One explanation is that it’s a cont

One explanation is that it’s a continuation of online behavior, or as I like to say, Facebook in your face. Social media have made it the norm to tell everybody everything. The problem is that people are forgetting where they are (at work, not a bar or a chat room) and whom they’re talking to (bosses, client, colleagues and the public, not their buddies). And even if they know it’s inappropriate to share certain personal information in a business setting, they do it anyway because everyone else does. So they think it must be okay (it’s not), and they think that their boss and colleagues are really interested (they’re not). Many people blame narcissistic baby-boomer parents for raising children with an overblown sense of worth, who believe that everything they say or think should be shared. When I told a British colleague that many Americans were starting to realize that they reveal way too much about themselves, he gave a full-throated laugh and said, “Finally”.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำอธิบายหนึ่งคือ ว่า มันเป็นความต่อเนื่อง ของการทำงานออนไลน์ หรือผมชอบพูด Facebook ในหน้าของคุณ สังคมทำให้เราเป็นบรรทัดฐานเพื่อบอกทุกคนทุกอย่าง ปัญหาคือ ว่า คนจะลืมที่พวกเขา (ที่ทำงาน ไม่มีบาร์ หรือห้องสนทนา) และผู้ที่พวกเขากำลังพูด (ผู้บังคับบัญชา ลูกค้า เพื่อนร่วมงาน และ ประชาชน ไม่เพื่อนของพวกเขา) และแม้ว่าพวกเขารู้ว่า มันไม่เหมาะสมเพื่อแบ่งปันข้อมูลในธุรกิจ พวกเขาทำมันต่อไป เพราะคนอื่นไม่ ดังนั้นพวกเขาคิดว่า มันต้องโอเค (ไม่), และพวกเขาคิดว่า เจ้านายและเพื่อนร่วมงานของพวกเขาสนใจจริง ๆ (ไม่) หลายคนตำหนิพ่อแม่ baby-boomer คนสำหรับการเลี้ยงดู ด้วยความรู้สึกที่ลดของมูลค่า ที่เชื่อทุกอย่างที่เขาพูด หรือคิดว่า ควรจะใช้ร่วม เมื่อผมบอกเพื่อนร่วมงานชาวอังกฤษว่า คนอเมริกันจำนวนมากได้เริ่มตระหนักว่า พวกเขาเปิดเผยวิธีการ มากเกินไปเกี่ยวกับตัวเอง เขาให้ full-throated หัวเราะ และกล่าว ว่า "สุดท้าย"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำอธิบายหนึ่งคือว่ามันเป็นความต่อเนื่องของพฤติกรรมออนไลน์หรือเป็นผมชอบที่จะพูด, Facebook ในหน้าของคุณ สื่อสังคมออนไลน์ได้ทำให้มันเป็นบรรทัดฐานที่จะบอกทุกอย่างที่ทุกคน ปัญหาคือว่าคนจะลืมพวกเขาอยู่ที่ไหน (ในที่ทำงานไม่ได้เป็นบาร์หรือห้องแชท) และผู้ที่พวกเขากำลังพูดคุยกับ (ผู้บังคับบัญชา, ลูกค้า, เพื่อนร่วมงานและประชาชนที่ไม่ได้เป็นเพื่อนของพวกเขา) และแม้ว่าพวกเขารู้ว่ามันไม่เหมาะสมที่จะแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลบางอย่างในการตั้งธุรกิจที่พวกเขาทำมันต่อไปเพราะคนอื่นไม่ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่ามันจะต้องไม่เป็นไร (ยังไม่) และพวกเขาคิดว่าเจ้านายและเพื่อนร่วมงานของพวกเขาสนใจจริงๆ (พวกเขาไม่ได้) หลายคนตำหนิพ่อแม่ของทารกหลงตัวเองสำหรับการเลี้ยงดูเด็กด้วยความรู้สึกของยุ้ยมูลค่าที่เชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาพูดหรือคิดว่าควรจะใช้ร่วมกัน เมื่อฉันบอกเพื่อนร่วมงานของอังกฤษว่าชาวอเมริกันหลายคนเริ่มตระหนักว่าพวกเขาเปิดเผยวิธีที่มากเกินไปเกี่ยวกับตัวเองเขาให้หัวเราะแบบเต็มรูปแบบ throated และกล่าวว่า "ในที่สุด"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คำอธิบายหนึ่งคือว่า มันเป็นความต่อเนื่องของพฤติกรรมออนไลน์หรือเป็นฉันชอบที่จะพูด , Facebook ในหน้าของคุณ สื่อสังคมออนไลน์ได้ทำให้มันเป็นบรรทัดฐานที่จะบอกทุกคน ทุกอย่าง ปัญหาคือว่ามีคนลืมที่พวกเขากำลังทำงาน ไม่ใช่บาร์ หรือห้องแชท ) และผู้ที่พวกเขากำลังพูดถึง ( เพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูกค้า และประชาชน ไม่ใช่เพื่อนของพวกเขา ) และแม้เขาจะรู้ว่ามันไม่สมควรที่จะแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคลบางอย่างในการตั้งค่าทางธุรกิจ พวกเขาทำมันเพราะทุกคนไม่ พวกเขาคิดว่ามันน่าจะโอเค ( มัน ) และพวกเขาคิดว่าเจ้านายและเพื่อนร่วมงานสนใจจริงๆ ( ไม่ใช่ ) หลายคนโทษพ่อแม่เลี้ยงเด็ก Boomer เด็กหลงตัวเอง มีความรู้สึก overblown ของมูลค่าที่เชื่อทุกอย่างที่พวกเขาพูด หรือคิดว่า ควรแบ่งปัน เมื่อฉันบอกเพื่อนชาวอังกฤษว่าชาวอเมริกันจำนวนมากเริ่มตระหนักว่าพวกเขาเปิดเผยมากเกินไปเกี่ยวกับตัวเอง เขาให้เต็มคอหัวเราะและกล่าวว่า " ในที่สุด "