And as the frog foretold, so it hap

And as the frog foretold, so it happened; and the queen bore a daughter so beautiful that the king could not contain himself for joy, and he ordained a great feast. Not only did he bid to it his relations, friends, and acquaintances, but also the wise women, that they might be kind and favourable to the child. There were thirteen of them in his kingdom, but as he had only provided twelve golden plates for them to eat from, one of them had to be left out.

However, the feast was celebrated with all splendour; and as it drew to an end, the wise women stood forward to present to the child their wonderful gifts: one bestowed virtue, one beauty, a third riches, and so on, whatever there is in the world to wish for. And when eleven of them had said their say, in came the uninvited thirteenth, burning to revenge herself, and without greeting or respect, she cried with a loud voice: "In the fifteenth year of her age the princess shall prick herself with a spindle and shall fall down dead." And without speaking one more word she turned away and left the hall. Every one was terrified at her saying, when the twelfth came forward, for she had not yet bestowed her gift, and though she could not do away with the evil prophecy, yet she could soften it, so she said: "The princess shall not die, but fall into a deep sleep for a hundred years."

Now the king, being desirous of saving his child even from this misfortune, gave commandment that all the spindles in his kingdom should be burnt up. The maiden grew up, adorned with all the gifts of the wise women; and she was so lovely, modest, sweet, and kind and clever, that no one who saw her could help loving her. It happened one day, she being already fifteen years old, that the king and queen rode abroad, and the maiden was left behind alone in the castle. She wandered about into all the nooks and corners, and into all the chambers and parlours, as the fancy took her, till at last she came to an old tower. She climbed the narrow winding stair which led to a little door, with a rusty key sticking out of the lock; she turned the key, and the door opened, and there in the little room sat an old woman with a spindle, diligently spinning her flax.

"Good day, mother," said the princess, "what are you doing?" - "I am spinning," answered the old woman, nodding her head. "What thing is that that twists round so briskly?" asked the maiden, and taking the spindle into her hand she began to spin; but no sooner had she touched it than the evil prophecy was fulfilled, and she pricked her finger with it. In that very moment she fell back upon the bed that stood there, and lay in a deep sleep.

And this sleep fell upon the whole castle; the king and queen, who had returned and were in the great hall, fell fast asleep, and with them the whole court. The horses in their stalls, the dogs in the yard, the pigeons on the roof, the flies on the wall, the very fire that flickered on the hearth, became still, and slept like the rest; and the meat on the spit ceased roasting, and the cook, who was going to pull the scullion's hair for some mistake he had made, let him go, and went to sleep. And the wind ceased, and not a leaf fell from the trees about the castle. Then round about that place there grew a hedge of thorns thicker every year, until at last the whole castle was hidden from view, and nothing of it could be seen but the vane on the roof.

And a rumour went abroad in all that country of the beautiful sleeping Rosamond, for so was the princess called; and from time to time many kings' sons came and tried to force their way through the hedge; but it was impossible for them to do so, for the thorns held fast together like strong hands, and the young men were caught by them, and not being able to get free, there died a lamentable death.

Many a long year afterwards there came a king's son into that country, and heard an old man tell how there should be a castle standing behind the hedge of thorns, and that there a beautiful enchanted princess named Rosamond had slept for a hundred years, and with her the king and queen, and the whole court. The old man had been told by his grandfather that many king's sons had sought to pass the thorn-hedge, but had been caught and pierced by the thorns, and had died a miserable death. Then said the young man: "Nevertheless, I do not fear to try; I shall win through and see the lovely Rosamond." The good old man tried to dissuade him, but he would not listen to his words. For now the hundred years were at an end, and the day had come when Rosamond should be awakened. When the prince drew near the hedge of thorns, it was changed into a hedge of beautiful large flowers, which parted and bent aside to let him pass, and then closed behind him in a thick hedge. When he reached the castle-yard, he saw the horses and brindled hunting-dogs lying asleep, and on the roof the pigeons were sitting with their heads under their wings. And when he came indoors, the flies on the wall were asleep, the cook in the kitchen had his hand uplifted to strike the scullion, and the kitchen-maid had the black fowl on her lap ready to pluck.

