Faith in Christianity is a central

Faith in Christianity is a central notion taught by Jesus Christ himself in reference to the Good News (cf. Mk 1:15). In the understanding of Jesus it was an act of trust and of self-abandonment by which people no longer rely on their own strength and policies but commit themselves to the power and guiding word of him in whom they believe (cf. Mt 21:25p,32; Lk 1:20,45).[1] Since the Protestant Reformation the meaning of this term has been an object of major theological disagreement in Western Christianity. The differences have been largely overcome in the Joint Declaration on the Doctrine of Justification (1999). Some of the definitions in the history of Christian theology have followed biblical formulation in the Letter to the Hebrews (11:1): the assurance of things hoped for, the conviction of things not seen.[2] As in other Abrahamic religions, it includes a belief in God, a belief in the reality of a transcendent domain that God administers as His Kingdom from His Throne and in the benevolence of God's will or plan for humankind and the World to Come.

Christianity differs from other Abrahamic religions in that it focuses on the ministry of Jesus, and on his place as the prophesied Christ. It also includes a belief in the New Covenant. According to most Christian traditions, Christian faith requires a belief in Jesus' resurrection from the dead by God the Father through The Holy Spirit.[3]

The precise understanding of the term "faith" differs among the various Christian traditions. Despite these differences, Christians generally agree that faith in Jesus lies at the core of the Christian tradition, and that such faith is required in order to be a Christian. The Christian tradition is sometimes called "the faith", since faith in Jesus is so central to the tradition. Faith and the word "belief" are often treated synonymously, which has led to Christians being called 'believers'

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความศรัทธาในศาสนาคริสต์เป็นความคิดที่กลางสอนโดยพระเยซูคริสต์ตัวเองในการอ้างอิงถึงข่าวดี (cf Mk 01:15) ในความเข้าใจของพระเยซูมันเป็นการกระทำของความไว้วางใจและของการละทิ้งตัวเองโดยที่คนไม่ต้องอาศัยความแข็งแรงของตัวเองและนโยบาย แต่กระทำตัวเองมีอำนาจและแนวทางคำพูดของเขาในการที่พวกเขาเชื่อว่า (cf Mt 21: 25p . 32; ลก 1: 20,45) [1] ตั้งแต่การปฏิรูปความหมายของคำนี้ได้รับวัตถุศาสนศาสตร์ของความขัดแย้งที่สำคัญในคริสต์ศาสนาตะวันตก ความแตกต่างได้รับการเอาชนะส่วนใหญ่อยู่ในปฏิญญาร่วมในความเชื่อของเหตุผล (1999) บางส่วนของคำจำกัดความในประวัติศาสตร์ของคริสต์ศาสนวิทยาได้ปฏิบัติตามสูตรในพระคัมภีร์ไบเบิลในจดหมายถึงชาวฮีบรู (11: 1):. ความเชื่อมั่นในสิ่งที่หวังว่าจะได้ความเชื่อมั่นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น [2] ในขณะที่ศาสนาอับราฮัมอื่น ๆ ก็ รวมถึงความเชื่อในพระเจ้าความเชื่อในความเป็นจริงของโดเมนพ้นว่าพระเจ้าเป็นผู้บริหารเป็นราชอาณาจักรของเขาจากบัลลังก์ของเขาและความเมตตากรุณาของพระประสงค์ของพระเจ้าหรือวางแผนสำหรับมนุษย์และโลกที่จะมา. คริสต์ศาสนาที่แตกต่างจากศาสนาอับราฮัมอื่น ๆ ในนั้นที่ มุ่งเน้นไปที่กระทรวงของพระเยซูและในสถานที่ของเขาเป็นคริสต์พยากรณ์ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อในพันธสัญญาใหม่ ตามประเพณีส่วนใหญ่นับถือศาสนาคริสต์ศาสนาคริสต์ต้องใช้ความเชื่อในการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซูจากความตายโดยพระเจ้าพระบิดาผ่านพระวิญญาณบริสุทธิ์. [3] ความเข้าใจที่ถูกต้องของคำว่า "ความเชื่อ" ที่แตกต่างในหมู่ผู้ที่นับถือศาสนาคริสต์ประเพณีต่างๆ แม้จะมีความแตกต่างเหล่านี้คริสเตียนทั่วไปยอมรับว่าเชื่อในพระเยซูอยู่ที่หลักของประเพณีคริสเตียนและความเชื่อดังกล่าวเป็นสิ่งจำเป็นในการที่จะเป็นคริสเตียน ประเพณีคริสเตียนบางครั้งเรียกว่า "ความเชื่อ" เนื่องจากเชื่อในพระเยซูจึงเป็นหัวใจสำคัญที่ทำให้ประเพณี ความเชื่อและคำว่า "ความเชื่อ" มักจะได้รับการปฏิบัติ synonymously ซึ่งได้นำไปสู่คริสตชนที่ถูกเรียกว่า 'ศรัทธา'

