4. DiscussionIn this study, the ant

4. Discussion
In this study, the antifungal volatile-producing strains TB09 and
TB72 were selected from a broader screen of candidate soil isolates
and emerged as the most promising biological control agents for
postharvest control of anthracnose on mango fruit. Based on the
sequence analysis of their 16S rDNA region after PCR amplification
and other criteria, TB09 and TB72 were grouped with B. thuringiensis
and B. pumilus, respectively. B. thuringiensis and B. pumilus are
the most important Bacillus species in industrial biotechnology
(Raddadi et al., 2012). The B. pumilus M-38 strain had been evaluated
in a Petri plate against three potato tuber pathogens: Fusarium
culmorum, Fusarium oxysporum and Fusarium sambucinum. The
inhibition zone values of the B. pumilus M-38 strain ranged from
24 to 33 mm (Kotan et al., 2009). B. pumilus has also been tested
for control of gray mold on apples caused by Botrytis mali (Jamalizadeh
et al., 2010). B. thuringiensis has been suggested to be an
important alternative for future use to reduce fungicide application
rates to control postharvest diseases (Lucon et al., 2010). In previous
research, some Bacillus strains, such as Bacillus subtilis, have
played an important role in bio-control of postharvest fungaldiseases by the production of antibiotics (Toure et al., 2004). However,
little is known about volatiles produced by Bacillus spp. in
controlling postharvest disease of fruit. The volatiles produced by
B. subtilis or Bacillus amyloliquefaciens showed significant inhibition
of decay incidence of citrus diseases in vitro and in vivo (Arrebola
et al., 2010). Volatiles generated by the B. subtilis JA strain
significantly inhibited B. cinerea (Chen et al., 2008). In this study,
volatile substances produced by B. thuringiensis and B. pumilus
had significant inhibitory effects on mycelia growth of C. gloeosporioides
in vitro and in vivo. In the in vivo test, the fruit inoculated
with mycelia plugs and inoculated with spore suspensions were
affected differently in presence of the antagonistic bacteria TB30
or TB52. However for TB09 and TB72, the results were similar. Thus
outcome is consistent with in vitro test in which TB30 and TB52 affect
the mycelia growth much more than spore inhibition. On the
other hand, results also showed that the bacterial isolates TB09
and TB72 could have stable and efficient capabilities to control
C. gloeosporioides and merit further testing under simulated
distribution conditions for the prevention of anthracnose during
transportation and storage periods. The antimicrobial mechanism
of the VOCs is another important consideration to effectively
design a biofumigation program. In a previous study, transmission
electron microscopy of fumigated and untreated B. cinerea showed
excessive vesiculation or thickened cell walls in exposed conidia
and increased vesiculation or strong retraction of plasma membrane
in exposed hyphae (Li et al., 2012). These results provide a
better understanding of the volatiles’ mode of action. In previous
studies, all VOCs produced by microorganisms could generally be
chemically grouped into esters, alcohols, alkenes, alkanes, alkynes,
organic acids, ketones, terpenoids, aldehydes and disulfides (Corcuff
et al., 2011; Dilantha et al., 2005; Wan et al., 2008). The VOCs
with highly inhibitory capability towards conidial germination and
mycelia growth included phenylethyl alcohol and caryophyllene.
2-nonanone has been identified from the volatiles produced by C.
intermedia strain to control postharvest disease of strawberry
(Huang et al., 2011) and thymol was applied as the essential oil
to inhibit fruit rot fungi (Ippolito et al., 2012). Our results demonstrated
that in addition to 2-nonanone and thymol, other bioactive
volatile compounds including 2-decanone, 2-methylpyrazine and
b-benzeneethanamine produced by the two isolated strains also
have antimicrobial activity. These VOCs didn’t exist in the control
treatment and so the results indicated that these VOCs were the
derived from bacterial metabolites and not from the plastic ware
and culture medium. The C. gloeosporioides agar plugs fumigated
by these three compounds could not germinate even after they
were transferred to the fresh PDA. This result suggested that these
volatiles might be lethal to anthracnose pathogen. It is noteworthy
that these compounds have been widely used in fields for such use
as flavor additives and pharmaceuticals for human consumption.
