Laos is rated 154 out of 178 countr

Laos is rated 154 out of 178 countries on Transparency International’s corruption perception index. Generally, the government tends to deal with serious corruption problems by forcing corrupt officials to retire or move to a new position. Besides bribes to low-level officials for the purpose of expediting time-sensitive applications, such as business licenses, importation of perishable items, customs, etc., anecdotal evidence of more pervasive corruption is growing.

Officials often engaged in corrupt practices with impunity. Wages of all government officials were extremely low, and many officials, such as police, had broad powers that they could easily abuse. Many police officers used their authority to extract bribes from citizens. Some judges reportedly could be bribed. Corrupt officials reportedly were seldom punished. Police were trained at the National Police Academy, but the extent to which the academy’s curriculum covered corruption was unknown.

Both giving and accepting bribes are criminal acts punishable by fine and/or imprisonment. The law provides criminal penalties for official corruption, but the government did not implement the law effectively, and corruption continued to be a serious problem. The Prime Minister’s Office has made combating corruption a priority, including issuance of an anticorruption decree in November 1999, but corruption remains a problem. Although the 1999 decree specifically notes the responsibility of the state-owned mass media in publicizing corruption cases, there has been no reporting on this issue. In 2005, an anti-corruption law was passed by the National Assembly, and in September 2009, Laos ratified the United Nations Convention Against Corruption. Laos is not a signatory to the OECD Convention on Combating Bribery.

