Of course, it was most important th

Of course, it was most important that no one should see Colin, Mary, or Dickon entering the secret garden. So Colin gave orders to the gardeners that they must all keep away from that part of the garden in future.

The next afternoon Colin was carried downstairs by a man servant, and put in his wheelchair outside the front door. Dickon arrived, with his crow, two squirrels and the fox, and started pushing the wheelchair gently away from the house, and into the gardens. Mary walked beside the chair.

Spring had really arrived now and it seemed very exciting to Colin, who had lived indoors for so long. He smelt the warm air from the moor, and watched the little white clouds in the blue sky. In a very short time he heard Mary say, 'This is where I found the key . . . and this is the door ... and this.., this is the secret garden!'

Colin covered his eyes with his hands until he was inside the four high walls, and the door was shut again. Then he looked round at the roses climbing the old red walls, the pink and white flowers on the fruit trees, and the birds and the butterflies everywhere. The sun warmed his face, and
he suddenly knew he felt different.

'Mary! Dickon!' he cried. 'I'm going to get better! I'm going to live for ever and ever and ever!'

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แน่นอน มันเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่ไม่ควรเห็นโคลิน แมรี่ หรือ Dickon เข้าสวนลับ เพื่อโคลินให้ใบสั่งกับคนที่ว่า พวกเขาต้องให้ทั้งหมดจากส่วนหนึ่งของสวนในอนาคต

โคลินบ่ายถัดไปดำเนินการ โดยข้าราชการเป็นคนชั้นล่าง และใส่ในรถเข็นของเขาอยู่นอกประตูด้านหน้า Dickon ถึง เขาขัน กระรอกสอง และสุนัข จิ้งจอก และเริ่มผลักดันรถเข็นเบา ๆ จากบ้าน และ ในสวน แมรี่เดินข้างเก้าอี้

ถึงฤดูใบไม้ผลิจริง ๆ ตอนนี้ และดูเหมือนน่าตื่นเต้นมากกับโคลิน ที่มีอยู่ภายในดังนั้นจึง อากาศอุ่นจากมัวร์ในการหลอมเหลว และดูเมฆขาวน้อยในท้องฟ้า ในเวลาสั้นๆ เขาได้ยินพูด Mary ' เป็นที่พบคีย์การ... และประตู...และนี้เป็น..., เป็นสวนลับ!'

โคลินครอบคลุมดวงตาของเขา ด้วยมือของเขาจนกว่าเขาคือภายในกำแพงสูง 4 และประตูถูกปิดอีก แล้วเขาดูรอบที่กุหลาบปีนกำแพงสีแดงตัวเก่า ดอกไม้สีชมพู และสีขาวบน ต้นไม้ ผลไม้ และนก และผีเสื้อทุก ดวงอาทิตย์ warmed หน้าที่ และ
เขาก็รู้ว่า เขารู้สึกแตกต่างกัน

' Mary Dickon !' เขาก็ร้อง ' ฉันจะได้รับดีกว่า ฉันจะอยู่เคยตัว และเคย และเคย!'

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แน่นอนว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่ไม่มีใครจะเห็นโคลินแมรี่หรือ Dickon เข้าสวนลับ ดังนั้นโคลินสั่งให้สวนที่พวกเขาทุกคนต้องให้ห่างจากส่วนหนึ่งของสวนในอนาคตว่าในช่วงบ่ายต่อไปโคลินได้รับการดำเนินการโดยชั้นล่างผู้รับใช้ของคนและใส่ในรถเข็นของเขาออกจากหน้าประตู Dickon มาถึงกับอีกาของเขาสองกระรอกและสุนัขจิ้งจอกและเริ่มผลักดันรถเข็นเบา ๆ ออกไปจากบ้านและในสวน แมรี่เดินข้างเก้าอี้ฤดูใบไม้ผลิมาถึงจริงๆตอนนี้และดูเหมือนว่ามันน่าตื่นเต้นมากที่โคลินที่อาศัยอยู่ในบ้านเป็นเวลานาน เขาหลอมเหลวอากาศอุ่นจากทุ่งและเฝ้าดูเมฆสีขาวเล็ก ๆ น้อย ๆ ในท้องฟ้าสีฟ้า ในเวลาอันสั้นเขาได้ยินแมรี่พูดว่า "นี่คือที่ที่ฉันพบที่สำคัญ . . และนี่คือประตู ... และนี่ .. นี้เป็นสวนลับ! ' โคลินปกคลุมดวงตาของเขาด้วยมือของเขาจนกว่าเขาจะได้ภายในกำแพงสี่สูงและประตูก็ปิดอีกครั้ง จากนั้นเขาก็มองไปรอบที่ดอกกุหลาบปีนกำแพงเก่าสีแดงสีชมพูและดอกไม้สีขาวบนต้นไม้ผลไม้และนกและผีเสื้อทุกที่ ดวงอาทิตย์อบอุ่นใบหน้าของเขาและเขาก็รู้ว่าเขารู้สึกที่แตกต่างกัน'แมรี่! Dickon! เขาร้อง 'ฉันจะได้รับดีกว่า! ฉันจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาลและตลอดไปและตลอดไป!

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แน่นอน มันสำคัญมากที่ไม่มีใครควรเห็นคอลิน แมรี่ หรือ ดิกค่อนเข้าสวนลับ ดังนั้น คอลิน สั่งให้คนสวนที่พวกเขาทั้งหมดต้องให้ห่างจากส่วนของสวนในอนาคต

ต่อไปบ่ายคอลินาข้างล่าง โดยชายคนรับใช้ และใส่ในรถเข็นของเขานอกประตูด้านหน้า ดิกค่อนมาถึงกับ Crow ของเขาสองกระรอกและสุนัขจิ้งจอกและเริ่มผลักดันรถเข็นที่ค่อย ๆห่างจากตัวบ้าน และสวน แมรี่เดินข้างเก้าอี้

ฤดูใบไม้ผลิจริงๆมาถึงตอนนี้และมันก็น่าตื่นเต้นมากกับโคลิน ที่ได้อาศัยอยู่ในบ้านมานาน เขาได้กลิ่นอากาศจากทุ่งและดูเล็กๆสีขาวเมฆในท้องฟ้าสีฟ้า ในเวลาที่สั้นมาก เขาได้ยินแมรี่พูดว่า ' นี่คือที่ผมเจอกุญแจ . . . . . . .และนี่คือประตู . . . . . . . และนี่ . . . นี่เป็นสวนแห่งความลับ !

คอลินครอบคลุมตาของเขากับมือของเขา จนกระทั่งเขาภายในสี่สูง ผนัง และประตูก็ปิดลงอีกครั้ง แล้วเขาก็มองรอบๆที่ดอกกุหลาบปีนผนังเก่าสีแดง , สีชมพูและสีขาวดอกไม้ ผลไม้ ต้นไม้ และนกและผีเสื้อเต็มไปหมด ดวงอาทิตย์ขึ้นใบหน้าของเขาและเขาก็รู้ว่าเขา

รู้สึกต่างออกไป' แมรี่ ดิกค่อน ! เขาร้องไห้ . . . ผมจะต้องดีขึ้น ! ผมจะอยู่เป็นนิตย์ และที่เคย !