Traditionally, measurement indicato

Traditionally, measurement indicators could be categorized as being objective and subjective .
Objective indicators generally refer to quantitative data and the majority of them could be described through various equations.

Subjective indicators are based on personal feeling and attitude, and are usually qualitative in nature.

Objective indicators have been widely used because these were seen as more rigorous. However, Schneider and Donaghy () argued, the use of objective measures alone as quality of life indicators is highly suspect.

WTO () reveals the true position of qualitative measures,

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเพณี ตัวบ่งชี้ที่ประเมินอาจจะจำแนกเป็น วัตถุประสงค์ และตามอัตวิสัยตัวบ่งชี้วัตถุประสงค์โดยทั่วไปหมายถึงข้อมูลเชิงปริมาณ และส่วนใหญ่ของพวกเขาอาจจะอธิบายโดยใช้สมการต่าง ๆ ตัวบ่งชี้ตามอัตวิสัยขึ้นอยู่กับทัศนคติและความรู้สึกส่วนบุคคล และมีคุณภาพโดยทั่วไปในธรรมชาติตัวบ่งชี้วัตถุประสงค์ได้ถูกใช้เนื่องจากเหล่านี้ถูกมองว่าเป็นอย่างเข้มงวดมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ชไนเดอร์และ Donaghy ()โต้เถียง สูงมีการสงสัยว่าการใช้มาตรการที่วัตถุประสงค์เพียงอย่างเดียวเป็นตัวชี้วัดคุณภาพชีวิต()องค์การเปิดเผยตำแหน่งจริงของวัดเชิงคุณภาพ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตามเนื้อผ้าตัวชี้วัดการวัดอาจจะมีการแบ่งเป็นวัตถุประสงค์และอัตนัย.
ตัวชี้วัดวัตถุประสงค์โดยทั่วไปหมายถึงข้อมูลเชิงปริมาณและส่วนใหญ่ของพวกเขาสามารถอธิบายผ่านสมการต่างๆ. ตัวชี้วัดอัตนัยจะขึ้นอยู่กับความรู้สึกส่วนตัวและทัศนคติและมักจะมีคุณภาพในธรรมชาติ. วัตถุประสงค์ ตัวชี้วัดที่ได้รับการใช้กันอย่างแพร่หลายเพราะเหล่านี้ถูกมองว่าเป็นที่เข้มงวดมากขึ้น อย่างไรก็ตามไนเดอร์และ Donaghy () เป็นที่ถกเถียงกัน, การใช้มาตรการวัตถุประสงค์เพียงอย่างเดียวเป็นตัวชี้วัดคุณภาพชีวิตเป็นอย่างมากสงสัย. องค์การการค้าโลก () แสดงให้เห็นถึงตำแหน่งที่แท้จริงของมาตรการเชิงคุณภาพ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตามชี้วัดอาจจะจัดเป็นวัตถุประสงค์และอัตนัย .
ตัวชี้วัดวัตถุประสงค์โดยทั่วไปหมายถึงข้อมูลเชิงปริมาณ และส่วนใหญ่ของพวกเขาสามารถอธิบายได้ด้วยสมการต่าง ๆ

ส่วนตัวบ่งชี้ ตามความรู้สึกส่วนตัว และทัศนคติ และมักจะมีคุณภาพ

ในธรรมชาติตัวชี้วัดเป้าหมายได้ถูกใช้กันอย่างแพร่หลายเพราะเหล่านี้เห็นเป็นอย่างเคร่งครัด อย่างไรก็ตาม ชไนเดอร์ โดนาฮี ( และ ) แย้งว่า การใช้มาตรการคนเดียวมีคุณภาพชีวิตสูงสงสัย

องค์การการค้าโลก ( ) แสดงตำแหน่งที่แท้จริงของมาตรการเชิงคุณภาพ