Then he mounted higher, and saw in the hall the whole court lying asleep, and above them, on their thrones, slept the king and the queen. And still he went farther, and all was so quiet that he could hear his own breathing; and at last he came to the tower, and went up the winding stair, and opened the door of the little room where Rosamond lay. And when he saw her looking so lovely in her sleep, he could not turn away his eyes; and presently he stooped and kissed her.

And she awaked, and opened her eyes, and looked very kindly on him. And she rose, and they went forth together, and the king and the queen and whole court waked up, and gazed on each other with great eyes of wonderment. And the horses in the yard got up and shook themselves, the hounds sprang up and wagged their tails, the pigeons on the roof drew their heads from under their wings, looked round, and flew into the field, the flies on the wall crept on a little farther, the kitchen fire leapt up and blazed, and cooked the meat, the joint on the spit began to roast, the cook gave the scullion such a box on the ear that he roared out, and the maid went on plucking the fowl.

Then the wedding of the Prince and Rosamond was held with all splendour, and they lived very happily together until their lives' end.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

และเป็นกบที่พยากรณ์ไว้ล่วงหน้า ดังนั้นจึงเกิด ขึ้น และราชินีแบกบุตรสาวสวยว่า กษัตริย์สามารถประกอบด้วยสำหรับความสุขตัวเอง และเขาออกบวชเลี้ยงดี ไม่เพียง ได้เขาประมูลกับเขาความสัมพันธ์ เพื่อน และคนรู้จัก แต่ ผู้หญิงฉลาด ว่า พวกเขาอาจจะดี และดีกับเด็ก มี thirteen ของนั้นในราชอาณาจักรของเขา แต่เป็นเพียงเขาได้ให้แผ่นทอง 12 ต้องกินจาก หนึ่งของพวกเขาได้ออกซ้ายอย่างไรก็ตาม มีการเฉลิมฉลองงานเลี้ยง ด้วยแรงทั้งหมด และมันวาดยุติ ผู้หญิงฉลาดยืนไปข้างหน้าจะนำเสนอให้เด็กของพวกเขาของขวัญที่ยอดเยี่ยม: หนึ่งประทานความประเสริฐ ความงามหนึ่ง ริชเชสสาม และดังนั้น บน สิ่งไม่มีในโลกที่ต้องการ และเมื่อ 43 ของพวกเขาได้กล่าวว่า การพูด ในมา thirteenth uninvited เขียน revenge ตนเอง และไม่ มีการอวยพรหรือความเคารพ เธอร้องเสียง: "สิบห้าปีอายุ เจ้าหญิงจะ prick ตัวเอง ด้วยเป็นแกน และจะล้มตายลง" และไม่พูดคำหนึ่งอย่าง เธอหัน และซ้ายศาลา ทุกคนเป็นคนกลัวที่เธอพูดว่า เมื่อทวาทศีมาไป เธอก็ไม่ได้ประทานของขวัญของเธอ และแม้ว่าเธอไม่ไปกับคำทำนายร้าย แต่เธอสามารถนุ่ม เธอว่า: "เจ้าหญิงจะไม่ตาย แต่ฤดูใบไม้ร่วงเป็นหลับร้อยปี"ตอนนี้ คิง ถูกต้องของการบันทึกลูกได้จากเรื่องนี้ ให้บัญชาที่แกนทั้งหมดในราชอาณาจักรของเขาควรจะไหม้ขึ้น หญิงสาวเติบโตขึ้น ประดับ ด้วยของขวัญทั้งหมดผู้หญิงฉลาด เธอสวย เจียมเนื้อเจียมตัว หวาน และประเภท และฉลาด ที่ไม่มีใครเห็นเธอช่วยรักเธอ มันเกิดขึ้นวันหนึ่ง เธอมีอายุ 15 ปีแล้ว ว่า กษัตริย์และพระราชินีกำลังต่างประเทศ และหญิงสาวถูกทิ้งตามลำพังในปราสาท เธอได้เดินไปมาเกี่ยวกับ ใน nooks และมุม และ ในแชมเบอร์สและแกง เป็นการนึกคิดเอาเธอ จนในที่สุด เธอมาที่หอเก่า เธอปีนบันไดแคบคดเคี้ยวที่ประตูเล็กน้อย มีเป็นสนิมคีย์ติดออกจากล็อค เธอเปิดคีย์ และประตูเปิด และมีห้องเล็ก ๆ นั่งหญิงกับแกน หมั่นปั่นลินินของเธอ"วันดี แม่ เจ้าหญิง กล่าวว่า "จะทำอะไร" - "ฉันกำลังปั่น