For example, 2-nonanone is naturally produced in volatiles
which are released by red raspberries and strawberries (Vaughn
et al., 1993) and thymol has been used in oat flour as an
antimicrobial agent (Sandoval et al., 2011). As a result of the widespread
use of these volatiles in the food industry, they have come
to be considered a safe alternative to control mango anthracnose
disease.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

4. สนทนาในการศึกษานี้ การต้านเชื้อราระเหยผลิตสายพันธุ์ TB09 และTB72 เลือกจากหน้าจอที่กว้างขึ้นของผู้สมัครดินแยกและออกมาเป็นตัวแทนควบคุมว่าสำหรับควบคุมของ anthracnose มะม่วงหลังการเก็บเกี่ยว ตามการวิเคราะห์ภาคของ 16S rDNA หลังขยาย PCRและเงื่อนไขอื่น ๆ TB09 และ TB72 ถูกจัดกลุ่มกับ thuringiensis เกิดและเกิด pumilus ตามลำดับ Thuringiensis เกิดและเกิด pumilusคัดสายพันธุ์สำคัญที่สุดในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชีวภาพ(Raddadi et al., 2012) Pumilus เกิดต้องใช้ M-38 ได้รับการประเมินจาน Petri กับโรคหัวมันฝรั่งสาม: Fusariumculmorum, Fusarium oxysporum และ Fusarium sambucinum ที่ค่าโซน pumilus เกิดต้องใช้ M 38 มายับยั้ง24-33 มม. (Kotan et al., 2009) นอกจากนี้ยังได้ทดสอบ pumilus เกิดสำหรับควบคุมแม่สีเทาบนแอปเปิ้ลเกิดจาก Botrytis มาลี (Jamalizadehร้อยเอ็ด al., 2010) Thuringiensis เกิดได้ถูกแนะนำจะเป็นทางเลือกที่สำคัญสำหรับใช้ในอนาคตเพื่อลดการใช้สารเคมีราคาคุมหลังการเก็บเกี่ยวโรค (Lucon et al., 2010) ในก่อนหน้านี้มีงานวิจัย บางสายพันธุ์คัด เช่นคัด subtilisเล่นมีบทบาทสำคัญในการควบคุมทางชีวภาพของ fungaldiseases หลังการเก็บเกี่ยว โดยการผลิตยาปฏิชีวนะ (Toure et al., 2004) อย่างไรก็ตามเล็กน้อยเป็นที่รู้จักเกี่ยวกับ volatiles ที่ผลิต โดยโอคัดในการควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของผลไม้ Volatiles ที่ผลิตโดยพบว่ายับยั้งการสำคัญ subtilis เกิดหรือคัด amyloliquefaciensของการผุส้มโรคในหลอดทดลอง และในสัตว์ทดลอง (Arrebolaร้อยเอ็ด al., 2010) Volatiles ที่สร้างขึ้น โดยพันธุ์ subtilis เกิด JAอย่างมีนัยสำคัญห้ามเกิด cinerea (Chen et al., 2008) ในการศึกษานี้สารระเหยที่ผลิต โดย thuringiensis เกิดและเกิด pumilusมีผลลิปกลอสไขสำคัญ mycelia เจริญเติบโตของ C. gloeosporioidesในหลอดทดลอง และในสัตว์ทดลอง ในการทดสอบในสัตว์ทดลอง ผลไม้ inoculatedมี mycelia เสียบ และ inoculated กับสปอร์ที่พักถูกรับผลกระทบแตกต่างกันของแบคทีเรียต่อต้าน TB30หรือ TB52 อย่างไรก็ตาม TB09 และ TB72 ผลลัพธ์ได้เหมือนกัน ดังนั้นผลที่ได้จะสอดคล้องกับการทดสอบการเพาะเลี้ยงในที่มีผลต่อ TB30 และ TB52mycelia เจริญเติบโตมากขึ้นกว่าการยับยั้งสปอร์ ในการอีก ผลยังแสดงให้เห็นว่า แบคทีเรียที่แยกได้ TB09และ TB72 สามารถมีความมั่นคง และมีประสิทธิภาพในการควบคุมC. gloeosporioides และทดสอบเพิ่มเติม ภายใต้จำลองบุญเงื่อนไขการกระจายสำหรับการป้องกันของ anthracnose ระหว่างรอบระยะเวลาการขนส่งและจัดเก็บ กลไกการยับยั้งจุลินทรีย์VOCs เป็นพิจารณาสำคัญอื่นไปได้อย่างมีประสิทธิภาพออกแบบโปรแกรม biofumigation ในการศึกษาก่อนหน้านี้ ส่งพบว่าอิเล็กตรอน microscopy ของ cinerea เกิดปรู๊ฟ และไม่ถูกรักษาvesiculation มากเกินไปหรือผนังเซลล์ thickened ในสัมผัส conidiaและ vesiculation เพิ่มขึ้นหรือแข็งแรง retraction ของพลาสมาเมมเบรนในสัมผัส hyphae (Li et al., 2012) ผลลัพธ์เหล่านี้ให้เป็นเข้าใจวิธีของ volatiles การดำเนินการ ในก่อนหน้านี้ศึกษา VOCs ทั้งหมดที่ผลิต โดยจุลินทรีย์โดยทั่วไปอาจสารเคมีจัด esters, alcohols, alkenes, alkanes, alkynesกรดอินทรีย์ คีโตน terpenoids, aldehydes และ disulfides (Corcuffร้อยเอ็ด al., 2011 Dilantha et al., 2005 หวานและ al., 2008) VOCsมีความสามารถสูงลิปกลอสไขต่อการงอก conidial และเติบโต mycelia รวมแอลกอฮอล์ phenylethyl และ caryophylleneมีการระบุ 2 nonanone จาก volatiles ที่ผลิต โดยซีต้องใช้ intermedia การควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของสตรอเบอร์รี่(หวง et al., 2011) และ thymol ถูกนำไปใช้เป็นน้ำมันหอมระเหยยับยั้งเชื้อรา rot ผลไม้ (Ippolito et al., 2012) แสดงผลของเราที่นอกจาก 2 nonanone และ thymol อื่น ๆ กรรมการกสารระเหยรวมทั้ง 2 decanone, 2 methylpyrazine และผลิต โดยสายพันธุ์ที่แยกต่างหากสองยัง benzeneethanamine bมีกิจกรรมของจุลินทรีย์ VOCs เหล่านี้ไม่มีอยู่ในตัวควบคุมรักษาและ เพื่อระบุผลลัพธ์ VOCs เหล่านี้ได้ได้มา จากแบคทีเรีย metabolites และไม่เครื่องพลาสติกและสื่อวัฒนธรรม ปลั๊ก agar C. gloeosporioides ที่ผ่านรมโดยสารสามเหล่านี้อาจไม่ germinate แม้หลังจากพวกเขาได้โอนย้ายไปที่ PDA สด ผลลัพธ์นี้แนะนำที่นี่volatiles อาจยุทธภัณฑ์การศึกษา anthracnose เป็นที่น่าสังเกตว่า สารเหล่านี้ได้ถูกใช้ในงานดังกล่าวเป็นสารรสและยาสำหรับมนุษย์บริโภคตัวอย่าง 2 nonanone เป็นธรรมชาติผลิตใน volatilesซึ่งจะออกสีแดงราสเบอร์รี่และสตรอเบอร์รี่ (Vaughnร้อยเอ็ด al., 1993) และ thymol มีการใช้ในข้าวโอ๊ตแป้งเป็นการจุลินทรีย์ (แฟ et al., 2011) จากการแพร่หลายใช้ volatiles เหล่านี้ในอุตสาหกรรมอาหาร พวกเขามาจะถือว่าเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยเพื่อควบคุม anthracnose มะม่วงโรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4. การอภิปราย
