I've watched through his eyes, I've

I've watched through his eyes, I've listened through his ears, and I tell you he's the one. Or at least as close as we're going to get."
"That's what you said about the brother."
"The brother tested out impossible. For other reasons. Nothing to do with his ability."
"Same with the sister. And there are doubts about him. He's too malleable. Too willing to submerge himself in someone else's will."
"Not if the other person is his enemy."
"So what do we do? Surround him with enemies all the time?"
"If we have to."
"I thought you said you liked this kid."
"If the buggers get him, they'll make me look like his favorite uncle."
"All right. We're saving the world, after all. Take him."

The monitor lady smiled very nicely and tousled his hair and said, "Andrew, I suppose by now you're just absolutely sick of having that horrid monitor. Well, I have good news for you. That monitor is going to come out today. We're going to take it right out, and it won't hurt a bit."

Ender nodded. It was a lie, of course, that it wouldn't hurt a bit. But since adults always said it when it was going to hurt, he could count on that statement as an accurate prediction of the future. Sometimes lies were more dependable than the truth.

"So if you'll just come over here, Andrew, just sit right up here on the examining table. The doctor will be in to see you in a moment."

The monitor gone. Ender tried to imagine the little device missing from the back of his neck. I'll roll over on my back in bed and it won't be pressing there. I won't feel it tingling and taking up the heat when I shower.

And Peter won't hate me anymore. I'll come home and show him that the monitor's gone, and he'll see that I didn't make it, either. That I'll just be a normal kid now, like him. That won't be so bad then. He'll forgive me that I had my monitor a whole year longer than he had his. We'll be--

Not friends, probably. No, Peter was too dangerous. Peter got so angry. Brothers, though. Not enemies, not friends, but brothers -- able to live in the same house. He won't hate me, he'll just leave me alone. And when he wants to play buggers and astronauts, maybe I won't have to play, maybe I can just go read a book.

But Ender knew, even as he thought it, that Peter wouldn't leave him alone. There was something in Peter's eyes, when he was in his mad mood, and whenever Ender saw that look, that glint, he knew that the one thing Peter would not do was leave him alone. I'm practicing piano, Ender. Come turn the pages for me. Oh, is the monitor boy too busy to help his brother? Is he too smart? Got to go kill some buggers, astronaut? No, no, I don't want your help. I can do it on my own, you little bastard, you little Third.

"This won't take long, Andrew," said the doctor.

Ender nodded.

"It's designed to be removed. Without infection, without damage. But there'll be some tickling, and some people say they have a feeling of something missing. You'll keep looking around for something, something you were looking for, but you can't find it, and you can't remember what it was. So I'll tell you. It's the monitor you're looking for, and it isn't there. In a few days that feeling will pass."

The doctor was twisting something at the back of Ender's head. Suddenly a pain stabbed through him like a needle from his neck to his groin. Ender felt his back spasm, and his body arched violently backward; his head struck the bed. He could feel his legs thrashing, and his hands were clenching each other, wringing each other so tightly that they arched.

"Deedee!" shouted the doctor. "I need you!" The nurse ran in, gasped. "Got to relax these muscles. Get it to me, now! What are you waiting for!"

Something changed hands; Ender could not see. He lurched to one side and fell off the examining table. "Catch him!" cried the nurse.

"Just hold him steady--"

"You hold him, doctor, he's too strong for me--"

"Not the whole thing! You'll stop his heart--"

Ender felt a needle enter his back just above the neck of his shirt. It burned, but wherever in him the fire spread, his muscles gradually unclenched. Now he could cry for the fear and pain of it.

"Are you all right, Andrew?" the nurse asked.

Andrew could not remember how to speak. They lifted him onto the table. They checked his pulse, did other things; he did not understand at all.

The doctor was trembling; his voice shook as he spoke.

"They leave these things in the kids for three years, what do they expect? We could have switched him off, do you realize that? We could have unplugged his brain for all time."

"When does the drug wear off?" asked the nurse.

"Keep him here for at least an hour. Watch him. If he doesn't start talking in fifteen minutes, call me. Could have unplugged him forever. I don't have the brains of a bugger."

* * *
He got back to Miss Pumphrey's class only fifteen minutes before the closing bell. He was still a little unsteady on his feet.

"Are you all right, Andrew?" asked Miss Pumphrey.

He nodded.

"Were you ill?"

He shook his head.

"You don't look well."

"I'm OK."

"You'd better sit down, Andrew."

He started toward his seat, but stopped. Now what was I looking for? I can't think what I was looking for.

"Your seat is over there," said Miss Pumphrey.

He sat down, but it was something else he needed, something he had lost. I'll find it late.

"Your monitor," whispered the girl behind him.

Andrew shrugged.

"His monitor," she whispered to the others.




Andrew reached up and felt his neck. There was a bandaid. It was gone. He was just like everybody else now.

"Washed out, Andy?" asked a boy who sat across the aisle and behind him. Couldn't think of his name. Peter. No, that was someone else.

"Quiet, Mr. Stilson," said Miss Pumphrey. Stilson smirked.

Miss Pumphrey talked about multiplication. Ender doodled on his desk, drawing contour maps of mountainous islands and then telling his desk to display them in three dimensions from every angle. The teacher would know, of course, that he wasn't paying attention, but she wouldn't bother him. He always knew the answer, even when she thought he wasn't paying attention.

In the corner of his desk a word appeared and began marching around the perimeter of the desk. It was upside down and backward at first, but Ender knew what it said long before it reached the bottom of the desk and turned right side up.

