He shrugs, very non-committal.“It’s

He shrugs, very non-committal.
“It’s shrewd business,” he murmurs, though I think he’s being disingenuous. It doesn’t make sense – feeding the world’s poor? I can’t see the financial benefits of this, only the virtue of the ideal. I glance at the next question, confused by his attitude.
“Do you have a philosophy? If so, what is it?”
“I don’t have a philosophy as such. Maybe a guiding principle – Carnegie’s: ‘A man who acquires the ability to take full possession of his own mind may take possession of anything else to which he is justly entitled.’ I’m very singular, driven. I like control – of myself and those around me.”
“So you want to possess things?” You are a control freak.
“I want to deserve to possess them, but yes, bottom line, I do.”
“You sound like the ultimate consumer.”
“I am.” He smiles, but the smile doesn’t touch his eyes. Again this is at odds with someone who wants to feed the world, so I can’t help thinking that we’re talking about something else, but I’m absolutely mystified as to what it is. I swallow hard. The temperature in the room is rising or maybe it’s just me. I just want this interview to be over. Surely Kate has enough material now? I glance at the next question.
“You were adopted. How far do you think that’s shaped the way you are?” Oh, this is personal. I stare at him, hoping he’s not offended. His brow furrows.
“I have no way of knowing.”
My interest is piqued.
“How old were you when you were adopted?”
“That’s a matter of public record, Miss Steele.” His tone is stern. I flush, again. Crap. Yes of course – if I’d known I was doing this interview, I would have done some research. I move on quickly.
“You’ve had to sacrifice a family life for your work.”
“That’s not a question.” He’s terse.
“Sorry.” I squirm, and he’s made me feel like an errant child. I try again. “Have you had to sacrifice a family life for your work?”
“I have a family. I have a brother and a sister and two loving parents. I’m not interested in extending my family beyond that.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาเทปซีด มากไม่-committal การ"มันเป็นธุรกิจไหวพริบ เขา murmurs แต่ผมคิดว่า เขากำลังแสดงออกไม่ตรงกัน มันไม่เหมาะสมให้อาหารคนยากจนของโลก ไม่เห็นผลประโยชน์ทางการเงินนี้ เฉพาะคุณธรรมกับ ผมมองที่ที่คำถามถัดไป สับสน โดยทัศนคติของเขา"คุณมีปรัชญาหรือไม่ ถ้าดังนั้น มันคืออะไร""ฉันไม่มีปรัชญาเช่นกัน บางทีเป็นหลัก – คาร์เนกีเป็น: 'คนได้ฝึกฝนความสามารถในการครอบครองเต็มใจของเขาเองจะครอบครองสิ่งใดที่เขาถูกศรีวิชัยอายุได้' ฉันมากเอกพจน์ ขับเคลื่อน ชอบควบคุม – ของตัวเองและคนรอบข้างฉัน""ดังนั้นคุณต้องมีสิ่งที่" คุณจะประหลาดควบคุม"อยากเจอมั่งพวกเขา แต่ใช่ ที่บรรทัดด้านล่าง ทำ""คุณเสียงเช่นผู้บริโภคที่ดีที่สุด""ฉัน" ยิ้ม แต่รอยยิ้มไม่สัมผัสสายตาของเขา อีกครั้ง เป็น at odds with คนที่ต้องการอาหารโลก ดังนั้นฉันไม่สามารถช่วยคิดที่เรากำลังพูดถึงสิ่งอื่น แต่ฉัน mystified แน่นอนว่ามันคืออะไร ฉันกลืนยาก อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น หรือบางทีครับ ฉันเพียงต้องการสัมภาษณ์ไป ก็ เคทมีวัสดุเพียงพอขณะนี้ ผมมองที่คำถามถัดไป"คุณได้ถูกนำมาใช้ วิธีไกลคุณคิดที่มีรูปแบบที่คุณ" โอ้ นี่เป็นส่วนบุคคล ฉันมองดูเขา หวังว่า คงไม่เคืองกัน Furrows คิ้วของเขา"ฉันไม่มีวิธีรู้"สนใจของฉันเป็น piqued"อายุได้คุณเมื่อคุณได้นำมาใช้หรือไม่""ที่เป็นเรื่องของสาธารณะคอร์ด นางสาว Steele" เสียงของเขาตรง ๆ ได้ ฉันล้าง อีกด้วย อึ ใช่แน่นอน – ถ้าฉันรู้จักฉันทำสัมภาษณ์นี้ ผมจะทำวิจัยบางอย่าง ฉันไปอย่างรวดเร็ว"คุณเคยเสียสละชีวิตครอบครัวการงานของคุณ""ที่ไม่ได้คำถาม" เขาเป็น terse"ขออภัย" ฉัน squirm และเขาได้ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเด็กพเนจร ผมลองใหม่อีกครั้ง "คุณมีเสียชีวิตครอบครัวการงานของคุณ""มีครอบครัว ฉันมีน้องชาย และน้องสาว และพ่อแม่ที่รัก 2 ฉันไม่สนใจในการขยายครอบครัวนอกเหนือจากนั้น"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขายักไหล่อย่างไม่ผูกมัด.