ตอบหญิงชรา nodding ศีรษะของเธอ "สิ่งใดคือ ว่า ที่บิดรอบดังนั้น briskly ถามหญิงสาว และพิจารณาแกนมือของเธอเธอเริ่มหมุน แต่ไม่เร็ว มีเธอสัมผัสมันมากกว่าคำทำนายร้ายถูกจริง และเธอ pricked นิ้วของเธอด้วย ในขณะที่ เธอล้มกลับขึ้นเตียงที่มีอยู่ และวางในการนอนหลับลึกและนี้นอนคว่ำตามปราสาททั้งหมด ในหลวงและราชินี ผู้รับ และอยู่ในห้องโถงเอก ล้มเร็ว asleep และกับศาลทั้งหมด กลายเป็นม้าในร้านของพวกเขา สุนัขในลาน นกพิราบบนหลังคา แมลงบนผนัง ไฟมากที่ flickered เตา ยังคง และนอนเช่นเหลือ เพิ่มเนื้อในแบ่งการคั่ว และปรุงอาหาร ที่กำลังจะดึงผมของ scullion สำหรับเป็นบันไดที่เขาได้ทำ ปล่อยให้เขาไป และนอน ลมหยุดลง และใบไม่ตกจากต้นไม้เกี่ยวกับปราสาท แล้ว รอบเกี่ยวกับสถานที่มีขยายตัวป้องกันของหนามหนาทุกปี จนในที่สุด ปราสาททั้งหมดถูกซ่อนอยู่จากมุมมอง และอะไรมันสามารถเห็นได้แต่ vane บนดาดฟ้าซุบซิบที่มุ่งร้ายไปต่างประเทศในประเทศทั้งหมดที่สวยหลับ Rosamond สำหรับให้ เจ้าหญิงเรียก และเวลาบุตรหลายกษัตริย์มา และพยายามบังคับให้วิถีผ่านป้องกัน แต่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขาจะทำดัง หนามจัดขึ้นกันอย่างรวดเร็วเช่นมือที่แข็งแกร่ง และชายหนุ่มถูกจับ โดยพวกเขา และไม่สามารถได้รับฟรี มีตายตาย lamentableหลายนานปีภายหลังมีพระโอรสเข้ามาประเทศ และการได้ยินมีคนบอกว่า ควรจะมีปราสาทยืนหลังป้องกันหนาม และที่มีชื่อว่า Rosamond เจ้าหลงมานับร้อยปี และเธอคิง และควีน และศาลทั้งหมด ได้แล้วบอกคนของปู่ที่หลายใหญ่ของบุตรได้พยายามที่จะผ่านหนามใหญ่ป้องกัน แต่ถูกจับ และ pierced โดยหนาม และเสียชีวิตเสียชีวิตอนาถ ว่า แล้ว ชายหนุ่ม: "อย่างไรก็ตาม ฉันไม่กลัวลอง ฉันจะมาชนะผ่าน และเห็น Rosamond น่ารัก" คนดีที่พยายามห้ามปรามเขา แต่เขาจะไม่ฟังคำพูดของเขา ตอนนี้ ร้อยปีได้ที่สิ้นสุด และวันที่ได้มาเมื่อ Rosamond ควรจะตื่นตัว เมื่อเจ้าชายวาดใกล้ป้องกันของหนาม ถูกเปลี่ยนแปลงเป็นป้องกันสวยงามขนาดใหญ่ดอกไม้ ศึกษาธิการเงี้ยวไว้ให้เขาผ่าน และปิดหลังเขาในป้องกันหนา เมื่อเขาไปถึงบ้านปราสาท เขาเห็นม้าและ brindled ล่าสัตว์สุนัขนอนหลับ และบนดาดฟ้า นั่งนกพิราบที่ มีศีรษะของพวกเขาภายใต้ปีกของพวกเขา และเมื่อเขามาในร่ม แมลงบนผนังได้หลับ มือเชิญตี scullion ที่มีอาหารในห้องครัว ห้องครัวทำความสะอาดมีไก่ดำบนตักของเธอพร้อมที่จะถอนแล้วเขาติดสูง และเห็นในศาลาศาลทั้งนอนหลับ และด้าน บนชิงบัลลังก์ของพวกเขา นอนกษัตริย์และราชินี ยัง เขาไกลออกไป และทั้งหมดเงียบเพื่อว่า เขาสามารถได้ยินเสียงหายใจของตัวเอง และในที่สุดเขามาทาวเวอร์ ขึ้นบันไดคดเคี้ยวไป และเปิดประตูห้องพักเล็ก ๆ ที่วาง Rosamond และเมื่อเขาเห็นเธอมองให้ดีในการนอนหลับของเธอ เขาสามารถเปิดเก็บตา และปัจจุบันเขา stooped และรั้งเธอและเธอ awaked เปิดตาของเธอ และดูละเมียดละไมมากบนเขา เธอ โรส และเดินทางไปด้วยกัน และคิง และควีน และศาลทั้ง waked ขึ้น และจ้องกัน ด้วยสายตาที่ดีของ wonderment และม้าในลานที่มีค่า และจับตัวเอง นายของสุนัข sprang ขึ้น และ wagged หางของพวกเขา นกพิราบบนหลังคาดึงศีรษะของพวกเขาอย่างปีกของพวกเขา มองรอบ และเป็นฟิลด์ แมลงบนผนัง crept บนเล็กน้อยอยู่ห่าง ครัวไฟหลุดออกมาค่า และแผดเผา และต้มเนื้อ ร่วมในการแบ่งเริ่มย่างอาหารให้ scullion กล่าวไว้ในหูที่เขา roared ออก และแม่บ้านคงไปถอนขนไก่แล้ว งานแต่งงานของชายและ Rosamond จัดขึ้น ด้วยแรงทั้งหมด และพวกเขาอาศัยอยู่อย่างมีความสุขมากกันจนถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