ในการศึกษานี้เชื้อราสายพันธุ์ที่มีความผันผวนผลิต TB09 และ
TB72 ได้รับเลือกจากหน้าจอที่กว้างขึ้นของผู้สมัครแยกดิน
และกลายเป็นตัวแทนการควบคุมทางชีวภาพที่มีแนวโน้มมากที่สุดสำหรับ
การควบคุมหลังการเก็บเกี่ยวของผลไม้แอนแทรกโนมะม่วง ขึ้นอยู่กับ
การวิเคราะห์ลำดับของพื้นที่ 16S rDNA ของพวกเขาหลังจากขยาย PCR
และเกณฑ์อื่น ๆ TB09 และ TB72 ถูกจัดกลุ่มกับ B. thuringiensis
และ B. pumilus ตามลำดับ B. thuringiensis และ pumilus บีเป็น
สายพันธุ์จุลินทรีย์ที่สำคัญที่สุดในอุตสาหกรรมเทคโนโลยีชีวภาพ
(Raddadi et al., 2012) B. pumilus สายพันธุ์ M-38 ได้รับการประเมิน
ในจาน Petri กับสามหัวมันฝรั่งเชื้อโรค: เชื้อรา Fusarium
culmorum, เชื้อรา Fusarium oxysporum และ Fusarium sambucinum
ค่าโซนยับยั้ง B. pumilus M-38 สายพันธุ์ที่แตกต่างกันตั้งแต่
24 ถึง 33 มิลลิเมตร (Kotan et al., 2009) B. pumilus ยังได้รับการทดสอบ
สำหรับการควบคุมของราสีเทาแอปเปิ้ลที่เกิดจากการ Botrytis มาลี (Jamalizadeh
et al., 2010) B. thuringiensis ได้รับการแนะนำให้เป็น
ทางเลือกที่สำคัญสำหรับการใช้งานในอนาคตเพื่อลดการประยุกต์ใช้สารกำจัดเชื้อรา
อัตราการควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยว (Lucon et al., 2010) ก่อนหน้านี้ใน
การวิจัยบางสายพันธุ์จุลินทรีย์เช่นเชื้อ Bacillus subtilis ได้
มีบทบาทสำคัญในการควบคุมทางชีวภาพของ fungaldiseases หลังการเก็บเกี่ยวจากการผลิตของยาปฏิชีวนะ (ตูเร่ et al., 2004) แต่
ไม่ค่อยมีใครรู้เกี่ยวกับสารระเหยที่ผลิตโดยเชื้อ Bacillus spp ใน
การควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของผลไม้ สารระเหยที่ผลิตโดย
บี subtilis หรือ Bacillus amyloliquefaciens ยับยั้งอย่างมีนัยสำคัญ
ของการสลายตัวของอุบัติการณ์ของโรคส้มในหลอดทดลองและในร่างกาย (Arrebola
et al., 2010) สารระเหยที่เกิดจากสายพันธุ์บี subtilis JA
อย่างมีนัยสำคัญยับยั้งบีซีเนเรีย (เฉิน et al., 2008) ในการศึกษานี้
สารระเหยที่ผลิตโดยบี thuringiensis และ B. pumilus
มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญในการยับยั้งการเจริญเติบโตของเส้นใย gloeosporioides ซี
ในหลอดทดลองและในร่างกาย ในการทดสอบในร่างกายผลไม้เชื้อ
กับปลั๊กเส้นใยและเชื้อด้วยสารแขวนลอยสปอร์ที่ได้รับ
ผลกระทบที่แตกต่างกันในการปรากฏตัวของเชื้อแบคทีเรียปฏิปักษ์ TB30
หรือ TB52 อย่างไรก็ตามสำหรับ TB09 TB72 และผลมีความคล้ายคลึงกัน ดังนั้น
