I t was wonderful sitting in the be

I t was wonderful sitting in the beautiful anchorage of Hiva Oa after 19 days of only sea and skies to look at; my eyes hungrily drank in the green valleys, palm trees and the sweet sight of land. For the next two months we would be travelling in French Polynesia. These island groups may be classed under the same name, but they couldn’t be more different. Take the landscapes for example; Ua Po has dramatic cliffs and sweeping hills that plunge down into deep ravines, whereas Hiva Oa has rolling hills and lush green valleys that make a more gentle skyline. Then there are the Tuamotus, that rise a mere 12 feet from the water and have only sand and coconut palms. Yet these atolls are still beautiful despite their size. The Society Islands are somewhere in between with soft hills that merge into steep cliffs surrounded by reefs.

The one thing that is the same throughout French Polynesia is the warmth and kindness of the natives. In Hiva Oa it was over a one-mile walk uphill into town but any car driving past would stop and offer us a lift. The village of Hanavave in Fatu Hiva is only a small collection of houses with no restaurants but a local woman called Rosa prepared a small feast in her house at only $10 a head while her family ate outside in the dark. The locals also invited us to see their dancing rehearsal. They were preparing for the Heiva Nui in Tahiti and had been practicing for 9 months and all that hard work certainly showed. We wanted to visit the tattoo museum in Ua Po and a man called Pascal invited us into the museum and gave an amazingtalk about tattooing, singing and dancing along the way and telling us local stories. He then showed us a few nice things in town such as the local wood carver and arranged a walk through the mountains to another anchorage. All this information, including the museum, was free of charge and came with a smile. In Nuku Hiva Mum and Dad went to buy anchor chain from the local chandlers. Everyone there was friendly and when the shop owner heard that they had to carry the chain all the way back to the boat he immediately offered them a lift back in one of his customer’s cars!

One of the best Monday’s I have ever had was in Raroia, Tuamotus where we went pearl gathering with the locals. This involved taking the oysters from their lines in the sea, prizing open the shells and taking out the beautiful pearl. You would then divide the bad meat from the good and pile the oyster shells up ready for shipping to Tahiti. The locals were patient and friendly as they showed us the ropes. After a hardmorning’s work, all the yachties gathered on Zazen to trade pearls for rum. The locals traded fairly and gave us each a pearl and a small bag of silver ones for free. While in Raroia, we found out that a large and exciting event for the natives is when the supply ship comes in. Raroia has only two supply ships a month, one ship starts in the north Tuamotus and comes down south, therefore Raroia is its last port of call. This means that the ship is nearly empty and Raroia gets only the dregs and left-overs. The other ship starts down south making Raroia its second port of call, so everyone gathered on the dock eager to receive their supplies to last them through the month. We, on seeing the commotion, went ashore and watched as the huge ship sent two dinghies ashore full of food and other supplies. The sleeping children were unloadedfrom the wheelbarrows, the supplies were put in and the happy families went home. We watched as the men started to nail two dinghies together with planks of wood to make a catamaran. They then, to our amazement, lowered a VW transporter from the supply ship onto the dinghies. The dinghiesslowly drove ashore and delivered the big white van onto the dock. But what are they going to use it for? A twenty-minute tour of the island? A 300m airport transfer? The funny thing is there aren’t any roads on Raroia! The whole community of Raroia (there were just over 50) were so happy to see us and hear of our travels that it was hard to leave. Raroia was a very beautiful place but sadly the wind changed, making Raroia a lee shore forcing us to leave for Tahiti and the other boats to seek shelter on the other side of the atoll. But maybe it was good that happened, otherwise we would never have left.