THIRD
Ender smiled. He was the one who had figured out how to send messages and make them march -- even as his secret enemy called him names, the method of delivery praised him. It was not his fault he was a Third. It was the government's idea, they were the ones who authorized it -- how else could a Third like Ender have gone into school? And now the monitor was gone. The experiment entitled Andrew Wiggin hadn't worked out after all. If they could, he was sure they would like to rescind the waivers that had allowed him to be born at all. Didn't work, so erase the experiment.

The bell rang. Everyone signed off their desks or hurriedly typed in reminders to themselves. Some were dumping lessons or data into their computers at home. A few gathered at the printers while something they wanted to show was printed out. Ender spread his hands over the childsize keyboard near the edge of the desk and wondered what it would feel like to have hands as large as a grown-up's. They must feel so big and awkward, thick stubby fingers and beefy palms. Of course, they had bigger keyboards -- but how could their thick fingers draw a fine line, the way Ender could, a thin line so precise that he could make it spiral seventy-nine times from the center to the edge of the desk without the lines ever touching or overlapping. It gave him something to do while the teacher droned on about arithmetic. Arithmetic! Valentine had taught him arithmetic when he was three.

"Are you all right, Andrew?"

"Yes, ma'am."

"You'll miss the bus."

Ender nodded and got up. The other kids were gone. They would be waiting, though, the bad ones. His monitor wasn't perched on his neck, hearing what he heard and seeing what he saw. They could say what they liked. They might even hit him now -- no one could see them anymore, and so no one would come to Ender's rescue. There were advantages to the monitor, and he would miss them.

It was Stilson, of course. He wasn't bigger than most other kids, but he was bigger than Ender. And he had some others with him. He always did.

"Hey Third."

Don't answer. Nothing to say.

"Hey, Third, we're talkin to you, third, hey bugger-lover, we're talkin to you."

Can't think of anything to answer. Anything I say will make it worse. So will saying nothing.

"Hey, Third, hey, turd, you flunked out, huh? Thought you were better than us, but you lost your little birdie, Thirdie, got a bandaid on your neck."

"Are you going to let me through?" Ender asked.

"Are we going to let him through? Should we let him through?" They all laughed. "Sure we'll let you through. First we'll let your arm through, then your butt through, then maybe a piece of your knee."

The others chimed in now. "Lost your birdie, Thirdie. Lost your birdie, Thirdie."

Stilson began pushing him with one hand; someone behind him then pushed him toward Stilson.

"See-saw, marjorie daw," somebody said.

"Tennis?"

"Ping-pong?"

This would not have a happy ending. So Ender decided that he'd rather not be the unhappiest at the end. The next time Stilson's arm came out to push him, Ender grabbed at it. He missed.

"Oh, gonna fight me, huh? Gonna fight me, Thirdie?"

The people behind Ender grabbed at him, to hold him.

Ender did not feel like laughing, but he laughed. "You mean it takes this many of you to fight one Third?"

"We're people, not Thirds, turd face. You're about as strong as a fart!"

But they let go of him. And as soon as they did, Ender kicked out high and hard, caching Stilson square in the breastbone. He dropped. It took En

