ArticleThe global debate on climate

Article
The global debate on climate change and the emissions of greenhouse gases continues as the Copenhagen Summit did not result in a new and binding climate protocol. New initiatives are to be expected as the Kyoto Treaty is nearing its expiration date. The governments of the states of the world will have to consider both the ends and means of a post‐Kyoto regime, which may be more ambitious than the Copenhagen recommendations. Time has come for the governments of the states in the Asia‐Pacific region – especially China and India – to take an active role in the making and implementation of a global emissions policy that really halt the growth of greenhouse gases in the atmosphere.

The discussions between the country governments – the responsible actors for national and international environmental policies – involve two items of conflict:

1. Per capita emissions against total emissions – what is to be reduced?
2. The ambition to close the economic gap between Third and First World countries – catch up.
Since rich countries tend to have high per capita emissions and poor countries have medium or low per capita emissions, these two issues are intertwined and the rapidly growing economies in the Asia‐Pacific region – China and India – are concerned that cutting back their total emissions could hamper economic growth and thus impact on their ability to catch up. I will argue that the Asia‐Pacific region is absolutely essential in a global environmental regime and that the governments of the populous countries in this part of world should take the notion of environmental sustainability seriously, meaning that catch up cannot be the sole consideration. Let me adduce three arguments, as described in the following sections.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทความการอภิปรายระดับโลกในการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและการปล่อยก๊าซเรือนกระจกยังคงเป็นผลการประชุมสุดยอดโคเปนเฮเกนในโพรโทคอสภาพใหม่ และผลผูกพันไม่ โครงการใหม่ ๆ คาดหวัง ตามสนธิสัญญาเกียวโตจะใกล้ถึงวันหมดอายุ รัฐบาลรัฐของโลกจะต้องพิจารณาทั้งสิ้นสุดและวิธีการของระบอบ post‐Kyoto ซึ่งอาจจะทะเยอทะยานมากขึ้นกว่าคำแนะนำของโคเปนเฮเกน เวลามาในรัฐบาลของอเมริกาในภูมิภาค Asia‐Pacific –โดยเฉพาะอย่างยิ่งจีนและอินเดีย – จะมีบทบาทในการทำและการดำเนินนโยบายปล่อยโลกที่หยุดการเจริญเติบโตของก๊าซเรือนกระจกในบรรยากาศจริง ๆการสนทนาระหว่างรัฐบาลประเทศ –แสดงความรับผิดชอบในนโยบายสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ และนานาชาติ – สองรายการความขัดแย้งที่เกี่ยวข้องกับ:1. ปล่อยหัวต่อกับปล่อยรวม – อะไรจะลดลงหรือไม่2.ความใฝ่ฝันเพื่อปิดช่องว่างทางเศรษฐกิจระหว่างบุคคลที่สามและครั้งแรกที่ประเทศโลก – ทันเนื่องจากประเทศร่ำรวยมักจะ มีการปล่อยก๊าซต่อหัวสูง และ ประเทศยากจนมีการปล่อยก๊าซต่อหัวปานกลาง หรือต่ำ มีเจอปัญหาเหล่านี้สอง และเศรษฐกิจเติบโตอย่างรวดเร็วในภูมิภาค Asia‐Pacific –จีนและอินเดีย – มีความกังวล นั้นกลับตัดปล่อยทั้งหมดของพวกเขาสามารถขัดขวางการเติบโตทางเศรษฐกิจ และส่งผลกระทบจึง เพื่อตรวจจับการ ผมจะกล่าวว่า Asia‐Pacific ที่เป็นจำเป็นอย่างยิ่งในระบอบการสิ่งแวดล้อมโลก และว่า รัฐบาลของประเทศมีประชากรในส่วนนี้ของโลกควรใช้แนวคิดของความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง ตรวจจับไม่พิจารณาแต่เพียงผู้เดียว ให้ฉัน adduce อาร์กิวเมนต์ที่สาม ตามที่อธิบายไว้ในส่วนต่อไปนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทความ
อภิปรายทั่วโลกเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและการปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่อไปขณะที่การประชุมสุดยอดโคเปนเฮเกนไม่ได้ผลในสภาพภูมิอากาศโปรโตคอลใหม่และมีผลผูกพัน ความคิดริเริ่มใหม่จะได้รับการคาดว่าจะเป็นสนธิสัญญาเกียวโตใกล้วันหมดอายุ รัฐบาลของรัฐของโลกจะต้องพิจารณาทั้งสองด้านและวิธีการโพสต์ระบอบการปกครองเกียวโตซึ่งอาจจะมีความทะเยอทะยานมากกว่าคำแนะนำโคเปนเฮเกน เวลาที่มีมาสำหรับรัฐบาลของรัฐในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก - โดยเฉพาะจีนและอินเดีย - ที่จะใช้บทบาทที่สำคัญในการทำและการดำเนินการนโยบายการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั่วโลกที่จริงหยุดการเจริญเติบโตของก๊าซเรือนกระจกในชั้นบรรยากาศ. การอภิปราย ระหว่างรัฐบาลประเทศ - นักแสดงผู้รับผิดชอบสำหรับนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมระดับชาติและนานาชาติ - เกี่ยวข้องกับสองรายการของความขัดแย้ง: 1 ต่อการปล่อยก๊าซหัวกับการปล่อยก๊าซทั้งหมด - สิ่งที่จะได้รับการลดลง2 ความใฝ่ฝันที่จะปิดช่องว่างทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศที่สามและครั้งแรกในโลก - ทัน. ตั้งแต่ประเทศร่ำรวยมีแนวโน้มที่จะมีการปล่อยต่อหัวที่สูงและประเทศยากจนมีการปล่อยต่อหัวปานกลางหรือต่ำเหล่านี้สองประเด็นเป็นพันและเศรษฐกิจที่เติบโตอย่างรวดเร็วใน ภูมิภาคเอเชียแปซิฟิก - จีนและอินเดีย - มีความกังวลว่าการตัดกลับปล่อยก๊าซทั้งหมดของพวกเขาอาจขัดขวางการเติบโตทางเศรษฐกิจและผลกระทบจึงอยู่กับความสามารถของพวกเขาที่จะจับขึ้น ฉันจะยืนยันว่าภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในระบอบการปกครองด้านสิ่งแวดล้อมทั่วโลกและการที่รัฐบาลของประเทศที่มีประชากรมากในส่วนของโลกนี้ควรจะใช้ความคิดของความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง, ความหมายจับขึ้นที่ไม่สามารถพิจารณา แต่เพียงผู้เดียว ผมขอยกตัวอย่างสามข้อโต้แย้งที่อธิบายไว้ในส่วนต่อไปนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทความ
ทั่วโลกอภิปรายในเรื่องการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ และการปล่อยก๊าซเรือนกระจก ยังคงเป็นสุดยอดโคเปนเฮเกนไม่ได้ส่งผลในการโปรโตคอลใหม่และสภาพภูมิอากาศ โครงการใหม่จะคาดว่าเป็นสนธิสัญญาเกียวโตกำลังจะหมดอายุ . รัฐบาลของรัฐของโลก จะต้องพิจารณาทั้งปลายและวิธีการโพสต์‐เกียวโต ระบอบการปกครองซึ่งอาจจะทะเยอทะยานมากกว่าโคเปนเฮเกนแนะนำ ถึงเวลาแล้วที่รัฐบาลของรัฐใน‐เอเชียแปซิฟิก–โดยเฉพาะจีน และอินเดีย และมีบทบาทในการสร้างและการใช้พลังงานทั่วโลกนโยบายมันหยุดการเจริญเติบโตของปริมาณก๊าซเรือนกระจกในชั้นบรรยากาศ