Tahiti, was the first civilised place in many months but we were pleased to find the locals were still friendly, despite the size of the island. When we arrived in Tahiti we had no beer so Dad decided to ask a local fishing boat if the shops were open on Sunday, in doing this he hoped to save a fruitless trip ashore. Mum and Dad went over to the fishing boat and asked. The man’s face fell when he heard the question, “Sorry, no it is closed today,” he said in French. Then his face brightened , “But here you go” and he handed Mum and Dad an ice cold beer each. Our main reason for coming to Tahiti was to see the large festival called the Heiva Nui. This festival takes place every three years and people om all over French Polynesia come to take part, including our friends from Fatu Hiva. Not only does the festival include dancing but also food, flowers and crafts. The food and flowers make up the Agricultural Fair (Te Vahine), which is very impressive and had yamsup to 200 kg in weight! The arts and craft were very beautiful and were in the artisan fair (Heiva Nui Rima’i). They had wooden tikis, nose flutes, drums, quilts (Tifaifai), Fatu Hiva Rosa’s House paintings, shell jewelry, pearls, straw hats and local dresses all hand made.

All these things were wonderful but they did not beat the dancing which was incredible, with many people from different islands participating. This meant different costumes, different music, and different dancing styles. They were all fun to watch but the best group would have to have been Fatu HIva. After having seen all the effort the villagers of Hanavave had put in while rehearsing and in making costumes out of traditional tapa cloth (cloth fibre from tree bark)it made their performance just that bit more special to us. So with one half of our Pacific Island cruise completed we draw closer and closer to our new life in Australia but it is best not to think about that yet and simply enjoy the rest of our adventure while it lasts! —–

