However, the Normans spoke a rural

However, the Normans spoke a rural dialect of French with considerable Germanic
influences, usually called AngloNorman
or Norman French, which was quite different from
the standard French of Paris of the period, which is known as Francien. The differences
between these dialects became even more marked after the Norman invasion of Britain,
particularly after King John and England lost the French part of Normandy to the King of
France in 1204 and England became even more isolated from continental Europe.
AngloNorman
French became the language of the kings and nobility of England for more
than 300 years (Henry IV, who came to the English throne in 1399, was the first monarch
since before the Conquest to have English as his mother tongue). While AngloNorman
was
the verbal language of the court, administration and culture, though, Latin was mostly used
for written language, especially by the Church and in official records. For example, the
“Domesday Book”, in which William the Conqueror took stock of his new kingdom, was
written in Latin to emphasize its legal authority.
However, the peasantry and lower classes (the vast majority of the population, an estimated
95%) continued to speak English considered
by the Normans a lowclass,
vulgar tongue and
the two languages developed in parallel, only gradually merging as Normans and
AngloSaxons
began to intermarry. It is this mixture of Old English and AngloNorman
that
is usually referred to as Middle English.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อย่างไรก็ตาม นอร์มันพูดภาษาถิ่นชนบทของฝรั่งเศสที่มีดั้งเดิมมากอิทธิพล มักจะเรียกว่า AngloNormanหรือ ฝรั่งเศสนอร์แมน ซึ่งแตกต่างจากการมาตรฐานฝรั่งเศสปารีสระยะเวลา ที่เรียกว่า Francien ความแตกต่างระหว่างสำเนียงเหล่านี้กลายเป็นยิ่งทำเครื่องหมายหลังจากการรุกรานของนอร์มันของราชอาณาจักรพระเจ้าจอห์นและอังกฤษโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากสูญเสียส่วนฝรั่งเศสนอร์มังดีเจ้าอังกฤษและฝรั่งเศสใน 1204 กลายเป็นยิ่งแยกจากทวีปยุโรปAngloNormanภาษาฝรั่งเศสเป็น ภาษาของกษัตริย์และขุนนางของอังกฤษสำหรับข้อมูลเพิ่มเติมกว่า 300 ปี (Henry IV ที่มาถึงราชบัลลังก์อังกฤษใน 1399 พระมหากษัตริย์ครั้งแรกตั้งแต่ก่อนการพิชิตจะมีภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ของเขา) ในขณะที่ AngloNormanแก้ไขส่วนใหญ่ใช้ภาษาวาจาของศาล การบริหาร และ วัฒนธรรม แม้ว่า ละตินสำหรับภาษาเขียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคริสตจักร และ ในบันทึกทางราชการ ตัวอย่างเช่น การ"ดูมสเดย์" ซึ่งวิลเลียมผู้พิชิตเอาหุ้นของราชอาณาจักรใหม่ ถูกเขียนในละตินเน้นผู้มีสิทธิ์ตามกฎหมายอย่างไรก็ตาม กันและชนชั้นล่าง (ส่วนใหญ่ของประชากร การประเมิน95%) ยังคงพูดภาษาอังกฤษถือว่าโดยนอร์มันที่ lowclassหยาบคายลิ้น และสองภาษาพัฒนาขนาน เดียวค่อย ๆ ผสานเป็นนอร์มัน และAngloSaxonsเริ่มที่จะ intermarry มันเป็นส่วนผสมนี้ของภาษาอังกฤษโบราณและ AngloNormanที่มักจะเรียกว่าภาษาอังกฤษยุคกลาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อย่างไรก็ตามนอร์มันพูดภาษาถิ่นชนบทของฝรั่งเศสกับเยอรมันมาก
อิทธิพลมักจะเรียกว่า AngloNorman
หรือนอร์แมนฝรั่งเศสซึ่งค่อนข้างแตกต่างจาก
มาตรฐานของฝรั่งเศสในกรุงปารีสของรอบระยะเวลาซึ่งเป็นที่รู้จักกัน Francien ความแตกต่าง
ระหว่างภาษาเหล่านี้กลายเป็นมากยิ่งขึ้นทำเครื่องหมายหลังจากการรุกรานของนอร์แมนของสหราชอาณาจักร,
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่กษัตริย์จอห์นและอังกฤษที่หายไปส่วนหนึ่งของฝรั่งเศสนอร์มองดีต่อพระมหากษัตริย์ของ
ฝรั่งเศสในปี 1204 และอังกฤษก็ยิ่งโดดเดี่ยวเพิ่มเติมจากทวีปยุโรป.
