OBJECTIVE:Neurocognitive impairment

OBJECTIVE:
Neurocognitive impairment in schizophrenia has been recognized for more than a century. In contrast, only recently have significant neurocognitive deficits been recognized in bipolar disorder. Converging data suggest the importance of cognitive problems in relation to quality of life in bipolar disorder, highlighting the need for treatment and prevention efforts targeting cognition in bipolar patients. Future treatment trials targeting cognitive deficits will be met with methodological challenges due to the inherent complexity and heterogeneity of the disorder, including significant diagnostic comorbidities, the episodic nature of the illness, frequent use of polypharmacy, cognitive heterogeneity, and a lack of consensus regarding measurement of cognition and outcome in bipolar patients. Guidelines for use in designing future trials are needed.
PARTICIPANTS:
The members of the consensus panel (each of the bylined authors) were selected based upon their expertise in bipolar disorder. Dr Burdick is a neuropsychologist who has studied cognition in this illness for 15 years; Drs Ketter, Calabrese, and Goldberg each bring considerable expertise in the treatment of bipolar disorder, both within and outside of controlled clinical trials. This consensus statement was derived from work together at scientific meetings (eg, symposium presentation at the 2014 Annual Meeting of the American Society of Clinical Psychopharmacology, among others) and ongoing discussions by conference call. With the exception of the public presentations on this topic, these meetings were closed to outside participants.
EVIDENCE:
A literature review was undertaken by the authors to identify illness-specific challenges relevant to the design and conduct of treatment trials targeting neurocognition in bipolar disorder. Expert opinion from each of the authors guided the consensus recommendations.
CONSENSUS PROCESS:
Consensus recommendations, reached by unanimous opinion of the authors, are provided here as a preliminary guide for future trial design. Recommendations comprise exclusion of certain syndromal-level comorbid diagnoses and current affective instability, restrictions on numbers and types of medications, and use of prescreening assessment to ensure enrollment of subjects with adequate objective evidence of baseline cognitive impairment.
CONCLUSIONS:
Clinical trials to address cognitive deficits in bipolar disorder face distinctive design challenges. As such trials move from proof-of-concept to confirmation of clinical efficacy, it will be important to incorporate distinctive design modifications to adequately address these challenges and increase the likelihood of demonstrating cognitive remediation effects. The field is now primed to address these challenges, and a comprehensive effort to formalize best practice guidelines will be a critically important next step.