และกบพยากรณ์ไว้ มันเกิดขึ้น และราชินีเจาะลูกสาวคนสวยที่กษัตริย์ไม่สามารถยับยั้งตัวเองให้มีความสุข และได้บวชเป็นเทศกาลที่ยิ่งใหญ่ ไม่เพียงแต่เขาเสนอราคาให้มันสัมพันธ์ เพื่อนๆ และคนรู้จัก แต่ยังผู้หญิงฉลาด เขาอาจจะใจดีและที่ดีกับเด็ก มีสิบสามของพวกเขาในอาณาจักรของเขาแต่เขามีให้เฉพาะสิบสองแผ่นทองเพื่อให้พวกเขากิน จาก หนึ่งของพวกเขาจะออก

แต่เทศกาลมีการเฉลิมฉลองที่มีความงดงาม และมันก็จบลง ผู้หญิงฉลาดยืนอยู่ข้างหน้าของขวัญเด็กของขวัญที่ยอดเยี่ยมของพวกเขา : หนึ่งมอบให้ ความดี ความงามหนึ่งที่สาม เป็นทรัพย์สมบัติ และ มีอะไรในโลกนี้ปรารถนาตอนที่สิบเอ็ดของพวกเขาได้กล่าวว่าพวกเขาไม่ได้รับเชิญมาสิบสามในการเผาไหม้เพื่อแก้แค้นตัวเอง โดยไม่ทักทายหรือเคารพ เธอร้องเสียงดัง " ในวันที่สิบห้าปีของอายุของเธอ เจ้าหญิงจะแทงตัวเองกับแกนหมุน และจะล้มลงตาย " โดยไม่ต้องพูดอีกคำเดียว เธอ หันไปทางซ้ายฮอลล์ ทุกคนก็ตกใจที่เธอพูดตอน 12 มา เธอยังไม่ได้รับมอบของขวัญของเธอและแม้ว่าเธอจะไม่ไปกับคำทำนายความชั่วร้าย แต่เธอสามารถดู เธอกล่าวว่า : " เจ้าหญิงจะไม่ตาย แต่ตกอยู่ในการนอนหลับลึกเป็นร้อยปี "