ผลที่มีความสอดคล้องกับการทดสอบในหลอดทดลองที่ TB30 และ TB52 ส่งผลกระทบต่อ
การเจริญเติบโตของเส้นใยมากขึ้นกว่าการยับยั้งการสร้างสปอร์ บน
มืออื่น ๆ ผลยังพบว่าแบคทีเรียที่แยก TB09
TB72 และอาจจะมีความสามารถในการมีเสถียรภาพและมีประสิทธิภาพในการควบคุม
ซี gloeosporioides และคุณค่าการทดสอบเพิ่มเติมภายใต้การจำลอง
สภาพการกระจายสำหรับการป้องกันแอนแทรกโนในช่วง
ระยะเวลาการขนส่งและการเก็บรักษา กลไกการต้านจุลชีพ
ของสารอินทรีย์ระเหยเป็นอีกหนึ่งการพิจารณาที่สำคัญได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ออกแบบโปรแกรม biofumigation ในการศึกษาก่อนหน้านี้การส่ง
กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนของรมยาและได้รับการรักษาซีเนเรียบีแสดงให้เห็น
vesiculation มากเกินไปหรือหนาผนังเซลล์ใน conidia สัมผัส
และเพิ่ม vesiculation หรือหดตัวที่แข็งแกร่งของเมมเบรนพลาสม่า
ใน hyphae สัมผัส (Li et al., 2012) ผลเหล่านี้ให้
เข้าใจที่ดีขึ้นของโหมดการระเหยของการกระทำ ก่อนหน้านี้ใน
การศึกษาสารอินทรีย์ระเหยทั้งหมดที่ผลิตจากจุลินทรีย์ทั่วไปอาจจะมีการ
จัดกลุ่มสารเคมีลงไปในเอสเทอ, แอลกอฮอล์, แอลคีน, แอลเคน, alkynes,
กรดอินทรีย์คีโตน terpenoids, ลดีไฮด์และ disulfides (Corcuff
et al, 2011;. Dilantha et al, 2005. Wan et al., 2008) สารอินทรีย์ระเหย
ที่มีความสามารถสูงในการยับยั้งเชื้อราที่มีต่อการงอกและ
การเจริญเติบโตของเส้นใยรวมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และ phenylethyl caryophyllene.
2 nonanone ได้รับการยืนยันจากสารระเหยที่ผลิตโดยซี
ความเครียดสือการควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของสตรอเบอร์รี่
(Huang et al., 2011) และเป็นไทมอล นำไปใช้เป็นน้ำมันหอมระเหย
ในการยับยั้งเชื้อราเน่าผลไม้ (Ippolito et al., 2012) ผลของเราแสดงให้เห็น
ว่านอกจาก 2 nonanone ไทมอลและอื่น ๆ ที่มีฤทธิ์ทางชีวภาพ
รวมทั้งสารระเหย 2 decanone 2 methylpyrazine และ
B-benzeneethanamine ผลิตโดยทั้งสองสายพันธุ์ที่แยกยัง
มีฤทธิ์ต้านจุลชีพ เหล่านี้ VOCs ไม่ได้อยู่ในการควบคุม
การรักษาและเพื่อให้ผลการชี้ให้เห็นว่าสารอินทรีย์ระเหยเหล่านี้ได้
มาจากสารแบคทีเรียและไม่ได้มาจากเครื่องพลาสติก
กลางและวัฒนธรรม C. gloeosporioides วุ้นปลั๊กรมยา
โดยทั้งสามสารประกอบไม่สามารถงอกแม้หลังจากที่พวกเขา
ถูกย้ายไป PDA สด ผลที่ได้นี้ชี้ให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้
อาจจะมีสารระเหยตายเชื้อโรคแอนแทรกโน เป็นที่น่าสังเกต
ว่าสารเหล่านี้ได้รับการใช้กันอย่างแพร่หลายในสาขาสำหรับการใช้งานดังกล่าว
เป็นสารเติมแต่งรสชาติและยาสำหรับมนุษย์บริโภค.