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันได้ดูผ่านตา ฉันได้ฟังผ่านหูของเขา และฉันบอกคุณเขาเป็น หรือที่ ใกล้เคียงที่ เรากำลังจะได้รับการ" "ที่เป็นสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับพี่ชาย" "พี่ชายทดสอบออกไปไม่ได้ เหตุผลอื่น ๆ ไม่ มีความสามารถของเขา" "เหมือนกับน้องสาว และมีข้อสงสัยเกี่ยวกับพระองค์ เขาจะอ่อนเกินไป เกินไปยินดีจมตัวเองคนอื่นของจะ" "ไม่หากบุคคลอื่นเป็นศัตรูของเขา" "ดังนั้นเราทำอะไร ล้อมรอบเขากับศัตรูตลอดเวลา" "ถ้าเราได้" "ฉันคิดว่า คุณว่า คุณชอบเด็กนี้" "ถ้า buggers ที่เขา พวกเขาจะทำให้ฉันเหมือนลุงของเขาชื่นชอบ" "เอาละกัน เรากำลังบันทึกโลก หลังจากทั้งหมด ทำให้เขา"จอภาพผู้หญิงยิ้มอย่างมาก และ tousled ผมของเขา และกล่าว ว่า "แอนดรูว์ ฉันคิดว่า โดยขณะนี้คุณกำลังป่วยจริง ๆ เพียงแค่มีจอ horrid ดี ฉันมีข่าวดีสำหรับคุณ จอภาพที่กำลังจะออกมาวันนี้ เราจะใช้ มันขวาออก และมันไม่เจ็บหรอก"พลิกพยักหน้า มันเป็นการโกหก แน่นอน ซึ่งมันจะไม่เจ็บหรอก แต่เนื่องจากผู้ใหญ่มักจะกล่าวว่า เมื่อมันถูกทำร้าย เขาสามารถนับบนนั้นเป็นการคาดเดาถูกต้องในอนาคต บางครั้งอยู่เชื่อถือได้มากขึ้นกว่าความจริง"ดังนั้นถ้าคุณจะเพิ่งมาผ่านที่นี่ แอนดรูว์ เพียงนั่งขวาที่นี่บนตารางพิจารณาสถานะ หมอจะในจะ เห็นคุณในช่วงนี้"จอภาพไป พลิกพยายามจินตนาการอุปกรณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ขาดหายไปจากด้านหลังของคอของเขา ผมจะม้วนขึ้นบนหลังเตียง และไม่กดมี ผมไม่รู้สึกว่าหัวใจและมีค่าความร้อนเมื่อผมอาบน้ำและปีเตอร์จะเกลียดฉันอีกต่อไป ฉันจะมาแสดงที่จอภาพของหายไป และเขาจะเห็นว่า ผมไม่ได้ทำ และบ้านใด ว่า ผมจะเพิ่งได้เด็กปกติตอนนี้ เช่นเขา ที่ไม่เลวแล้ว เขาจะยกโทษให้ฉันที่ผมจอปีนานกว่าเขาเขาทั้งนั้น เราจะมี-เพื่อนไม่ อาจ ไม่ ปีเตอร์เป็นอันตรายเกินไป ปีเตอร์ให้โกรธได้ พี่น้อง แม้ว่าการ ไม่ศัตรู เพื่อนไม่ แต่พี่ น้อง - สามารถอยู่ในบ้านเดียวกัน เขาจะไม่เกลียดเรา เขาจะปล่อยให้ฉันคนเดียว และเมื่อเขาต้องการเล่น buggers และนักบินอวกาศ บางทีฉันจะไม่มีการเล่น อาจจะเพิ่งไปอ่านหนังสือแต่พลิกรู้ แม้ในขณะที่เขาคิดว่า มัน ปีเตอร์ที่ไม่ทิ้งให้อยู่คนเดียว มีบางสิ่งบางอย่างในสายตาของปีเตอร์ เมื่อเขามาอยู่ในอารมณ์ของเขาบ้า และเมื่อพลิกเห็นที่มีลักษณะ ที่ glint เขารู้ว่า สิ่งหนึ่งที่ไม่ทำปีเตอร์ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ฉันกำลังฝึกซ้อมเปียโน พลิก มาเปิดหน้าสำหรับฉัน โอ้ เป็นเด็กตรวจสอบไม่สามารถช่วยพี่ชายของเขา เป็นสมาร์ทเกินไป ได้ไปฆ่าบาง buggers นักบินอวกาศหรือไม่ ไม่ ไม่ ไม่ต้องการความช่วยเหลือ สามารถทำด้วยตัวเอง คุณน้อย bastard คุณน้อยสาม"นี้จะใช้เวลานาน แอนดรูว์ กล่าวว่า แพทย์พลิกพยักหน้า"แบบออก โดยไม่มีการติดเชื้อ ไม่มีความเสียหาย แต่จะมีบาง tickling และบางคนกล่าวว่า พวกเขามีความรู้สึกบางสิ่งบางอย่างขาดหายไป คุณจะให้มองรอบตัว สิ่งที่คุณกำลังมองหา แต่คุณไม่สามารถค้นหา และคุณไม่สามารถจำสิ่งที่มันเป็น ดังนั้น ฉันจะบอกคุณ เรื่องจอภาพที่คุณกำลังมองหา และไม่มีการ ในไม่กี่วันที่จะผ่านความรู้สึก"หมอถูกบิดสิ่งทางหัวพลิกโลก ก็เจ็บแทงผ่านเขาเช่นเข็มจากคอของเขาให้เขา groin พลิกรู้สึกอาการกระตุกกลับของเขา และร่างกายของเขาปักษาโหงย้อนหลัง ศีรษะของเขาหลงนอน เขาอาจรู้สึกขา thrashing และมือของเขาถูกเด็กนอนกัดกัน wringing กันไว้แน่นเขาปักษา"Deedee " ตะโกนแพทย์ "ฉันต้องการคุณ" พยาบาลวิ่ง gasped "ได้ไปผ่อนคลายกล้ามเนื้อเหล่านี้ ทำให้ฉัน ตอนนี้ สิ่งคุณรอ"มือเปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง ไม่สามารถเห็นพลิก เขา lurched ข้างใดข้างหนึ่ง และก้มปิดตารางพิจารณาสถานะ "จับเขา" ร้องเรียกพยาบาล"การกดปุ่มเขา steady-""คุณถือเขา แพทย์ เขามีความแข็งแกร่งสำหรับผม""ไม่ทั้งหมดสิ่ง คุณจะหยุดหัวใจของเขา —"พลิกรู้สึกเข็มป้อนเขาเพียงด้านบนคอเสื้อของเขา มันเขียน แต่ไหนก็ได้ในเขา ไฟแพร่กระจาย กล้ามเนื้อของเขาค่อย ๆ unclenched ตอนนี้ เขาสามารถร้องไห้กลัวและความเจ็บปวดของมัน"มีคุณ แอนดรูว์? " ถามพยาบาลแอนดรูสามารถจดจำวิธีการพูด เขายกเขาบนโต๊ะ พวกเขาตรวจสอบชีพจรของเขา ได้ต่าง ๆ เขาไม่เข้าใจเลยหมอได้ตะลึงงัน เสียงเขาสั่นเครือ ตามเขาพูด"จะปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ในเด็กปีสาม อะไรทำพวกเขาคาดหวังหรือไม่ เราไม่ได้ปิดเขา คุณตระหนักดีว่า เราไม่ได้ถอดสายออกสมองทุกครั้ง""เมื่อไม่ยาหรอ" ถามพยาบาล"ให้เขาที่นี่น้อยชั่วโมง ดูเขา ถ้าเขาไม่เริ่มพูดห้านาที โทรหาฉัน ไม่ได้ถอดสายออกเขาตลอดไป ไม่มีสมองของคนเสพเวจมรรคการ"* * *เขาได้กลับไปเรียนนางสาว Pumphrey เพียง 15 นาทีก่อนระฆังปิด เขาถูก unsteady น้อยยังเท้าของเขา"มีคุณ แอนดรูว์? " ถามนางสาว Pumphreyเขาพยักหน้า"คุณป่วย"เขาจับหัวของเขา"คุณดูไม่ดี""ฉันตกลง""คุณจะดีกว่านั่งลง แอนดรูว์"เขาเริ่มต้นไปยังที่นั่งของเขา แต่หยุด ตอนนี้ สิ่งฉันมองหา ผมไม่คิดว่า สิ่งที่ฉันถูกมองหา"นั่งอยู่ที่โน่น กล่าวว่า นางสาว Pumphreyเขานั่งลง แต่มันเป็นสิ่งเขาต้องการ สิ่งที่เขาได้หายไป ฉันจะคิดว่ามันช้า"จอ เกมส์สาวหลังเขาแอนดรูยักไหล่"เขาตรวจสอบ เธอกระซิบให้ผู้อื่น แอนดรูถึงขึ้น และรู้สึกว่าคอของเขา มีการ bandaid ก็หายไป เขาได้เช่นเดียวกับทุกคนอื่นตอนนี้"ล้างออก Andy " ถามเด็กผู้ชายที่นั่งเก็บ และด้านหลัง ไม่ได้คิดว่า ชื่อของเขา ปีเตอร์ ไม่ ที่ถูกคนอื่น"เงียบ นาย Stilson นางสาว Pumphrey กล่าว Stilson smirkedนางสาว Pumphrey พูดคุยเกี่ยวกับการคูณ พลิก doodled บนโต๊ะของเขา วาดแผนที่ contour ภูเขาเกาะแล้ว บอกโต๊ะของเขาในการแสดงผลสามมิติจากทุกมุม ครูจะรู้ แน่นอน ว่า เขาไม่จ่ายความสนใจ แต่เธอจะไม่รบกวนเขา เขาจะรู้คำตอบ แม้เมื่อเธอคิดว่า เขาไม่ได้จ่ายเงินให้ความสนใจในมุมของโต๊ะของเขา คำปรากฏ และเริ่มสวนสนามรอบขอบเขตของโต๊ะ มันคว่ำลง และย้อนหลังตอนแรก แต่รู้พลิกมันพูดยาวก่อนที่จะมาถึงด้านล่างของโต๊ะและขวาอ้างค่าบุคคลที่สามพลิกยิ้ม เขาเป็นผู้หนึ่งที่ได้คิดหาวิธีการส่งข้อความ และทำให้พวกเขามีนาคม - แม้เป็นศัตรูลับของเขาเรียกเขาชื่อ วิธีการจัดส่งที่สรรเสริญพระองค์ มันไม่ใช่ข้อบกพร่องของเขากำลังสาม มันเป็นความคิดของรัฐบาล พวกคนที่จะได้รับอนุญาต - วิธีอื่นสามารถที่สามเช่นพลิกได้ไปเข้าโรงเรียนหรือไม่ และตอนนี้ จอภาพก็หายไป ทดลองที่ได้รับแอนดรู Wiggin ไม่ได้ทำงานออกจาก ถ้าพวกเขาไม่สามารถ เขาถูกแน่อยาก rescind waivers ที่ได้อนุญาตให้เขาไปเลย ไม่ทำงาน ลบทดลองดังนั้นระฆังรัง ทุกคนออกจากโต๊ะทำงานของระบบ หรือรีบพิมพ์ในจดหมายเตือนชำระเงินเพื่อตัวเอง บางอย่างถูกถ่ายโอนข้อมูลบทเรียนหรือข้อมูลลงในเครื่องคอมพิวเตอร์ที่บ้าน กี่รวบรวมที่พิมพ์ในขณะที่สิ่งที่พวกเขาอยากแสดงเป็นพิมพ์ พลิกมือราด childsize แป้นพิมพ์ของโต๊ะ และสงสัยว่า อะไรมันจะรู้สึกว่ามีมือที่มีขนาดใหญ่เป็นการปลูก-ของขึ้น