ตอนนี้กษัตริย์ที่พึงปรารถนาช่วยลูกของเขาจากความโชคร้ายนี้ ได้บัญญัติว่า แกน ทั้งหมดในอาณาจักรของเขา น่าจะไหม้ขึ้นหญิงสาวเติบโตขึ้นประดับของขวัญทั้งหมดของผู้หญิงที่ฉลาด เธอช่างน่ารัก สุภาพ อ่อนหวาน ใจดี และ ฉลาด ที่ไม่มีใครเห็นเธอ จะช่วยให้ความรักของเธอ มันเกิดขึ้นในวันหนึ่ง เธอถูกแล้ว 15 ปี ที่ในหลวงและพระราชินีเดินทางต่างประเทศ และหญิงสาวที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวในปราสาท เธอเดินเกี่ยวกับการเป็นทั้งหมด nooks และมุมและทั่วห้องที่ลุกโพลงเป็นแฟนซีพาเธอ จนในที่สุดเธอได้มาเป็นหอเก่า เธอปีนบันไดวนแคบ ๆซึ่งนำไปสู่ประตูเล็กๆ กับกุญแจขึ้นสนิมโผล่ออกมาจากประตู เธอเปิดกุญแจและประตูเปิด และอยู่ในห้องเล็กๆ นั่ง เป็นหญิงแก่ที่มีแกนขยันปั่นป่านเธอ

" สวัสดีแม่ " เจ้าหญิง ," ทำอะไรน่ะ ? " - " ผมปั่น " ตอบหญิงชรา ศีรษะของเธอก็พยักหน้า " อะไรคือที่บิดรอบเพื่อเหยง ? " ถามหญิงสาว และพาแกนในมือของเธอเธอเริ่มที่จะหมุน แต่ไม่เร็วได้ เธอจับมันร้ายกว่าคำทำนายเป็นจริง เธอ pricked นิ้วของเธอกับมัน ในช่วงเวลานั้น เธอล้มลงบนเตียงที่ยืนอยู่ตรงนั้นนอนในการนอนหลับลึก

นอนนี้ตกอยู่เหนือปราสาททั้งหมด กษัตริย์และราชินีที่ได้กลับมาอยู่ในโถงใหญ่ ล้มหลับไปอย่างรวดเร็ว และพวกศาลทั้งหมด ม้าในคอกม้าของสุนัขในบ้านนกพิราบบนหลังคา แมลงวันบนผนังมากไฟ flickered ในเตา ก็ยังนอนอย่างสงบและเนื้อใน คายหยุดย่างและปรุงอาหารที่กำลังจะดึงผมของคนครัวบางคนทำผิดพลาด ปล่อยเขา และหลับไป และลมหยุด ไม่ใช่ใบไม้ตกลงมาจากต้นไม้เกี่ยวกับปราสาท แล้วรอบนั้น ก็เกิดความเสี่ยงหนามหนาขึ้นทุกปี จนในที่สุดทั้งปราสาทถูกซ่อนอยู่จากมุมมองเรื่องมันอาจจะเห็นแต่เวนบนหลังคา

และข่าวลือไปต่างประเทศทุกประเทศที่สวยงามนอนโรซามอนด์ , ดังนั้น เจ้าหญิงได้ทรงเรียก และเวลาลูกหลายของกษัตริย์มาและพยายามบังคับทางของพวกเขาผ่านแนวพุ่มไม้ ; แต่มันเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเขา ทำดังนั้น หนามที่จัดขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยกันเหมือนแขนที่แข็งแรงและหนุ่มถูกจับโดยพวกเขาและไม่สามารถรับฟรีมีเสียชีวิตโศกเศร้า