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัตถุประสงค์:ผล Neurocognitive ในโรคจิตเภทได้รับรู้ในกว่าศตวรรษ ในทางตรงกันข้าม เท่านั้นเพิ่งได้ขาดดุล neurocognitive สำคัญรับในโรค bipolar บรรจบข้อมูลแนะนำถึงความสำคัญของปัญหาที่รับรู้เกี่ยวกับคุณภาพชีวิตในโรค bipolar เน้นต้องการรักษาและป้องกันความพยายามกำหนดเป้าหมายประชานในผู้ป่วยไฟที่ไบโพลาร์ กำหนดเป้าหมายขาดดุลที่รับรู้การทดลองรักษาในอนาคตจะพบกับความท้าทาย methodological heterogeneity โรค รวม comorbidities วินิจฉัยสำคัญ episodic ลักษณะการเจ็บป่วย ใช้บ่อย polypharmacy, heterogeneity รับรู้ และไม่มีมติเกี่ยวกับการวัดผลและประชานในผู้ป่วยไฟที่ไบโพลาร์และซับซ้อนแต่กำเนิด แนวทางสำหรับใช้ในการออกแบบการทดลองในอนาคตมีความจำเป็นผู้เรียน:สมาชิกของแผงรับความเห็นชอบ (แต่ละผู้เขียน bylined) ได้เลือกตามความเชี่ยวชาญในโรค bipolar ดร. Burdick เป็น neuropsychologist ที่ได้ศึกษาประชานในโรคนี้ 15 ปี Drs Ketter, Calabrese และ Goldberg แต่ละนำความเชี่ยวชาญมากในการรักษาโรค bipolar ทั้งภายใน และภาย นอกคลินิกควบคุม คำสั่งมตินี้รับมาจากการทำงานร่วมกันในการประชุมทางวิทยาศาสตร์ (เช่น วิชาการนำเสนอในการประชุมประจำปี 2014 ของอเมริกันสังคมของทางคลินิก Psychopharmacology หมู่คนอื่น ๆ) และเรียกประชุมอภิปรายอย่างต่อเนื่อง ยกเว้นการบรรยายสาธารณะในหัวข้อนี้ ประชุมเหล่านี้ได้ถูกปิดให้คนภายนอกหลักฐาน:ดำเนินการทบทวนวรรณกรรม โดยผู้เขียนระบุความเจ็บป่วยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและปฏิบัติการทดลองรักษาในโรค bipolar neurocognition การกำหนดเป้าหมาย ความคิดเห็นผู้เชี่ยวชาญจากผู้เขียนแนะนำแนะนำมติช่วยให้กระบวนการ:ช่วยให้คำแนะนำ ตามความเห็นที่เป็นเอกฉันท์ของผู้เขียน มีที่นี่เป็นคู่มือเบื้องต้นสำหรับการออกแบบการทดลองในอนาคต คำแนะนำประกอบกันบาง comorbid syndromal ระดับการวิเคราะห์ และความไม่แน่นอนผลปัจจุบัน จำกัดหมายเลขและชนิดของยา และใช้ prescreening การประเมินผลเพื่อให้แน่ใจเรื่องการลงทะเบียนพร้อมหลักฐานที่ประสงค์เพียงพอของการด้อยค่ารับรู้พื้นฐานบทสรุป:การทดลองทางคลินิกเพื่อรับรู้การขาดดุลในโรค bipolar เผชิญความท้าทายในการออกแบบที่โดดเด่น เป็นการทดลองไปจากหลักฐานของแนวคิดยืนยันประสิทธิภาพทางคลินิก มันจะต้องมาปรับเปลี่ยนการออกแบบที่โดดเด่นท้าทายเหล่านี้อย่างเพียงพอ และเพิ่มโอกาสของโมเสสเพื่อรับรู้ผลการ ตอนนี้มีงเยียฟิลด์เพื่อท้าทาย และพยายามครอบคลุมให้ formalize แนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดจะสำคัญถึงขั้นตอนถัดไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วัตถุประสงค์:
การด้อยค่า neurocognitive ในจิตเภทได้รับการยอมรับมานานกว่าศตวรรษ ในทางตรงกันข้ามเมื่อเร็ว ๆ นี้มีการขาดดุล neurocognitive อย่างมีนัยสำคัญได้รับการยอมรับในความผิดปกติของสองขั้ว ข้อมูลบรรจบแนะนำความสำคัญของปัญหาทางปัญญาในความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตในโรคสองขั้วที่เน้นความจำเป็นสำหรับความพยายามของการรักษาและป้องกันการกำหนดเป้าหมายความรู้ความเข้าใจในผู้ป่วยสองขั้ว การทดลองรักษาในอนาคตกำหนดเป้าหมายการขาดดุลทางปัญญาจะได้พบกับความท้าทายวิธีการเนื่องจากความซับซ้อนโดยธรรมชาติและความหลากหลายของโรครวมทั้งการป่วยการวินิจฉัยที่สำคัญธรรมชาติหลักการของการเจ็บป่วยที่ใช้บ่อยของ polypharmacy, ความแตกต่างทางความคิดและการขาดฉันทามติเกี่ยวกับการวัด ของความรู้ความเข้าใจและผลในผู้ป่วยที่มีสองขั้ว แนวทางสำหรับการใช้งานในการออกแบบการทดลองในอนาคตมีความจำเป็น.