พวกเขาต้องรู้สึก ตกใจ และใหญ่มากหนานิ้วกุดและปาล์ม beefy แน่นอน พวกเขาแป้นพิมพ์ใหญ่ - แต่วิธีอาจนิ้วความหนาวาดเส้นบางอย่างแม่นยำเพื่อให้เขาสามารถทำให้ วิธีสามารถพลิก สายปรับเกลียวเจ็ด - เก้าครั้งจากศูนย์กลางไปยังขอบโต๊ะโดยบรรทัดเคยสัมผัส หรือซ้อนทับกัน ให้เขาบางสิ่งบางอย่างในขณะที่ครูม่อยเกี่ยวกับเลขคณิต เลขคณิต วาเลนไทน์ได้สอนเขาเลขคณิตเมื่อสาม"มีคุณ แอนดรูว์? ""ใช่ ma'am ""คุณจะพลาดรถบัส"พลิกพยักหน้า แล้วมีค่า เด็กหายไปได้ พวกเขาจะรอ แม้ คนไม่ดี จอของเขาไม่ได้ตั้งอยู่บนคอของเขา ได้ยินสิ่งที่เขาได้ยิน และเห็นสิ่งที่เขาเห็น พวกเขาสามารถพูดสิ่งที่พวกเขาชอบ พวกเขาอาจจะตีเขาตอนนี้- ไม่มีใครได้เห็นพวกเขาอีกต่อไป และดังนั้น ไม่มีใครจะมาช่วยเหลือพลิกโลก มีข้อดีของจอภาพ และเขาจะพลาดมันเป็น Stilson แน่นอน เขาไม่ได้มากกว่าเด็กอื่น ๆ แต่เขาใหญ่กว่าพลิก และคงมีบางคนอื่น ๆ กับเขา เขาจะทำ"เฮ้ สาม"ตอบไม่ ไม่มีอะไรที่จะพูด" Hey ที่สาม เรากำลัง talkin คุณ 3 เฮ รักคนเสพเวจมรรค เรากำลัง talkin คุณ"ไม่คิดว่า อะไรที่จะตอบ สิ่งที่ฉันพูดจะทำให้แย่ลง ดังนั้น จะพูดอะไร" Hey ที่สาม อังกฤษ turd คุณ flunked ฮะ คิดว่า คุณดีกว่าเรา แต่คุณสูญเสียเล็กน้อยของนก Thirdie มี bandaid ที่บนคอของคุณ ""คุณจะให้ฉันผ่าน" พลิกที่ถาม"เราจะปล่อยให้เขาผ่าน ควรเราปล่อยให้เขาผ่าน" พวกเขาทั้งหมดหัวเราะกัน "แน่ใจว่าเราจะช่วยให้คุณผ่าน ครั้งแรก เราจะให้แขนผ่าน แล้วก้นของคุณผ่าน แล้วบางทีชิ้นส่วนของหัวเข่าของคุณ"อื่น ๆ chimed ในตอนนี้ "หายของนก Thirdie หายไปของนก Thirdie "Stilson เริ่มผลักดันเขา ด้วย คนหลังเขาแล้วผลักเขาไป Stilson"ดูเลื่อย มาร์จอรีโอ ใครว่า"เทนนิส""ปอง"นี้จะได้สุข เพื่อพลิกตัดสินใจว่า เขาจะไม่ต้อง unhappiest ท้าย ในครั้งถัดไปที่แขนของ Stilson ออกมาผลักดันเขา พลิกคว้าได้ เขาไม่"โอ้ ไปต่อสู้ฉัน ฮะ ไปต่อสู้กับฉัน Thirdie "คนหลังพลิกคว้าที่เขา เขาพลิกไม่ได้ไม่อยากหัวเราะ แต่เขาหัวเราะ "คุณหมายความ มันจะมากขนาดนี้เพื่อต่อสู้กับหนึ่งในสาม"เรากำลังคน ไม่สาม turd หน้า คุณกำลังแข็งแกร่งเป็นการผายลม"แต่พวกเขาปล่อยเขา และทันทีที่พวกเขาไม่ได้ พลิกเตะสูง และ หนัก แคตา Stilson breastbone เขาลดลง ใช้น้ำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมเคยดูผ่านสายตาของเขาฉันได้ฟังผ่านหูของเขาและฉันบอกคุณว่าเขาเป็นหนึ่ง หรืออย่างน้อยก็ใกล้เคียงกับที่เรากำลังจะได้รับ.
"" นั่นคือสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับพี่ชาย.
"" พี่ชายออกไปไม่ได้ทดสอบ ด้วยเหตุผลอื่น ๆ ไม่มีอะไรจะทำอย่างไรกับความสามารถของเขา.
"" เดียวกันกับน้องสาว และมีข้อสงสัยเกี่ยวกับตัวเขา เขาเป็นคนที่อ่อนเกินไป เกินไปยินดีที่จะจมลงใต้น้ำตัวเองในของคนอื่นจะ.
"" ไม่ว่าคนอื่น ๆ ที่เป็นศัตรูของเขา.
"" ดังนั้นสิ่งที่เราจะทำอย่างไร ล้อมรอบเขากับศัตรูตลอดเวลา?
"" ถ้าเราต้อง.
"" ผมคิดว่าคุณบอกว่าคุณชอบเด็กคนนี้.
"" ถ้าได้รับมาหาเขาที่พวกเขาจะทำให้ฉันดูเหมือนลุงที่ชื่นชอบของเขา.