การอภิปรายระหว่างประเทศรัฐบาล–นักแสดงรับผิดชอบในระดับชาติและนานาชาติ และนโยบายสิ่งแวดล้อมที่เกี่ยวข้องกับสองรายการของความขัดแย้ง :

1 การปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่อหัวต่อทั้งหมด–สิ่งที่จะลดลง ?
2 . ความใฝ่ฝันที่จะปิดช่องว่างทางเศรษฐกิจระหว่าง 3 ประเทศโลกที่หนึ่ง และจับขึ้น
เนื่องจากประเทศที่ร่ำรวยมักจะมีก๊าซเรือนกระจกต่อหัวสูง และประเทศยากจนมีขนาดกลางหรือปล่อยก๊าซเรือนกระจกต่อหัวต่ำ เหล่านี้สองประเด็นด้วยกัน และการเติบโตอย่างรวดเร็วของประเทศในเอเชีย - แปซิฟิก‐–จีนและอินเดีย และมีความกังวลว่า การตัดกลับปล่อยก๊าซรวมของพวกเขาอาจขัดขวางการเติบโตทางเศรษฐกิจและผลกระทบจึงในความสามารถของพวกเขาที่จะจับขึ้นผมจะยืนยันว่า ภูมิภาคเอเชีย แปซิฟิก ‐จำเป็นอย่างยิ่ง ในระบบสิ่งแวดล้อมทั่วโลก และรัฐบาลของประเทศที่มีประชากรในส่วนนี้ของโลก ควรจะใช้ความคิดของความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมอย่างจริงจัง หมายความว่าจับขึ้นไม่สามารถพิจารณา แต่เพียงผู้เดียว ขอนำสืบโต้แย้ง 3 ตามที่อธิบายไว้ในส่วนต่อไปนี้