The color rose into her cheeks as s

The color rose into her cheeks as she intimated the nature of the
rumors that were already abroad in the village. But Mr. Hooper's
mildness did not forsake him. He even smiled again- that same sad
smile, which always appeared like a faint glimmering of light,
proceeding from the obscurity beneath the veil.
"If I hide my face for sorrow, there is cause enough," he merely
replied; "and if I cover it for secret sin, what mortal might not do
the same?"
And with this gentle, but unconquerable obstinacy did he resist all
her entreaties. At length Elizabeth sat silent. For a few moments
she appeared lost in thought, considering, probably, what new
methods might be tried to withdraw her lover from so dark a fantasy,
which, if it had no other meaning, was perhaps a symptom of mental
disease. Though of a firmer character than his own, the tears rolled
down her cheeks. But, in an instant, as it were, a new feeling took
the place of sorrow: her eyes were fixed insensibly on the black veil,
when, like a sudden twilight in the air, its terrors fell around her. She arose, and stood trembling before him.
"And do you feel it then, at last?" said he mournfully.
She made no reply, but covered her eyes with her hand, and turned
to leave the room. He rushed forward and caught her arm.
"Have patience with me, Elizabeth!" cried he, passionately. "Do not
desert me, though this veil must be between us here on earth. Be mine,
and hereafter there shall be no veil over my face, no darkness between
our souls! It is but a mortal veil- it is not for eternity! O! you
know not how lonely I am, and how frightened, to be alone behind my
black veil. Do not leave me in this miserable obscurity forever!"
"Lift the veil but once, and look me in the face," said she.
"Never! It cannot be!" replied Mr. Hooper.
"Then farewell!" said Elizabeth.
She withdrew her arm from his grasp, and slowly departed, pausing
at the door, to give one long shuddering gaze, that seemed almost to
penetrate the mystery of the black veil. But, even amid his grief, Mr.
Hooper smiled to think that only a material emblem had separated him
from happiness, though the horrors, which it shadowed forth, must be
drawn darkly between the fondest of lovers.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สีกุหลาบเป็นแก้มเธอเป็นนาง intimated ลักษณะของการข่าวลือที่อยู่ต่างประเทศในหมู่บ้าน แต่นายรับmildness ไม่ใวต่อเขา แม้ยิ้มอีก - เดียวที่เศร้ายิ้ม ซึ่งปรากฏเสมอเช่น glimmering อ่อนแสงต่อจาก obscurity ใต้ม่าน"ถ้าฉันซ่อนใบหน้าของฉันสำหรับความเสียใจ มีสาเหตุเพียงพอ เขาเพียงตอบ "และถ้าผมครอบคลุมลับบาป มนุษย์ใดทำเดียวกันหรือไม่"และ มี obstinacy นี้อ่อนโยน แต่ unconquerable ได้เขาต่อต้านทั้งหมดentreaties ของเธอ อลิซาเบธยาว นั่งเงียบ สำหรับครู่เธอปรากฏหายไปในความคิด พิจารณา คง สิ่งใหม่วิธีที่อาจพยายามถอยคนรักของเธอจากมืดดังนั้นจินตนาการที่ ถ้ามันมีไม่อื่นความหมาย คืออาจจะเป็นอาการของจิตหรือไม่โรค ถึงแม้ว่า อักขระแน่นมากขึ้นเท่ากว่าของเขา เอง น้ำตาที่สะสมลงแก้มของเธอ แต่ ในทันที ตามนั้น ความรู้สึกใหม่ได้ที่ความเสียใจ: ดวงตาของเธอได้คง insensibly ผิวดำเมื่อ เช่นสนธยาฉับพลันในอากาศ terrors ของล้มรอบเธอ เธอเกิด และยืนตะลึงงันก่อนที่เขา"และคุณรู้สึกมันแล้ว ในที่สุด" กล่าวว่า เขา mournfullyเธอทำไม่ตอบ แต่ปกคลุมดวงตาของเธอ ด้วยมือของเธอ และเปิดออกจากห้อง เขาวิ่งไปข้างหน้า และจับแขนของเธอ"มีความอดทนกับฉัน เอลิซาเบธ" ร้องเขา ศิลป "ไม่ได้ทะเลทราย ผมว่าชุดนี้ต้องระหว่างเราที่นี่บนโลก มีเหมืองโดยมีจะไม่ปกคลุมทั่วใบหน้าของฉัน ความมืดไม่มีระหว่างจิตวิญญาณของเรา มี แต่มนุษย์ผิวมันไม่ได้อยู่ในนิรันดร์ โอ คุณรู้ว่าไม่ว่าเหงาฉัน และ กลัวไร อยู่คนเดียวอยู่ด้านหลังของฉันผิวดำ อย่าทิ้งฉันใน obscurity นี้เองตลอดไป""ยกชุดแต่ครั้งเดียว และมองฉันในหน้า กล่าวว่า เธอ"ไม่ มันไม่ได้ "ตอบรับนาย"แล้วอำลา" อลิซาเบธกล่าวเธอต้องถอนแขนจากความเข้าใจของเขา และช้าออกเดิน ทาง หยุดชั่วคราวที่ประตู ให้หนึ่งตัวยาวสายตา ที่ดูเหมือนเกือบถึงเจาะความลึกลับของม่านสีดำ ได้ แม้ในท่ามกลางของความเศร้าโศก นายรับยิ้มคิดว่า เฉพาะวัสดุสัญลักษณ์มีแบ่งเขาจากความสุข แต่ความน่ากลัว ที่จะแรเงาไว้ ต้องออกมืด ๆ ระหว่าง fondest ของคนรัก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สีกุหลาบลงแก้มของเธอขณะที่เธอประกาศลักษณะของข่าวลือที่ถูกต่างประเทศ
ในหมู่บ้าน แต่คุณไม่ทอดทิ้ง
เปอร์แก้เขา เขายิ้มอีกครั้ง ยิ้มที่เศร้าสร้อยเหมือนกัน ซึ่งมักจะปรากฏ เช่น เป็นลมแห่งเดียวของแสง
ต่อจากความมืดใต้ผ้าคลุมหน้า .
" ถ้าฉันซ่อนใบหน้าของฉันสำหรับความเศร้าโศก มีสาเหตุเพียงพอ " เขาตอบ