According to the State Inspection Authority, the Lao Government has prosecuted some individuals for corruption but it cannot publicize the information. The State Inspection Authority, located in the Prime Minister’s Office, is charged with analyzing corruption at the national level and serves as a central office for gathering details and evidence of suspected corruption. Additionally, the State Inspection Department in each Ministry is responsible for a ministry’s internal problems.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ลาวเป็นอันดับ 154 จากทั้งหมด 178 ประเทศในดัชนีการรับรู้การทุจริตความโปร่งใสนานาชาติ ทั่วไป รัฐบาลมีแนวโน้มที่จะ จัดการกับปัญหาทุจริตคอรัปชั่นอย่างจริงจัง โดยการบังคับให้เจ้าหน้าที่เสียหายจะถอน หรือย้ายไปยังตำแหน่งใหม่ นอกจากสินบนแก่เจ้าหน้าที่ระดับล่างเพื่อเร่งรัดงานตามเวลา ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ นำเข้าสินค้าเปื่อยได้ ศุลกากร ฯลฯ หลักฐานเล็ก ๆ ของการทุจริตชุมชนที่แพร่หลายมากขึ้นมีการเติบโตเจ้าหน้าที่มักจะหมกมุ่นปฏิบัติเสียด้วยยกเว้นโทษ ค่าจ้างของเจ้าหน้าที่ของรัฐทั้งหมดได้ต่ำมาก และเจ้าหน้าที่จำนวนมาก เช่นตำรวจ มีอำนาจกว้างที่พวกเขาไม่สามารถละเมิด เจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากใช้อำนาจของพวกเขาในการดึงสินบนจากประชาชน ผู้พิพากษาบางรายงานอาจจะ bribed เจ้าหน้าที่เสียหายรายงานไม่ค่อยรับการลงโทษ ตำรวจมีการฝึกอบรมที่สถาบันตำรวจแห่งชาติ แต่ขอบเขตที่หลักสูตรของสถาบันครอบคลุมความเสียหายก็ไม่ทราบทั้งให้ และรับสินบนเป็นอาญาทำหน้าที่ปรับหรือจำคุกไม่เกิน กฎหมายมีโทษทางอาญาสำหรับความเสียหายอย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลไม่ได้ใช้กฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพ และความเสียหายยังคงเป็นปัญหาที่รุนแรง สำนักนายกรัฐมนตรีได้ทำความเสียหายที่สำคัญสำคัญ รวมถึงการออกพระราชกฤษฎีกาการครบถ้วนในเดือน 1999 พฤศจิกายน แต่ความเสียหายยังคง มีปัญหา แม้ว่าปี 1999 นิยมโดยเฉพาะหมายเหตุความรับผิดชอบของสื่อมวลชนของรัฐในกรณีความเสียหายพร้อม มีแล้วไม่รายงานเรื่องนี้ ในปี 2005 กฎหมายต่อต้านการทุจริตถูกส่งผ่าน โดยรัฐสภา และในเดือน 2009 กันยายน ลาวสำคัญอนุสัญญาสหประชาชาติต่อต้านทุจริต ลาวไม่ได้เป็นผู้ลงนามอนุสัญญา OECD ในข้อต่อสู้ตามหน่วยงานตรวจสอบสถานะ รัฐบาลลาวได้ลงโทษบางคนสำหรับความเสียหาย แต่มันไม่สามารถประชาสัมพันธ์ข้อมูล หน่วยงานตรวจสอบของรัฐ ตั้งอยู่ในสำนักนายกรัฐมนตรี ด้วยการวิเคราะห์ความเสียหายระดับชาติ และทำหน้าที่เป็นสำนักงานกลางในการรวบรวมรายละเอียดและหลักฐานของความเสียหายสงสัย นอกจากนี้ แผนกตรวจสอบสถานะในแต่ละกระทรวงรับผิดชอบปัญหาภายในของกระทรวง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลาวจัดอันดับ 154 จาก 178 ประเทศในดัชนีการทุจริตการรับรู้ความโปร่งใสนานาชาติ โดยทั่วไปรัฐบาลมีแนวโน้มที่จะจัดการกับปัญหาการทุจริตอย่างจริงจังด้วยการบังคับให้เจ้าหน้าที่เสียหายที่จะเกษียณอายุหรือย้ายไปยังตำแหน่งใหม่ นอกจากสินบนให้กับเจ้าหน้าที่ในระดับต่ำเพื่อวัตถุประสงค์ในการเร่งการใช้งานเวลาที่สำคัญเช่นใบอนุญาตประกอบธุรกิจนำเข้าสินค้าที่เน่าเสียง่ายศุลกากร ฯลฯ หลักฐานของการทุจริตที่แพร่หลายมากขึ้นมีการเจริญเติบโต. เจ้าหน้าที่มักจะมีส่วนร่วมในการทุจริตด้วยการยกเว้นโทษ ค่าจ้างของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่อยู่ในระดับต่ำมากและเจ้าหน้าที่จำนวนมากเช่นตำรวจมีอำนาจในวงกว้างว่าพวกเขาสามารถละเมิดได้อย่างง่ายดาย เจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากที่ใช้อำนาจของพวกเขาที่จะดึงสินบนจากประชาชน ผู้พิพากษาบางคนมีรายงานว่าอาจจะมีการติดสินบน เจ้าหน้าที่เสียหายรายงานไม่ค่อยถูกลงโทษ ตำรวจได้รับการฝึกฝนที่สถาบันตำรวจแห่งชาติ แต่ขอบเขตที่หลักสูตรของสถาบันการศึกษาที่ครอบคลุมความเสียหายเป็นที่รู้จัก. ทั้งสองให้สินบนและยอมรับเป็นความผิดทางอาญามีโทษการกระทำโดยดีและ / หรือจำคุก กฎหมายให้ลงโทษทางอาญาสำหรับการทุจริตอย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลไม่ได้ดำเนินการตามกฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพและการทุจริตยังคงเป็นปัญหาที่ร้ายแรง สำนักนายกรัฐมนตรีได้ทำให้การปราบปรามการทุจริตมีความสำคัญรวมทั้งการออกพระราชกฤษฎีกา anticorruption ในเดือนพฤศจิกายนปี 1999 แต่การทุจริตยังคงเป็นปัญหา แม้ว่า 1999 พระราชกฤษฎีกาโดยเฉพาะบันทึกความรับผิดชอบของสื่อมวลชนของรัฐในการเผยแพร่กรณีการทุจริตได้มีการรายงานไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ในปี 2005 กฎหมายต่อต้านการทุจริตที่ถูกส่งผ่านโดยสมัชชาแห่งชาติและในเดือนกันยายนปี 2009 ลาวให้สัตยาบันอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการทุจริต ลาวไม่ได้ลงนามในโออีซีดีอนุสัญญาต่อต้านการติดสินบน. ตามที่รัฐมีอำนาจตรวจสอบรัฐบาลลาวได้ดำเนินคดีบุคคลบางคนสำหรับความเสียหาย แต่ไม่สามารถเผยแพร่ข้อมูล รัฐผู้มีอำนาจตรวจสอบที่ตั้งอยู่ในสำนักงานนายกรัฐมนตรีถูกกล่าวหาว่ามีการทุจริตการวิเคราะห์ในระดับชาติและทำหน้าที่เป็นสำนักงานกลางสำหรับรายละเอียดการชุมนุมและหลักฐานของการทุจริตที่น่าสงสัย นอกจากนี้กรมตรวจสอบของรัฐในแต่ละกระทรวงเป็นผู้รับผิดชอบในการปฏิบัติศาสนกิจของปัญหาภายใน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลาวถูกจัดอันดับ 154 จาก 178 ประเทศในดัชนีการคอรัปชั่น ความโปร่งใสนานาชาติ . โดยทั่วไป รัฐบาลมีแนวโน้มที่จะจัดการกับปัญหาการทุจริตอย่างจริงจัง โดยการบังคับให้เจ้าหน้าที่ของรัฐที่จะเกษียณหรือย้ายไปยังตำแหน่งใหม่ นอกจากการให้สินบนเจ้าหน้าที่ระดับล่างเพื่อเร่งการใช้งานเวลาที่สําคัญ เช่น ใบอนุญาตนำเข้าสินค้าที่เน่าเสียง่าย , ธุรกิจศุลกากร ฯลฯ หลักฐานการทุจริตที่แพร่หลายมากขึ้น เจ้าหน้าที่