"มันเป็นธุรกิจที่ชาญฉลาด" เขาพึมพำ แต่ผมคิดว่าเขาเป็นเลศนัย มันไม่ได้ทำให้รู้สึก - การให้อาหารที่ไม่ดีในโลก? ฉันไม่สามารถเห็นผลประโยชน์ทางการเงินนี้เพียงอาศัยอำนาจตามความเหมาะ ผมเหลือบคำถามต่อไปสับสนโดยทัศนคติของเขา.
"คุณมีปรัชญา? ถ้าเป็นเช่นนั้นมันคืออะไร? "
"ผมไม่ได้มีปรัชญาดังกล่าว บางทีหลักการ - คาร์เนกี้: '. ผู้ชายคนหนึ่งที่ได้รับความสามารถในการที่จะเข้าครอบครองเต็มรูปแบบของความคิดของเขาเองอาจจะเข้าครอบครองสิ่งอื่นที่เขามีสิทธิที่ยุติธรรม' ฉันเอกพจน์มากขับเคลื่อน ผมชอบการควบคุม -. ของตัวเองและคนรอบข้างฉัน "
"ดังนั้นคุณจึงต้องการที่จะมีสิ่ง?" คุณเป็นคนที่คลั่งไคล้การควบคุม.
"ฉันต้องการที่จะได้รับจะมีพวกเขา แต่ใช่บรรทัดล่างผมทำ."
"คุณเสียงเหมือน ผู้บริโภคที่ดีที่สุด. "
"ผม." เขายิ้ม แต่รอยยิ้มที่ไม่ได้สัมผัสดวงตาของเขา ครั้งนี้เป็นที่ขัดแย้งกับคนที่ต้องการที่จะเลี้ยงโลกดังนั้นฉันไม่สามารถช่วยคิดว่าเรากำลังพูดถึงสิ่งอื่น แต่ฉันอย่างประหลาดใจเป็นสิ่งที่มันเป็น ผมกลืนยาก อุณหภูมิในห้องพักจะเพิ่มขึ้นหรืออาจจะเป็นเพียงฉัน ผมแค่อยากสัมภาษณ์ครั้งนี้จะเป็นมากกว่า แน่นอนเคทมีวัสดุพอตอนนี้? ผมเหลือบคำถามต่อไป.
"คุณถูกนำมาใช้ คุณไม่ไกลเท่าไหร่คิดว่ารูปแบบที่คุณเป็น? "โอ้นี้เป็นเรื่องส่วนตัว ฉันจ้องมองที่เขาหวังว่าเขาไม่ได้โกรธเคือง ร่องคิ้วของเขา.
"ผมมีวิธีการรู้ไม่."
ที่น่าสนใจของฉันคือป่องๆ.
"วิธีเก่าเป็นคุณเมื่อคุณถูกนำมาใช้?"
"นั่นเป็นเรื่องของการบันทึกสาธารณะมิสสตีล." เสียงของเขาคือสเติร์น ฉันล้างอีกครั้ง อึ ใช่แน่นอน - ถ้าผมเป็นที่รู้จักผมทำสัมภาษณ์นี้ผมจะทำวิจัยบางอย่าง ผมย้ายได้อย่างรวดเร็ว.
