Some books are strange. You return

Some books are strange. You return to them over and over again and the strangeness continues. One of the strangest books I read was during a train journey from Mumbai to Bangalore in 1974 when I was myself unsure of what I wanted to do or where I wanted to go. So, like the protagonist in Mani Kaul's '27 Down', I travelled on without quite knowing where and why.

I would look out of the train windows and wonder what lay beyond that tree in the plain, the hill in the distance and the infinite horizon. I'd wonder whether beyond that horizon lay another hill, another tree and another train through whose windows looked out another me! I'd get my feet back on the ground at each railway-station stop.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หนังสือบางเล่มจะแปลก คุณกลับไปยังพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก และยังคงที่ผิดปกติ หนึ่งในหนังสือแปลกประหลาดที่ผมอ่านคือระหว่างทางรถไฟจากมุมไบไปบังกาลอร์ในปี 1974 เมื่อผมเอง ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ลูกอยากจะทำ หรือที่ผมอยากไป ดังนั้น เช่นตัวเอกในมณีรูปภาพ['27 ลง' ผมเดินทางโดยไม่ทราบที่ และทำไมค่อนข้างผมจะมองจากหน้าต่างรถไฟ และสงสัยว่า สิ่งที่วางเหนือต้นไม้ที่ในราบ เนินเขาระยะทางและเส้นขอบฟ้าที่ไม่สิ้นสุด ผมจะสงสัยว่า เกินขอบเขตที่วางอีกฮิลล์ ต้นไม้อื่น และรถไฟอื่นผ่าน windows ที่มีเด็กเล็กอีกฉัน ฉันจะได้รับเท้าของฉันกลับบนพื้นแต่ละป้ายสถานีรถไฟ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หนังสือบางเล่มที่แปลก คุณกลับไปยังพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกและไม่ชอบมาพากลอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในหนังสือที่แปลกประหลาดผมอ่านเป็นช่วงเดินทางโดยรถไฟจากมุมไบบังกาลอร์ในปี 1974 เมื่อฉันเป็นตัวเองไม่แน่ใจในสิ่งที่ผมอยากจะทำหรือที่ฉันอยากจะไป ดังนั้นเหมือนตัวเอกในสุวรรณมณี Kaul ของ '27 ลง 'ที่ฉันเดินทางไปได้โดยไม่ต้องค่อนข้างรู้ว่าที่ไหนและทำไม. ฉันจะมองออกจากหน้าต่างรถไฟและสงสัยว่าสิ่งที่อยู่ไกลต้นไม้ที่ในที่ราบเนินเขาในระยะไกลและไม่มีที่สิ้นสุด ขอบฟ้า ฉันสงสัยว่าเกินขอบฟ้าที่วางอยู่บนเนินเขาอีกต้นไม้อื่นและรถไฟอีกขบวนผ่านมีหน้าต่างมองออกไปอีกฉัน! ฉันได้รับเท้าของฉันกลับมาอยู่บนพื้นดินในแต่ละหยุดรถไฟสถานี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หนังสือบางเล่มจะแปลก คุณกลับพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำอีกและเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง หนึ่งในหนังสือที่แปลกประหลาดที่ผมอ่านในระหว่างการเดินทางรถไฟจาก มุมไบ บังกาลอร์ใน 2517 เมื่อผมเองไม่แน่ใจในสิ่งที่ฉันอยากจะทำหรือที่ฉันต้องการที่จะไป แล้วเหมือนตัวเอกในมานีคอล " 27 ลง ผมเดินทางได้ค่อนข้างรู้ว่าทำไมผมจะดูจากรถไฟ Windows และสงสัยว่าต้นไม้ที่วางเกินในที่ราบเนินเขาระยะทาง และขอบฟ้าที่ไม่สิ้นสุด ฉันสงสัยว่าเกินขอบฟ้าที่วางเนินอีกหนึ่งต้นและรถไฟอื่นผ่านทางหน้าต่าง มองออกไปที่อีกนะ ฉันจะได้รับเท้าของฉันบนพื้นดินที่แต่ละสถานีรถไฟหยุด