The Decline of the RouteHowever, th

The Decline of the Route
However, the Mongolian Empire was to be fairly short-lived. Splits between the different khans had erupted as early as 1262. Although the East was considerably more stable, especially under the rule of Kubilai, it also succumbed to a resurgence of Chinese nationalism, and after several minor local rebellions in the first few decades of the fourteenth century, principally in the south of China, the Yuan dynasty was finally replaced by the Ming dynasty in 1368. With the disintegration of the Mongol empire, the revival of Islam and the isolationist policies of the Ming dynasty, the barriers rose again on the land route between East and West.
Despite the presence of the Mongols, trade along the Silk Road never reached the heights that it did in the Tang dynasty. The steady advance of Islam, temporarily halted by the Mongols, continued until it formed a major force across Central Asia, surrounding the Taklimakan like Buddhism had almost a millennium earlier. The artwork of the region suffered under the encroach of Islam. Whereas the Buddhist artists had concentrated on figures in painting and sculpture, the human form was scorned in Islamic artwork; this difference led to the destruction of much of the original artwork. Many of the grottos have been defaced in this way, particularly at the more accessible sites such as Bezeklik, near Turfan, where most of the human faces in the remaining frescoes have been scratched out.
The demise of the Silk Road also owes much to the development of the silk route by sea. It was becoming rather easier and safer to transport goods by water rather than overland. Ships had become stronger and more reliable , and the route passed promising new markets in Southern Asia. The overland problems of `tribal politics' between the different peoples along the route, and the presence of middlemen, all taking their cut on the goods, prompted this move. The sea route, however, suffered from the additional problems of bad weather and pirates. In the early fifteenth century, the Chinese seafarer Zhang He commanded seven major maritime expeditions to Southeast Asia and India, and as far as Arabia and the east coast of Africa. Diplomatic relations were built up with several countries along the route, and this increase the volume of trade Chinese merchants brought to the area. In the end, the choice of route depended very much upon the political climate of the time.
The encroach of the deserts into the inhabited land made life on the edges of the Taklimakan and Gobi Deserts particularly difficult. Any settlement abandoned for a while was swallowed by the desert, and so resettlement became increasingly difficult. These conditions were only suitable in times of peace, when effort could be spent countering this advance, and maintaining water sources.
The attitude of the later Chinese dynasties was the final blow to the trade route. The isolationist policies of the Ming dynasties did nothing to encourage trade between China and the rapidly developing West. This attitude was maintained throughout the Ming and Qing dynasties, and only started to change after the Western powers began making inroads into China in the nineteenth century. By the beginning of the Eighteenth Century, the Qing dynasty subdued the Dzungar people, however, and annexed the whole Taklimakan region, forming the basis of present-day Xinjiang province. This restored China to the state it had been in in the Han dynasty, with full control of the western regions, but also including the territories and Tibet and Mongolia.