"" สิทธิทั้งหมด เรากำลังช่วยโลกหลังจากทั้งหมด พาเขา. "ผู้หญิงจอภาพยิ้มอย่างมากและกระเซิงผมของเขาและกล่าวว่า" แอนดรูผมคิดว่าตอนนี้คุณเพียงอย่างป่วยของการมีจอแสดงผลที่น่าเกลียดน่ากลัว ดีฉันมีข่าวดีสำหรับคุณ จอแสดงผลที่จะออกมาในวันนี้ เรากำลังจะไปเอามันออกมาและมันจะไม่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย. "พลิกพยักหน้า. มันเป็นเรื่องโกหกแน่นอนว่ามันจะไม่เจ็บเล็กน้อย. แต่เนื่องจากผู้ใหญ่มักจะบอกว่ามันเมื่อมันเป็นไป ที่จะทำร้ายเขาสามารถนับบนคำสั่งที่เป็นคำทำนายที่ถูกต้องในอนาคต. บางครั้งการโกหกเป็นที่เชื่อถือได้มากกว่าความจริง. "ดังนั้นถ้าคุณแค่มาที่นี่, แอนดรูเพียงแค่นั่งขวาขึ้นที่นี่ในตารางการตรวจสอบ แพทย์จะอยู่ในที่จะเห็นคุณในช่วงเวลา. "จอภาพหายไป. เอนเดอร์พยายามที่จะจินตนาการอุปกรณ์น้อยที่ขาดหายไปจากด้านหลังของคอของเขา. ฉันจะกลิ้งไปบนหลังของฉันอยู่บนเตียงและมันจะไม่ได้มีการกด . ฉันจะไม่รู้สึกว่ามันรู้สึกเสียวซ่าและการขึ้นความร้อนเมื่อฉันอาบน้ำ. เปโตรจะไม่เกลียดฉันอีกต่อไป. ฉันจะมาที่บ้านและแสดงให้เขาเห็นว่าหายไปจอภาพและเขาจะเห็นว่าฉันไม่ได้ทำให้ มันได้ทั้ง. ที่ฉันจะเป็นเด็กปกติตอนนี้เหมือนเขา. ที่จะไม่เลวร้ายอย่างนั้น. เขาจะยกโทษให้ฉันที่ฉันได้ตรวจสอบของฉันตลอดทั้งปีอีกต่อไปมากกว่าที่เขาเคย. ของเขาเราจะ -. ไม่เพื่อน ๆ อาจจะไม่มีปีเตอร์เป็นอันตรายเกินไปปีเตอร์โกรธเพื่อให้พี่น้อง แต่ไม่ศัตรูไม่ได้เพื่อน ๆ แต่พี่ชาย -.... สามารถที่จะอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกันเขาจะไม่เกลียดฉันเขา ' เพียงแค่จะปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียว. และเมื่อเขาต้องการที่จะเล่นมาหาและนักบินอวกาศบางทีฉันอาจจะไม่ได้มีการเล่นบางทีฉันก็สามารถไปอ่านหนังสือ. แต่พลิกรู้ว่าแม้ในขณะที่เขาคิดว่ามันว่าปีเตอร์จะไม่ปล่อย เขาอยู่คนเดียว. มีบางอย่างในสายตาของปีเตอร์เมื่อเขาอยู่ในอารมณ์บ้าของเขาและเมื่อใดก็ตามที่พลิกดูเห็นว่าแววว่าเขารู้ว่าสิ่งหนึ่งที่ปีเตอร์จะไม่ทำก็ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว ฉันฝึกซ้อมเปียโนพลิก มาเปิดหน้าเว็บสำหรับฉัน โอ้เป็นเด็กจอภาพยุ่งเกินไปที่จะช่วยพี่ชายของเขา? เขาเป็นสมาร์ทมากเกินไป? มีการไปมาหาฆ่าบางนักบินอวกาศ? ไม่ไม่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือของคุณ ฉันสามารถทำมันด้วยตัวเองคุณไอ้น้อยคุณเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สาม. "นี้จะใช้เวลาไม่นานแอนดรู" กล่าวว่าแพทย์. พลิกพยักหน้า. "มันได้รับการออกแบบจะถูกลบออก. ไม่มีการติดเชื้อโดยไม่เกิดความเสียหาย. แต่มี ' จะเป็นกระตุ้นบางส่วนและบางคนกล่าวว่าพวกเขามีความรู้สึกบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไปของ. คุณจะให้มองไปรอบ ๆ สำหรับบางสิ่งบางอย่างสิ่งที่คุณกำลังมองหา แต่คุณไม่สามารถหาได้และคุณไม่สามารถจำสิ่งที่มันเป็น ดังนั้นผมจะบอกคุณ. เป็นจอแสดงผลที่คุณกำลังมองหาและมันก็ไม่ได้มี. ในไม่กี่วันที่จะผ่านความรู้สึก. "แพทย์ที่ได้รับการบิดบางสิ่งบางอย่างที่ด้านหลังของหัวพลิก ทันใดนั้นความเจ็บปวดแทงทะลุเขาชอบเข็มจากคอของเขาที่จะขาหนีบของเขา เอนเดอร์รู้สึกว่ากล้ามเนื้อกระตุกหลังของเขาและร่างกายของเขาโค้งย้อนหลังอย่างรุนแรง; ศีรษะของเขาหลงเตียง เขารู้สึกได้ถึงการนวดขาของเขาและมือของเขาถูกกำกันและกันบิดแต่ละอื่น ๆ เพื่อให้แน่นว่าพวกเขาโค้ง. "Deedee!" ตะโกนแพทย์ "ฉันต้องการคุณ!" พยาบาลวิ่งเข้าไปอ้าปากค้าง "มีการผ่อนคลายกล้ามเนื้อเหล่านี้ได้รับมันกับผมตอนนี้คุณกำลังรอให้อะไร.!" บางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงมือ; เอนเดอร์ไม่สามารถมองเห็น เขาถลาไปข้างหนึ่งและลดลงออกจากตารางการตรวจสอบ "จับเขา!" ร้องไห้พยาบาล. "เพียงแค่กด