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉัน t มาก ๆ นั่งในแองเคอเรจสวยของ Oa ฮีว่าหลังวันที่ 19 ของทะเลและท้องฟ้าที่ เท่านั้น ตา hungrily ดื่มในหุบเขาสีเขียว ต้นปาล์ม และสายตาหวานของที่ดิน สองเดือนถัดไป เราจะสามารถเดินในฝรั่งเศส กลุ่มเกาะเหล่านี้อาจสามารถ classed ภายใต้ชื่อเดียวกัน แต่พวกเขาไม่สามารถจะแตกต่างกันมาก ใช้ภูมิประเทศเช่น Ua Po มีละครหน้าผาและภูเขากวาดที่ถลาเข้าลึก ravines ในขณะที่ฮีว่า Oa มีภูเขาและหุบเขาสีเขียวชอุ่มที่ทำให้สกายไลน์อ่อนโยนมากขึ้น แล้ว มีการตูอาโมตัส ที่เพิ่มขึ้นเพียง 12 ฟุตจากน้ำ และมีทรายและมะพร้าวเท่านั้น ยัง atolls เหล่านี้จะยังคงสวยงามแม้ มีขนาด หมู่เกาะโซไซตี้มีไหนระหว่างภูเขานุ่มที่ผสานเข้าไปในหน้าผาที่สูงชันล้อมรอบไป ด้วยแนวปะการังสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันตลอดเฟรนช์คือ ความอบอุ่นและเมตตาของชาวพื้นเมือง ใน Oa ฮีว่ามันผ่านการเดิน 1 ไมล์บนเนินเขาเหนือเข้าเมืองแต่รถยนต์ทุกรุ่น ขับรถผ่านมาจะหยุด และมีเราลิฟท์ หมู่บ้าน Hanavave ใน Fatu ฮีว่าเฉพาะคอลเลกชันขนาดเล็กของบ้านที่มีชาย แต่ผู้หญิงท้องถิ่นที่เรียกว่าโรเตรียมงานฉลองเล็ก ๆ ในบ้านเพียง $ 10 ต่อหัวในขณะที่ครอบครัวของเธอกินอยู่ในมืด ชาวบ้านยังเชิญเราไปดูการซ้อมเต้นของพวกเขา พวกเขาได้เตรียมการสำหรับนุ Heiva ในตาฮิติ และได้รับการฝึกสำหรับ 9 เดือน และที่หนักงานแสดงให้เห็นอย่างแน่นอน เราต้องการเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์สักปอ Ua และเชิญเราไปพิพิธภัณฑ์ และให้มี amazingtalk เกี่ยวกับการเพ้นท์แบบชั่วคราว ร้องเพลง และเต้นรำไปพร้อมกัน และบอกเราเรื่องราวท้องถิ่นชายเรียกว่าปาสกาล เขาแสดงให้เราเห็นบางสิ่งที่ดีในตัวเมืองเช่นพักไม้ท้องถิ่น แล้วจัดเดินผ่านภูเขาไปแองคอเรจอีก ทั้งหมดนี้ข้อมูล รวมถึงพิพิธภัณฑ์ ได้ฟรี และมาพร้อมกับรอยยิ้ม ในนูกุฮีว่า Mum และพ่อไปซื้อโซ่สมอจาก chandlers ท้องถิ่น ทุกคนมีดี และเมื่อเจ้าของร้านได้ยินว่า พวกเขามีการดำเนินการทางกลับไปยังเรือที่เขาเสนอทันทีนั้นลิฟท์กลับในรถยนต์ของลูกค้าของเขาหนึ่งในสุดจันทร์ของผมเคยมีอยู่ใน Raroia ตูอาโมตัสที่เราไปรวบรวมกับชาวบ้านมุก เกี่ยวข้องมีหอยนางรมจากรายการของพวกเขาในทะเล prizing เปิดเปลือกหอย และการออกมุกสวยงาม นอกจากนี้คุณแล้วจะแบ่งเนื้อดีจากดี และกองเปลือกหอยขึ้นพร้อมสำหรับการจัดส่งไปตาฮิติ ชาวบ้านมีผู้ป่วย และเป็นมิตร ตามที่พวกเขาพบเราเชือก หลังจากการทำงานของ hardmorning, yachties ทั้งหมดรวบรวมบนซาเซนค้าไข่มุกในเหล้ารัม ชาวบ้านซื้อขายที่เป็นธรรม และให้เราแต่ละแบบมีมุกและถุงเล็กคนเงินฟรี ใน Raroia เราพบว่าขนาดใหญ่ และเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นสำหรับชาวพื้นเมืองคือเมื่อเรือซัพพลาย Raroia มีเพียงสองจัดหาเรือเดือน เรือลำหนึ่งในตูอาโมตัสทางตอนเหนือ และลงใต้มา ดังนั้น Raroia จึงเรียกของพอร์ตของล่าสุด หมายความ ว่า เรือเปล่าเกือบ และ Raroia รับเฉพาะ dregs และซ้ายไกล เรืออื่น ๆ เริ่มลงใต้ทำ Raroia