However, as trade with the West subsided, so did the traffic along the Road, and all but the best watered oases survived. The grottos and other religious sites were long since neglected, now that the local peoples had espoused a new religion, and the old towns and sites were buried deeper beneath the sands.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การลดลงของกระบวนการผลิตอย่างไรก็ตาม จักรวรรดิมองโกเลียถูกต้องค่อนข้างอาชญา แยกระหว่าง khans ต่าง ๆ ก็ได้ระเบิดก่อนที่ 1262 ถึงแม้ว่าภาคตะวันออกไม่มากมั่นคง โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การปกครองของ Kubilai มันยังยอมจำนนต่อรีเซอร์เจนซ์ของชาตินิยมจีน และหลังจากหลายฝ่ายในท้องถิ่นเล็กน้อยในไม่กี่สิบแรกของศตวรรษที่จวน หลักในภาคใต้ของจีน ราชวงศ์หยวนถูกสุดท้ายถูกแทนที่ ด้วยราชวงศ์หมิงในสมัย มีบูรณภาพของจักรวรรดิ Mongol ฟื้นฟูอิสลาม และนโยบาย isolationist ราชวงศ์หมิง อุปสรรคกุหลาบอีกครั้งบนเส้นทางที่ดินระหว่างตะวันออกและตะวันตกแม้สถานะของชาวมองโกล ค้าถนนไหมไม่ถึงสูงที่มันในราชวงศ์ถัง ล่วงหน้ามั่นคงของศาสนาอิสลาม หยุดชั่วคราว โดยชาวมองโกล ต่อจนมันเกิดแรงหลักที่เอเชียกลาง รอบ Taklimakan เช่นศาสนาพุทธมีเกือบมิลเลนเนียมก่อนหน้านี้ งานศิลปะของภูมิภาคประสบภายใต้ encroach อิสลาม ในขณะที่ศิลปินพุทธศาสนาได้เข้มข้นในตัวเลขในภาพวาดและประติมากรรม แบบมนุษย์ถูก scorned ในศิลปะอิสลาม ความแตกต่างนี้นำไปสู่การทำลายของงานศิลปะดั้งเดิม ของ grottos ได้รับ defaced วิธีนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เว็บไซต์เข้าถึงได้เช่น Bezeklik, Turfan ที่สุดของใบหน้ามนุษย์ใน frescoes เหลือได้แล้วมีรอยขีดข่วนออกใกล้ลูกอยู่ไหมยังค้างชำระมากการพัฒนากระบวนการผลิตผ้าไหมโดยซี มันได้กลายเป็นค่อนข้างง่าย และความปลอดภัยในการขนส่งสินค้า ด้วยน้ำ แทนว่า เรือได้กลายเป็นแข็งแกร่ง และน่าเชื่อถือมากขึ้น และกระบวนการส่งผ่านสัญญาตลาดใหม่ในเอเชียใต้ ปัญหาว่า 'เมืองชาว' ระหว่างชนชาติแตกต่างกันไปตามกระบวนการผลิต และการเป็นพ่อค้าคนกลาง ทั้งหมดการตัดของสินค้า ได้รับการพร้อมท์นี้ย้าย อย่างไรก็ตาม เส้นทางทะเล ประสบปัญหาเพิ่มเติมสภาพอากาศเลวร้ายและโจรสลัด ในศตวรรษสิบห้าต้น เป็นนักสำรวจจีนเตียวคับสั่งเจ็ดหลักทางทะเลนิเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินเดีย การ เท่าดีอาระเบียและฝั่งตะวันออกของแอฟริกา ความสัมพันธ์ทางการทูตได้สร้างขึ้น ด้วยกระบวนการผลิต และเพิ่มปริมาณการค้าพ่อค้าจีนนำพื้นที่หลายประเทศ ในสุด หลากหลายเส้นทางพร้อมมากอุณหภูมิทางการเมืองของเวลาEncroach ของหวานเป็นที่ดินอยู่อาศัยได้ชีวิตบนขอบของทะเลทรายโกบี Taklimakan ยากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การชำระเงินใด ๆ ในขณะที่ถูกทอดทิ้งถูกกลืนกิน โดยทะเลทราย และจึง ตั้งถิ่นฐานใหม่ได้ยากขึ้น เงื่อนไขเหล่านี้ได้เฉพาะในเวลาที่ความสงบสุข เมื่อได้ใช้ความพยายามต่อต้านนี้ล่วงหน้า และการรักษาแหล่งน้ำทัศนคติของราชวงศ์จีนในภายหลังถูกระเบิดสุดท้ายสู่เส้นทางการค้า นโยบาย isolationist ของราชวงศ์หมิงก็ไม่ส่งเสริมการค้าระหว่างจีนและตะวันตกพัฒนาอย่างรวดเร็ว ทัศนคตินี้ถูกเก็บตลอดราชวงศ์หมิงและชิง และเพียง เริ่มเปลี่ยนหลังจากอำนาจตะวันตกเริ่มทำรองจีนในศตวรรษ โดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษราช ราชวงศ์สงบลงคน Dzungar อย่างไรก็ตาม และ annexed ภูมิภาค Taklimakan ทั้งหมด เป็นพื้นฐานของมณฑล Xinjiang เหตุการณ์ นี้คืนจีนเพื่อรัฐจะได้รับในในราชวงศ์ฮั่น การของภูมิภาคตะวันตก แต่ยัง รวมทั้งดินแดนทิเบต และมองโกเลียอย่างไรก็ตาม เป็นการค้ากับตะวันตก subsided ก็การจราจรตามถนน และทั้งหมด แต่ในส่วนผู้รอดชีวิต oases แห่ง Grottos และศาสนสถานอื่น ๆ ได้นานเนื่องจากที่ไม่มีกิจกรรม ที่คนท้องถิ่นมี espoused ศาสนาใหม่ และไซต์หมดอายุและถูกฝังลึกอยู่ใต้ทราย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเสื่อมของเส้นทาง
แต่จักรวรรดิมองโกลจะเป็นที่ค่อนข้างสั้น แยกระหว่างข่านที่แตกต่างกันได้ปะทุขึ้นเร็วที่สุดเท่าที่ 1,262 แม้ว่าตะวันออกเป็นอย่างมากมีเสถียรภาพมากขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การปกครองของ Kubilai ก็ยังยอมจำนนต่อการฟื้นตัวของลัทธิชาตินิยมจีนและหลังจากการก่อกบฏในประเทศหลายรายย่อยในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกของ ศตวรรษที่สิบสี่โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคใต้ของจีนราชวงศ์หยวนถูกแทนที่ในที่สุดโดยราชวงศ์หมิงใน 1368. ด้วยการล่มสลายของจักรวรรดิมองโกลฟื้นตัวของศาสนาอิสลามและนโยบายเป็นกลางของราชวงศ์หมิง, อุปสรรคเพิ่มขึ้นอีกครั้งใน เส้นทางที่ดินระหว่างตะวันออกและตะวันตก.
