โตริโกไมโครคิดเป็น 77.8% ของ actinomycetes ทั้งหมดโดดเดี่ยวและเห็นได้ชัดว่าประเภทที่โดดเด่นทั้งในฟองน้ำและตัวอย่างตะกอนที่เว็บไซต์ทั้งหมด Verrucosispora สันนิษฐานว่าจะเป็น actinomycete ทะเลจริง (เลอ et al., 2008) เป็นครั้งที่สองที่จะไมโครกับ 11.1% ของจำนวนรวมของ actinomycetes กู้คืนและถูกแยกออกจากเว็บไซต์ทั้งหมด อย่างไรก็ตามจำนวนของเชื้อ Verrucosispora เป็นอย่างมากลดลงเมื่อเทียบกับไมโครเอสพีพี สายพันธุ์ ต่อไปนี้ Verrucosispora ในความอุดมสมบูรณ์ได้รับเชื้อจำพวก Solwarasapora (5.6%), Streptomyces (2.2%), Salinospora (1.7%) และ Rhodococcus (1.1%) ซึ่งทั้งหมดได้รับรายงานว่าจะมีสายพันธุ์ของต้นกำเนิดทางทะเล (Takami และคณะ . 1997; กระทิง et al, 2005;.. เนื้อ, et al, 2005) ไซต์ B (14.4%) และ C (12.8%) ที่มีอัตราการตกตะกอนสูงและปานกลางตามลำดับมีความอุดมสมบูรณ์ต่ำมากของ actinomycetes กว่า A. เว็บไซต์นอกจากนี้เว็บไซต์ M (8.3%) มีจำนวนต่ำสุดของ actinomycetes การศึกษาแนวโน้ม ที่อุดมสมบูรณ์ actinomycete เป็นสัดส่วนกับอัตราการตกตะกอน แต่ความอุดมสมบูรณ์ของ actinomycetes จากเว็บไซต์เอ็มก็ไม่ได้แตกต่างกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากเว็บไซต์ B และ C แม้จะมีเว็บไซต์ M

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระหว่าง 7 สกุลที่พบได้ดาษดื่นในฟองน้ำ และดินตะกอนของเปอร์โตริโก , ไมโครโมโนสปอรา คิดเป็นร้อยละ 77.8 ของแอคติโนมัยซีส และแยกเป็นสกุลเด่นชัดทั้งฟองน้ำและดินตะกอนที่เว็บไซต์ทั้งหมด verrucosispora ถือว่าเป็น จริง ทะเล แอคติโนมัยซีท ( ฟีดเลอร์ et al . , 2008 ) , สองไมโครโมโนสปอรา กับ 111 % ของจำนวนทั้งหมดของแอคติโนมัยซีสหายและยังแยกจากเว็บไซต์ทั้งหมด อย่างไรก็ตาม จำนวน verrucosispora สายพันธุ์ถูกมากต่ำกว่าเมื่อเทียบกับไมโครโมโนสปอรา spp . สายพันธุ์ ต่อไปนี้ verrucosispora ในความอุดมสมบูรณ์เป็นเชื้อสกุล solwarasapora ( 5.6% ) , Streptomyces ( 2.2% ) , salinospora ( 1.7% ) และ rhodococcus ( 1.1% ) ,ซึ่งได้รับรายงานว่า มีสายพันธุ์ของทางทะเลของทาคามิ et al . , 1997 ; วัว et al . , 2005 ; สับ et al . , 2005 ) เว็บไซต์ B ( 14.4% ) และ C ( 12.8 % ) มีอัตราการตกตะกอนสูงและปานกลาง ตามลำดับ มีมากลดความอุดมสมบูรณ์ของแอคติโนมัยซีสมากกว่าเว็บไซต์ . นอกจากนี้ ไซต์ M ( 8.3% ) มีจำนวนต่ำสุดของแอคติโนมัยซีทต่อเนื่อง แนวโน้มที่แอคติโนมัยซีทความอุดมสมบูรณ์เป็นสัดส่วนกับอัตราการตกตะกอน อย่างไรก็ตาม ปริมาณของเชื้อแอคติโนมัยสีทจากไซต์ M ไม่สะดุดตาแตกต่างจากเว็บไซต์ B และ C แม้จะมีเว็บไซต์ม.