ของสองพอร์ตของโทร เพื่อให้ทุกคนรวบรวมบนท่ากระตือรือร้นที่จะได้รับอุปกรณ์ของพวกเขาไปครั้งล่าสุด โดยเดือน เรา ในเห็นหลีกหนีความวุ่นวาย ไปตาย และดูเหมือนเรือใหญ่ส่งอุปกรณ์นดไว้สองฝั่งเต็มไปด้วยอาหาร และอื่น ๆ เด็กนอนได้ unloadedfrom wheelbarrows วัสดุที่ใส่ใน และครอบครัวมีความสุขกลับบ้าน เราดูเป็นคนที่เริ่มเล็บนดไว้สองกับลับแลไม้ต้องเป็นคาตามาลัน พวกเขาแล้ว กับความประหลาดใจของเรา ปรับลด VW ขนส่งจากเรือที่ไปนดไว้ใน Dinghiesslowly การขับรถเรา และรถตู้สีขาวขนาดใหญ่จัดส่งไปยังท่าเรือ แต่สิ่งที่จะใช้หรือไม่ ทัวร์ยี่สิบนาทีเกาะ โอนย้ายสนามบิน 300m สิ่งตลกคือ ไม่มีถนนใด ๆ ใน Raroia ชุมชนทั้งหมดของ Raroia (มีมากกว่า 50) เลยดังนั้นเรา และการได้ยินของการเดินทางของเราว่า มันยากไป Raroia ถูกสวยงามมาก แต่เศร้าลม เปลี่ยน ทำ Raroia ฝั่งลีที่บังคับให้เราไปตาฮิติและเรือลำอื่นเพื่อพักอาศัยในด้านอื่น ๆ ของอะค้นหา แต่บางทีมันก็ดีที่เกิดขึ้น มิฉะนั้น เราจะไม่มีเหลือตาฮิติ ถูกอารยะของแรกหลายเดือน แต่เรามีความยินดีที่จะพบชาวบ้านเลยยังคง แม้ มีขนาดของเกาะ เมื่อเรามาถึงในตาฮิติ เรามีเบียร์ไม่ดังนั้นพ่อจึงตัดสินใจขอให้เรือประมงท้องถิ่นถ้าได้เปิดร้านค้าในวันอาทิตย์ ในการทำเช่นนี้ เขาหวังว่าบันทึกการเดินทาง fruitless ตาย มัมและพ่อไปกว่าเรือประมง และถาม ใบหน้าของคนน่ากลัวเมื่อเขาได้ยินคำถาม "ขออภัย ไม่มันปิดวันนี้ เขากล่าวว่า ในฝรั่งเศส แล้วหน้าสบาย ๆ "แต่ที่นี่คุณไป" และเขามอบ Mum และพ่อมีเบียร์เย็น ๆ ละกัน เหตุผลหลักของเราสำหรับตาฮิติมาดูเทศกาลใหญ่เรียกว่านุ Heiva ได้ เทศกาลนี้จะทำออมทุกสามปีและผู้คนทั่วเฟรนช์มามีส่วนร่วม รวมถึงเพื่อนของเราจาก Fatu ฮีว่า ไม่เฉพาะ เทศกาลไว้เต้นรำแต่ยังอาหาร ดอกไม้ และงานฝีมือ อาหารและดอกไม้แต่งเกษตรแฟร์ (Te Vahine), ซึ่งเป็นที่น่าประทับใจมาก และมี yamsup ถึง 200 กิโลกรัมน้ำหนัก ศิลปะและงานฝีมือสวยงามมาก และในงานศิลปิน (Heiva นุ Rima'i) มีภัตตาคารไม้ flutes จมูก กลอง งาน (Tifaifai), ภาพวาดบ้าน Fatu ฮีว่าโร เปลือกเครื่องประดับ ไข่มุก หมวกฟาง และท้องถิ่นชุดทำมือทั้งหมดสิ่งเหล่านี้ได้ดี แต่พวกเขาไม่ได้ชนะการเต้นรำที่ถูกเหลือเชื่อ มีผู้คนจากหมู่เกาะต่าง ๆ ที่มีส่วนร่วม นี้หมายถึง เครื่องแต่งกายต่าง ๆ ดนตรี และลักษณะการเต้นที่แตกต่างกัน พวกเขาสนุกทั้งหมดดู แต่กลุ่มดีที่สุดจะต้องได้รับ Fatu ฮีว่า หลังจากไม่เห็นความพยายามทั้งหมดที่มีย้ายชาวบ้านของ Hanavave ใน ขณะทำการทดสอบ และ ในการทำเครื่องแต่งกายจากผ้าแบบดั้งเดิม tapa (ผ้าเส้นใยจากเปลือกไม้) มันทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาเพียงที่บิตพิเศษให้เรา เพื่อหนึ่ง ครึ่งเกาะแปซิฟิกของเราครูเสร็จ เราวาดใกล้กับชีวิตของเราใหม่ในออสเตรเลีย แต่ก็ดีที่สุดที่ไม่คิดว่า ยัง และก็ส่วนเหลือของการผจญภัยของเราเพลิดเพลินกับมันเป็นเวลา —–