มักจะมีส่วนร่วมในการปฏิบัติที่เสียหายกับการได้รับการยกเว้นโทษ ค่าจ้างของข้าราชการต่ำมาก และมีเจ้าหน้าที่ เช่น ตำรวจ มีอำนาจในวงกว้างที่พวกเขาได้อย่างง่ายดายสามารถละเมิด ตำรวจหลายคนได้ใช้อำนาจเพื่อสกัดรับสินบนจากประชาชน บางข่าวอาจจะติดสินบนผู้พิพากษา .เจ้าหน้าที่ที่ทุจริตรายงานยังไม่ค่อยถูกลงโทษ ตำรวจถูกฝึกที่โรงเรียนตำรวจแห่งชาติ แต่ขอบเขตที่หลักสูตรของโรงเรียนครอบคลุมความเสียหายก็ไม่ทราบ

ทั้งการให้และรับสินบนเป็นหน้าที่มีโทษปรับหรือจำคุกและอาชญากร กฎหมาย ให้โทษอาญาสำหรับความเสียหายอย่างเป็นทางการ แต่รัฐบาลไม่ได้ใช้กฎหมายได้อย่างมีประสิทธิภาพและการทุจริตยังคงเป็นปัญหาร้ายแรง สํานักนายกรัฐมนตรีได้ต่อต้านการคอร์รัปชั่นเป็นอันดับแรก รวมถึงการออกพระราชกฤษฎีกาการต่อต้านการคอรัปชั่นในเดือนพฤศจิกายนปี 1999 แต่การทุจริตยังคงเป็นปัญหา แม้ว่า 2542 พระราชกฤษฎีกาเฉพาะบันทึกความรับผิดชอบของสื่อของรัฐในการเผยแพร่กรณีการทุจริต ยังไม่มีการรายงานในเรื่องนี้ ใน ปี 2005การต่อต้านการทุจริตกฎหมายผ่านสภานิติบัญญัติแห่งชาติ และในเดือนกันยายน 2009 , ลาวให้สัตยาบันอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยการต่อต้านการทุจริต ลาวไม่ได้ลงนามในอนุสัญญาว่าด้วยการต่อต้านการให้สินบนของ OECD

ตามสถานะการตรวจสอบอำนาจ รัฐบาลลาวได้ดำเนินคดีบุคคลบางคนในการทุจริต แต่ไม่สามารถเผยแพร่ข้อมูลการตรวจสอบอำนาจรัฐ อยู่ในสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่วิเคราะห์การทุจริตในระดับชาติ และทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกลางในการรวบรวมรายละเอียด และหลักฐานการทุจริตที่น่าสงสัย . นอกจากนี้ รัฐกรมตรวจสอบในแต่ละกระทรวงรับผิดชอบปัญหาภายในของกระทรวง