ยกตัวอย่างเช่น 2 nonanone ผลิตตามธรรมชาติในสารระเหย
ที่มีการปล่อยออกมาจากราสเบอร์รี่สีแดงและสตรอเบอร์รี่ (จอห์น
et al., 1993 ) และไทมอลถูกนำมาใช้ในแป้งข้าวโอ๊ตเป็น
สารต้านจุลชีพ (โก et al., 2011) ในฐานะที่เป็นผลมาจากการแพร่หลาย
ของการใช้สารระเหยเหล่านี้ในอุตสาหกรรมอาหารที่พวกเขาได้มา
จะได้รับการพิจารณาทางเลือกที่ปลอดภัยในการควบคุมแอนแทรกโนมะม่วง
โรค

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4 . การอภิปราย
ในการศึกษานี้ ได้ผลิตสายพันธุ์เชื้อราและระเหย tb09
tb72 ได้รับเลือกจากหน้าจอที่กว้างขึ้นของผู้สมัคร และดินเชื้อ
ชุมนุมเป็นแนวโน้มมากที่สุดการควบคุมสารชีวภาพเพื่อควบคุมโรคแอนแทรคโนสในมะม่วง
หลังการเก็บเกี่ยวผลไม้ ตามการวิเคราะห์ของ 16S rDNA sequence

( ภาคหลัง ) และเกณฑ์อื่น ๆ และ ( 4 ) tb09 tb72 B
และ B . thuringiensis ลลั ูมิลุส ตามลำดับ B . thuringiensis และ ลลั ูมิลุสเป็นสปีชีส์ Bacillus ที่สำคัญที่สุด

เทคโนโลยีชีวภาพอุตสาหกรรม ( raddadi et al . , 2012 ) สายพันธุ์บี ลลั ูมิลุส m-38 ได้รับการประเมิน
ในจาน Petri กับสามหัวมันเชื้อโรค : Fusarium
culmorum Fusarium oxysporum และ Fusarium sambucinum . ค่า
บริเวณยับยั้งของพ.ลลั ูมิลุส m-38 สายพันธุ์ระหว่าง
24 33 มม. ( kotan et al . , 2009 ) บี ลลั ูมิลุสยังได้รับการทดสอบ
ควบคุมแม่พิมพ์สีเทาบนแอปเปิ้ลเกิดจาก Botrytis มะลิ ( jamalizadeh
et al . , 2010 ) B . thuringiensis มีการเสนอเป็นทางเลือกที่สำคัญสำหรับใช้ในอนาคต

อัตราการลดสารเคมีในการควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยว ( lucon et al . , 2010 ) ในงานวิจัยก่อนหน้านี้
,บางสายพันธุ์บาซิลลัส เช่น Bacillus subtilis ได้
มีบทบาทสำคัญในการควบคุมทางชีวภาพของ fungaldiseases หลังการเก็บเกี่ยวโดยการผลิตยาปฏิชีวนะ ( ตูเร่ et al . , 2004 ) อย่างไรก็ตาม
น้อยเป็นที่รู้จักเกี่ยวกับสารระเหยที่ผลิตโดย Bacillus spp . ในการควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของผล
. ส่วนสารระเหยที่ผลิตโดย
B . subtilis หรือ Bacillus amyloliquefaciens อย่างมีนัยสำคัญยับยั้ง
การสลายตัว อุบัติการณ์ของโรคในหลอดทดลองและในสัตว์ทดลอง ส้ม ( arrebola
et al . , 2010 ) สารระเหยที่สร้างขึ้นโดย B . subtilis จาเครียด
สามารถยับยั้ง B . cinerea ( Chen et al . , 2008 ) ในการศึกษานี้
สารระเหยที่ผลิตโดย B . thuringiensis และ ลลั ูมิลุส
มีผลยับยั้งการเจริญเติบโตของ C . gloeosporioides บนเส้นใยอย่างมีนัยสำคัญ
ในหลอดทดลองและในสัตว์ทดลอง . ในการทดสอบฤทธิ์ใน ,ผลไม้ หัวเชื้อ
กับเส้นใยและสปอร์แขวนลอยเป็นปลั๊กใส่
ผลกระทบแตกต่างกันในการปรากฏตัวของเชื้อแบคทีเรียปฏิปักษ์ tb30