แม้จะมีการปรากฏตัวของมองโกลการค้าตามเส้นทางสายไหมไม่ถึงความสูงที่มันในราชวงศ์ถัง ล่วงหน้ามั่นคงของศาสนาอิสลามหยุดชั่วคราวโดยมองโกลอย่างต่อเนื่องจนกว่าจะกลายเป็นกำลังสำคัญทั่วเอเชียกลางโดยรอบ Taklimakan เช่นพระพุทธศาสนามีเกือบพันปีก่อนหน้านี้ งานศิลปะของภูมิภาคได้รับความเดือดร้อนภายใต้การเบียดเบียนของศาสนาอิสลาม ในขณะที่ศิลปินชาวพุทธได้จดจ่ออยู่กับตัวเลขในภาพวาดและประติมากรรมรูปแบบของมนุษย์ได้รับการดูหมิ่นในงานศิลปะอิสลาม ความแตกต่างนี้จะนำไปสู่การล่มสลายของมากของศิลปะดั้งเดิม หลายเลี้ยวลดได้รับสวยด้วยวิธีนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริเวณที่เข้าถึงได้มากขึ้นเช่น Bezeklik ใกล้ Turfan ที่มากที่สุดของใบหน้าของมนุษย์ในจิตรกรรมฝาผนังที่เหลือได้รับการรอยขีดข่วนออก.
การตายของเส้นทางสายไหมยังเป็นหนี้มากที่จะ การพัฒนาเส้นทางผ้าไหมโดยทะเล มันได้กลายเป็นที่ค่อนข้างง่ายและปลอดภัยในการขนส่งสินค้าทางน้ำมากกว่าบก เรือได้กลายเป็นที่แข็งแกร่งและเชื่อถือได้มากขึ้นและเส้นทางที่ผ่านมามีแนวโน้มตลาดใหม่ในเอเชียใต้ ปัญหาทางบกของ `การเมืองของชนเผ่า 'ระหว่างผู้คนที่แตกต่างกันไปตามเส้นทางและการปรากฏตัวของพ่อค้าคนกลางทุกการตัดของพวกเขาในสินค้าที่ได้รับแจ้งการย้ายครั้งนี้ เส้นทางทะเล แต่ความทุกข์ทรมานจากปัญหาที่เพิ่มขึ้นของสภาพอากาศเลวร้ายและโจรสลัด ในช่วงต้นศตวรรษที่สิบห้ากะลาสีจีนเตียวคับบัญชาเจ็ดการเดินทางทางทะเลที่สำคัญในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินเดียและเท่าที่อารเบียและชายฝั่งตะวันออกของทวีปแอฟริกา ความสัมพันธ์ทางการทูตที่ถูกสร้างขึ้นมาพร้อมกับหลายประเทศตามเส้นทางนี้และเพิ่มปริมาณของพ่อค้าชาวจีนการค้านำไปยังพื้นที่ ในท้ายที่สุดทางเลือกของเส้นทางขึ้นอย่างมากเมื่อบรรยากาศทางการเมืองของเวลา.