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

I t เป็นที่ยอดเยี่ยมนั่งอยู่ในที่ทอดสมอที่สวยงามของ Hiva Oa หลังจาก 19 วันของทะเลและท้องฟ้าเท่านั้นที่จะมอง; ตาของฉันอย่างกระหายดื่มในหุบเขาเขียว, ต้นปาล์มและสายตาหวานของที่ดิน สองเดือนข้างหน้าเราจะเดินทางในโปลินีเซีฝรั่งเศส เกาะกลุ่มเหล่านี้อาจจะจัดภายใต้ชื่อเดียวกัน แต่พวกเขาไม่สามารถจะแตกต่างกันมากขึ้น ใช้ภูมิทัศน์เช่น; เอื้อ Po มีหน้าผาที่น่าทึ่งและเนินเขากวาดที่กระโดดลงไปในหุบเหวลึกในขณะที่วาฮิมีเนินเขาและหุบเขาเขียวขจีที่ทำให้เส้นขอบฟ้าที่อ่อนโยนมากขึ้น จากนั้นก็มี Tuamotus ที่เพิ่มขึ้นเพียง 12 ฟุตจากน้ำและมีทรายเท่านั้นและต้นมะพร้าว แต่หินปะการังเหล่านี้จะยังคงความสวยงามแม้จะมีขนาดของพวกเขา สังคมเกาะบางแห่งในระหว่างที่มีเนินเขาที่อ่อนนุ่มที่ผสานเป็นหน้าผาสูงชันล้อมรอบด้วยแนวปะการัง. สิ่งหนึ่งที่เหมือนเดิมตลอด French Polynesia เป็นความอบอุ่นและความมีน้ำใจของชาวพื้นเมือง ใน Hiva Oa มันถูกกว่าใช้เวลาเดินเพียงหนึ่งไมล์ขึ้นเขาเข้าไปในเมือง แต่ขับรถผ่านมาใด ๆ ที่จะหยุดและให้เรายก หมู่บ้าน Hanavave ใน Fatu Hiva เป็นเพียงคอลเลกชันขนาดเล็กของบ้านที่มีร้านอาหาร แต่ไม่มีผู้หญิงคนท้องถิ่นที่เรียกว่าโรซ่าเตรียมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ในบ้านของเธอในราคาเพียง $ 10 หัวในขณะที่ครอบครัวของเธอกินข้างนอกในที่มืด ชาวบ้านยังได้รับเชิญให้เราไปดูการฝึกซ้อมการเต้นของพวกเขา พวกเขาได้เตรียมความพร้อมสำหรับ Heiva นุ้ยในตาฮิติและได้รับการฝึกมานาน 9 เดือนและทั้งหมดที่ทำงานหนักอย่างแน่นอนแสดงให้เห็นว่า เราต้องการที่จะเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์สักในเอื้อ Po และมนุษย์ที่เรียกว่า Pascal เชิญเราเป็นพิพิธภัณฑ์และให้ amazingtalk เกี่ยวกับการสักการร้องเพลงและการเต้นไปพร้อมกันและบอกเราเรื่องราวในท้องถิ่น จากนั้นเขาก็แสดงให้เราเห็นสิ่งที่ดีไม่กี่คนในเมืองเช่นช่างแกะสลักไม้ท้องถิ่นและจัดเดินผ่านภูเขาไปทอดสมออีก ข้อมูลทั้งหมดนี้รวมถึงพิพิธภัณฑ์ที่เป็นค่าใช้จ่ายและมาพร้อมกับรอยยิ้ม ใน Nuku Hiva แม่และพ่อไปซื้อโซ่สมอจาก chandlers ท้องถิ่น ทุกคนมีความเป็นมิตรและเมื่อเจ้าของร้านได้ยินมาว่าพวกเขาจะต้องดำเนินการในห่วงโซ่ตลอดทางกลับไปยังเรือทันทีที่เขาเสนอให้ยกกลับมาอยู่ในหนึ่งในรถของลูกค้าของเขา! หนึ่งที่ดีที่สุดของวันจันทร์ที่ผมเคยมีอยู่ใน Raroia , Tuamotus ที่เรารวบรวมมุกไปกับชาวบ้าน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการหอยนางรมจากสายของพวกเขาในทะเล