หรือ tb52 . อย่างไรก็ตาม สำหรับ tb09 และ tb72 ผลลัพธ์ได้เหมือนกัน ผลการทดสอบในหลอดทดลองจึง
จะสอดคล้องกับที่ tb30 tb52
และมีผลต่อเส้นใยเจริญเติบโตมากกว่าการยับยั้งสปอร์ บน
มืออื่น ๆผลการศึกษาพบว่าเชื้อที่แยกได้และ tb09
tb72 สามารถมีเสถียรภาพและมีประสิทธิภาพความสามารถในการควบคุม
C . gloeosporioides และความดีต่อไปภายใต้เงื่อนไขการทดสอบจำลอง
กระจายเพื่อป้องกันโรคแอนแทรคโนสในระหว่างการขนส่งและช่วงกระเป๋า
. การต้านจุลชีพของสารอินทรีย์ระเหยง่ายเป็นอีกหนึ่งกลไก

ที่สำคัญอย่างมีประสิทธิภาพออกแบบโปรแกรม biofumigation . ในการศึกษาก่อนหน้านี้ ส่ง
จุลทรรศน์อิเล็กตรอนของรมยา และดิบ พ. ขาวพบ
vesiculation มากเกินไปหรือหนาผนังเซลล์ในสัมผัสเดีย
และเพิ่มขึ้น vesiculation หรือถอนคำพูดที่แข็งแกร่งของเยื่อหุ้มเซลล์
ในสัมผัส ) ( หลี่ et al . , 2012 ) ผลลัพธ์เหล่านี้ให้มีความเข้าใจที่ดีขึ้นของสารระเหย
' โหมดของการกระทำ ในก่อนหน้านี้
การศึกษา , สารอินทรีย์ระเหยง่ายที่ผลิตโดยเชื้อจุลินทรีย์โดยทั่วไป
เคมีแบ่งได้เป็นเอสเทอร์ แอลกอฮอล์อัลเคนอัลคีนอัลไคน์
, , , กรดอินทรีย์ คีโตน อัลดีไฮด์ และเทอร์ปีนอยด์ , , ไดซัลไฟด์ ( corcuff
et al . , 2011 ; dilantha et al . , 2005 ; วาน et al . , 2008 ) ที่ง่ายมีความสามารถในการยับยั้งการงอก

ต่อจากเส้นใยและการรวมเหล้าและ phenylethyl caryophyllene .
2-nonanone ได้รับการระบุจากสารระเหยที่ผลิตโดย C .
intermedia สายพันธุ์เพื่อควบคุมโรคหลังการเก็บเกี่ยวของสตรอเบอรี่
( Huang et al . , 2011 ) และไทมอลถูกนำไปใช้เป็นน้ำมันหอมระเหยเพื่อยับยั้งเชื้อรา
ผลไม้เน่า ( ippolito et al . , 2012 ) ผลของเราแสดงให้เห็นว่า นอกจาก 2-nonanone

และ ไทมอล สารระเหยอื่น ๆรวมทั้ง 2-decanone 2-methylpyrazine
, และb-benzeneethanamine ผลิตโดยสองแยกสายพันธุ์ยัง
มีฤทธิ์ต้านจุลชีพ . สารเหล่านี้ไม่ได้อยู่ในการรักษาควบคุม
แล้วพบว่า สารเหล่านี้เป็นสารสกัดจากแบคทีเรียและไม่

จากพลาสติกและสื่อวัฒนธรรม C . gloeosporioides ปลั๊กใช้รมยา
โดยทั้งสามสารไม่สามารถงอกได้ หลังจากที่
ถูกย้ายไปยัง PDA ใหม่ ผลที่ได้นี้พบว่าสารระเหยเหล่านี้
อาจจะทำให้โรคเชื้อโรค มันเป็นน่าสังเกต
ว่าสารเหล่านี้ได้ถูกใช้อย่างกว้างขวางในเขต
ใช้เช่นสารปรุงแต่งรสและยาสำหรับการบริโภคของมนุษย์
ตัวอย่างเช่น 2-nonanone เป็นธรรมชาติผลิตสารระเหย
ซึ่งออกโดยราสเบอร์รี่สีแดงและสตรอเบอร์รี่ ( วอห์น
et al . ,1993 ) และไทมอลถูกใช้ในแป้งข้าวโอ๊ตเป็น
สารต่อต้านจุลชีพ ( โกร์ et al . , 2011 ) ผลของการใช้สารระเหยเหล่านี้
อย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมอาหาร พวกเขามา
จะถือว่าเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยในการควบคุมโรคแอนแทรคโนส

มะม่วง