นานเป็นปี หลังจากนั้น ก็มี ลูกชายของกษัตริย์ในประเทศนั้น และได้ยินคนแก่บอกว่าน่าจะมีปราสาทที่ยืนอยู่หลังรั้วหนาม และมีสวยงามเจ้าหญิงโรซามอนด์ ได้นอนเป็นร้อยชื่อ ปี และนางกษัตริย์และราชินี และศาลทั้งหมดชายชราที่ถูกบอกโดยปู่ของเขาที่เป็นราชโอรสของกษัตริย์หลายปรารถนาที่จะผ่านหนามป้องกันความเสี่ยง แต่ก็ถูกจับ และแทงด้วยหนามและตายอย่างน่าสงสาร จากนั้นชายหนุ่มกล่าวว่า : " ผมไม่กลัวที่จะลอง ฉัน จะ ชนะผ่าน และดูน่ารัก โรซามอนด์ " ตาแก่ดีพยายามห้ามปรามเขา แต่เขาจะไม่ฟังคำพูดของเขาตอนนี้ร้อยปีเป็นที่สิ้นสุดและวันได้มาเมื่อโรซามอนด์ควรจะตื่นแล้ว เมื่อเจ้าชายมาใกล้รั้วหนาม มันเปลี่ยนเป็นป้องกันความเสี่ยงของดอกไม้ขนาดใหญ่ที่สวยงาม ซึ่งแยกจากกันและงอไปให้ผ่าน และจากนั้น ปิดข้างหลังเขาในความหนา เมื่อเขาไปถึงปราสาทหลา เขาเห็นม้าและการล่าสัตว์ซึ่งมีลายสุนัขนอนหลับอยู่และบนหลังคานกพิราบนั่งอยู่กับหัวของพวกเขาภายใต้ปีกของพวกเขา และเมื่อเขาเข้ามาในบ้าน , แมลงวันบนผนังหลับ แม่ครัวมือของเขานั้นโจมตีคนครัว และแม่บ้าน ครัว มี นกสีดำบนตักของเธอพร้อมที่จะถอน

แล้วเขาขึ้นที่สูง และได้เห็นในฮอลล์ทั้งศาลที่นอนหลับ และเหนือพวกเขา บนบัลลังก์ของเขานอน กษัตริย์และราชินี เขายังไปไกล และทุกคนก็เงียบ เขาได้ยินเสียงหายใจของเขา และในที่สุดเขาก็มาถึงหอคอย ขึ้นไปบันไดวน และเปิดประตูในห้องเล็ก ๆน้อย ๆที่โรซามอนด์วาง และเมื่อเขาเห็นเธอดูน่ารัก เธอหลับ เขาจะไม่หันสายตาของเขา และปัจจุบัน เขาก้มลงจูบเธอ เธอมึน

,ลืมตาขึ้น และมองอย่างเมตตาต่อเขา นางกุหลาบ พวกเขาออกไปด้วยกัน กษัตริย์และราชินี และทั้งศาลตื่น และจ้องมองไปในดวงตาของกันและกันกับความประหลาดใจ และม้าในนามลุกขึ้นและสะบัดตัวเอง , หมากระโดดขึ้น และแกว่งหางของพวกเขา , นกพิราบบนหลังคาดึงหัวของพวกเขาจากใต้ปีกของพวกเขามองรอบและบินเข้าสู่สนาม บินบนผนังพุ่งขึ้นอีกหน่อย ไฟห้องครัวกระโจนขึ้นและเจิดจ้า และต้มเนื้อ ร่วมกันบน spit เริ่มย่าง ทำอาหารให้คนครัวเช่นกล่องที่หู เขาคำรามออกมา แล้วแม่บ้านก็เก็บไก่

แล้วการแต่งงานของเจ้าชายและโรซามอนด์จัดขึ้นด้วยความงดงามและพวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จนกระทั่งชีวิตของพวกเขา ' จบ