เบียดเบียนของทะเลทรายเข้ามาในชีวิตทำให้ที่ดินที่อาศัยอยู่บนขอบของ Taklimakan และทะเลทรายโกบีที่ยากโดยเฉพาะอย่างยิ่ง การตั้งถิ่นฐานใด ๆ ที่ถูกทอดทิ้งในขณะที่ถูกกลืนหายไปในทะเลทรายและการตั้งถิ่นฐานใหม่จึงกลายเป็นเรื่องยากมากขึ้น เงื่อนไขเหล่านี้มีความเหมาะสมเฉพาะในช่วงเวลาของความสงบสุขเมื่อความพยายามที่อาจจะใช้เวลาโต้ตอบล่วงหน้านี้และการบำรุงรักษาแหล่งน้ำ.
ทัศนคติของราชวงศ์จีนต่อมาเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเส้นทางการค้า นโยบายเป็นกลางของราชวงศ์หมิงไม่ได้ทำอะไรเพื่อส่งเสริมให้การค้าระหว่างจีนและการพัฒนาอย่างรวดเร็วตะวันตก ทัศนคติแบบนี้ถูกเก็บรักษาไว้ตลอดราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิงและเริ่มต้นเท่านั้นที่จะเปลี่ยนไปหลังจากที่มหาอำนาจตะวันตกเริ่มทำ inroads ในประเทศจีนในศตวรรษที่สิบเก้า โดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่สิบแปดราชวงศ์ชิงเงียบคน Dzungar อย่างไรและยึดทั้งภูมิภาค Taklimakan ไว้บนพื้นฐานของวันปัจจุบันจังหวัดซินเจียง นี้การบูรณะประเทศจีนเพื่อรัฐจะได้รับในในราชวงศ์ฮั่นมีการควบคุมเต็มรูปแบบของภูมิภาคตะวันตก แต่ยังรวมถึงดินแดนและทิเบตและมองโกเลีย.
อย่างไรก็ตามในขณะที่การค้ากับตะวันตกลดลงเพื่อให้ได้การจราจรตามถนน, และ แต่เครื่องเทศที่ดีที่สุดรดน้ำรอดชีวิต เลี้ยวลดและสถานที่ทางศาสนาอื่น ๆ ที่ถูกทอดทิ้งนานตั้งแต่ตอนนี้ที่คนในท้องถิ่นได้ดำเนินการศาสนาใหม่และเมืองเก่าและเว็บไซต์ที่ถูกฝังอยู่ลึกลงไปใต้ผืนทราย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การลดลงของเส้นทาง
อย่างไรก็ตาม อาณาจักรมองโกลเลียจะค่อนข้างสั้น แยกระหว่างข่านที่แตกต่างกันได้ปะทุขึ้นเร็วที่สุดเท่าที่เป็น . แม้ว่าทางทิศตะวันออกถูกมากมีเสถียรภาพมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การปกครองของ kubilai ยังยอมจำนนต่อการฟื้นตัวของลัทธิชาตินิยมจีน หลังจากหลายฝ่ายท้องถิ่นเล็กน้อยในไม่กี่ทศวรรษแรกของศตวรรษที่สิบสี่ ,หลักในภาคใต้ของจีนราชวงศ์หมิงก็ถูกแทนที่โดยราชวงศ์หมิงใน 1368 . กับการล่มสลายของอาณาจักรมองโกล , การฟื้นตัวของอิสลามและ isolationist นโยบายราชวงศ์หมิงอุปสรรคขึ้นอีกครั้งบนแผ่นดินเส้นทางระหว่างตะวันออกและตะวันตก
แม้จะมีการแสดงตนของ Mongolsการค้าตามถนนไหม ไม่เคย ถึงระดับที่เคยในราชวงศ์ถัง ความก้าวหน้ามั่นคงของศาสนาอิสลาม , ชั่วคราวระงับโดย Mongols อย่างต่อเนื่องจนเกิดแรงใหญ่ในเอเชียกลาง ล้อมรอบทาคลิมากันเหมือนพุทธศาสนาเกือบสหัสวรรษก่อนหน้านี้ งานศิลปะของภาคเหนือได้รับความเดือดร้อนภายใต้เบียดเบียนของศาสนาอิสลามส่วนพุทธศิลปินมีลักษณะตัวเลขในจิตรกรรม และประติมากรรม รูปมนุษย์ถูกดูถูกในศิลปะอิสลาม ; ความแตกต่างนี้นำไปสู่ความพินาศของมากของงานศิลปะที่เป็นต้นฉบับ หลายถ้ำได้รับ defaced โดยวิธีนี้ , โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเว็บไซต์สามารถเข้าถึงได้มากขึ้น เช่น turfan bezeklik , ใกล้ ,ที่ที่สุดของใบหน้าของมนุษย์ในจิตรกรรมฝาผนังที่เหลือได้รับรอยขีดข่วน .
อนิจกรรมของเส้นทางสายไหมยังเป็นหนี้มากในการพัฒนาของเส้นทางแพรไหมทางทะเล มันเป็นค่อนข้างง่ายและปลอดภัยในการขนส่งสินค้าทางบก ทางน้ำมากกว่า . เรือได้กลายเป็นที่แข็งแกร่งและเชื่อถือได้มากขึ้น และเส้นทางผ่านแนวโน้มตลาดใหม่ในเอเชียใต้บกปัญหาของ ' การเมือง ' องค์การระหว่างชนชาติต่าง ๆตลอดเส้นทาง และมีการตัดพ่อค้าคนกลางทั้งหมดของสินค้า , แจ้งการย้ายนี้ ทะเลเส้นทาง อย่างไรก็ตาม ได้รับความเดือดร้อนจากปัญหาเพิ่มเติมของสภาพอากาศเลวร้ายและโจรสลัด ในศตวรรษที่สิบห้าในวัยเด็กชาวเรือจีน Zhang เขาบัญชาเจ็ดการเดินทางทางทะเลสาขาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และอินเดีย เท่าที่ ซาอุดิอาระเบีย และชายฝั่งตะวันออกของแอฟริกา ความสัมพันธ์ทางการทูตที่ถูกสร้างขึ้นด้วยหลายประเทศ ตามเส้นทาง และเพิ่มปริมาณการค้าของพ่อค้าชาวจีนนำพื้นที่ ในที่สุด , เลือกเส้นทางเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อบรรยากาศทางการเมืองของเวลา .
การบุกรุกของทะเลทรายในแผ่นดินทำให้ชีวิตที่อาศัยอยู่บนขอบของทะเลทรายตากะลิมากัน และปัจจัยยาก การตั้งถิ่นฐานใด ๆทิ้งสักพักถูกกลืนด้วยทะเลทราย และตั้งถิ่นฐาน ก็กลายเป็นเรื่องยากมากขึ้น เงื่อนไขเหล่านี้เท่านั้นที่เหมาะสมในช่วงเวลาของความสงบ เมื่อความพยายามอาจจะใช้ countering นี้ล่วงหน้า และรักษาแหล่งน้ำ
ทัศนคติของต่อมาจีนราชวงศ์ถูกระเบิดสุดท้ายเส้นทางการค้า การ isolationist นโยบายของราชวงศ์หมิงได้ทำอะไรเพื่อส่งเสริมการค้าระหว่างจีนและการพัฒนาอย่างรวดเร็วของตะวันตก ทัศนคติแบบนี้ไว้ตลอดทั้งหมิงและราชวงศ์ชิง และเริ่มเปลี่ยนไปหลังจากมหาอำนาจตะวันตกเริ่ม inroads ในประเทศจีนในศตวรรษที่สิบเก้าโดยจุดเริ่มต้นของศตวรรษที่สิบแปดสมัยราชวงศ์ชิงปราบคน ดซุงการ์อย่างไรก็ตาม และผนวกรวมทาคลิมากันภูมิภาค สร้างพื้นฐานของปัจจุบันซินเจียงจังหวัด นี้คืนจีนรัฐมันอยู่ในราชวงศ์ฮั่น มีการควบคุมเต็มรูปแบบของภูมิภาคตะวันตก แต่ยังรวมถึงดินแดนทิเบตและมองโกเลีย
อย่างไรก็ตามขณะที่การค้ากับตะวันตกลดลง แล้วการจราจรตามถนนและทั้งหมด แต่ที่สุดรดน้ำ oases ที่รอดชีวิต ถ้ำและสถานที่ทางศาสนาอื่น ๆ ได้นาน เพราะหลง ตอนนี้ประชาชนในท้องถิ่นมี espoused ศาสนาใหม่ และเมืองเก่า และเว็บไซต์ที่ถูกฝังลึกลงไปใต้ทราย