ผู้เข้าร่วม:
สมาชิกของแผงฉันทามติ (แต่ละ bylined ผู้เขียน) ได้รับการคัดเลือกขึ้นอยู่กับความเชี่ยวชาญในโรคสองขั้ว ดร Burdick เป็น neuropsychologist ที่ได้ศึกษาความรู้ความเข้าใจในความเจ็บป่วยนี้เป็นเวลา 15 ปี Drs Ketter แปลกปลอมและโกลด์เบิร์กแต่ละนำความเชี่ยวชาญอย่างมากในการรักษาโรคสองขั้วทั้งภายในและภายนอกของการทดลองทางคลินิกควบคุม ฉันทามติคำสั่งนี้ได้มาจากการทำงานร่วมกันในการประชุมทางวิทยาศาสตร์ (เช่นการประชุมสัมมนานำเสนอที่การประชุมประจำปี 2014 ของสมาคมอเมริกันคลินิก Psychopharmacology ท่ามกลางคนอื่น) และการอภิปรายอย่างต่อเนื่องโดยการเรียกประชุม ด้วยข้อยกเว้นของประชาชนที่นำเสนอในหัวข้อนี้การประชุมเหล่านี้ถูกปิดไปเข้าร่วมนอก.
หลักฐาน:
การทบทวนวรรณกรรมที่ได้รับการดำเนินการโดยผู้เขียนจะระบุความท้าทายเจ็บป่วยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและดำเนินการทดลองการรักษา neurocognition กำหนดเป้าหมายในโรคสองขั้ว ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญจากแต่ละผู้เขียนแนะนำคำแนะนำฉันทามติ.
ฉันทามติกระบวนการ:
คำแนะนำ Consensus, เข้าถึงได้โดยความเห็นเป็นเอกฉันท์ของผู้เขียนที่มีให้ที่นี่เป็นคู่มือเบื้องต้นสำหรับการออกแบบการทดลองในอนาคต ข้อเสนอแนะรวมถึงการยกเว้นของการวินิจฉัย comorbid syndromal ระดับบางและความไม่แน่นอนอารมณ์ปัจจุบันข้อ จำกัด เกี่ยวกับจำนวนและชนิดของยาและการใช้ prescreening การประเมินเพื่อให้แน่ใจว่าการลงทะเบียนของวิชาที่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมที่เพียงพอของความบกพร่องทางสติปัญญาพื้นฐาน. สรุปการทดลองทางคลินิกเพื่อแก้ไขการขาดดุลทางปัญญาในโรคสองขั้วเผชิญกับความท้าทายออกแบบที่โดดเด่น ขณะที่การทดลองดังกล่าวย้ายจากหลักฐานของแนวคิดในการยืนยันการรับรู้ความสามารถทางคลินิกก็จะเป็นสิ่งสำคัญที่จะรวมการปรับเปลี่ยนการออกแบบที่โดดเด่นเพียงพอที่จะรับมือกับความท้าทายเหล่านี้และเพิ่มโอกาสในการแสดงให้เห็นถึงผลกระทบของการฟื้นฟูองค์ความรู้ สนามเป็น primed ในขณะนี้เพื่อรับมือกับความท้าทายเหล่านี้และความพยายามที่จะทำพิธีที่ครอบคลุมแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดจะเป็นขั้นตอนต่อไปที่สำคัญอย่างยิ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วัตถุประสงค์ :
neurocognitive บกพร่องในผู้ป่วยจิตเภทที่ได้รับการยอมรับมานานกว่าศตวรรษ ในทางตรงกันข้าม เพิ่งมีการ neurocognitive ) ได้รับการยอมรับในโรคอารมณ์สองขั้ว . ข้อมูลแนะนำมาความสำคัญของปัญหาความสัมพันธ์กับคุณภาพของชีวิตในไบโพลาร์ความผิดปกติเน้นความจำเป็นในการรักษาและป้องกันความพยายามเป้าหมายความเข้าใจในผู้ป่วยไบโพลาร์ การกำหนดเป้าหมายการขาดดุลในอนาคตการรับรู้จะเจอกับความท้าทายที่ไม่สมบูรณ์เนื่องจากความซับซ้อนโดยธรรมชาติและความหลากหลายของโรค รวมทั้งโรคร่วมวินิจฉัยอย่างธรรมชาติ หลักการของการเจ็บป่วยของ polypharmacy ใช้บ่อย ,ความหลากหลายทางปัญญา และขาดฉันทามติเกี่ยวกับการวัดความรู้ความเข้าใจและผลในผู้ป่วยไบโพลาร์ แนวทางการใช้ประโยชน์ในการออกแบบการทดลองในอนาคตเป็นผู้เข้าร่วม : .

