These results confirm our previous

These results confirm our previous finding that an odor paired with sucrose
subsequently smells sweeter (Stevenson et al., 1995). This occurs even under
conditions where the experiment was administered by five different experimenters
under blind conditions. More importantly, the change in sweetness
ratings on which this conclusion is based cannot result from some form of
stimulus exposure effect, since no such change was observed for the waterpaired
control odor which received equal exposure.
With regard to the issue of awareness, the results replicated the finding
ODOR-SWEETNESS LEARNING 121
reported by Stevenson et al. (1995) that subjects classified as aware did not
perform differently from those categorized as unaware. However, the recognition
test used in Experiment 1 is open to the criticisms that it might lack
sensitivity and that the testing conditions differed from those where learning
took place (see Shanks & St. John, 1994). These were some of the points
addressed by Experiment 2.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลลัพธ์เหล่านี้ยืนยันการค้นหาของเราก่อนหน้านี้ที่มีกลิ่นจับคู่กับซูโครสต่อกลิ่นหวานกว่า (สตีเวนสันและ al., 1995) เกิดขึ้นใต้เงื่อนไขที่ทดลองถูกดูแล โดย experimenters ห้าแตกต่างกันภายใต้เงื่อนไขที่ตาบอด ที่สำคัญ การเปลี่ยนแปลงในความหวานหอมซึ่งข้อสรุปนี้เป็นพื้นฐานในการจัดอันดับไม่ได้จากบางรูปแบบของกระตุ้นผลแสง เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวไม่ถูกตรวจสอบสำหรับการ waterpairedควบคุมกลิ่นที่ได้รับแสงเท่ากันเกี่ยวกับปัญหาของการรับรู้ ผลการจำลองการค้นหาความหวานหอมกลิ่นเรียน 121รายงานโดยสตีเวนสันและ al. (1995) ที่ จัดประเภทเป็นทราบเรื่องงานไม่ทำแตกต่างจากแบ่งเป็น unaware อย่างไรก็ตาม การรู้ทดสอบที่ใช้ในการทดลองที่ 1 ได้เปิดให้วิจารณ์ที่มันอาจขาดความไวและการทดสอบเงื่อนไขที่แตกต่างจากเรียนรู้ใช้เวลาทำการ (ดู Shanks และเซนต์จอห์น 1994) มีบางจุดส่ง โดยทดลอง 2

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลการค้นพบเหล่านี้ยืนยันก่อนหน้านี้ว่ามีกลิ่นจับคู่กับน้ำตาลซูโครสต่อมามีกลิ่นหวาน (สตีเวนสัน et al., 1995) นี้เกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่การทดลองเป็นยาห้าทดลองที่แตกต่างกันภายใต้เงื่อนไขที่ตาบอด ที่สำคัญการเปลี่ยนแปลงในความหวานให้คะแนนซึ่งข้อสรุปนี้จะขึ้นไม่ได้เป็นผลมาจากรูปแบบของบางส่วนผลการเปิดรับการกระตุ้นเนื่องจากไม่มีการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเป็นข้อสังเกตสำหรับwaterpaired กลิ่นควบคุมที่ได้รับการสัมผัสเท่ากับ. เกี่ยวกับปัญหาของการรับรู้ผล การจำลองแบบการหากลิ่นหวานเรียนรู้121 รายงานโดยสตีเวนสันและอัล (1995) ที่จัดเป็นวิชาที่ไม่ได้ตระหนักถึงการดำเนินการที่แตกต่างจากผู้ที่แบ่งออกเป็นไม่รู้ แต่การรับรู้ทดสอบที่ใช้ในการทดลองที่ 1 จะเปิดให้วิพากษ์วิจารณ์ว่ามันอาจจะขาดความไวและเงื่อนไขการทดสอบที่แตกต่างไปจากสิ่งที่ได้เรียนรู้ที่เกิดขึ้น(ดูพระสาทิสลักษณ์และนักบุญจอห์น, 1994) เหล่านี้เป็นบางจุดที่การแก้ไขโดยการทดลองที่ 2

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลการค้นหาเหล่านี้ยืนยันก่อนหน้านี้ของเราที่กลิ่นจับคู่กับซูโครส
ต่อมาหอมหวาน ( สตีเวนสัน et al . , 1995 ) นี้เกิดขึ้นได้ภายใต้เงื่อนไขที่
ทดลองบริหาร โดยผู้ทดลอง
ห้าที่แตกต่างกันภายใต้สภาวะตาบอด ที่สำคัญ การเปลี่ยนแปลงในการจัดอันดับความหวาน
ซึ่งข้อสรุปนี้จะยึดผลไม่สามารถจากบางรูปแบบของ
กระตุ้นแสงผลเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเป็นสังเกตสำหรับ waterpaired
ควบคุมกลิ่นที่ได้รับแสงเท่ากัน
เกี่ยวกับปัญหาของการรับรู้ผลการการเรียนรู้แบบ
odor-sweetness 121
รายงานโดยสตีเวนสัน et al . ( 1995 ) และจัดเป็นทราบไม่ได้
แตกต่างกันจากผู้จัดเป็นโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตาม การรับรู้
แบบทดสอบที่ใช้ในการทดลองที่ 1 เปิดให้วิจารณ์ว่า มันอาจจะขาด
ไว และเงื่อนไขการทดสอบแตกต่างจากผู้ที่เรียน
เกิดขึ้น ( เห็นแชงค์&เซนต์จอห์น , 1994 ) เหล่านี้บางส่วนของจุด
addressed ทดลอง 2