;" และถ้าฉันปกปิดมันบาปลับ สิ่งที่มนุษย์ไม่อาจทำ
เหมือนเดิม ? "
และนี้อ่อนโยน แต่ไม่มีใครเอาชนะได้ความดื้อเขาต่อต้านทั้งหมด
เธอ entreaties . ในที่สุด เอลิซาเบ็ธ นั่งเงียบ สักครู่
เธอปรากฏว่าหายไปในความคิด พิจารณา บางที วิธีการอะไรใหม่
อาจพยายามที่จะถอนคนรักของเธอจากมืดแฟนตาซี
ซึ่งถ้ามันไม่มีความหมายอื่น ๆอาจจะเป็นอาการของโรคทางจิต
. แม้ว่าตัวละครที่กระชับกว่าของตัวเอง น้ำตากลิ้ง
ลงบนแก้มของเธอ แต่ทันที ที่เคยมี ความรู้สึกใหม่เอา
สถานที่ของความทุกข์ ดวงตาของเธอจ้อง insensibly บนสีดำ ผ้าคลุมหน้า
เมื่อชอบทไวไลท์อย่างฉับพลันในอากาศ ความสยดสยองอยู่รอบๆตัวเธอ เธอลุกขึ้นยืนตัวสั่น ก่อนที่เขา .
" และคุณรู้สึกถึงมันแล้ว ในที่สุด" บอกว่าเขาเศร้าสร้อย .
เธอไม่ตอบ แต่ครอบคลุมตาของเธอกับมือของเธอ และหัน
เพื่อออกจากห้อง เขารีบจับแขนเธอออกมา และ .
" มีความอดทนกับฉัน อลิซาเบธ " ร้องไห้เขาจู๋จี๋ " ไม่
ทะเลทรายฉัน แม้ผ้าคลุมหน้านี่ต้องกับเราบนโลกใบนี้ ผม
และต่อไปจะไม่มีผ้าคลุมหน้าให้ทั่วใบหน้าของฉัน ไม่มีความมืดระหว่าง
วิญญาณของเราแต่มันเป็นม่าน - มนุษย์มันไม่ได้เป็นนิรันดร์ ! โอ คุณ
ไม่รู้เหงาฉันอย่างไร และกลัวที่จะอยู่คนเดียวหลังผ้าคลุมหน้าสีดำของผม

อย่าปล่อยให้ฉันประกอบเป็นทุกข์แบบนี้ตลอดไป !
" ยกม่านแต่ครั้งเดียว และมองหน้าฉัน " เธอกล่าว
" ไม่เคย ! มันไม่สามารถ ! ตอบคุณเปอร์ .
" ลาก่อน ! " กล่าวว่า อลิซาเบธ
เธอถอนแขนจากมือ และค่อยๆจากไป หยุด
ที่ประตู เพื่อให้หนึ่งยาวตัวสั่นมองไปที่ดูเหมือนเกือบจะ
เจาะความลึกลับของผ้าคลุมหน้าสีดำ แต่แม้ท่ามกลางความเศร้าโศกของเขา คุณ
เปอร์ยิ้มนึกถึงวัสดุสัญลักษณ์ได้พรากเขา
จากความสุข แต่ความน่ากลัว ซึ่งเงาออกมา ต้อง
วาดมืด ๆระหว่าง fondest ของคนรัก