AngloNorman
ฝรั่งเศสกลายเป็นภาษา ของพระมหากษัตริย์และขุนนางของอังกฤษมานาน
กว่า 300 ปี (เฮนรี iv ที่มาถึงราชบัลลังก์อังกฤษใน 1399 เป็นพระมหากษัตริย์เป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ก่อนที่จะมีการพิชิตภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ของเขา) ในขณะที่ AngloNorman
เป็น
ภาษาวาจาของศาลการบริหารและวัฒนธรรมแม้ว่าภาษาละตินส่วนใหญ่จะใช้
สำหรับการเขียนภาษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งคริสตจักรและในบันทึกอย่างเป็นทางการ ยกตัวอย่างเช่น
"เดย์หนังสือ" ซึ่งวิลเลียมผู้พิชิตเอาหุ้นของอาณาจักรใหม่ของเขาถูก
เขียนในภาษาละตินที่จะเน้นผู้มีอำนาจตามกฎหมาย.
แต่ชาวนาและชั้นต่ำ (ส่วนใหญ่ของประชากรประมาณ
95% ) ยังคงพูดภาษาอังกฤษได้รับการพิจารณา
โดยนอร์ lowclass,
ลิ้นหยาบคายและ
สองภาษาพัฒนาในแบบคู่ขนานเท่านั้นค่อยๆผสานเป็นนอร์มันและ
AngloSaxons
เริ่มที่จะแต่งงาน มันเป็นส่วนผสมของอังกฤษและ AngloNorman นี้
ที่
มักจะเรียกเป็นภาษาอังกฤษยุคกลาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อย่างไรก็ตาม นอร์พูดสำเนียงท้องถิ่นชนบทฝรั่งเศสกับเยอรมันมากอิทธิพล anglonorman มักจะเรียกว่าหรือนอร์แมนฝรั่งเศส ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากมาตรฐานฝรั่งเศส ปารีส ของระยะเวลาซึ่งเป็นที่รู้จักกันเป็น francien . ความแตกต่างระหว่างภาษาเหล่านี้ เป็นมากขึ้นเครื่องหมายหลังจากนอร์มันรุกรานอังกฤษโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่กษัตริย์จอห์นและอังกฤษสูญเสียส่วนหนึ่งของนอร์มังดีฝรั่งเศสกับกษัตริย์แห่งฝรั่งเศสและอังกฤษเป็นอย่างโดดเดี่ยวมากขึ้นจากทวีปยุโรปanglonormanภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาของกษัตริย์และขุนนางอังกฤษเพิ่มเติมกว่า 300 ปี ( Henry IV ที่มาเพื่อราชบัลลังก์อังกฤษในตอนนี้ เป็นปฐมกษัตริย์ตั้งแต่ก่อนที่จะพิชิตอังกฤษ ในฐานะแม่ของเขา ลิ้น ) ในขณะที่ anglonormanคือภาษาวาจาของศาลและการบริหารวัฒนธรรม แม้ว่า ละตินก็ใช้เป็นส่วนใหญ่สำหรับภาษาเขียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคริสตจักรและในประวัติอย่างเป็นทางการ ตัวอย่างเช่น" หนังสือ " เดย์ ซึ่งวิลเลี่ยมผู้พิชิตเอาหุ้นของอาณาจักรใหม่ของเขาเขียนในภาษาละตินเพื่อเน้นอำนาจของกฎหมายอย่างไรก็ตาม ชาวนา และชนชั้น ( ส่วนใหญ่ของประชากรประมาณ95% ) ยังคงพูดภาษาอังกฤษได้พิจารณาโดยมี lowclass นอร์ ,ที่ลิ้นสองภาษาพัฒนาคู่ขนานเท่านั้นค่อยๆรวมกันเป็นนอร์แมน และanglosaxonsเริ่มจะแต่งงาน . มันเป็นส่วนผสมของ anglonorman เก่าภาษาอังกฤษว่ามักจะเรียกว่าเป็นภาษาอังกฤษกลาง