สมาชิกของแผงฉันทามติ ( ของแต่ละ bylined เขียน ) ถูกเลือกขึ้นอยู่กับความเชี่ยวชาญของพวกเขาในโรคอารมณ์สองขั้ว .ดร เบอร์ดิกเป็นนักจิตวิทยาที่ศึกษาการรับรู้การเจ็บป่วยนี้เป็นเวลา 15 ปี ketter Calabrese DRS , และโกลด์เบิร์กแต่ละนำความรู้ความเชี่ยวชาญมากในการรักษาของโรคอารมณ์สองขั้ว ทั้งภายใน และภายนอกที่ควบคุมการทดลองทางคลินิก . งบฉันทามตินี้ได้มาจากการทำงานร่วมกันในการประชุมทางวิทยาศาสตร์ ( เช่นการประชุมสัมมนาการนำเสนอที่ 2014 การประชุมประจำปีของสมาคมอเมริกันของคลินิกเภสัช , หมู่คนอื่น ๆ ) และต่อเนื่องการอภิปราย โดยการประชุมทางโทรศัพท์ ด้วยข้อยกเว้นของการนำเสนอข่าวในหัวข้อนี้ การประชุมเหล่านี้ถูกปิดเพื่อเข้าร่วม
หลักฐาน
ภายนอกทบทวนวรรณกรรมคือดำเนินการโดยผู้เขียนจะระบุความท้าทายที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบและการดำเนินการทดลองในการกำหนดเป้าหมาย neurocognition ไบโพลาร์เฉพาะโรค ความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญจากแต่ละผู้เขียนแนะนำมติเอกฉันท์ :

แนะนำ กระบวนการแนะนำเอกฉันท์ถึงโดยความเห็นเป็นเอกฉันท์ ของผู้เขียนให้ที่นี่เป็นคู่มือเบื้องต้นสำหรับการออกแบบการทดลองในอนาคต ข้อเสนอแนะ ประกอบด้วย การยกเว้นบางอย่างวินิจฉัย comorbid ระดับ syndromal และปัจจุบันจิตพิสัยความไม่แน่นอน , ข้อ จำกัด ในประเภทและจำนวนของโรค และใช้ในการประเมินเพื่อให้แน่ใจว่า การลงทะเบียนของวิชา Prescreening กับวัตถุประสงค์ของหลักฐานเพียงพอของพื้นฐาน :

สรุปความบกพร่องในการเรียนรู้การทดลองทางคลินิกที่อยู่ในการรับรู้โรค Bipolar หน้าการออกแบบที่โดดเด่นท้าทาย โดยการทดลองดังกล่าวย้ายจากหลักฐานของแนวคิดที่จะยืนยันประสิทธิภาพทางคลินิก จะต้องรวมการปรับเปลี่ยนการออกแบบที่โดดเด่นเพียงพอที่จะรับมือกับความท้าทายเหล่านี้และเพิ่มโอกาสของการแสดงผลการคิดสนามคือตอนนี้พร้อมที่จะรับมือกับความท้าทายเหล่านี้และความพยายามที่ครอบคลุมเพื่อทำให้เป็นระเบียบแบบแผนแนวทางการปฏิบัติที่ดีที่สุดจะเป็นวิกฤตที่สำคัญขั้นต่อไปได้