steady-- เขา" "คุณจับเขาหมอเขาแข็งแกร่งเกินไปสำหรับ me--" "ไม่ได้สิ่งที่ทั้งคุณจะหยุดเขา heart--" เอนเดอร์รู้สึกว่าเข็มใส่หลังของเขาเพียง ด้านบนคอของเสื้อของเขา มันจะเผา แต่ทุกที่ในตัวเขาแพร่กระจายไฟกล้ามเนื้อของเขาค่อยๆ unclenched ตอนนี้เขาจะร้องไห้สำหรับกลัวและความเจ็บปวดของมัน. "คุณสิทธิทั้งหมดแอนดรู?" พยาบาลถาม. แอนดรูจำไม่ได้ว่าวิธีการพูด พวกเขายกให้เขาลงบนโต๊ะ พวกเขาตรวจสอบชีพจรของเขาทำสิ่งอื่น ๆ เขาไม่เข้าใจเลย. หมอก็สั่น; เสียงของเขาสั่นในขณะที่เขาพูด. "พวกเขาปล่อยให้สิ่งเหล่านี้ในเด็กเป็นเวลาสามปีที่ผ่านมาสิ่งที่พวกเขาคาดหวังว่าเราจะได้เปลี่ยนเขาออกคุณจะรู้ว่าเราอาจจะมีปลั๊กสมองของเขาตลอดเวลา." "เมื่อไม่ ยาเสพติดสวมปิด? " ถามพยาบาล. "ให้เขามาที่นี่เป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง. ดูเขา. ถ้าเขาไม่ได้เริ่มพูดคุยในสิบห้านาทีโทรหาฉัน. สามารถถอดออกได้เขาตลอดไป. ฉันไม่ได้มีสมองของคนเสพเวจมรรคที่." * * * * * * * * * เขาได้กลับไปเรียนนางสาวพัมฟรีย์เพียงสิบห้านาทีก่อนที่เบลล์ปิด เขายังเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่มั่นคงบนเท้าของเขา. "คุณสิทธิทั้งหมดแอนดรู?" ถามนางสาวพัมฟรีย์. เขาพยักหน้า. "คุณมาอยู่ที่ไม่ดี?" เขาส่ายหัว. "คุณไม่ได้ดูดี." "ฉัน OK." "คุณควรที่จะนั่งลงแอนดรู." เขาเริ่มต้นไปยังที่นั่งของเขา แต่หยุด ตอนนี้สิ่งที่ผมมองหา? ฉันไม่สามารถคิดว่าสิ่งที่ผมกำลังมองหา. "ที่นั่งของคุณคือที่นั่น" นางสาวพัมฟรีย์กล่าว. เขานั่งลง แต่มันก็เป็นอย่างอื่นที่เขาต้องการสิ่งที่เขาได้สูญเสีย ฉันจะพบว่ามันปลาย. "จอภาพของคุณ" สาวกระซิบอยู่ข้างหลังเขา. แอนดรูยักไหล่. "การตรวจสอบของเขา" เธอกระซิบกับคนอื่น ๆ . แอนดรูถึงขึ้นและรู้สึกว่าคอของเขา มี bandaid เป็น มันก็หายไป เขาก็เหมือนกับคนอื่น ๆ ในขณะนี้. "ล้างออกแอนดี้?" ถามเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดินและด้านหลังเขา ไม่สามารถคิดว่าชื่อของเขา ปีเตอร์ ไม่ว่าเป็นคนอื่น. "เงียบนายวเวอร์ Stilson" นางสาวพัมฟรีย์กล่าวว่า วเวอร์ Stilson smirked. นางสาวพัมฟรีย์พูดคุยเกี่ยวกับการคูณ พลิก doodled บนโต๊ะทำงานของเขาวาดแผนที่รูปร่างของเกาะเป็นภูเขาแล้วบอกโต๊ะทำงานของเขาที่จะแสดงให้พวกเขาในสามมิติจากทุกมุม ครูจะรู้แน่นอนว่าเขาไม่ได้ให้ความสนใจ แต่เธอจะไม่รำคาญเขา เขามักจะรู้ว่าคำตอบที่แม้ในขณะที่เธอคิดว่าเขาไม่ได้ให้ความสนใจ. ในมุมของโต๊ะทำงานของเขาคำปรากฏตัวขึ้นและเริ่มเดินรอบปริมณฑลของโต๊ะที่ มันเป็นคว่ำและย้อนกลับในตอนแรก แต่พลิกรู้ว่าสิ่งที่ก็กล่าวว่าเป็นเวลานานก่อนที่จะมาถึงด้านล่างของโต๊ะและหันด้านขวาขึ้น. สามพลิกยิ้ม เขาเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้คิดวิธีการส่งข้อความและทำให้พวกเขาเดิน - แม้เป็นศัตรูลับของเขาเรียกเขาว่าชื่อวิธีการจัดส่งยกย่องเขา มันก็ไม่ใช่ความผิดของเขาที่เขาเป็นที่สาม มันเป็นความคิดของรัฐบาลที่พวกเขาเป็นคนที่มีอำนาจมัน - วิธีอื่นที่จะเป็นหนึ่งในสามเหมือนพลิกได้ไปในโรงเรียน? และตอนนี้การตรวจสอบก็หายไป สิทธิการทดลองแอนดรู Wiggin ไม่ได้ทำงานออกหลังจากทั้งหมด ถ้าพวกเขาได้เขาก็แน่ใจว่าพวกเขาต้องการที่จะยกเลิกการผ่อนผันที่ได้รับอนุญาตให้เขาได้เกิดเลย ไม่ได้ทำงานเพื่อลบการทดลอง. ระฆังดังขึ้น ทุกคนลงนามโต๊ะของพวกเขาหรือพิมพ์อย่างรีบเร่งในการแจ้งเตือนให้ตัวเอง บางคนถูกทิ้งบทเรียนหรือข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์ของพวกเขาที่บ้าน