"คุณมีที่จะเสียสละชีวิตครอบครัวสำหรับการทำงานของคุณ."
"นั่นไม่ใช่คำถาม." เขาสั้น.
"ขอโทษ". ผมดิ้นและเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเด็กหลงทาง ผมลองอีกครั้ง "คุณเคยมีที่จะเสียสละชีวิตครอบครัวสำหรับการทำงานของคุณ"
"ฉันมีครอบครัว ผมมีพี่ชายและน้องสาวและพ่อแม่ทั้งสองรัก ฉันไม่สนใจในการขยายครอบครัวของฉันไปกว่านั้น. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขา shrugs มาก ไม่ใช่การให้สัญญา .
" มันเป็นธุรกิจที่ชาญฉลาด " เขาพึมพำ แต่ฉันคิดว่าเขาไม่จริงใจไปหน่อย มันไม่มีเหตุผล–อาหารของโลกที่ยากจน ฉันไม่สามารถเห็นผลประโยชน์ทางการเงินจึงมีอุดมคติ ฉันเหลือบมองที่คำถามต่อไป สับสนโดยทัศนคติของเขา .
" คุณมีปรัชญา ? ถ้าเป็นเช่นนั้น , มันคืออะไร ? "
" ผมไม่มีปรัชญาเช่นบางทีหลักการ–คาร์เนกี : ' คนที่ได้รับความสามารถในการควบคุมเต็มรูปแบบของความคิดของเขาเองอาจใช้ความครอบครองของสิ่งอื่นที่เขายุติธรรมสิทธิ ' ฉันเอกพจน์ , ขับเคลื่อน ผมชอบการควบคุม–จากตัวเองและคนรอบข้างฉัน . "
" ดังนั้นคุณจึงต้องการที่จะครอบครองทุกสิ่ง " คุณจะบ้าอำนาจ .
" ฉันต้องการที่จะสมควรที่จะมีพวกเขา แต่ใช่สายล่างค่ะ "
" เสียงเหมือนผู้บริโภค "
" ผม " เขายิ้ม แต่รอยยิ้มไม่แตะตาของเขา อีกครั้งนี้เป็นปัญหากับคนที่อยากเลี้ยงโลก ดังนั้นฉันไม่สามารถช่วยคิด ว่าเรากำลังพูดเรื่องอะไร แต่ฉันประหลาดใจอย่างที่เป็นสิ่งที่มันเป็น . ฉันกลืนยาก อุณหภูมิในห้องสูงขึ้น หรือบางทีมันก็แค่ฉัน ฉันต้องการสัมภาษณ์นี้จะผ่านแน่นอนว่าเคทมีวัสดุเพียงพอหรือยัง ฉันเหลือบมองที่คำถามต่อไป .
" คุณเป็นลูกบุญธรรม ไกลแค่ไหนที่คุณคิดว่าตัวคุณ ? " โอ้ นี่เป็นเรื่องส่วนตัว ฉันจ้องเขา หวังว่าเขาจะไม่โกรธนะ คิ้วของเขาขมวด .
" ฉันไม่รู้ "

" ฉันสนใจจะพุ่งพล่าน เมื่ออายุเท่าไหร่คุณเป็นลูกบุญธรรม ? "
" นั่นเป็นเรื่องของการบันทึกสาธารณะ คุณสตีล " น้ำเสียงของเขาคือ สเติร์นฉันหน้าแดงอีกครั้ง อึ ใช่แน่นอน และถ้าผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร การสัมภาษณ์นี้ ผม จะต้องทำวิจัยบางอย่าง ผมย้ายอย่างรวดเร็ว .
" คุณเคยเสียสละชีวิตครอบครัวของคุณทำงาน . "
" นั่นไม่ใช่คำถาม มันกะทัดรัด .
" ขอโทษ " ฉันดิ้น เขาทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเด็กที่ประพฤติชั่ว . ฉันพยายามอีกครั้ง " คุณเคยเสียสละชีวิตครอบครัวสำหรับงานของคุณ ? "
" ผมมีครอบครัวผมมีน้องชายและน้องสาวทั้งสอง และความรักของพ่อแม่ ผมไม่ได้สนใจในการขยายครอบครัว นอกเหนือจากนั้น "