One luckless evening it occurred to

One luckless evening it occurred to me to test my wife's fidelity in a vulgar, commonplace way familiar to everyone who has acquaintance with the literature of fact and fiction. I went to the city, telling my wife that I should be absent until the following afternoon. But I returned before daybreak and went to the rear of the house, purposing to enter by a door with which I had secretly so tampered that it would seem to lock, yet not actually fasten. As I approached it, I heard it gently open and close, and saw a man steal away into the darkness. With murder in my heart, I sprang after him, but he had vanished without even the bad luck of identification. Sometimes now I cannot even persuade myself that it was a human being.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หนึ่ง luckless เย็นจะเกิดขึ้นกับผมเพื่อทดสอบความจงรักภักดีของภรรยาเป็นธรรมดา หยาบคายแบบคุ้นเคยทุกคนที่มีความใกล้ชิดกับเอกสารประกอบการจริงและนิยาย ผมไปเมือง ภรรยาของฉันบอกว่า ฉันควรจะขาดจนถึงช่วงบ่ายต่อไปนี้ แต่ฉันกลับก่อนเดย์เบรก และไปด้านหลังของบ้าน purposing ด้วยประตูที่ผมแอบเปลี่ยนแปลงเพื่อ ให้ดูเหมือนการล็อค ยังไม่จริง ยึด ผมประดับ ฉันได้ยินมันเปิด และปิด และเห็นชายคนหนึ่งขโมยไปในความมืด มีฆาตกรรมในหัวใจของฉัน ฉัน sprang หลังเขา แต่เขามีศาสดาไม่ มีแม้แต่โชคไม่ดีของรหัส บางครั้งตอนนี้ ฉันไม่สามารถแม้จูงตัวเองว่า เป็นมนุษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เย็นวันหนึ่งโชคไม่ดีที่มันเกิดขึ้นกับผมในการทดสอบความจงรักภักดีภรรยาของฉันในหยาบคายวิธีธรรมดาที่คุ้นเคยกับทุกคนที่มีความใกล้ชิดกับวรรณกรรมของความเป็นจริงและนิยาย ผมไปเมืองบอกภรรยาของฉันที่ฉันควรจะหายไปจนกระทั่งช่วงบ่ายต่อไปนี้ แต่ผมกลับก่อนรุ่งสางและเดินไปที่ด้านหลังของบ้าน purposing ที่จะเข้าสู่ประตูกับที่ฉันได้แอบดัดแปลงเพื่อที่มันจะดูเหมือนจะล็อค แต่ไม่จริงยึด ขณะที่ผมเดินเข้ามาใกล้มันฉันได้ยินมันเบา ๆ เปิดและปิดและเห็นชายคนหนึ่งขโมยไปในความมืด กับการฆาตกรรมในหัวใจของฉันฉันผุดหลังจากที่เขา แต่เขาก็หายไปโดยไม่ได้โชคร้ายของประชาชน บางครั้งตอนนี้ฉันไม่สามารถแม้แต่จะชักชวนให้กับตัวเองว่ามันเป็นมนุษย์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เย็นหนึ่ง ซวยมันเกิดขึ้นกับผมที่จะทดสอบภรรยาของความจงรักภักดีในหยาบคาย ธรรมดาที่คุ้นเคยกับทุกคนที่ได้รู้จักกับวรรณกรรมของความเป็นจริงและนิยาย ฉันไปที่เมือง บอกภรรยาของฉันที่ฉันควรอยู่จนบ่าย ดังต่อไปนี้ แต่ฉันกลับมาก่อนรุ่งสาง และไปที่ด้านหลังของบ้านวัตใส่โดยประตูที่ฉันแอบดังนั้นดัดแปลงที่ดูเหมือนจะล็อค แต่ไม่ติด . ขณะที่ผมเข้าหา ผมได้ยินมันเปิดเบา ๆและปิด และเห็นผู้ชายขโมยไปในความมืด ฆาตกรรมในใจของฉัน ฉันจึงกระโดดตามเขาไป แต่เขาก็หายตัวไป โดยไม่มีแม้แต่โชคร้ายของประชาชน . บางครั้งผมไม่สามารถแม้แต่จะบอกตัวเองว่ามันเป็นมนุษย์