prizing เปิดเปลือกหอยและการออกมุกที่สวยงาม จากนั้นคุณจะแบ่งเนื้อสัตว์ที่ไม่ดีจากการที่ดีและกองเปลือกหอยนางรมขึ้นพร้อมสำหรับการจัดส่งไปยังตาฮิติ ชาวบ้านที่เป็นผู้ป่วยและเป็นมิตรที่พวกเขาแสดงให้เราเห็นเชือก หลังจากที่ทำงาน hardmorning ของทุก yachties รวบรวมซาเซ็นเพื่อการค้าไข่มุกสำหรับเหล้ารัม ชาวบ้านมีการซื้อขายอย่างเป็นธรรมและให้เราแต่ละมุกและถุงเล็ก ๆ ของคนที่เงินฟรี ในขณะที่ใน Raroia เราพบว่าเหตุการณ์ที่มีขนาดใหญ่และน่าตื่นเต้นสำหรับชาวบ้านคือเมื่อเรือจัดหามาใน. Raroia มีเพียงสองลำจัดหาเดือนหนึ่งเรือเริ่มต้นใน Tuamotus ทางทิศเหนือและทิศใต้ลงมาจึง Raroia เป็นครั้งสุดท้าย พอร์ตของการโทร ซึ่งหมายความว่าเรือเกือบว่างเปล่าและ Raroia ได้รับเพียงขยะและซ้ายแจ็คเก็ต เรืออื่น ๆ เริ่มลงมาทางใต้ทำให้ Raroia พอร์ตที่สองของการเรียกร้องเพื่อให้ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่ท่าเรือกระตือรือร้นที่จะได้รับอุปกรณ์ของพวกเขาที่จะมีอายุการใช้งานพวกเขาผ่านเดือน เราเห็นในความวุ่นวายไปขึ้นฝั่งและดูเป็นเรือขนาดใหญ่ส่งสอง dinghies ฝั่งเต็มไปด้วยอาหารและอุปกรณ์อื่น ๆ เด็กนอนหลับถูก unloadedfrom โป่ง, อุปกรณ์วางอยู่และครอบครัวมีความสุขกลับบ้าน เราดูเป็นคนเริ่มที่จะตอกตะปูสอง dinghies ร่วมกับแผ่นไม้ที่จะทำให้เรือ จากนั้นพวกเขาเพื่อความประหลาดใจของเราลดลง VW ขนส่งจากเรืออุปทานบน dinghies dinghiesslowly ขับรถขึ้นฝั่งและส่งมอบรถตู้สีขาวขนาดใหญ่บนท่าเรือ แต่สิ่งที่พวกเขากำลังจะใช้มันหรือไม่? ทัวร์ยี่สิบนาทีของเกาะ? ถึงสนามบิน 300 เมตร? สิ่งที่ตลกคือมีไม่ใด ๆ บนถนน Raroia! ชุมชนทั้ง Raroia (มีเพียงกว่า 50) มีความสุขมากที่เห็นเราและได้ยินเสียงของการเดินทางของเราที่มันเป็นเรื่องยากที่จะออกจาก Raroia เป็นสถานที่ที่สวยงามมาก แต่เศร้าลมเปลี่ยนทำให้ Raroia ฝั่ง lee บังคับให้เราออกจากตาฮิติและเรืออื่น ๆ เพื่อหาที่หลบภัยในด้านอื่น ๆ ของปะการัง แต่บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่เกิดขึ้นมิฉะนั้นเราจะไม่ได้ทิ้ง. ตาฮิติเป็นสถานที่อารยะครั้งแรกในหลายเดือน แต่เราก็ยินดีที่จะพบชาวบ้านยังคงมีความเป็นมิตรแม้จะมีขนาดของเกาะ เมื่อเรามาถึงในตาฮิติเรามีเบียร์ไม่ดังนั้นพ่อตัดสินใจที่จะขอเรือประมงท้องถิ่นถ้าร้านค้าที่เปิดในวันอาทิตย์ที่ในการทำเช่นนี้เขาหวังว่าจะบันทึกการเดินทางที่ไร้ผลงดออกจากฝั่ง แม่และพ่อเดินไปที่เรือประมงและถาม ใบหน้าของมนุษย์ลดลงเมื่อเขาได้ยินคำถามที่ว่า "ขออภัยไม่มีมีการปิดในวันนี้" เขากล่าวในฝรั่งเศส จากนั้นใบหน้าของเขาสว่าง "แต่ที่นี่คุณไป" และเขาส่งแม่และพ่อเบียร์เย็น ๆ ในแต่ละ เหตุผลหลักของเราที่มาตาฮิติคือการเห็นเทศกาลขนาดใหญ่ที่เรียกว่า Heiva นุ้ย เทศกาลนี้จะเกิดขึ้นทุกสามปีและผู้คนทั่วทุกมุม OM ​​French Polynesia จะมาเข้าร่วมรวมทั้งเพื่อนของเราจาก Fatu Hiva ไม่เพียง แต่การจัดงานเทศกาลรวมถึงการเต้นรำ แต่ยังอาหารดอกไม้และงานฝีมือ อาหารและดอกไม้ทำขึ้นในงานแสดงสินค้าเกษตร (Te Vahine) ซึ่งเป็นที่น่าประทับใจมากและมี yamsup ถึง 200 กิโลกรัมน้ำหนัก! ศิลปะและงานฝีมือที่สวยงามมากและอยู่ในช่างยุติธรรม (Heiva นุ้ย Rima'i) พวกเขามี Tikis ไม้ขลุ่ยจมูกกลองผ้าห่ม (Tifaifai) Fatu Hiva Rosa ของภาพวาดบ้านเครื่องประดับเปลือกไข่มุกหมวกฟางและชุดท้องถิ่นมือทั้งหมดที่ทำ. ทุกสิ่งเหล่านี้เป็นที่ยอดเยี่ยม แต่พวกเขาไม่ชนะการเต้นซึ่งเป็นที่น่าทึ่ง ที่มีผู้คนจำนวนมากจากเกาะที่แตกต่างกันมีส่วนร่วม นี่หมายความว่าเครื่องแต่งกายที่แตกต่างกัน, เพลงที่แตกต่างกันและรูปแบบการเต้นที่แตกต่างกัน พวกเขาสนุกที่จะดู แต่กลุ่มที่ดีที่สุดจะต้องได้รับการ Fatu Hiva หลังจากที่ได้เห็นความพยายามของชาวบ้าน Hanavave ได้ใส่ในขณะที่ฝึกซ้อมและในการทำเครื่องแต่งกายจากผ้าปาสร้อยแบบดั้งเดิม (ใยผ้าจากเปลือกไม้) มันจะทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของพวกเขาเพียงบิตที่มากขึ้นเป็นพิเศษให้กับเรา ดังนั้นด้วยครึ่งหนึ่งของการล่องเรือเกาะแปซิฟิกของเราเสร็จเราวาดใกล้ชิดและใกล้ชิดกับชีวิตใหม่ของเราในออสเตรเลีย แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่จะไม่คิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น ๆ และเพียงแค่สนุกกับส่วนที่เหลือของการผจญภัยของเราขณะที่มันกินเวลา! -

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมไม่ได้วิเศษ นั่งอยู่ในแองเคอเรจที่สวยงามของฮีวาอัวหลังจาก 19 วันแห่งทะเลและท้องฟ้า มอง ตาของฉันอย่างหิวโหยดื่มในหุบเขาสีเขียวของต้นปาล์มและสายตาหวานของที่ดิน สำหรับสองเดือนข้างหน้าเราคงจะเดินทางเฟรนช์โพลินีเซีย กลุ่มเกาะเหล่านี้อาจจะจัดภายใต้ชื่อเดียวกัน แต่พวกเขาไม่ได้แตกต่างกันมาก เอาภาพตัวอย่างของคุณโปมีผาระทึกใจ และกวาดภูเขาที่กระโดดลงหุบเหวลึก ส่วนฮีวาอัวได้กลิ้งภูเขาและหุบเขาเขียวชอุ่มที่ให้เส้นขอบฟ้าที่อ่อนโยนมากขึ้น แล้วมีตูอาโมตัส ที่เพิ่มขึ้นเพียง 12 ฟุต จากน้ำและมีเพียงหาดทรายและต้นมะพร้าว แต่ทางเหล่านี้ยังสวยแม้จะมีขนาดของพวกเขาสังคมเกาะสักแห่งระหว่างเนินนุ่มที่ผสานเข้าไปในหน้าผาสูงชันล้อมรอบด้วยแนวปะการัง

สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันทั่วโปลินีเซียฝรั่งเศสคือความอบอุ่นและความเมตตาของชาวพื้นเมือง ในฮีวาอัวมันมากกว่าหนึ่งไมล์ เดินขึ้นเขา เข้าไปในเมือง แต่รถขับผ่านจะแวะให้เราหน่อยนะ