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ศรัทธาในศาสนาคริสต์คือศูนย์กลางความคิดสอนโดยพระเยซูคริสต์ตัวเองในการอ้างอิงถึงข่าวดี ( CF . MK 1 : 15 ) ในความเข้าใจของพระเยซู มันเป็นการกระทำของความไว้วางใจและของตนเอง การที่คนไม่พึ่งพานโยบายความแข็งแรงของตัวเอง แต่ยอมรับตัวเองกับพลังและชี้นำคำสำหรับผู้ที่พวกเขาเชื่อว่า ( CF ) 21:25p , 32 ; lk 1:20,45 )[ 1 ] ตั้งแต่การปฏิรูปโปรเตสแตนต์ ความหมายของคำนี้ได้ถูกวัตถุหลักศาสนศาสตร์ที่ไม่ลงรอยกันในคริสต์ศาสนาตะวันตก ความแตกต่างที่ได้รับไปเอาชนะในแถลงการณ์ร่วมในลัทธิแห่งเหตุผล ( 1999 ) บางส่วนของคำนิยามในประวัติศาสตร์ของคริสเตียนในพระคัมภีร์ไบเบิ้ลเทววิทยาตามสูตรในจดหมายถึงชาวฮีบรู ( 11 : 1 )เชื่อมั่นในสิ่งที่เราหวังไว้ เชื่อมั่นในสิ่งที่ไม่เห็น [ 2 ] ในศาสนาอับราฮัมอื่นก็มีความเชื่อในพระเจ้า ความเชื่อในความเป็นจริงของโดเมนดีกว่าที่พระเจ้าดูแลเป็นอาณาจักรของเขาจากบัลลังก์ และ ในความเมตตาของพระเจ้าหรือวางแผนเพื่อให้มนุษย์และโลก

มา .ศาสนาคริสต์แตกต่างจากอื่น ๆในศาสนาอับราฮัมที่มุ่งเน้นที่กระทรวงของพระเยซู และสถานที่ของเขาเป็นพยากรณ์พระคริสต์ นอกจากนี้ยังมีความเชื่อในพันธสัญญาใหม่ . ตามที่ส่วนใหญ่คริสเตียนประเพณีความเชื่อของคริสเตียนต้องมีความเชื่อในพระเยซูฟื้นจากความตายโดยพระเจ้าผ่านพระวิญญาณบริสุทธิ์ [ 3 ]

ชัดเจนเข้าใจคำว่า " ศรัทธา " ที่แตกต่างระหว่างต่าง ๆคริสเตียนประเพณี แม้จะมีความแตกต่างเหล่านี้คริสเตียนโดยทั่วไปยอมรับว่า ความเชื่อในพระเยซูอยู่ที่หลักของคริสเตียนประเพณี และความเชื่อดังกล่าวเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อที่จะเป็นคริสเตียน ประเพณีคริสเตียนบางครั้งเรียกว่า " ศรัทธา " เนื่องจากความเชื่อในพระเยซูเป็นภาคกลางประเพณีศรัทธา และ คำว่า " ความเชื่อ " มักจะถือว่ามีความหมายเหมือนกัน ซึ่งทำให้คริสตชนที่ถูกเรียกว่า ' เชื่อ '