ไม่กี่รวมตัวกันที่เครื่องพิมพ์ในขณะที่สิ่งที่พวกเขาต้องการที่จะแสดงได้รับการพิมพ์ออกมา พลิกแพร่กระจายมือของเขามากกว่าแป้นพิมพ์ childsize ใกล้ขอบโต๊ะและสงสัยว่ามันจะรู้สึกเหมือนมีมือที่มีขนาดใหญ่เป็นของโตขึ้น พวกเขาจะต้องรู้สึกอึดอัดขนาดใหญ่และนิ้วมือมีขนแข็งหนาและฝ่ามืออ้วน แน่นอนพวกเขามีแป้นพิมพ์ที่ใหญ่กว่า - แต่วิธีการที่นิ้วมือหนาของพวกเขาวาดเส้นสามารถวิธีที่จะพลิกเป็นเส้นบาง ๆ เพื่อให้ได้อย่างแม่นยำว่าเขาสามารถทำให้มันเป็นเกลียว 79 ครั้งจากศูนย์ไปที่ขอบของโต๊ะโดยไม่ต้อง เส้นที่เคยสัมผัสหรือทับซ้อนกัน มันทำให้เขามีสิ่งที่จะทำในขณะที่ครู droned ที่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ เลขคณิต! วาเลนไทน์ได้สอนเขาคณิตศาสตร์เมื่อเขาอายุได้สาม. "คุณสิทธิทั้งหมดแอนดรู?" "ใช่แหม่ม." "คุณจะพลาดรถบัส." พลิกพยักหน้าและลุกขึ้น เด็กคนอื่น ๆ ก็หายไป พวกเขาจะรอ แต่คนไม่ดี การตรวจสอบของเขาไม่ได้อยู่บนคอของเขาได้ยินสิ่งที่เขาได้ยินและได้เห็นสิ่งที่เขาเห็น พวกเขาอาจจะพูดในสิ่งที่พวกเขาชอบ พวกเขาก็อาจจะตีเขาในขณะนี้ - ไม่มีใครได้เห็นพวกเขาอีกต่อไปและเพื่อให้ไม่มีใครจะมาช่วยพลิก มีประโยชน์กับจอภาพได้และเขาจะคิดถึงพวกเขา. มันเป็นวเวอร์ Stilson แน่นอน เขาไม่ได้มีขนาดใหญ่กว่าเด็กคนอื่น ๆ มากที่สุด แต่เขาก็มีขนาดใหญ่กว่าพลิก และเขาก็มีคนอื่น ๆ ที่อยู่กับเขา เขามักจะทำ. "เฮ้สาม." อย่าตอบ ไม่มีอะไรที่จะพูด. "เฮ้ประการที่สามเรากำลังพูดกับคุณสามเฮ้เสพเวจมรรคคนรักที่เรากำลังพูดกับคุณ." ไม่สามารถคิดอะไรที่จะตอบ สิ่งที่ผมบอกว่าจะทำให้มันแย่ลง ดังนั้นจะบอกว่าไม่มีอะไร. "เฮ้สามเดี๋ยวก่อนขี้คุณล้มเหลวออกฮะ? คิดว่าคุณได้ดีกว่าเรา แต่คุณสูญเสียนกน้อยของคุณ Thirdie ได้ bandaid ที่คอของคุณ." "คุณจะให้ ฉันผ่าน? " พลิกถาม. "เรากำลังจะไปให้เขาผ่าน? หากเราปล่อยให้เขาผ่าน?" พวกเขาทุกคนหัวเราะ "แน่นอนเราจะแจ้งให้คุณผ่าน. ครั้งแรกที่เราจะให้แขนของคุณผ่านแล้วผ่านก้นของคุณแล้วบางทีชิ้นส่วนของหัวเข่าของคุณ." คนอื่น ๆ ในขณะนี้ chimed "หายไปนกของคุณหายไป Thirdie นกของคุณ Thirdie.." วเวอร์ Stilson เริ่มผลักเขาด้วยมือข้างหนึ่ง; คนที่อยู่ข้างหลังเขาแล้วผลักเขาไปยังวเวอร์ Stilson. "See-เห็นนางมาร์จอรี่" ใครบางคนกล่าวว่า. "เทนนิส?" "ปิงปอง" นี้จะไม่ได้มีความสุข ดังนั้นพลิกตัดสินใจว่าเขาไม่ต้องการเป็น unhappiest ในตอนท้าย ครั้งต่อไปที่แขนวเวอร์ Stilson ออกมาที่จะผลักดันเขาพลิกคว้ามัน เขาคิดถึง. "โอ้ฉันจะต่อสู้ฮะ? จะไปต่อสู้กับฉัน Thirdie?" คนที่อยู่เบื้องหลังการพลิกคว้าที่เขาจะถือเขา. เอนเดอร์ไม่ได้รู้สึกเหมือนหัวเราะ แต่เขาหัวเราะ "คุณหมายความว่ามันจะใช้เวลาหลายท่านนี้เพื่อต่อสู้กับหนึ่งในสาม?" "เราคนไม่สามใบหน้าขี้. คุณกำลังเป็นที่แข็งแกร่งเป็นผายลม" แต่พวกเขาปล่อยให้ไปของเขา และทันทีที่พวกเขาพลิกเตะออกสูงและยากแคชวเวอร์ Stilson ตารางในกระดูกหน้าอก เขาปรับตัวลดลง มันต้องใช้เวลาในตัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมเคยดูผ่านตา ผมเคยฟังผ่านหูของเขา และผมบอกคุณว่า เขาคนนั้น หรืออย่างน้อยก็ใกล้เคียงกับเรา จะได้รับ "
" นั่นคือสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับพี่ชาย "
" พี่ชายที่ตรวจสอบไม่ได้ เหตุผลอื่น ๆ ไม่เกี่ยวกับความสามารถของเขา . "
" เดียวกันกับน้องสาว และมีข้อสงสัยเกี่ยวกับมัน เขามันอ่อน